10210 PDF

CZYTAJ ONLINE
Ebook download
10210

10210 pdf czytaj online lub pobierz na swoje urządzenie. Dokument został dodany przez użytkownika.
10210



Jeśli jesteś autorem/wydawcą i uważasz, że ktoś wgrał ten dokument bez pozwolenia oraz łamie on prawa autorskie, napisz na adres [email protected] i powiadom nas o tym, a my usuniemy zakazany plik w 24h.

 

10210

 

Pobierz PDF


 

10210 Ebook transkrypt - 20 pierwszych stron materiału:

 

Tomasz Piątek Szczury i rekiny Ukochani poddani Cesarza tom 2 2004 Synopsis Szczury i rekiny to drugi tom sagi Ukochani poddani Cesarza. Oto przypomnienie wydarzeń, które miały miejsce w tomie pierwszym, zatytułowanym Żmije i krety. Jesteśmy w Cesarstwie. Jedynym Cesarstwie. Poza nim nie istnieje nic - tylko morza oblewające zewsząd ziemie tego ogromnego państwa. Na morzach nie ma nic, bo Cesarz kazał zniszczyć wszystkie wyspy. A potem wszystkie okręty. Nie zawsze tak było. Kiedyś nie istniało Cesarstwo, tylko wiele walczących ze sobą królestw. Żyły w nich rozmaite ludy i rasy. Żyły nieśmiertelne elfy, nieśmiertelne krasnoludy oraz wiele różnych ludzkich narodów i grup etnicznych: skośnoocy Nihongowie, ciemnowłosi Południowcy, jasnowłosi mieszkańcy Północy. Temu chaosowi położył kres nowy władca, który zjednoczył wszystkie ziemie, aby zaprowadzić jednolitą władzę. Nikt teraz nie może nawet śnić o życiu poza zasięgiem rządów Cesarza. Pozbawieni swej dawnej wyspiarskiej ojczyzny Nihongowie zostali płatnymi żołnierzami Cesarza. Elfy obcinają sobie spiczaste koniuszki uszu, aby upodobnić się do ludzi i nie razić nikogo swoją odrębnością. Bardziej upartym krasnoludom zdziera się brody. Zakute w kajdany, muszą pracować w Cesarskich Kopalniach. Wszyscy poddani Cesarza mają być równi, a to wyklucza różnice - nawet słowa "elf" i "krasnolud" są zakazane. Każde przewinienie karane jest okrutną śmiercią albo, co gorsza, zamknięciem w miejscu o nazwie Romb. Rombu wszyscy boją się bardziej niż kaźni. Część krasnoludów ukryła się w podziemnych kanałach pod ludzkimi miastami. Wszyscy czczą Święty Obraz, wyobrażający powstanie ludzi. Zostali oni, jak mówi legenda, stworzeni przez tajemniczych Ukrytych, których postaci mają być widoczne na Obrazie. Niestety, prawie nikt jeszcze go w całości nie widział, ponieważ kapłani skrywają go za zasłoną i tylko od czasu do czasu odsłaniają fragmenty. Na tych niepokojących fragmentach widać strzępy ludzkich narządów, a także żmije i krety. Przypuszczenie, że ludzie powstali z tych zwierząt, nie jest wyraźnie formułowane, ale istnieje chyba w każdej głowie. Sprawę bardzo komplikuje fakt, że są różne wersje Świętego Obrazu i nikt nie wie, która jest prawdziwa. Dlatego gdy znakomity złodziej Vendi kradnie jedną z kopii i znajduje na niej coś ciekawego, traktuje to jako najważniejsze odkrycie swojego życia. Bezpiecznie chowa obraz i nawet na torturach nie zdradza miejsca jego ukrycia. Przed śmiercią wskazuje je swojej kochance Jondze. Jonga chce pomścić śmierć kochanka, zabijając Cesarza, najważniejszego i pierwszego sprawcę wszelkiego zła, które ją otacza. W tym celu wkręca się w szeregi służących Tundu Embroi, tchórzliwego Cesarskiego Generała. Zmusza go do zdrady i ucieka z nim w stronę Farsitan - Cesarskiego Miasta Niemych. Tam mieszkają wszyscy ci, którym Cesarz kazał wyrwać język. Tam też tchórzliwy generał Tundu Embroja odkrywa osobiste powody do zemsty. Okazuje się, że gdy uciekł z Jongą, jego żona i synek zostali zesłani właśnie do Farsitan, gdzie brutalnie ich okaleczono. Równocześnie z miasta Bieła Woda wyrusza na Północ specjalna dwuosobowa grupa zadaniowa, składająca się z pięknego majora Hengista i pięknej kapłanki, pani haruspik Virmy. Ich zadaniem jest odnalezienie, przewiezienie i oddanie do dyspozycji władz na Południu osobliwej kopii Świętego Obrazu, która podobno znajduje się w północnych regionach. Po drodze Virma wyznaje Hengistowi, że jest jego matką. Oboje są piękni i wyglądają młodo, ponieważ są elfami. Virma mówi o tym, że w rzeczywistości elfy są Ukrytymi i stworzyły ludzi. Nie wiedziały jednak, że te istoty będą tak pokraczne, a przede wszystkim - śmiertelne. Teraz część elfów ukryła się za morzami, na Śnieżnej Równinie. Ów lodowaty, znajdujący się poza Cesarstwem teren znany jest tylko elfom, które żyją tam dzięki ciepłodrzewom - specjalnym organizmom emitującym wysoką temperaturę. Porozumiewając się telepatycznie, elfy spiskują przeciw Cesarzowi w Cesarstwie i na Śnieżnej Równinie. Pragną odnaleźć oryginał Świętego Obrazu, ponieważ dzięki niemu można rozłożyć śmiertelnych, nieszczęśliwych i okrutnych ludzi, na mniej niebezpieczne składniki pierwsze - żmije i krety. To samo da się osiągnąć za pomocą pewnej melodii, ta jednak działa jedynie na tych ludzi, którzy ją słyszą, podczas gdy Obraz może zlikwidować wszystkich śmiertelników świata w tym samym momencie. Virma zdradza Hengistowi, że za stworzenie ludzi, wynikające z przemożnego, ale niedojrzałego pragnienia miłości i ojcostwa, odpowiedzialny jest Mistrz - największy czarodziej wśród elfów. Ponieważ elfy rzadko mają dzieci, Mistrz chciał zapewnić im ojcostwo hurtem, tworząc rasę Dzieci Elfów. Te dzieci okazały się bardzo niesforne i nietrwałe. Po tej katastrofie Mistrz przepadł, a krasnoludy obwiniły elfy za nieszczęście. Tak więc ludzie pochodzą od żmij i kretów, ale powstali za sprawą elfów. Elfy zaś pochodzą od Pierwszego Elfa, który istniał od zawsze, jego nieśmiertelność sięgała nie tylko w przyszłość, ale i w głąb przeszłości. Pochodzenie krasnoludów na razie jest nieznane. Pierwszy tom kończy się sceną karmienia - Virma znowu przystawia Hengista do piersi. A elfie mleko ma niezwykłe właściwości... - Tatusiu, co robisz? - Prezent dla mojej małej dziewczynki - odpowiedział tatuś, otwierając szkatułkę ze skarbami. Szkatułka była ciężka, z ciemnego i lepkiego smołodrzewu, z płaskorzeźbą na wieczku, przedstawiającą rekiny błotne pożerające dziecko. W środku leżały cztery mosiężne Dukaty Imperialne oraz dwa nieaktualne już miedziane floreny z czasów Piątej i Najostatniejszej Chwalebnej Wojny Cesarskiej. Ale to nie wszystko: gdy podnosiło się denko, pod spodem, w skrytce, ukazywały się prawdziwe skarby. Było to siedem starych królewskich monet z Żółtego Metalu Dekoracyjnego. Tutaj, na Północy, wiejscy szlachetkowie nadal upierali się przy jego wartości. Mimo że posiadanie monet wybitych przez tak zwanych królów przeszłości było karane Rombem, czarnorynkowa wartość nabywcza takich pieniędzy przewyższała kilkunastokrotnie wartość Dukatów, a nawet Guldenów Koronnych wybitych z okazji Wielkiej Egzekucji. Obok królewskich pieniędzy leżało coś, co było niemal równie cenne. I też metalowe. Ale w przeciwieństwie do monet z przeszłości, nie było okrągłe. Nie miało też kształtu Rombu, w przeciwieństwie do Dukatów i Guldenów Koronnych. I w przeciwieństwie do wszystkich monet, nie było ani żółte, ani brązowe, ani zielono-zaśniedziałe, tylko podłużne, szare i zaostrzone na końcu. Prawdziwy skarb. Tu, na Północy, nigdy nie było gór. Nie było gór ani żadnych większych wzniesień, odkąd wzgórza Peltomaki nagle i niewytłumaczalnie pogrążyły się w bagnie. Stało się to jakieś dwadzieścia kilka lat temu, ale nadal wszyscy pamiętali wyjątkowo długą i - jak by to powiedzieć - krzykliwą egzekucję Cesarskiego Kartografa Krain Północy oraz jego siedemnastu podwładnych. Zginął wtedy także gubernator Haspinard Kiekka. Ci kartografowie, którzy zajmowali się odwzorowaniem wzgórz, musieli - tak to nazwijmy - dokładnie poznać wewnętrzną topografię Rombu. To była kara za to, że ich mapy okazały się nagle nieprawdziwe. Gubernator został potraktowany łagodniej - obwiązanego sznurami i przystrojonego na kształt wielkiej szynki, oddano rekinom błotnym - ponieważ jego winę zakwalifikowano nie jako oszustwo, ale niedbalstwo. Pozwolił, żeby w ciągu jednej nocy zginęło coś, co należało do Cesarza. Wtedy po raz ostatni mieszkańcy Północy widzieli coś, co przypominało szynkę. Cała uroczystość miała więc jakiś pozytywny sens, nawet jeśli uznać, że gubernator nie do końca zasłużył sobie na to, co go spotkało. Wzgórza Peltomaki, jak wszystkie wypukłości terenu na Północy, były w rzeczywistości nieco większymi wydmami. Ponieważ piasek wykorzystywany był do produkcji cegieł ze szkliwa, od razu poszła plotka, że wzgórza wywieźli obrotni szlachetkowie z klanu Pawężników, którzy zgodnie z Cesarskim Mandatem bronili okolicy przed Klosztyrkami i innymi bandami. Podobno dzięki zdefraudowaniu wzgórz Pawężnicy mogli odnowić klanową świątynkę i oprawić swoją kopię Świętej Mazepy w Żółty Metal Dekoracyjny, a nie jak dotąd w kości sąsiadów z klanu Włóczników. Oczywiście, plotki te były przesadzone, jak napisał w swoim pierwszym raporcie do stolicy Cesarski Inspektor. W drugim donosił, że zapadnięcie się wzgórz wywołane było pracami melioracyjnymi przeprowadzonymi na terenie Wielokłosu. Uruchomione wtedy prądy i ruchy wodne miały doprowadzić do rozmycia podnóża wzgórz. Trzeciego raportu Inspektor już nie sporządził, bo został nagle odwołany i nikt go nigdy więcej nie widział. Na całej Północy nie występowały skały ani nawet większe kamienie. Dlatego miejscowi musieli wytapiać cegły z piaskowego szkliwa. Dlatego ich domy wyglądały, jakby zrobiono je z brudnego, półprzezroczystego lodu, zmieszanego z rzadkimi ekskrementami. Dlatego wszędzie na Północ od środkowych regionów Cesarstwa nie występowały żadne rudy metali. Nie występowały też gwoździe. Oczywiście, w wielu zaściankowych dworkach przechowywano w kufrach i skrzyniach drogocenne zabytki z dawnych czasów, kiedy to Północ i Południe oddzielone były od siebie niezliczonymi bezsensownymi granicami, barierami celnymi, liniami demarkacyjnymi oraz frontami niekończących się wojen. Teraz wojny się skończyły, znikły granice i bariery celne. Niestety, znikły też gwoździe. Próżno byłoby ich szukać na targowych straganach, podobnie jak sprzączek, haczyków miedzianych, żelaznych noży, podków, ćwieków, klamr i klamerek. Można było znaleźć tylko nieudolne, koślawe podróbki tych wszystkich uroczych, pięknych i niezbędnych do życia przedmiotów. Podróbki wyglądające jak obelga dla pamięci wszystkich łyżek i łyżew, młoteczków i drucików, klamek i sztabek. Podróbki wykonane z brudno- półprzezroczystej, piaskowo-szklistej materii, nieraz tak kruchej, że gdy próbowało się wbić pseudomłotkiem pseudogwoździk, był to koniec i pseudogwoździka, i pseudomłotka. - Tatusiu, a co ty robisz? - Biorę czarodziejski gwoździk przywieziony tutaj ze Wspaniałej Krainy Tatusiów i przebijam nim skórę tego oto rzemyka. Inaczej nie idzie przebić tej skóry, bo twarda jest jak nieszczęście. - Tatusiu, a nieszczęście jest twarde? Nieszczęście rzeczywiście było twarde. Szczególnie jeśli ktoś wcześniej w ogóle nie znał znaczenia słowa "nieszczęście". Ani znaczenia słowa "twarde". Ród Vorticich podobno pochodził od bankiera Frangipancii. Bankier był tak obrotny w gromadzeniu tego, co później nazwano Żółtym Metalem Dekoracyjnym, że wszyscy jego potomkowie mogli już tylko rozpraszać to, co nagromadził. Wnuk starego Frangipancii, niejaki Sciaccu, kupił sobie całkiem spory półwysep, wrzynający się w wody Morza Złotego, i nazwał go Caccatoggiu, czyli Sraczem. Podobno pragnął sprawdzić, czy po ogłoszeniu stosownych edyktów miejscowa ludność zacznie rzeczywiście tak nazywać swoją ojczyznę. Być może, chciał upokorzyć tych chudych, ogorzałych i upartych wieśniaków-rybaków, biednie i dumnie gospodarzących na skalistych przylądkach. Upokorzenie przeszło jednak niezauważone. Miejscowa ludność zaczęła nazywać swoją ojczyznę Sraczem bez najmniejszych skrupułów. Przyszło im to tym łatwiej, że - jak się okazało - do tej pory nazywali ją Sta Troggia'e Cierra, czyli Ziemią-Kurwą. Syn Sciaccu, młody Cepariellu, kupił tytuł księcia dla siebie, a księstwa - dla Sracza. Przybrał też nazwisko starego, wygasłego rodu bohaterów Morza Złotego, Vorticich. Kupiłby je także, gdyby nie to, że nie było już nikogo, komu można byłoby za nie zapłacić. Młody Cepariellu kupił sobie jeszcze jedną rzecz. Był nią tak zwany Pałac Rozkoszy Bohaterów Morza, a dokładnie jego jasnowłosa, jędrna i wieloosobowa zawartość. Zawartość tę, w liczbie piętnastu zawsze nagich i milczących blondynek, przewieziono do książęcego zamku w stolicy Sracza, zwanej Miastem Rozkoszy, Scittade Goduriosa. Niestety, razem z blondynkami młody Cepariellu nabył także pewną przypadłość, nieszkodliwą dla kobiet, nieco mniej nieszkodliwą dla mężczyzn, i być może dlatego szczególnie często przekazywaną mężczyznom przez kobiety. Jedynym lekarstwem na chorobę furnicacca było podobno wypicie miesięcznego upławu dziewiczej żółwicy należącej do pewnego gatunku żyjącego w bardzo odległych regionach. Kiedy wysłany na morze żeglarz powrócił z upławem, ten zdążył już na tyle wyschnąć, aby stać się brązową i trochę jakby spiralną plamką na płóciennej pielusze. Nadworni lekarze stwierdzili, że wywar z pieluchy to nie to samo, co świeży upław. Żeglarz był na tyle bystry, aby przywlec żółwicę ze sobą, niestety, zwierzak żył w o wiele wolniejszym tempie niż inne stworzenia i jego upław miesięczny był takim tylko z nazwy: żółwica miała menstruację co siedem lat. Młody Cepariellu nie mógł tyle czekać i dlatego w pamięci ludu zapisał się już na zawsze jako młody Cepariellu. A także jako Cepariellu-Budellu, czyli Cepariellu Jelitowy, w związku z pewnymi przedśmiertnymi objawami choroby. Jego następcą został kuzyn Ziofilattu Vortici, podówczas jedenastoletni. Świadomość posiadania nieograniczonej władzy i nieograniczonego bogactwa była tak rozkoszna, że mały Zio wyrzekł się nawet zemsty na piętnastu blondynkach za śmierć kuzyna, kazał im tylko wypić wywar z żółwiej pieluchy. Następnie, w ramach swej nieograniczonej jedenastoletniej łaski, oznajmił poddanym, że zmienia nazwę półwyspu na Misericorgia, Miłosierdzie. Poddani musieli jednak uznać, że po strasznym zgonie poprzedniego księcia dotychczasowa nazwa jest jak najbardziej odpowiednia i Sracz pozostał Sraczem. Przez następne dwa lata książę Zio nie zrobił nic poza wszczęciem wojny z sąsiednim księstewkiem Lumbaggia. Księstewko zostało założone, a właściwie kupione przez pewnego lichwiarza o nazwisku Scadutu i prawie w ogóle nie miało armii. Niemniej jednak broniło się dzielnie i pod koniec wojny dwuletniej Zio musiał je kupić, bo zdobyć się nie dało. Ze złości kazał swoim żołnierzom wskazać najbardziej tchórzliwego i leniwego spośród nich. Obóz armii, która rozstawiła swoje namioty na Morskim Targu w Scittade Goduriosa, zaczął rozbrzmiewać odgłosem wielu przyciszonych, ale coraz głośniejszych narad. Potem nagle wszędzie rozległo się nazwisko dowódcy, kapitana Tundu Embroi. Ale wyszywany czerwoną nitką namiot kapitana pozostawał nieruchomy, dobiegało z niego tylko ciche sapanie. Dopiero po kilku długich chwilach namiot nagle zakotłował się, trzasnął, pękł z jednej strony, ciachnięty mieczem od wewnątrz. Przez szparę z namiotu wyskoczył tłusty i brodaty golas, który jednak musiał zrozumieć, co się święci. Nie miał nic na sobie, można było dokładnie obejrzeć jego wielki bezwłosy brzuch i zadek, pokryty tylko gęsią skórką. Golas rzucił się w stronę portu, ale już po pierwszych paru sążniach zatrzymały go ramiona jego własnych ordynansów. To był właśnie kapitan Embroja. - Puszczajcie - szepnął Embroja. - To rozkaz. Z namiotu wyniesiono ulubiony aksamitny fotel kapitana. Nagi dowódca został rzucony na mebel, twarzą do ziemi i w takiej pozycji go przytrzymano, podczas gdy nadworny chirurg księcia Zio, wykazując się niezwykłą zręcznością palców, przyszył mu sutki do tapicerki. Następnie przez dłuższą chwilę, wypełnioną niewiarygodnym, jakby małpim wrzaskiem, nadworny Mistrz Hańby zajął się pośladkami kapitana. Potem książę wrócił do pałacu i zapadł w drzemkę, wojsko zabrało się do obiadu, a kapitan dopiero wieczorem zdobył się na to, aby definitywnie oderwać się od fotela. Ci żołnierze, którzy założyli się, że nie uda mu się to aż do południa dnia następnego, stracili swój miesięczny żołd. Ze złości, że Embroja okazał się nie tak słaby, jak przypuszczali, pogonili go aż do bram miasta, okładając skórzanymi pochwami od mieczy. Ale pociesznie wyglądającemu zadowi generała, pokrytemu teraz czymś więcej niż tylko gęsia skórka, nic już nie mogło zaszkodzić. Kiedy książę Zio skończył czternaście lat, nadal był bardzo bogaty. I nadal miał wyjątkowo mało operatywną armię. Gdy zaczęły zbliżać się wojska Uzurpatora z Północy, Zio pozwolił uciec na wieś wszystkim swoim rówieśnikom, których wcześniej mianował marszałkami, seneszalami, wojewodami i admirałami. Potem zamknął się w swojej komnacie, na łóżku, którego baldachimowe firanki starannie zasunął. A potem jeszcze naciągnął kołdrę na głowę. - Proszę mnie nie zabijać, panie Cesarzu! - krzyczał. - Proszę nie ściągać kołdry! - Proszę nie krzyczeć - odpowiedział garbaty książęcy guwerner Fenociu. - Cesarza tu nie ma. - Nie ma go tu? - szlochał chłopiec, oczekujący śmierci od trzech godzin. - Nie ma. - Nie przyszedł? - Nie przyszedł. - I nie zabił mnie? - A tego to nie powiedziałem - garbus jakby się uśmiechnął. Ale nie tak ładnie, jak to zawsze robił do tej pory. Cesarz właściwie nie zabił księcia Zio, ale zrobił mu coś gorszego. Zadekretował, że złoto staje się Żółtym Metalem Dekoracyjnym, który traci wartość wymienną. - Weź to! - krzyczał na Targu Morskim Zio do chudego, smagłego sprzedawcy ryb, który konsekwentnie nie chciał patrzeć na chłopca. Ani na jego podobiznę na żółtej, zakazanej monecie. - Weź to - mówił coraz ciszej były książę. - To pieniądz. Mam takich jeszcze pełną skrzynię, bogaty jestem. Mogę dać ci całego złotego dukata za rybę. Nawet za rybkę. Nawet dwa dukaty. Nawet trzy. Nawet tylko za kawałek rybki. Proszę. Kiedy chłopiec przestał mówić o dukatach i tylko zaczął powtarzać "Proszę", rybak w końcu rzucił mu coś różowego, co przypominało mięso. Chłopak był tak głodny, że od razu połknął, na surowo. I natychmiast zwymiotował. To były trzewia węgorza, wyrwane podczas patroszenia, wypełnione przetrawionym przez rybę gnojem. - 'E Caccatoggiu duca la miarda manduca - powiedział rybak. - Niech książę Sracza gównem się uracza. Zanim książę Zio przestał być księciem Zio, zdążył się jeszcze zakochać. Zakochał się w Sirce, córce burmistrza Scittade Goduriosa. Był tak zakochany, że nie przyszło mu nawet do głowy, iż mógłby ją sobie kupić. Zaczął żałować, że tego nie zrobił, kiedy jeszcze mógł. Zaczął żałować, gdy znaleźli się wszyscy razem w jednym klatkowozie, on, ona i zwłoki burmistrza. - Gówno, gówno świńskie, gówno rzadkie, gówno robaczywe! - wołał z wysokości swojego karego konika szczupły, jasnowłosy oficer o pięknych, fioletowoniebieskich oczach. - Oto, czym jesteście! Ale spotkał was wielki zaszczyt! Zostaniecie Cesarskimi osadnikami! Pojedziecie na Północ, na ziemie żyznego i tłustego Wielokłosu! Tam ze śpiewem na ustach, w radosnym trudzie, budować będziecie zręby Cesarstwa! Do momentu osiągnięcia docelowego miejsca naszej podróży każda próba opuszczenia klatkowozu zostanie potraktowana jako ucieczka i ukarana długą, wielodniową egzekucją, która z pewnością opóźni naszą podróż. A z każdym opóźnieniem będzie was coraz mniej. Bo sam, osobiście, podjąłem decyzję, aby zrezygnować z żywienia was podczas jazdy. Już sam fakt, że zużywacie powietrze Cesarstwa, jest dla was zbyt wielką łaską. Być może, ci, którzy przejmą was na Północy, znajdą pokarm na tyle zgniły, obrzydliwy i jadowity, aby się dla was nadawał, ale na razie musicie pościć. Każda prośba o jedzenie, każdy skowyt, każde kwiknięcie, które spodoba mi się uznać za prośbę o jedzenie, skończy się przymusowym nakarmieniem was wszystkich specjalną potrawką z otoczaków. Otoczak to mały kamień rzeczny, któremu prąd wodny nadal okrągły kształt, jakby ktoś nie wiedział. Podczas tej przemowy Zio po raz pierwszy oglądał Sirkę nago. Ale nie cieszył się z tego tak, jak to sobie wcześniej wyobrażał. Sirka miała długie ręce i nogi, szczupły tułów i małe, jędrne piersi, teraz czerwone od krwiaków i ukąszeń. Miała też długie, jasnobrązowe włosy, za które przywiązano ją do prętów klatki. - Wszelkie okazywanie niewdzięczności czy niezadowolenia z postanowień Cesarza będzie uznane za zdradę - dodał oficer o uszach w bliznach. - Dlatego jeżeli choć z jednej twarzy na chwilę zniknie szeroki uśmiech, od razu rozpocznę wielogodzinną egzekucję ponuraka. Jego i wszystkich, którzy mieli nieszczęście przy nim siedzieć. Jeżeli ktoś jeszcze pochlipywał, to przestał. Zardzewiała klatka na kółkach, wypełniona aż po brzegi żywym i nieżywym ludzkim mięsem, potoczyła się po suchej, piaszczystej drodze, wioząc smród, pot, krew i uśmiechy. Tylko w nocy było trochę lepiej. A w każdym razie chłodniej. Ale pić nadal się chciało i to tak, że nie tylko gardło paliło, ale także żołądek, nieprzyjemny jak wyschnięta, stwardniała, zakurzona gąbka. Było trochę lepiej, bo ze względu na ciszę nocną można już było nie wołać "Hurra!". Zio powoli przecisnął się między ohydnymi mokrymi zadami, ramionami i łokciami w stronę Sirki. Chyba zmiażdżył przy tym stopę jakiejś tłustej baby, ale ta nawet nie ośmieliła się jęknąć. Przez cały czas pręty wrzynały się Sirce w plecy. Na kolanach miała wciąż głowę ojca, która z bladej robiła się sina, jakby ktoś delikatnie, ale systematycznie poobijał ją ze wszystkich stron. Chyba nie widziała, kto się do niej zbliża. Wcześniej widziała Zio tylko trzy, cztery razy na oficjalnych balach, gdzie jako córka mieszczanina musiała zachowywać, zgodnie z etykietą, czterosążniową odległość od księcia. Zio zresztą wyglądał wtedy inaczej. Nie zareagowała też, gdy położył jej rękę na głowie. Nie zareagowała, gdy ją pogłaskał i przytulił. Ocknęła się i zauważyła go dopiero po chwili. Nie zrozumiała, o co mu chodzi, bo szepnęła: - Á a ffa á er bruto. I no parmiett' che lo struppo. Musisz być brutalny. Na gwałt pozwalają, inaczej nie. - Tatusiu, a co to za prezent robisz dla mnie? Sirka umarła w sześć miesięcy po porodzie, kiedy dziecko przyjmowało już pulpę z rozgotowanych ziaren miecznicy. Całe szczęście, bo na Północy żadna mamka nie chciałaby karmić obcej dziewczynki. Własnym też skąpiły mleka. Zio po swoich przodkach odziedziczył talent do handlu i gromadzenia pieniędzy. Co prawda, niewieloma rzeczami można było handlować, ale na Północy przynajmniej dało się jeździć od miasteczka do miasteczka, bo nadgorliwi inspektorzy dróg zawsze w niewiadomy sposób znikali. Stary Chochołacz z klanu Włóczników chwalił się czasem po pijanemu, że "znika łapownik i pijanica, na jego ciele rośnie mlecznica". Mimo to Zio kupował od niego mlecznicę dla dziecka, bo tylko u niego jakoś rosła. Tyle że nie mówił, że to dla dziecka. Mówił, że ją odsprzeda przejezdnym. Mieszkańcy Północy najchętniej żywili się upolowanym mięsem, które wędzili w specjalnych leśnych chatkach. Zio objeżdżał te chatki w asyście dwóch oswojonych rosomaków. Myśliwi zabobonnie bali się tych zwierząt i dlatego zamiast zabić Zio i zabrać mu pieniądze, sztylety, guziki oraz inne metalowe elementy, sprzedawali mu wędzonkę. Zio odprzedawał ją w Mustakaupunki, a sam mieszkał poza miastem, na otoczonej bagnami i ostrokołem wysepce, w opuszczonym domu z bali drzewnych. Rosomaki nazywały się Ujjuja i Ejjuja. Przywlókł je kiedyś do Mustakaupunki pewien stary kuglarz, który długo i bezskutecznie starał zmusić się mieszkańców miasteczka, aby przyglądali się sztuczkom, "uskutecznianym przez wyjątkowe zwierzaki, unikalne skrzyżowanie psa z łasicą". Sztuczki polegały na tym, że Ejjuja stawał na tylnych łapach i podskakiwał, a Ujjuja kładł się na grzbiecie i machał łapkami jak mały kociak. Nawet to jednak nie przekonało miejscowych o nieszkodliwym charakterze tych zwierząt. Ojcowie zasłaniali synom oczy i szybko wycofywali się z placu przed dawnym ratuszem, gdzie wydzierał się ochrypły kuglarz. Po paru takich seansach przybysz postanowił rosomaki sprzedać, ale z tym poszło mu jeszcze gorzej niż ze sztuczkami. - Oswojone bestie, na wasze usługi, wroga rozszarpią, pazurami jelita na wierzch wypuszczą - darł się i skrzeczał, podczas gdy Ujjuja, leżąc na grzbiecie, demonstrował łagodność. - Za ile? - zapytał Zio, który był w miasteczku, aby odzyskać pieniądze od jednego ze swoich kontrahentów. - Sto cesarskich za sztukę - krzyknął kuglarz. - Albo dwanaście starych królewskich, tych żółciutkich - dodał ciszej. - Mogą być dwa gwoździe? - Co? - Dwa gwoździe i połeć wędzonej słoniny. Coś zagulgotało w gardle kuglarza. Był bardzo chudy. - I worek sucharów - odpowiedział po dłuższej chwili, gapiąc się chciwie na słoninę. - Tu nie ma sucharów. Na całej Północy nie ma sucharów, chyba że dla wojska. Może być worek miecznicy? - Ale to nie ta od starego Chochołacza? - upewnił się kuglarz. Mimo że był w okolicy od niedawna, musiał usłyszeć jakieś plotki o przywódcy klanu Włóczników. Mówiła o nim cała okolica, ponieważ spożywanie miecznicy wyhodowanej na gruncie użyźnionym ludzkimi ciałami miejscowi uważali za pogwałcenie zakazu ludożerstwa, surowo tutaj przestrzeganego. Ale nikt przeciw Chochołaczowi się nie podniósł, ponieważ on i jego ludzie, podobnie jak reszta tubylców, miecznicy nie jedli. Sprzedawali ją tylko przejeżdżającym cudzoziemcom, co nie było grzechem, tylko - jak to się tu mówiło - zbieraniem dudków, handlem, dobrym interesem. A cudzoziemcy, o ile byli dobrze poinformowani, twierdzili to samo i zaprzysięgali się, że miecznicy jeść nie będą, tylko sprzedadzą gdzieś indziej, komuś innemu, gorzej poinformowanemu. Ten tutaj wyglądał na poinformowanego częściowo. - Tylko Chochołacz uprawia tu mlecznicę - poinformował Zio. - Jesteś głodny, zjesz i taką. Minęła chwila. Bardzo krótka chwila. - Dobra. Dawaj - odpowiedział kuglarz. Zio złapał smycze i pociągnął za sobą dwie piszczące żałośnie bestie. Kiedy był następnym razem w miasteczku, znowu zobaczył kuglarza, a właściwie jego głowę. Zamarynowana w occie, spoglądała żałośnie pociemniałymi oczodołami z wnętrza wielkiego słoja, wystawionego na widok publiczny, a właściwie stojącego na pniaku przed ratuszem. - Oto nikczemny ludo... Oto nikczemny ludożerca... Oto nikczemny ludożerca, który jadł pokarm trupi... - mamrotał sennie miejski herold. Kuglarz musiał być naprawdę bardzo wygłodzony, jeżeli nie powstrzymał się przed zjedzeniem miecznicy, nim opuścił miasteczko. - Powiedz, tatusiu, powiedz! - Zaraz zobaczysz - odrzekł Zio, robiąc supeł ze skóry. - To będzie bransoletka? - Nie. - To będzie naszyjnik? - Nie. - To będzie to, co ja myślę? - Tak. Cisza. I płacz. Zio nie mógł na to patrzeć, więc szybko odwrócił głowę w bok, w stronę kąta, w którym Ujjuja właśnie demonstrował swój biały brzuszek. Nie mógł patrzeć i nie patrzył, ale nadal słyszał. - Przecież wiesz, że muszę - powiedział w końcu. Panujące na Północy obyczaje wymagały, aby każda kobieta powyżej dwunastego roku życia była przynajmniej raz na tydzień chłostana. W praktyce oznaczało to, że każda musiała mieć pręgi na pośladkach. Najstarsi i najbardziej szanowani kapłani w asyście zbrojnych z klanu Szabelników odwiedzali wszystkie domostwa i dokonywali inspekcji kobiecych tyłków. Byli na tyle starzy i szanowani, że mogli, nie budząc żadnej wrogości ze strony mężów, ojców i braci, dotykać nagich pośladków i obmacywać je, sprawdzając, czy pręgi nie są przypadkiem namalowane sokiem krwawnika. Jeżeli się okazało, że tak rzeczywiście było, urządzali nikczemnej kobiecie porządną chłostę, jeszcze gorszą niż to, co mogło ją spotkać z ręki męża, ojca czy brata. Zio nie mógł się przemóc, żeby zbić Sirkę w tydzień po porodzie. Zrobili to kapłani i tak się zaczęła jej choroba, z której już nigdy nie wyszła. - Przecież i tak masz lepiej niż wszystkie - rzucił w stronę córki, wstydząc się tego, co mówi. Ale płacz ucichł. Bo ona wiedziała dobrze, że ma lepiej. Tylko córki osadników przybyłych z Południa nie zaznały pawężowych łyżeczek czy świętego noża-włóczni. Pawężnicy oślepiali swoje córki, zakładając, że skoro kobiety z domu nie wychodzą, to i tak nie mają na co patrzeć, a jeśli od mała się przyuczą, to i na ślepo dobrze będą gotować. Włócznicy woleli jednak uniknąć takich komplikacji, jak ciągle tłuczone gary z zupą, i zamiast wydłubywać oczy, urzynali swoim córkom języki. "Witaj k'nam, Włóczniku-bracie, błoga cisza w naszej chacie", witali się wylewnie typową dla miejscowych rymowanką, szczególnie gdy sobie trochę podpili. Ale Zio raz słyszał, jak urzynają dziewczynce język, i wtedy w chacie nie było cicho. Cicho było teraz. Szczególnego rodzaju cisza dobiegała z kąta pokoju, w którym siedziała dziewczynka. Zio wstał i wyszedł na dwór. Słońce powoli zachodziło za czubkami drzew czarnego lasu za ostrokołem. Z niskiej gałęzi najbliższego drzewa zwisał ogromny czarny nietoperz, trzymający w paszczęce małego, błotnego królika. Królik tkwił w paszczy nieruchomo, prawdopodobnie spodziewając się najgorszego. Skąd miał wiedzieć, że to, co go porwało, nie jest ani orłem, ani jastrzębiem. Była wiosna, czas połogu nietoperzyc, i te, które nie zostały zapłodnione, porywały i całymi dniami nosiły ze sobą małe stworzenia, aby zaspokoić instynkt macierzyński. To zresztą też źle się kończyło dla tych stworzeń, bo przeważnie ginęły z głodu, nie mogąc pić nietoperzego mleka. Zio przeklął w stronę nietoperza. A potem zobaczył coś jeszcze gorszego. Zza ostrokołu spoglądała na niego głowa, chyba ludzka. Była to bardzo piękna głowa, o bardzo pięknej twarzy. Na palisadę wspinał się szczupły i niezwykle urodziwy młodzieniec. Jedyne, co go szpeciło, to blizny na uszach. - Nazwisko? - Hengist, lalala. - Jedna godzina tortur. Nazwisko! - Nie chcem torturek, nie chcem! Hengist. - Dwie godziny tortur. Nazwisko! - Przecież nie powiedziałam teraz "lalalala"! - Na pytania odpowiada się jak najkrócej, bez żadnego niepotrzebnego wyrażania własnego nastawienia emocjonalnego do rzeczy tak oczywistych jak tortury. Nazwisko! - Hengist! - Trzy godziny tortur. - Nie chcem torturek, nie chcem! Przecież powiedziałam nazwisko! - Cztery godziny z kaciskiem, już cztery! Naucz się, gównopizdko, że Wspaniałą Cesarską Sprawiedliwość interesuje tylko prawda! I tylko wasze prawdziwe nazwisko! - He... He... Helkis. Ale zmienili mi już w dzieciństwie... - Haaaaa!!! Ale gwoli oszustwa! W nikczemnej i oczywiście bezskutecznej próbie wytworzenia przeświadczenia o zaistnieniu rzekomych prześladowań rzekomo istniejących mniejszości etnicznych! Dlatego też obcięli wam uszy. No, no, no, Helkis, no, no, no... Jak się patrzy na waszą kartoteczkę, to widać, że dla was chyba nawet cały Kodeksik Karniutki nie wystarczy. Po pierwsze, wiara w rzekome istnienie rzekomych mniejszości etnicznych. Po drugie, takiej wiary szerzenie. Po trzecie - ohyda! ohyda! - sprzeniewierzenie się Świętej Cesarskiej Misji! Po czwarte, spiskowanie przeciw Porażającej Światłości Majestatu Cesarza! Po piąte, zabicie wiernych cesarskich sług! Po szóste, mentalne bestialstwo, zoofilna sodomia, czyli pozwolenie na to, aby myśli ludzkie mieszały się ze zwierzęcymi, co oznacza obniżenie do poziomu zwierzęcego czegoś, co ukochał Cesarz, albowiem Cesarz ukochał każdego poddanego swego, całkowicie, aż do najmniejszej myśli jego! Po siódme, zabicie kilkunastu kobiet, co prawda buntowniczek, ale bez rozkazu, nie gwoli poskromienia buntu, nie gwoli obezwładnienia i wszczęcia śledztwa, ale po prostu, ot tak, zabicie, kiedy przecież można było uciec bez mordowania, wykorzystując tylko swe nadnaturalne zdolności! Po ósme, samowolna zmiana płci! Przypominam, że karą za tę ostatnią zbrodnię jest stopniowe obrzynanie wszystkich wystających elementów, dopóki człowiek nie upodobni się do odważnika! Ale ponieważ kara absolutna, nieodwołalna i bezwzględnie najcięższa znosi pozostałe, to w tym przypadku Romb znosi tę łagodną karę. - Ale ja naprawdę jestem elfcią, lalala. Rozwiążcie mi jeden paluszek, a wam pokażę. - Haaaa!!! Po dziewiąte, przewrotny zamach, polegający na intencjonalnej próbie rzucenia guseł na władzę! Oj, powitają panienkę w Rombie, powitają... - Albo nie rozwiązujcie. Znam taką piosneczkę... - Ja umiem w porę zamknąć uszy. A ci wszyscy żołnierze, ci tutaj, są głusi. A dlaczego nie próbowałaś zaśpiewać swojej piosneczki w drodze powrotnej? Przecież chyba łatwiej uciec z klatkowozu niż stąd? Co? Płakusiamy? To dobrze, że płakusiamy. Bo okazujemy żal. Oczywiście nie żadną tam skruchę, żadne takie głupstewka nas nie interesujkają. Po prostu podsądna żałuje, że nie udało jej się wtedy uciec. A więc miała taki zamiar, żeby wtedy uciec. Czyli popełniła także przestępstwo próby oszukania Wspaniale Mocnego, Wspaniale Przenikliwego, Lśniącego Jasnością Diamentów Wymiaru Sprawiedliwości! A takie zamordowania kilku sług Cesarza! Ha, ciekawe, jak to wszystko wpłynie na głębię twojej męki. I na jej smaczek. A my wcześniej, o tak, dla przystawki, oderżniemy panience piersi i każemy zjeść. Oj, będzie spektaklik ucieszny, tylko rodzinkę przyprowadzić, gdyby się miało. - A urżnijcie! Nigdy nie chciałam mieć piersi! Buja się, takie ciężkie, wystarczy dotknąć, a podskakujesz, wszystko drapie, ciągle się trzęsie, ciągle ty się o to trzęsiesz, żeby nie zawadzić o coś, ciągle boli... - No, teraz to poboli. Ale trzęsło się nie będzie. Będziesz unieruchomiona, tak żebym podczas tej operacji mógł równocześnie cię pogwałcić. Ale w buzię, o nie, ty mała cwaniaro. Pamiętam, co zrobiłaś moim chłopakom, kiedy tylko przeszłaś przez góry. Piździe twojej nie ufam, od niedawna ją masz, chuj wie, co tam siedzi. Albo właściwie, niech chuj nie wie, co tam siedzi. Ale dupka, dupka, dupka słodziutka! No i wy, rzekoma mniejszość etnicza, podobno piżmem sracie! To nie tylko se człek nie wybrudzi, ale i wręcz wypachni! A zresztą, w pizdę może też się zarucha, tylko najpierw sprawdzimy ją trzonkiem od miotły. Zobaczysz, co to ruchanie, moja dziewiczko. Poznasz teraz, co to być kobietą. Człowieczyca czy elfica, zawsze baba i dziewica! No bo, jak sądzę, jako kobiety nikt nie nadużył twych delikatnych kwiatów? Nie było czasu, co? Życie poświęcone misji. Tak, jak moje. Tyle że ja siedzę na tym delikatnym aksamitnym fotelu, a ty - na krześle, z którego wstać nie możesz. Nawet jeśli się zrobi bardzo cieplutkie, a może tak się stać, w jednej chwili. "Mamo! Uratujesz mnie, uratujesz mnie, uratujesz? Mamo? Mamo, gdzie jesteś, mamo?". - Idzie już nasze kacisko, idzie. Wielki ma w ręku tasak. Duży tasak i naostrzony jak brzytewka... O właśnie, brzytewka! Brzytewką potrwa to dłużej i będzie bardziej boleśniuteńkie, hehhe, hehehe. Mądre kacisko, widzisz? Jak mówię: "widzisz", to znaczy, że masz patrzeć! Masz widzieć, jak ta specjalna ząbkowana brzytewka kroi i strzępi twoje bielutkie ciałko! Ach, co za ciałko, jak ze śmietany... I za parę chwilek robimy: "kuj!". Kuj! Ale ja muszę się przygotować, kochana, żeby równocześnie, kiedy on ciebie "kuj!" brzytewką, to ja ciebie "kuj!" gdzie indziej, hehhe, hehehe. "Mamo! Odezwij się... Mamo, proszę, teraz koniecznie... Ja wiem, że zawiodłam... Dałam się złapać głupio... Milczysz ciągle, bo... Musisz mnie ukarać... Ale teraz... Musisz mnie ratować!". - Ale najpierw przewrócimy twój fotelik o tak... Haha! Widzisz, w jakiej malowniczej pózce leżysz! Nie widzisz, oczywiście, a szkódka, a szkódka to wielka. Teraz... Nie, nie bój się, jeszcze nie chcę ci powiększyć cipy, na razie przerżnę ci tylko spodnie, robiąc taki otwór, przez który dosięgalny dla mnie stanie się twój odbycik. Teraz muszę wygenerować fiutka z moich spodni... O jaki twardziak, porządna pała, można by nim policzki dawać, jakby się biodrami zamachnąć. No dobra i teraz ja przystępuję do penetracji, podczas gdy pan katek, gwoli bardziej uciesznych skurczów koordynując ruchy brzytewki z moimi ruchami rozpocznie... "Mamo. Mamo. Mamo!!!". "Mamo. Mamo. Mamo...". Były major Hengist spał i było mu dobrze. Potem zaczął się budzić, ale nadal było mu dobrze. Potem już całkiem otworzył oczy, ale wciąż i wciąż było mu dobrze. Jak u mamy. Tyle że nigdzie nie było widać mamy. "Mamo. Mamo. Mamo! Gdzie ona polazła? - zapytał sam siebie. - Pewnie odprawia jakieś ablucje w krzakach, kapłanka". "Jestem z tobą" - odpowiedziała Virma. "Gdzie?! Gdzie jesteś, mamo?". "Wszędzie, gdzie ty. Słyszę twoje myśli, tak jak zawsze słyszałam". "Ale gdzie jesteś?" Powoli zaczął sobie przypominać, co się stało w nocy. Piersi Virmy. Szał ssania. "Jeszcze, jeszcze" - błagała. I nagle piersi trysnęły mlekiem. Pił to mleko. To stąd ta niezwykła błogość. "Tak, to stąd ta niezwykła błogość - potwierdziła Virma. - Elfie mleko ma niezwykłe właściwości. Zarówno dla syna, który je pije, jak i dla matki, która je daje". "Ale gdzie jesteś, mamo?". "Już nie ma potrzeby, abym była z tobą ciałem. Już byliśmy ciałem ze sobą tak blisko, jak tylko można. Teraz będę z tobą duchem, tak jak zawsze byłam, tyle że ty mnie wtedy nie słyszałeś". "Ale... gdzie jesteś ciałem?". "Ona jest z nami - pomyślał ktoś męski. - Ona jest z nami. Teraz już nie musi być z tobą, kiedy otworzyła twój umysł na nasze myśli i pouczyła cię o twojej misji". "Ale gdzie wy jesteście? Jak ja tu sobie sam poradzę? Ona wiedziała...". "Będę za ciebie myśleć - znowu Virma włączyła się w rozmowę, jak ciepły prąd wodny między zimniejszymi. - Nie słuchaj swoich myśli, słuchaj tylko mnie. I nie martw się o nic, piłeś elfie mleko. Teraz już nie musisz jeść, przez dłuższy czas będziesz szybszy i sprawniejszy od wszystkich ludzi. Poradzisz sobie śpiewająco". "Ale powiedz mi, gdzie ty jesteś?". "Ważniejsze jest, gdzie ty jesteś. I gdzie powinieneś być. Słuchaj, na Północy, między Kivitalo a Mustakaupunki jest wioseczka należąca do klanu Pawężników. W wioseczce jest świątynia, a w świątyni Obraz, oprawny w złoto. Masz do niego dotrzeć. Kiedy do niego dotrzesz, powiemy ci, co zrobić, aby odwrócić proces, który spowodował powstanie ludzi. I wszyscy będziemy wolni". "Mamo?". Ale nikt już się nie odezwał. Najwyraźniej uznali, że wie wszystko, co powinien wiedzieć. Hengist rozejrzał się po otaczających go górach. Były czarne od porastającego je lasu i nieznane. "Mamo? Mamo? Mamo, nie zostawiaj mnie tutaj!". "Nie bój się, nigdy cię nie zostawię - chyba była zdenerwowana, chyba go karciła. - Odezwę się za jakiś czas, jeżeli zrobisz, co ci powiedziałam. Zobacz na mapie, gdzie jesteś, i jedź na Północ". Północ była za górami. Hengist pociągnął w stronę najbliższej przełęczy, którą Cesarska Mapa nazywała Przełęczą Siódmej Chwalebnej Potyczki. Koń był spokojny. Drugi koń, koń Virmy, nie zniknął razem z nią, tylko powoli poczłapał za Hengistem. Jechali pod górę trawiastym, rzadko zalesionym zboczem. Było gorąco, jak na maj, ale Hengist wiedział, że w górach pogoda może zaraz się zmienić. Nie bał się jednak zimna, deszczu ani gradu. Elfie mleko grzało go od środka. Czuł się, jakby miał zaraz zerwać się z siodła i ulecieć gdzieś w górę, między gałęziami. Potem zasnął i śniło mu się, że rzeczywiście lata, a kiedy się obudził, na głowie konia siedziała mała ruda wiewióreczka i bacznie mu się przyglądała czarnymi oczkami jak pestki. Zwierzęta teraz traktowały go inaczej, wiedział to. Czuł myśli swojego konia, pozbawione słów, wielkie, ciężkie i bezkształtne, pływające wokół siebie jak wieloryby w rui. Koń też czuł jego myśli i stosował się do nich. To był chyba poczciwy koń, sądząc po tych jego myślach. Chociaż... Chociaż coraz trudniej było powiedzieć, czyje myśli były czyje. Bo myśli Hengista też wyzwalały się od słów, też stawały się bezkształtne i namiętne, jak wieloryby w rui. Ruda wiewióreczka kiwała głową. Tak, tak, dobrze, dobrze. Tak by to brzmiało, gdyby to były słowa. "Kiedy wreszcie ta kurewska góra się skończy" - coś zaskrzypiało nagle, jak nie naoliwione wrota i Hengist podskoczył. Ale zaraz się uspokoił. Dwie mile stąd lazł pod górę jakiś człowiek, drwal chyba, i to on tak myślał. A więc tak myślą ludzie. Paskudnie. Jak zepsuty mechanizm. Koń wreszcie wdrapał się na przełęcz, zarżał cicho, z satysfakcją. Drugi koń mu odpowiedział, trochę bardziej sceptycznie. Był bardziej doświadczony, wiedział, że to nie ostatnia góra, która dzieli ich od krain Północy i na którą przyjdzie im się wdrapać. "Witaj, bracie elfie" - pomyślał przelatujący orzeł. "Witaj, bracie orle". "Dawno was tu nie było. Chodzą tylko te wasze kreatury, wyrąbały las nad potokiem. Czy nie macie zamiaru coś z tym zrobić?". "Właśnie jadę na Północ, żeby rozwiązać cały problem. Raz, a dobrze". "To dobrze. Witaj, siostro myszko. Dasz mi się zjeść?". Hengist poczuł coś w rodzaju cichutkiej i króciutkiej symfonii popłochu, a potem trzepotanie i śmierć. Koń, wyczuwając jego wstręt i żal, przyśpieszył kroku. Zaczęli zjeżdżać w dół, w stronę wijącej się w dolinie ścieżki. Korony sosen, widziane z góry, były piękne. Minęły trzy dni, zanim przejechali przez przełęcze Vippa, Stara Kopalnia, Miejsce Chwały Byłej Cesarskiej Gwardii, Miorce i Hajjatanka. Przez trzy dni Hengist widział tylko sosny, skały i kwiaty. I niewiele więcej było mu potrzeba. Trzeciego dnia góry się skończyły, zaczęły się wzgórza, coraz bardziej płaskie i piaszczyste. Hengist zjechał w dolinę. W jego głowie kiełkowałyjakieś dawno zapomniane, a może nawet nigdy niesłyszane informacje, nie wiadomo skąd pochodzące, może z najdawniejszej, na wpół zapomnianej pamięci, może z jakichś lekcji w szkole wojskowej, może z czego innego. Wiedział, że wjeżdża na teren byłego królestwa Ciocca, uważanego za ostatni bastion cywilizacji Południa. Tutaj jeszcze, zwłaszcza w miastach, mówiono dialektami wywodzącymi się z półwyspu Vitellada. Wieś mówiła gwarą podobną do tej z Wielokłosu albo odmianą języka jarvilainen, zwaną makiłani. U podnóża jednego ze wzgórz, pomiędzy wielkimi skalnymi sterczynami, biegła porządna, ubita droga z resztkami dawnego bruku. Wiodła do Cesarskiego Miasta III Kategorii Scittade Commerciosa, dawnej stolicy królestwa Ciocca. Bruk położyli bytujący tu niegdyś przedstawiciele brodatej mniejszości etnicznej, tak zwanych krasnoludów, którzy jakieś kilkanaście lat temu zostali wyrwani ze swych kamieniołomów, ogoleni i zesłani do Cesarskich Kopalni. Pewnie żaden z nich już nie żył, ale droga została. I na tę drogę Hengist zjechał ze wzgórza. Teoretycznie, powinien był się ukrywać, wędrować przez chaszcze i głusze. Ale było mu zbyt dobrze. Zbyt dobrze, by wjechał w chaszcze i głusze. I nie minęło pół mili, kiedy usłyszał za plecami gwizd, a drogę zajechały mu trzy ciężkie metalowe przedmioty na koniach. To były zbroje, tylko wyjątkowo kanciaste i toporne, przypominały raczej szafki. Ze środka, spod kratkowatych przyłbic, wyglądało coś różowego, chyba upakowani w zbrojach ludzie. - Niby pasuje do rysopisu - stwierdził pierwszy człowiek-szafka. - A nawet jak nie pasuje, to co nam szwankuje? - zauważył drugi zbrojny, rymując po północnemu. - Cesarska Pułapka jest taka, że złapiesz każdego robaka. Podobny do listu gończego czy do wujaszka twojego, jak raz złapany, to zajebany. Wiesz przecież dobrze, Samaniego. - Pasuje i to jeszcze jak - zawołał ktoś z tyłu głosem dobrego wujaszka, ktoś, kto miał, jak Hengist wyczuł, same dobre, przyjemne, słodkie myśli. - Pasuje jak mazepka! Jak harny- śwarny-śliczny-prześliczny obrazeczek! Taki śliczny kształt prosy sy o gwałt. - No co ty, Pelttokaljo - powiedział ten pierwszy. - Będziesz gwałcić chłopaczka? - A co to za różnica, chłopaczek czy dziewica - odparł ten najgęściej rymujący człowiek- szafka. - Tyś zza gór jest, Samaniego, nie rozumiesz ty nic z tego. Rym "Samaniego - tego" był wystarczająco jarmarczny, by obaj zbrojni z Północy i jeszcze ktoś z tyłu roześmieli się nieprzyjemnym, lepkim śmiechem. Samaniego splunął. - Ale potem jest mój - oznajmił. - Wiemy, wiemy, na drodze nie stajemy. Jakżeś nierad z męskiej dziury, bierz się, bracie, za tortury. Bo jemu tylko staje, jak komu ból zadaje. Gdy komu jaja urwie, dogodzi potem kurwie. Jak skończymy, Samaniego, damy ci go związanego. - Który pierwszy? - zapytał Hengist. - Ktoś coś powiedział? - zadrwił ten z tyłu. Trzymał się w tyle na kilka sążni, Hengist to słyszał i czuł. Czuł też, że miecz został wyjęty z pochwy. - Chyba nasz dzidziuś przemówił - odezwała się szafka zwana Samaniego. - Pytam tylko, który pierwszy - powiedział Hengist. - Jestem z miasta Bieła Woda, gdzie nazywają mnie Mistrzem Laski. Którego pierwszego mam obsłużyć? - Co? - Możecie ze mną zrobić, co zechcecie. Nazywają mnie nie tylko Mistrzem Laski, nazywają mnie także Szmata-Kurwa. - To jakiś podstęp. Dzidziuś chce nas jakoś podejść - stwierdził Samaniego. - Ja bym nie ryzykował, tylko od razu związał i poddał procedurze zmiękczającej. - Chłopaczku! Karlusie! - rozdarł się drugi człowiek-szafka. - Obciągniesz, bo bydziesz musieć! Nie po dobrawoli, lecz dlatego, że boli. Położymy nóż na gardle, to przestanie piesek skamleć. Bydzie lizać fiuty i marszczyć koguty. - No dobra, to kto pierwszy? - Zaraz, najpierw dymaj z konia. Na ziemię, na kolana. Hengist zeskoczył z konia i ukląkł na ziemi, między dwoma odłamkami bruku. Tam, gdzie było najbardziej miękko. - Trzymajta mojego małżonka za naszki i ramionka - rymujący człowiek-szafka powoli wprawiał się w ceremonialny, niemal weselny nastrój. - Popieśćcie go szablą przy twarzy, niech mu się nic nie marzy. Bo dla mnie jest "ach ach", dla niego tylko strach. Ciężkie ręce spadły na ramiona Hengista od tyłu. Wszyscy zbrojni zsiedli z koni. Ten najgęściej rymujący podszedł do Hengista i podniósł przyłbicę. Dopiero teraz Hengist przyjrzał się jego twarzy. Wcześniej nawet nie myślał, że to, z czym rozmawia, ma twarz. Wcześniej rozmawiał z metalowymi szafkami. Amator laski i rymów był postawnym trzydziestoletnim blondynem o sumiastych wąsach. Teraz powoli rozpinał guziki od rozporka, podczas kiedy Hengistowi ktoś przystawił szablę czubkiem do pleców. - Do gardła, do gardła - powiedział rymujący wąsacz. - Jeszcze cię skaleczę - odparł ten z tyłu. Ostatni guzik nie tyle rozpiął się, ile odpadł. Ręce wąsacza drżały, musiał być podniecony, bo to, co wynurzyło się z rozporka, było nie tylko mocno cuchnące, ale także duże i sztywne. Hengist zamknął oczy i otworzył usta. Poczuł w nich coś twardego, coś, co było jak drewniany kołek, z zewnątrz tylko obciągnięty cienką warstwą ludzkiego mięsa. Jeszcze silniej zacisnął powieki i poczekał chwilę. Usłyszał rżenie i dziwny, głuchy odgłos, jakby ktoś odszpuntował beczkę piwa. Czubek szabli, uwierający w plecy, zniknął gdzieś, razem z łoskotem walących się na ziemię ludzkich ciał. Hengist otworzył oczy. Zobaczył rozporek. Zobaczył z bliska wielki rozporek, a kątem oka trzy trupy ze zmiażdżonymi głowami. Wszyscy zbrojni zginę

 

To tylko tagi:
pdf online
free download
pdf do pobrania
ebook za darmo
pobierz za darmo

 

DOSTĘP 24/H

POBIERAJ EBOOKI O DOWOLNEJ PORZE
 

ZA DARMO

BEZ PŁATNOŚCI/ANKIET
 

UPLOAD

Dodaj własny dokument i pozwól pobierać go innym