689 PDF

689 pdf czytaj online lub pobierz na swoje urządzenie. Dokument został dodany przez użytkownika.
689



Jeśli jesteś autorem/wydawcą i uważasz, że ktoś wgrał ten dokument bez pozwolenia oraz łamie on prawa autorskie, napisz na adres [email protected] i powiadom nas o tym, a my usuniemy zakazany plik w 24h.

 

 

Pobierz PDF


 

689 Ebook transkrypt - 20 pierwszych stron materiału:

 

powieść Philip K. Dick Blade Runner Czy androidy marzą o elektrycznych owcach? (1) (Do Androids Dream of Electric Sheep?) przełożył Sławomir Kędzierski Dla Maren Augusty Bergrud 10 sierpnia 1923 - 14 czerwca 1967 Auckland W dniu wczorajszym zdechł żółw ofiarowany królowi Tonga w 1777 roku przez słynnego podróżnika, kapitana Cooka. Zwierzę żyło nieomal 200 lat. Żółw, zwany Tu'Imalila, zdechł na terenie królewskiego pałacu w stolicy Tongi, Nuku, na wyspie Aloga. Naród tongański uważał zwierzę za wodza; do doglądania go wyznaczono specjalnych opiekunów. Żółw oślepł kilka lat temu podczas pożaru buszu. Radio Tonga poinformowało, że ciało Tu'Imalili zostanie przesłane do Muzeum w Auckland na terenie Nowej Zelandii. Reuter, 1966 Rozdział I Przyjemny, delikatny elektryczny impuls automatycznego budzika wysłany przez stojący przy łóżku programator nastroju obudził Ricka Deckarda. Zdziwiony - zawsze dziwiło go, że niespodziewanie zupełnie nie chce mu się spać - wstał z łóżka ubrany w swą wielobarwną piżamę i przeciągnął się. Jego żona Iran leżąc w swoim łóżku otworzyła szare, niewesołe oczy. Mrugnęła, jęknęła cicho i znowu zamknęła powieki. - Nastawiłaś swojego Penfielda na zbyt słaby impuls - powiedział Rick. - Przeprogramuję go, obudzisz się i... - Nie dotykaj mojego programatora. - Jej głos był nieprzyjemnie ostry. - Wcale nie chcę się obudzić. Usiadł na krawędzi łóżka, pochylił się i zaczął przekonywać ją łagodnie: - Jeżeli zaprogramujesz odpowiednio silny impuls, będziesz zadowolona, że się obudziłaś. Na tym polega cała sprawa. Przy ustawieniu programu na pozycję C, impuls odblokowuje świadomość. Wiem to po sobie. - Przyjaźnie, bowiem czuł się życzliwie usposobiony do całego świata (jego program ustawiony był na D), poklepał jej nagie, nieopalone ramię. - Trzymaj swoje łapy przy sobie, glino - burknęła. - Nie jestem gliną. - Poczuł przypływ irytacji, choć wcale go nie zaprogramował. - Jesteś czymś gorszym - oznajmiła żona. Oczy miała zamknięte. - Jesteś mordercą wynajętym przez gliny. - Nigdy w życiu nie zabiłem ludzkiej istoty. - Jego irytacja potęgowała się, stawała się wyraźną wrogością. - Tylko te biedne andki - odparła Iran. - Chciałbym zauważyć, że nigdy nie wahałaś się wydać pieniędzy, które dostałem za zrealizowanie listu gończego, na pierwszą lepszą rzecz, jaka ci wpadła w oko. - Wstał i podszedł do konsoli swego programatora nastroju. - Zamiast oszczędzać, żebyśmy mogli kupić prawdziwą owcę i zastąpić nią tę elektryczną imitację. Zwykłe, elektryczne zwierzę, za moje ciężko wypracowane przez lata zarobki. - Zawahał się, czy zaprogramować trankwilizację międzymózgowia (która usunęłaby jego wściekłość), czy też stymulację (co z kolei podrażniłoby go w sposób wystarczający, by wygrać tę sprzeczkę). - Jeśli nastawisz na większą agresję - oznajmiła Iran, patrząc nań uważnie - nastawię to samo. Nastawię na maksimum i będziesz miał taką drakę, przy której zbledną wszystkie nasze dotychczasowe sprzeczki. No, spróbuj. - Wstała gwałtownie, podskoczyła do swego programatora nastroju i stanęła, wpatrując się w Ricka z wściekłością. Westchnął. Jej groźba podziałała. - Nastawię to, co mam zaplanowane na dziś. - Odszukał w tabeli 3 stycznia 2021 i zobaczył, że przewidziana jest poważna, profesjonalna postawa. - Jeżeli zaprogramuję zgodnie z planem - zapytał przezornie - czy zrobisz to samo? - Czekał, nie chcąc wykonać pierwszego kroku, zanim żona nie zgodzi się pójść w jego ślady. - W moim planie na dziś mam sześć godzin depresji połączonej z samooskarżeniem - odparła Iran. - Co? Dlaczego to wprowadziłaś? - Taki pomysł unicestwiał całą koncepcję programatora nastroju. - Nie miałem pojęcia, że można zaplanować coś takiego - dodał posępnie. - Siedziałam tu pewnego popołudnia - odparła Iran - i oczywiście włączyłam Przyjacielskiego Bustera i Jego Przyjacielskich Przyjaciół. Mówił o wielkiej rewelacji, którą ma zamiar wkrótce ogłosić i wtedy właśnie puścili tę wstrętną reklamówkę, tę, której nie cierpię, wiesz - o Ołowianych Ochraniaczach Mountibanka. Wtedy wyłączyłam na chwilę dźwięk i nagle usłyszałam dom, ten dom. Usłyszałam... - wykonała ruch ręką. - Puste mieszkania - powiedział Rick. Czasem sam je słyszał w nocy, kiedy powinien był spać. A przecież obecnie na wpół zamieszkany budynek mieszkalny zajmował wysokie miejsce w statystyce zagęszczenia; tam gdzie przed wojną były kiedyś przedmieścia, można było znaleźć całkiem opuszczone budynki - tak w każdym razie opowiadali na mieście. Nie zweryfikował tej informacji; podobnie jak większości ludzi nie zależało mu na sprawdzeniu tego bezpośrednio. - W chwili, gdy wyłączyłam w telewizorze fonię - powiedziała Iran - byłam w nastroju 382, właśnie go nastawiłam. Tak więc, choć odbierałam tę pustkę intelektualnie, nie czułam jej. Moją pierwszą reakcją było uczucie wdzięczności, że stać nas na programator nastroju Penfielda. Ale kiedy uświadomiłam sobie, jak niezdrowe jest to odczuwanie nieobecności życia, nie tylko w tym budynku, ale wszędzie i odreagowywanie tego... rozumiesz? Mam wrażenie, że nie. Ale przyjęto uważać to za oznakę choroby umysłowej, nazwano "brakiem właściwego oddziaływania". Pozostawiłam więc wyłączoną fonię, usiadłam przy programatorze i zaczęłam eksperymentować. I wreszcie znalazłam, jak ustawić rozpacz. - Na jej smagłej, zuchwałej twarzy pojawił się wyraz zadowolenia, jakby udało się jej osiągnąć coś godnego uwagi. - Włączyłam więc ją do mojego planu, dwa razy w miesiącu. Sądzę, że to sensowny okres, by odczuć beznadziejność wszystkiego, beznadziejność pozostawania tu, na Ziemi, podczas gdy wszyscy rozgarnięci ludzie wyemigrowali, nie uważasz? - Ale przy takim nastroju - odparł Rick - możesz mieć skłonności do pozostawania w nim, niewyprogramowania się z niego. Taka rozpacz, obejmująca całkowitą realność, ma tendencję do samopowtarzania. - Programuję automatyczne przestawienie na 481 trzy godziny później - odparła gładko. - Świadomość otwierających się przede mną rozlicznych możliwości, nowa nadzieja, że... - Znam 481 - przerwał jej. Wielokrotnie nastawiał tę kombinację, miał do niej wielkie zaufanie. - Posłuchaj - rzekł siadając na łóżku. Ujął ją za ręce i przyciągnął do siebie. - Nawet przy automatycznym wyłączeniu narażanie się na jakiekolwiek depresje jest niebezpieczne. Zapomnij o tym, co zaplanowałaś, a ja zrobię to samo. Nastawimy oboje 104 i przeżyjemy to razem, potem pozostaniesz w tym nastroju, a ja przestawię swój na normalny, urzędowy sposób bycia. Później chciałbym wskoczyć na chwilę na dach i zobaczyć co z owcą, a wreszcie udam się do biura. Będę w ten sposób miał pewność, że tymczasem nie siedzisz tu myśląc nie wiadomo o czym i nie oglądając telewizji. - Puścił jej długie, smukłe palce, przeszedł przez całe rozległe mieszkanie do saloniku jeszcze pachnącego ledwo uchwytnie ostatnimi papierosami wypalonymi w nocy. Pochylił się, by włączyć telewizor. Z sypialni dobiegł go głos Iran. - Przed śniadaniem nie trawię telewizji. - Nastaw 888 - powiedział Rick czekając aż aparat się nagrzeje. - Pragnienie oglądania telewizji, bez względu na to, co w niej nadają. - Nie mam obecnie ochoty nastawiać czegokolwiek - odparła Iran. - No to nastaw 3. - Nie mogę nastawić programu, który pobudzi w mojej korze mózgowej pragnienie nastawiania! Jeżeli nie chcę nastawiać, to przede wszystkim nie chcę nastawiać, a pragnienie nastawiania jest w tej chwili najbardziej obcym pragnieniem, jakie mogłabym sobie wyobrazić. Chcę po prostu siedzieć na łóżku i gapić się w podłogę. - Jej głos stawał się ostry i ponury, jakby jej dusza powoli zastygała. Iran zamarła, zdawało się, że opadł na nią olbrzymi ciężar wyczuwalnej, wszechobecnej, cieniutkiej warstewki niemal całkowitego bezruchu. Podkręcił dźwięk w telewizorze i głos Przyjacielskiego Bustera ryknął, wypełniając cały pokój: - ...hej, hej, kochani. A teraz pora na krótką prognozę pogody. Satelita "Mangusta" informuje, że opad radioaktywny nasili się szczególnie koło południa, po czym będzie się zmniejszał. A więc ci z was, którzy odważą się wyjść... Iran pojawiła się obok niego w swej długiej, wlokącej się po ziemi koszuli nocnej i wyłączyła telewizor. - W porządku, poddaję się. Nastawię. Nastawię cokolwiek zechcesz. Może ekstatyczny orgazm? Czuję się tak paskudnie, że zniosę nawet to. Do diabła. W końcu, co to za różnica. - Nastawię dla nas obojga - odparł Rick i zaprowadził ją z powrotem do sypialni. Tam zaprogramował na jej konsoli 549 - pełne zadowolenie uświadomienia niepospolitej wszechwiedzy męża. Na swojej konsoli nastawił twórczy i pełny odwagi stosunek do pracy, choć w gruncie rzeczy nie potrzebował tego. Była to jego wrodzona, zwykła cecha, nie wymagająca odwoływania się do sztucznego pobudzania mózgu. Po zjedzonym w pośpiechu śniadaniu - stracił czas na dyskusję z żoną - wyjechał, ubrany do wyjścia (miał również na sobie Ołowiane Ochraniacze Mountibanka typu Ajax) na dach, gdzie na osłoniętym pastwisku "pasła się" jego elektryczna owca, wymyślna, skomputeryzowana maszyneria do nabierania innych mieszkańców budynku. Oczywiście, niektóre z ich zwierząt również niewątpliwie były elektronicznymi imitacjami. Rzecz jasna, nigdy nie wtykał nosa w te sprawy, podobnie jak oni, jego sąsiedzi, nie interesowali się prawdziwymi zasadami działania jego owcy. Takie zachowanie byłoby nad wyraz niegrzeczne. Pytanie "Czy pańska owca jest prawdziwa?" stanowiło większy nietakt niż dowiadywanie się, czy czyjeś zęby, włosy albo wewnętrzne organy są rzeczywiście autentyczne. Na Ricka buchnęło, drażniąc powonienie, szare, pochmurne powietrze z wirującymi pyłkami radioaktywnego kurzu. Mimowolnie wciągnął nosem ten ślad śmierci. No nie, to zbyt silne określenie, uznał idąc w stronę fragmentu trawnika, który należał do niego wraz ze znajdującym się poniżej nazbyt wielkim mieszkaniem. Wpływ tego akurat dziedzictwa Ostatniej Wojny Światowej wyraźnie zmalał; ci, którzy nie zdołali przeżyć opadu radioaktywnego odeszli w niebyt przed wieloma laty, pył zaś - słabszy i oddziaływający na silniejsze, uodpornione jednostki - niszczył jedynie umysły i wypaczał właściwości genetyczne. Mimo ołowianych ochraniaczy kurz niewątpliwie dzień po dniu osiadał na skórze, przedostając się do wnętrza Ricka, gromadząc niewielkie dawki plugawej nieczystości dopóty, dopóki nie uda mu się wyemigrować. Jak dotąd comiesięczne kontrole medyczne potwierdzały, że jest normalem - mężczyzną zdolnym do prokreacji w granicach określonych przez prawo. Jednakże w każdym miesiącu badania przeprowadzane przez lekarzy z Komendy Policji San Francisco mogły wykazać coś wręcz przeciwnego. Za sprawą wszechobecnego pyłu dotychczasowi normale wciąż przekształcali się w nowe odmiany specjali. Obiegowe hasło, które wciskały obecnie plakaty, reklamy telewizyjne i rządowe ulotki przysyłane pocztą, brzmiało: "Emigruj albo się degeneruj! Wybór należy do ciebie!" Zupełnie słusznie, pomyślał Rick, otwierając bramkę prowadzącą na jego małe pastwisko i zbliżając się do elektronicznej owcy. Ale ja nie mogę emigrować, rzekł do siebie. Ze względu na moją pracę. Zawołał go właściciel przyległego pastwiska, sąsiad z budynku - Bill Barbour. Podobnie jak Rick był już ubrany do pracy, ale również zatrzymał się, by sprawdzić, jak się ma jego zwierzę. - Mój koń - oznajmił rozpromieniony Barbour - jest w ciąży. - Wskazał wielkiego perszerona, który stał patrząc tępo w przestrzeń. - Co na to powiesz? - Powiem, że wkrótce będziesz miał dwa konie - odparł Rick. Dotarł już do swojej owcy. Leżała, przeżuwając, wpatrywała się weń badawczo, sprawdzając, czy nie przyniósł owsianych bułeczek. Miała wmontowany obwód owsotropiczny - widząc jakikolwiek wyrób z tego zboża, zerwałaby się i podbiegła do niego. - Od czego zaszła twoja klacz? - zapytał Barboura. - Od wiatru? - Kupiłem trochę plazmy inseminacyjnej najwyższej jakości, jaką można znaleźć w Kalifornii - poinformował go Barbour. - Dzięki moim prywatnym znajomościom w Stanowym Biurze Zootechnicznym. Pamiętasz, jak w ubiegłym tygodniu ich inspektor badał Judy? Bardzo chcą, żeby się oźrebiła, ona nie ma sobie równych. - Barbour poklepał pieszczotliwie kark klaczy, która pochyliła głowę w jego stronę. - Czy myślałeś kiedykolwiek o sprzedaży konia? - zapytał Rick. Marzył o tym, by mieć konia albo, na dobrą sprawę, jakiekolwiek zwierzę. Czuł, że posiadanie i oporządzanie imitacji w jakiś sposób stopniowo go demoralizowało. Mimo to jednak, ze społecznego punktu widzenia, nie posiadając autentyku tak właśnie powinien był postępować. Nie miał najmniejszego wyboru, musiał to ciągnąć dalej. Nawet gdyby jemu samemu na tym nie zależało, pozostawała jeszcze żona. Iran zaś zależało - i to bardzo. - Sprzedaż konia - odparł Barbour - byłaby niemoralna. - No to sprzedaj źrebię. Posiadanie dwóch zwierząt jest bardziej niemoralne niż nieposiadanie żadnego. - O co ci chodzi? - spytał zaskoczony Barbour. - Wiele osób ma dwoje zwierząt, nawet troje, czworo, a Fred Washborne, właściciel zakładów przetwórstwa alg, gdzie pracuje mój brat, aż pięcioro. Czy nie czytałeś artykułu o jego kaczce we wczorajszej "Chronicle"? Przypuszczają, że jest to najcięższy i największy okaz kaczki piżmowej na Zachodnim Wybrzeżu. - Jego oczy zaszkliły się marzycielsko na samą myśl o posiadaniu czegoś takiego. Rick przeszukał kieszenie płaszcza i wyciągnął wymięty, wielokrotnie przeglądany egzemplarz styczniowego dodatku do Katalogu Zwierząt i Ptaków Sidneya. Spojrzał do indeksu, znalazł źrebaki (patrz konie, potomstwo) i wkrótce miał już najczęściej spotykane krajowe notowania cen. - Mogę kupić od Sidneya źrebaka perszerona za pięć tysięcy dolarów - oznajmił. - Nie, nie możesz - odparł Barbour. - Przyjrzyj się jeszcze raz notowaniom, są podane kursywą. To znaczy, że nie mają żadnego na składzie, ale gdyby mieli, cena byłaby właśnie taka. - Załóżmy - powiedział Rick - że przez dziesięć miesięcy będę ci płacić po pięćset dolarów. Dostaniesz pełną cenę katalogową. - Zupełnie się nie orientujesz, Deckard, jak wygląda sprawa z końmi - rzekł Barbour z politowaniem w głosie. - To nie przypadek, że Sidney nie ma żadnego źrebaka nawet po cenach katalogowych. Są rzadkością, również i te stosunkowo gorszej jakości. - Przechylił się gestykulując przez ogrodzenie. - Mam Judy od trzech lat i przez cały ten czas nie widziałem kobyły tej rasy, która mogłaby się z nią równać. Aby ją zdobyć, musiałem lecieć do Kanady i przywieźć ją tu osobiście, by mieć pewność, że jej nie ukradną. Pokażesz się z takim zwierzęciem gdzieś w Colorado czy Wyoming i rozwalą ci głowę, żeby je zdobyć. Wiesz dlaczego? Bo już przed O.W.Ś. było ich zaledwie kilkaset... - Ale - przerwał mu Rick - to, że masz dwa konie, a ja nie mam żadnego, podważa fundamenty teologicznej i moralnej struktury merceryzmu. - Przecież masz swoją owcę. Do licha, możesz prowadzić Wspinaczkę w swym życiu osobistym i kiedy ujmujesz dwa uchwyty empatii, przystępujesz do tego uczciwie. Oczywiście, gdybyś nie miał tej swojej owcy, wtedy mógłbym dostrzec pewne logiczne przesłanki twojego stanowiska. Oczywiście, gdybym miał dwoje zwierząt, ty zaś nie miałbyś żadnego, w jakiś sposób przyczyniałbym się do odbierania ci możliwości prawdziwego zespolenia Mercerem. Ale każda rodzina w tym budynku - poczekaj; około pięćdziesięciu, jedna na trzy mieszkania, jeśli dobrze liczę - każde z nas ma jakieś zwierzę. Graveson trzyma tam swego kurczaka. - Wskazał na północ. - Oakes z żoną mają tego dużego, rudego psa, który szczeka nocami. - Zamyślił się. - Mam wrażenie, że Ed Smith trzyma w swoim mieszkaniu kota. W każdym razie tak utrzymuje, choć nikt go jeszcze nie widział. Możliwe, że tylko udaje. Rick podszedł do swojej owcy i pochylił się nad nią. Grzebał w gęstej, białej wełnie - przynajmniej runo było prawdziwe - aż wreszcie znalazł to, czego szukał: ukryty mały pulpit sterowniczy. Czując na sobie wzrok Barboura otworzył pokrywę pulpitu, odsłaniając wnętrze. - Widzisz? - rzekł do sąsiada. - Teraz rozumiesz, dlaczego tak bardzo chcę mieć twojego źrebaka? - Biedaku - Barbour odezwał się po krótkiej przerwie. - Czy zawsze tak było? - Nie - odparł Rick zamykając pokrywę. Wyprostował się, odwrócił i spojrzał sąsiadowi prosto w twarz. - Początkowo miałem prawdziwą owcę. Dał nam ją mój teść, bezpośrednio przed tym jak wyemigrował. A później, mniej więcej rok temu, pamiętasz, kiedy wziąłem ją do weterynarza - byłeś tu tego ranka. Przyszedłem i zobaczyłem, że leży na boku i nie może się podnieść. - Postawiłeś ją na nogi - przypomniał sobie Barbour i skinął głową. - Tak, udało ci się ją podnieść, ale chodziła tylko minutę albo dwie i znowu upadła. - Owce cierpią na dziwne choroby - powiedział Rick. - Albo ująłbym to inaczej. Owce zapadają na wiele chorób, ale objawy są zawsze takie same - owca nie może się podnieść i nie sposób ocenić, do jakiego stopnia jest to poważne, czy skręciła nogę, czy zdycha na tężec. Moja padła właśnie na tężec. - Tężec? Tutaj? - zapytał Barbour. - Na dachu? - Siano - wyjaśnił Rick. - Nie wyjąłem wtedy z beli wszystkich kawałków drutu. Jeden został i Groucho - tak ją nazywaliśmy - zadrapała się i w ten sposób zaraziła tężcem. Zabrałem ją do weterynarza i zdechła. Długo o tym myślałem, aż wreszcie poszedłem do jednego z tych sklepów, w których produkują sztuczne zwierzęta i pokazałem im fotografię Groucho. Zrobili mi to. - Wskazał leżące pseudozwierzę, które w dalszym ciągu przeżuwało uważnie, stale oczekując na jakikolwiek ślad owsa. - Wspaniała robota. I poświęcam jej równie wiele czasu, opiekuję się równie starannie, jak wtedy, kiedy była prawdziwa. Ale... - Wzruszył ramionami... - To nie to samo - skończył za niego Barbour. - Choć prawie. Przy obrządzaniu jej czuje się to samo. Trzeba wciąż bardzo na nią uważać, podobnie jak wtedy, kiedy była naprawdę żywa. W przeciwnym razie popsuje się i wszyscy w całym domu się zorientują. Musiałem sześć razy wozić ją do warsztatu. Przeważnie były to drobne usterki, ale gdyby ktoś je zobaczył - na przykład wtedy, gdy zerwała się, czy jakoś zaplątała taśma i owca beczała bez przerwy - mógłby zorientować się, że jest to mechaniczne urządzenie. Ciężarówka z warsztatu naprawczego - dodał - jest oczywiście oznakowana "Jakaśtam klinika dla zwierząt". I kierowca ubrany jest jak weterynarz, cały na biało. - Spojrzał nagle na zegarek, przypominając sobie o czasie. - Muszę iść do pracy - rzekł do Barboura. - Zobaczymy się wieczorem. Gdy ruszył w stronę swojego pojazdu, Barbour zawołał z pośpiechem w ślad za nim. - Hej. Nic nie powiem żadnemu z tutejszych mieszkańców. Rick zatrzymał się, by podziękować, ale w tej samej chwili poczuł, jak dotyka go jakaś cząstka owej rozpaczy, o której mówiła Iran i rzekł: - Bo ja wiem. Może nie ma to żadnego znaczenia. - Ale przecież będą patrzeć na ciebie z góry. Nie wszyscy, ale niektórzy tak. Wiesz, co ludzie myślą, jeżeli ktoś nie opiekuje się zwierzęciem. Uważają to za niemoralne i nieempatyczne. Oczywiście, teoretycznie nie jest to przestępstwem, tak jak tuż po O.W.Ś., ale emocje pozostały te same. - O Boże - rzekł Rick beznadziejnym tonem i machnął ręką. - Przecież chcę mieć zwierzę. Próbuję je kupić. Ale przy mojej pensji, przy zarobkach miejskiego urzędnika... - Gdyby, pomyślał, znowu mi się poszczęściło w pracy. Tak jak dwa lata temu, kiedy udało mi się w jednym miesiącu upolować cztery andki. Gdybym wtedy wiedział, pomyślał, że Groucho zdechnie... ale to było przed tężcem. Przed tym dwucalowym, ostrym jak igła kawałkiem drutu. - Możesz kupić kota - zaproponował Barbour. - Koty są tanie, możesz sprawdzić w swoim Sidneyu. - Nie chcę domowego zwierzęcia - odparł cicho Rick. - Chcę mieć to, co miałem poprzednio - duże zwierzę. Owcę albo jeżeli uda mi się zdobyć pieniądze, krowę czy wołu, albo to, co ty masz - konia. - Nagroda za usunięcie pięciu andków by wystarczyła, uzmysłowił sobie. Po tysiąc dolarów od sztuki, dodatkowy dochód poza pensją. A wtedy mógłbym dostać od kogoś to, czego pragnę. Nawet jeżeli w Zwierzętach i Ptakach Sidneya wydrukowali cenę kursywą. Pięć tysięcy dolarów - ale, pomyślał, najpierw te pięć andków musi się przedostać na Ziemię z którejś planety-kolonii. Nie mogę mieć na to wpływu, nie mogę ich zmusić, by tu przyleciały, a nawet gdybym mógł, są jeszcze inni łowcy, którzy na całym świecie współpracują z policją. Andki musiałyby specjalnie upodobać sobie Północną Kalifornię, a starszy łowca w tym rejonie, Dave Holden, musiałby akurat umrzeć albo się wycofać. - Kup sobie świerszcza - zaproponował Barbour dowcipnie. - Albo mysz. Hej, za dwadzieścia pięć zielonych możesz sobie kupić dorosłą mysz. - Twój koń może niespodziewanie zdechnąć - odparł Rick - tak jak zdechła moja Groucho. Kiedy wrócisz wieczorem z pracy do domu, możesz znaleźć swoją kobyłę leżącą na grzbiecie, z nogami sterczącymi w powietrzu jak chrabąszcz. Jak ten świerszcz, o którym mówiłeś. - Przepraszam, jeżeli cię uraziłem - powiedział Barbour nerwowo. Rick Deckard w milczeniu otworzył drzwiczki swego hovera - turbinowego pojazdu pionowego startu i lądowania. Nie miał już nic do powiedzenia sąsiadowi, myślał o swojej pracy, o czekającym go dniu. Rozdział II W gigantycznym, pustym, chylącym się ku ruinie budynku, gdzie mieszkały niegdyś tysiące ludzi, pojedynczy telewizor wydzierał się w bezludnym pokoju. Ta bezpańska ruina przed Ostateczną Wojną Światową była zadbanym i utrzymywanym w dobrym stanie blokiem mieszkalnym. Tu właśnie były przedmieścia San Francisco, położone od centrum w odległości krótkiego dojazdu szybką, tranzytową koleją jednoszynową. Cały półwysep jak drzewo pełne ptaków świergotał życiem, dźwięczał wyrażanymi opiniami, prośbami i zażaleniami, a teraz pieczołowici właściciele albo poumierali, albo wyemigrowali do kolonii, na inne planety. Najczęściej poumierali - ta wojna drogo kosztowała mimo buńczucznych prognoz Pentagonu i jego zadowolonego z siebie naukowego wasala, jakim była mieszcząca się niegdyś niedaleko stąd Rand Corporation. Korporacja, podobnie jak właściciele mieszkań, odeszła, najwidoczniej na dobre. Nikt nie odczuwał jej braku. W dodatku nikt już dziś nie pamiętał ani jaki był powód tej wojny, ani kto ją wygrał. Pył radioaktywny, który zatruł większą część powierzchni planety, nie zrodził się w żadnym konkretnym kraju i nikt, nawet ówczesny przeciwnik, nie zaplanował takiego rozwoju wypadków. Dziwne, ale pierwsze wyginęły sowy. Wtedy wydawało się to nieomal śmieszne. Grube, puchate, białe ptaki leżały tu i tam, na podwórkach i ulicach. Kiedy jeszcze żyły, pojawiały się nie wcześniej niż po zmroku i przez to nie rzucały się w oczy. Morowe powietrze w średniowieczu dawało o sobie znać w podobny sposób - pod postacią wielkiej liczby martwych szczurów. Ta zaraza jednak przyszła z góry. Po sowach nadeszła oczywiście kolej na inne ptaki, ale wtedy tajemnica została już wyjaśniona i zrozumiana. Jeszcze przed wojną rozpoczęto realizację skromniutkiego programu osiedleńczego, ale teraz, gdy słońce przestało świecić nad Ziemią, kolonizacja weszła w całkowcie nową fazę. W związku z tym również i sprzęt bojowy, jakim był Syntetyczny Żołnierz Wolności, został zmodyfikowany. Zdolny do działania na obcych planetach humanoidalny robot, czy też raczej organiczny android, stał się siłą napędową programu kolonizacyjnego. Zgodnie z oenzetowskim prawem, każdy emigrant automatycznie otrzymywał na własność androida wybranego typu i w 2019 roku rozmaitość odmian przeszła wszelkie wyobrażenia, podobnie jak miało to miejsce z amerykańskimi samochodami w latach sześćdziesiątych XX wieku. Stało się to ostatecznym bodźcem skłaniającym do emigracji - służący-android był marchewką, radioaktywny opad - batem. ONZ czyniła emigrację łatwą, pozostanie zaś trudnym, jeśli nie niemożliwym. Potencjalnie, wałęsanie się po Ziemi oznaczało możliwość raptownego znalezienia się w grupie osób biologicznie niepożądanych, stanowiących zagrożenie dla dziedziczności rasy. Obywatel, którego już raz zaszufladkowano jako specjala, nawet jeżeli zgodził się na sterylizację, wypadał z gry, w gruncie rzeczy przestawał być częścią rodzaju ludzkiego. Mimo to jednak tu i ówdzie ludzie odmawiali wyemigrowania; było to nawet dla tych, których dotyczyło bezpośrednio, czymś zadziwiająco irracjonalnym. Zgodnie z logiką każdy normal powinien był już wyemigrować. Być może Ziemia, choć tak oszpecona, pozostawała czymś bliskim, czymś, czego należało się trzymać. Albo, być może ci, którzy nie chcieli emigrować, wyobrażali sobie, że warstwa pyłu w końcu ulegnie rozproszeniu. W każdym razie pozostały tysiące osób, które najczęściej zgromadziły się w miejskich regionach, tam, gdzie mogły widzieć się nawzajem, czerpać otuchę ze wspólnej obecności. Sprawiali oni wrażenie stosunkowo zdrowych umysłowo. A poza tym, jako wątpliwej wartości dodatek do nich, pewne szczególne jednostki pozostały na całkowicie opuszczonych przedmieściach. John Isidore, który golił się w łazience, podczas gdy w salonie wydzierał się nań telewizor, był jednym z nich. Po prostu zabrnął tutaj wkrótce po wojnie. W tych złych czasach nikt właściwie nie wiedział, co robi. Ludność, oderwana od swych zwykłych miejsc przez wojnę, włóczyła się, osiedlała na jakiś czas to w jednym regionie, to znów w drugim. W owych czasach opady radioaktywne były rzadkie i bardzo zmienne - w niektórych stanach nie występowały prawie wcale, inne otrzymywały dużą dawkę. Uchodźcy wędrowali, gdy przesuwały się opady pyłu. Półwysep na południe od San Francisco początkowo był czysty i wiele osób wykorzystało to i osiedliło się w tym miejscu. Gdy pojawił się pył, część umarła, część zaś odeszła. J.R. Isidore pozostał. Odbiornik telewizyjny darł się: - ...powtarza błogosławione czasy Południa przed Wojną Secesyjną! Czy to jako personalny służący, czy też niestrudzony pracownik rolny, wykonany specjalnie na zamówienie humanoidalny robot - zaprojektowany został wyłącznie dla TWYCH POTRZEB - DLA CIEBIE I TYLKO DLA CIEBIE! Otrzymasz go całkowicie bezpłatnie natychmiast po przyjeździe, zgodnie z obietnicą daną ci przed opuszczeniem Ziemi. Ten lojalny, niekłopotliwy towarzysz w największej, najbardziej zuchwałej przygodzie podjętej przez człowieka w jego najnowszej historii, zapewni... - I tak dalej, i tak dalej. Ciekawe, czy spóźniłem się do pracy, zastanowił się Isidore podczas golenia. Nie miał zegarka i uzależniony był od sygnałów czasu nadawanych przez telewizję, dziś jednak był najwidoczniej Dzień Kosmicznych Perspektyw. W każdym razie telewizja twierdziła, że jest to piąta (a może szósta) rocznica założenia Nowej Ameryki, głównego osiedla Stanów Zjednoczonych na Marsie. Jego zaś niezbyt sprawny aparat odbierał tylko kanał, który został znacjonalizowany podczas wojny. Rząd w Waszyngtonie i jego program kolonizacyjny był jedynym sponsorem programu, którego Isidore zmuszony był słuchać. - Godność, pani Klugman? - zapytał spiker. - Tak - odparła pani Klugman, obecnie z Nowego Nowego Jorku. - To trudno wyjaśnić. Posiadanie służącego, na którym można polegać w naszych trudnych czasach... to mi dodaje otuchy. - Czy dawniej, na Ziemi, pani Klugman, nie obawiała się pani również tego, że zostanie zaliczona, hmm... do specjali? - Och, mój mąż i ja zamartwialiśmy się tym prawie na śmierć. Oczywiście, gdy tylko wyemigrowaliśmy, ten problem zniknął, całe szczęście, na zawsze. Dla mnie również zniknął, pomyślał kwaśno John Isidore, i wcale nie musiałem w tym celu emigrować. Od ponad roku był już specjalem i to nie tylko ze względu na swe zniekształcone geny. Co gorsza, oblał test na minimalny poziom inteligencji i dzięki temu stał się osobnikiem zwanym potocznie kurzym móżdżkiem. Spadła nań pogarda wszystkich trzech planet, ale mimo to jakoś udało mu się przeżyć. Pracował prowadząc ciężarówkę w zakładzie naprawczym sztucznych zwierząt. Klinika Zwierząt Van Ness i jej posępny, niesamowity szef Hannibal Sloat uznali go za człowieka, on zaś potrafił to docenić. Mors certa, vita incerta, jak to od czasu do czasu oznajmiał pan Sloat. Isidore, choć słyszał ów zwrot wiele razy, miał jedynie mgliste pojęcie, co on znaczył. W końcu, gdyby kurzy móżdżek rozumiał po łacinie, przestałby być kurzym móżdżkiem. Kiedy panu Sloatowi zwrócono na to uwagę, przyznał rację. W końcu istniały kurze móżdżki nieporównywalnie głupsze niż Isidore, takie, które nie były w stanie wykonywać żadnej pracy i przebywały w zakładach zamkniętych zwanych osobliwie "Instytutami Specjalnych Umiejętności Zawodowych w Ameryce". Słowo "specjalnych" jak zawsze musiało się tu w takiej czy innej formie znaleźć. - ...mąż pani nie czuł się wystarczająco zabezpieczony - ciągnął dalej spiker - mimo że posiadał i stale nosił drogi i niewygodny ochraniacz antyradiacyjny, nieprawdaż, pani Klugman? - Mój mąż - zaczęła pani Klugman, ale w tej właśnie chwili Isidore skończył się golić, wkroczył do salonu i wyłączył aparat. Cisza. Wybuchła z framug drzwi i okien, ze ścian, poraziła straszliwą, całkowitą potęgą, jakby wytwarzaną przez olbrzymią siłownię. Unosiła się z podłogi pokrytej wystrzępioną szarą wykładziną. Wyrywała się z całkowicie lub częściowo popsutych akcesoriów kuchennych, martwych urządzeń, które nie działały nigdy, od kiedy mieszkał tu Isidore. Sączyła się z bezużytecznej, stojącej lampy w salonie, przeplatając się z sobą samą sączącą się bezgłośnie z upstrzonego przez muchy sufitu. W istocie potrafiła wyłaniać się z każdego przedmiotu znajdującego się w zasięgu wzroku, jakby miała ona, cisza, zamiar wyrugować wszystkie namacalne przedmioty. Stąd też atakowała nie tylko jego uszy, ale i oczy; gdy stał tak przy martwym telewizorze, odczuwał ciszę jako coś widzialnego i, na swój sposób, żywego. Żywego! Już poprzednio często czuł, jak zbliża się surowo i groźnie; gdy zjawiała się, wybuchała bez najmniejszej subtelności, najwidoczniej niezdolna czekać. Cisza tego świata nie mogła pohamować swej zachłanności. Już ani chwili dłużej. Już nie wtedy, kiedy właściwie zwyciężyła. Zastanawiał się wówczas, czy inni ludzie, którzy pozostali na Ziemi, odczuwają pustkę w ten sam sposób. Czy też jest to coś ściśle związanego z jego specyficzną, biologiczną tożsamością, fenomen wytworzony przez jego niesprawne zmysły? To ciekawe pytanie, pomyślał Isidore. Z kim jednak mógłby skonfrontować swoje spostrzeżenia? Mieszkał sam w tym rozkładającym się, ślepym gmachu o tysiącu nie zamieszkanych mieszkań, który podobnie jak wszystkie inne do niego podobne dzień po dniu stawał się coraz większą entropijną ruiną. Ostatecznie, wszystko w tym budynku połączy się, stanie się bezosobowym i identycznym, zwyczajnym kisielowatym chłamem wypełniającym każde mieszkanie aż po sufit. A potem ten zaniedbany budynek również zatraci swój kształt, zostanie pogrzebany pod wszechobecnym pyłem. Do tej pory, rzecz jasna, on sam będzie już martwy, kolejne wydarzenie, które ciekawie jest przewidywać stojąc tu, w tym porażonym salonie sam na sam z pozbawioną płuc, wszystko przenikającą, władczą światło- ciszą. Może lepiej byłoby włączyć telewizor. Ale reklamy adresowane do pozostałych normali budziły w nim strach. Powiadamiały go o niezliczonych przejawach rozwoju w dziedzinach, w których on, specjal, był kimś niepożądanym. Był bezużyteczny. Nie mógł, nawet gdyby chciał, wyemigrować. Po co więc tego słuchać? - zadał sobie pytanie, poirytowany. Do diabła z nimi i ich kolonizacją. Mam nadzieję, że tam też wybuchnie wojna, w końcu teoretycznie było to możliwe, i skończy się tam tak, jak na Ziemi. I każdy, kto wyemigrował, zostanie specjalem. Dobra, pomyślał, trzeba się zabierać do roboty. Dotknął klamki, która otwierała przed nim drogę do nie oświetlonego korytarza i cofnął się, gdy dostrzegł pustkę pozostałej części budynku. Czaiła się tam oczekując na niego siła, która - jak wyczuwał - pracowicie przenikała do jego mieszkania. O Boże, pomyślał i zamknął drzwi. Nie był jeszcze przygotowany do wędrówki tymi dudniącymi metalicznie schodami na płaski dach, gdzie nie miał żadnego zwierzęcia. Echo jego wspinaczki, echo nicości. Czas, by ująć uchwyty, powiedział do siebie i przeszedł przez salon do czarnej skrzynki empatycznej. Gdy włączył ją, z zasilacza wydobył się charakterystyczny, słaby zapach jonów ujemnych. Wciągnął je skwapliwie do płuc czując się już podniesiony na duchu. W tym czasie kineskop rozjarzył się słabą imitacją obrazu telewizyjnego, powstał kolaż utworzony z pozornie przypadkowych kolorów, linii, kształtów, które do chwili ujęcia uchwytów nic nie znaczyły. Nabrał więc głęboko powietrza w płuca, by się uspokoić i ujął oba uchwyty. Obraz ustalił się. Zobaczył natychmiast znajomy krajobraz, brunatne, nagie wzniesienie z kępkami wyschniętych na pieprz traw sterczących ukośnie w blade, pozbawione słońca niebo. Pojedyncza postać, mniej więcej o ludzkich kształtach, brnęła pod górę; stary człowiek odziany w wyszarzałą, bezkształtną szatę, okrycie tak nędzne, jakby urwane z wrogiej pustki nieba. Człowiek ten, Wilbur Mercer, posuwał się z trudem przed siebie i gdy John Isidore zaciskał uchwyty, czuł, jak stopniowo znika widok salonu, w którym stał. Zniszczone umeblowanie, ściany rozpłynęły się i przestał je zupełnie dostrzegać. Zamiast tego, jak zawsze, znalazł się na brunatnym wzgórzu, pod bezbarwnym niebem. Jednocześnie przestał już widzieć wspinaczkę starego człowieka. Teraz jego własne stopy przesuwały się, szukały oparcia wśród znajomych, luźnych kamieni, czuł te same, dawne, sprawiające ból, nierówności pod stopani i znów poczuł drażniące opary w powietrzu - powietrzu nie Ziemi, lecz jakiegoś obcego, odległego, ale dzięki empatycznej skrzynce natychmiast dostępnego miejsca. Przedostał się tam w sposób, który jak zawsze wprawiał go w zdumienie. Nastąpiło fizyczne zespolenie, podobnie jak umysłowa i duchowa identyfikacja z Wilburem Mercerem. Podobnie działo się ze wszystkimi, którzy trzymali uchwyty czy to tutaj na Ziemi, czy też na którejś ze skolonizowanych planet. Czuł ich, łączył w sobie bełkot ich myśli, słyszał w swym mózgu hałas ich wielu pojedynczych istnień. Oni i on dbali tylko o jedno - to zespolenie umysłów zwracało ich uwagę na wzgórze, na wchodzenie po zboczu, na konieczność wspinaczki. Krok za krokiem przekształcało się, tak wolno, że omal niepostrzegalnie. A było. Wyżej, pomyślał, podczas gdy kamienie grzechocząc toczyły się spod jego stóp. Dziś jestem wyżej niż wczoraj, a jutro... - on sam, zbiorcza postać Wilbura Mercera, spojrzała do góry, by popatrzeć na leżące przed nią podejście. Nie sposób dotrzeć do samego końca. Za daleko. Ale to nastąpi. Ciśnięty w niego kamień uderzył go w ramię. Poczuł ból. Zrobił półobrót i kolejny kamień przeleciał obok niego, chybiając. Uderzył w ziemię i ten odgłos zaskoczył Johna. Kto? - pomyślał, próbując dostrzec swego dręczyciela. Dawni przeciwnicy ukazali się na granicy jego pola widzenia. Szli jego śladem na wzgórze i pozostaną aż do samego szczytu... Przypomniał sobie wierzchołek, niespodziewanie płaski szczyt wzgórza. Tam kończyło się podejście i rozpoczynała następna część. Ile razy szedł tą drogą? Kolejne podejścia zamgliły się, przyszłość i przeszłość zamgliły się, to, czego doświadczył i czego będzie doświadczał, połączyło się tak, że nie pozostało nic poza tą chwilą, w której stał i odpoczywał masując skaleczone kamieniem ramię. Boże, pomyślał zmęczony. Jakże może to być słuszne? Dlaczego jestem tu sam, torturowany przez coś, czego nawet nie mogę zobaczyć? W tej samej chwili rozlegający się w jego wnętrzu gwar wszystkich znajdujących się w zespoleniu rozproszył złudzenie samotności. Czuliście to również, pomyślał. Tak, odparły głosy. Zostaliśmy uderzeni, w lewe ramię; boli jak diabli. W porządku, odparł. Lepiej będzie, gdy ruszymy dalej. Zaczął iść i wszyscy natychmiast przyłączyli się do niego. Kiedyś, przypomniał sobie, było inaczej. Zanim spadła klątwa; wcześniejszy, szczęśliwszy okres życia. Jego przybrani rodzice Frank i Cora Mercer znaleźli go płynącego w nadmuchanej, gumowej łódce ratunkowej koło wybrzeży Nowej Anglii... a może był to Meksyk, niedaleko portu Tampico? Teraz nie mógł przypomnieć sobie okoliczności. Dzieciństwo miał przyjemne, kochał wszystkie przejawy życia. Szczególnie zwierzęta i w rzeczy samej potrafił do pewnego czasu sprawić, że martwe zwierzęta stawały się takie jak poprzednio. Żył wśród królików i żuczków, obojętne gdzie to było, na Ziemi, czy na którejś planecie-kolonii, tego również nie mógł sobie teraz przypomnieć. Ale pamiętał morderców, bowiem aresztowali go jako szajbusa, specjala większego od jakiegokolwiek innego. I przez to właśnie wszystko się zmieniło. Miejscowe prawo zabraniało korzystania z umiejętności odwracania czasu, dzięki której martwi wracali do życia. Oznajmiono mu o tym, gdy miał szesnaście lat. Przez następny rok robił to w tajemnicy, w pozostałych jeszcze lasach, ale stara kobieta, której nigdy nie widział ani o niej nie słyszał, doniosła. Bez zgody rodziców oni - ci mordercy - zbombardowali wyjątkowy guzek, który wykształcił się w jego mózgu, zniszczyli go radioaktywnym kobaltem i ten czyn cisnął go w zupełnie inny świat, którego istnienia nigdy nie podejrzewał. Była to jama pełna zwłok i kości, z której latami starał się wydostać. Osioł i ropucha, zwłaszcza ropucha - istoty dla niego najważniejsze - zniknęły, stały się stworzeniami wymarłymi, pozostały po nich tylko rozkładające się szczątki - tu bezoka głowa, tam znów fragment łapy. Wreszcie ptak, który przyleciał tam, by umrzeć, powiedział mu, gdzie się znajduje. Zapadł się do świata grobów. Nie mógł się z niego wydobyć, dopóki rozrzucone wokół niego kości nie staną się znowu częścią żywych istot. Został przyłączony do procesu przemiany materii innych istnień i dopóki one nie powstaną, on także nie będzie w stanie powstać. Nie zdawał sobie sprawy, jak długo trwała owa część cyklu. Ogólnie rzecz biorąc nic się nie działo, nie było więc też poczucia czasu. Wreszcie jednak kości pokryły się ciałem, wypełniły się puste oczodoły i nowe oczy przejrzały, a w tym samym czasie odtworzone dzioby i paszcze gdakały, szczekały i miauczały. Być może on tego dokonał, być może odrósł ów pozazmysłowy organ. Albo może nie miał w tym udziału; bardzo prawdopodobne, że mógł to być naturalny proces. W każdym razie nie pogrążał się już, zaczął wchodzić do góry, razem z innymi. Już dawno temu stracił ich z oczu i obecnie stwierdził, że najwidoczniej wspina się sam. Ale oni byli tutaj. Wciąż mu towarzyszyli i, co dziwne, czuł ich wewnątrz siebie. Isidore stał, trzymając dwa uchwyty i czuł, jak zawiera w swym jestestwie każdą żyjącą istotę, aż wreszcie niechętnie otworzył dłonie. Musiało się to, jak zawsze, skończyć, a w każdym razie ręka w miejscu, w które uderzył kamień, bolała i krwawiła. Obejrzał ramię, a potem niepewnym krokiem przeszedł do łazienki, by obmyć ranę. Nie było to pierwsze obrażenie, jakie otrzymał w czasie zespoleń z Mercerem i zapewne nie było ostatnie. Ludzie, szczególnie ci bardziej leciwi, umierali, zwłaszcza później, na szczycie wzgórza, gdzie męczarnie zaczynały być prowadzone na ostro. Ciekawe, czy zdołam znowu przejść przez tę część, rzekł do siebie wycierając skaleczenie. Możliwość zatrzymania pracy serca. Lepiej by było, pomyślał, gdybym mieszkał w mieście, gdzie każdy z takich budynków ma w pogotowiu lekarza z aparaturą do elektrycznego pobudzania serca. Tutaj, w samotności, to zbyt ryzykowne. Wiedział jednak, że musi podjąć ryzyko. Tak jak zawsze czynił to poprzednio. Jak czyniła to większość osób, nawet słabi fizycznie staruszkowie. Osuszył kleenexem zranione ramię. I usłyszał stłumiony i odległy telewizor. W tym domu jest ktoś poza mną, pomyślał ogarnięty dzikim popłochem, nie mogąc w to uwierzyć. To nie mój telewizor, mój jest wyłączony i czuję drgania podłogi. To jest niżej, na zupełnie innym piętrze! Już nie jestem tu zupełnie sam, uświadomił sobie. Wprowadził się jeszcze jeden lokator, zajął któreś z opuszczonych mieszkań i to tak niedaleko, że mogę go słyszeć. To musi być poziom drugi albo trzeci, na pewno nie niżej. Trzeba sprawdzić, myślał gorączkowo. Jak się postępuje, gdy wprowadza się nowy lokator? Zachodzi się do niego i coś pożycza, czyż nie tak? Nie mógł sobie przypomnieć. Dotąd nic podobnego mu się nie zdarzyło, czy tu, czy też gdziekolwiek indziej. Ludzie wyprowadzali się, emigrowali, ale nikt nigdy się nie sprowadzał. Muszę im coś zanieść, postanowił. Kubek wody albo raczej mleka; tak mleka, albo mąki, albo może jajko - a właściwie, ich namiastki. Zajrzał do lodówki, której sprężarka od dawna już nie działała i znalazł podejrzaną kostkę margaryny. Trzymając ją w ręku ruszył w podnieceniu, z łomocącym sercem, na niższy poziom. Muszę być spokojny, uzmysłowił sobie. Nie mogę dać mu poznać, że jestem kurzym móżdżkiem. Jeżeli zorientuje się, że jestem kurzym móżdżkiem, nie będzie chciał ze mną rozmawiać, zawsze się tak dzieje z jakiegoś powodu. Ciekaw jestem dlaczego? Pobiegł wzdłuż korytarza. Rozdział III Po drodze do pracy Rick Deckard, podobnie jak Bóg wie, ilu innych ludzi, przez chwilę wałęsał się przed jednym z licznych, ale największym sklepem ze zwierzętami w San Francisco. Struś, siedzący w klatce z przezroczystego plastyku, umieszczonej w środku okna wystawowego, które zajmowało całą długość budynku, odpowiedział mu spojrzeniem na spojrzenie. Według tabliczki informacyjnej ptaka dostarczono niedawno z zoo w Cleveland. Był jedynym strusiem na Zachodnim Wybrzeżu. Rick przez chwilę gapił się na niego, a potem przez parę minut spoglądał posępnie na wywieszkę z ceną. Wreszcie ruszył w stronę Pałacu Sprawiedliwości na Lombard Street. Kiedy dotarł na miejsce, okazało się, że spóźnił się piętnaście minut. Gdy otworzył drzwi do gabinetu, jego przełożony, inspektor policji Harry Bryant, rudzielec o odstających uszach, niechlujnie ubrany, ale spostrzegawczy i wiedzący pra wie wszystko, co miało jakiekolwiek znaczenie, zawołał do niego z korytarza: - Spotkajmy się o dziewiątej trzydzieści w biurze Dave'a Holdena. - Mówiąc to przerzucał plik żółtawych arkuszy przebitki, zadrukowanych na maszynie i umocowanych na podkładce. - Holden - ciągnął dalej - leży w szpitalu Mount Zion z laserowym postrzałem grzbietu. Spędzi tam przynajmniej miesiąc. Do chwili, kiedy zdołają doprowadzić do przyjęcia się przeszczepu nowych plastorganicznych fragmentów pleców. - Co się stało? - zapytał Rick, czując zimny dreszcz przebiegający mu po krzyżu. Główny łowca wydziału wczoraj był zupełnie zdrów. Pod koniec dnia jak zwykle wystartował swoją maszyną do mieszkania w gęsto zamieszkanej, ekskluzywnej dzielnicy Nob Hill. Bryant burknął coś przez ramię o spotkaniu w biurze Dave'a o dziewiątej trzydzieści i odszedł, pozostawiając Ricka na korytarzu. Wchodząc do gabinetu, Rick usłyszał za plecami głos swojej sekretarki, Ann Marsten: - Panie Deckard, czy pan wie, co stało się Holdenowi? Postrzelony. Podążyła za nim do dusznego, budzącego uczucie klaustrofobii pokoju i włączyła aparaturę filtrującą powietrze. - Tak - odparł z roztargnieneim. - To musiał być jeden z tych nowych supersprytnych andków, wypuszczanych przez Korporację Rosena - oznajmiła panna Marsten. - Czytał pan ich broszurę i specyfikację? Zastosowany przez nich moduł mózgowy Nexus-6 jest w stanie dokonać wyboru spośród dwóch trylionów składowych albo dziesięciu milionów odrębnych połączeń nerwowych. - Zaczęła mówić ciszej. - Nie zdążył pan na wideołącze, które odbyło się dzisiaj rano. Powiedziała mi o nim panna Wild. Połączenie z centralą, dokładnie o dziewiątej. - Łącze z zewnątrz? - spytał Rick. - Nie, od nas - odparła panna Marsten. - Pan Bryant dzwonił do WOP... do Rosji. Pytał, czy będą chcieli wystąpić z oficjalną, pisemną skargą przeciwko wschodniej delegaturze Korporacji Rosena. - Harry ciągle chce doprowadzić do wycofania z rynku modułu Nexus-6? - Wcale nie był tym zaskoczony. Od momentu, kiedy w kwietniu opublikowano tabele osiągów i dane techniczne, większość policyjnych agend, które zajmowały się ściganiem zbiegłych andków, zaczęła protestować. - Sowiecka policja nie ma wcale większych możliwości działania niż my. Z prawnego punktu widzenia producenci modułu mózgowego Nexus-6 działają na podstawie przepisów kolonialnych, bo ich macierzyste, automatyczne zakłady produkcyjne znajdują się na Marsie. Lepiej będzie, jeżeli po prostu przyjmiemy do widomości istnienie nowego modułu mózgowego - stwierdził. - Zawsze miało to ten sam przebieg, za każdym razem, kiedy wprowadzano nowy moduł. Pamiętam, jak protestowano, kiedy ludzie Sudermana rzucili w 1989 na rynek swój stary T-14. Każda organizacja policyjna na półkuli zachodniej twierdziła, że nie istnieje test, dzięki któremu można będzie je wykryć w czasie próby nielegalnego wjazdu. I prawdę mówiąc, przez jakiś czas policja miała rację.- Jak sobie przypominał, jakoś zdołało się przedostać ponad pięćdziesiąt androidów T-14 i w niektórych przypadkach nie zostały wykryte przez cały rok. Potem jednak w działającym w Związku Radzieckim Instytucie Pawłowa został opracowany Empatyczny Test Voigta. I jeśli nie mylił się, żaden android T-14 nie sprostał tej właśnie próbie. - Chce pan wiedzieć, co mu odpowiedziała rosyjska policja? - zapytała panna Marsten. - To również wiem. - Jej piegowata, okrągła jak pomarańcza twarz promieniała. - Dowiem się od Harry'ego Bryanta - odparł Rick. Był poirytowany. Plotki biurowe zawsze go drażniły, bo zawarte w nich wiadomości okazywały się lepsze od prawdziwych. Usadowił się za biurkiem i tak długo grzebał w szufladzie, aż panna Marsten zrozumiała aluzję i wyszła. Wyciągnął z szuflady starą, pozaginaną, brązową kopertę. Oparł się wygodnie, odchylając imponujące oparcie fotela i przerzucał zawartość koperty do chwili, kiedy natknął się na to, czego szukał - obszerny zbiór danych Nexusa-6. Krótka lektura potwierdziła informacje panny Marst

 

To tylko tagi:
689 pdf online
689 książka w pdf
689 pdf do pobrania
689 ebook za darmo
689 czytaj online

 

DOSTĘP 24/H

POBIERAJ EBOOKI O DOWOLNEJ PORZE
 

ZA DARMO

BEZ PŁATNOŚCI/ANKIET
 

UPLOAD

Dodaj własny dokument i pozwól pobierać go innym