David Weber, Steve White - Starfire 02 - Krucjata PDF

CZYTAJ ONLINE
Ebook download
David Weber, Steve White - Starfire 02 - Krucjata

David Weber, Steve White - Starfire 02 - Krucjata pdf czytaj online lub pobierz na swoje urządzenie. Dokument został dodany przez użytkownika.
David Weber, Steve White - Starfire 02 - Krucjata



Jeśli jesteś autorem/wydawcą i uważasz, że ktoś wgrał ten dokument bez pozwolenia oraz łamie on prawa autorskie, napisz na adres [email protected] i powiadom nas o tym, a my usuniemy zakazany plik w 24h.

 

David Weber, Steve White - Starfire 02 - Krucjata

 

Pobierz PDF


 

David Weber, Steve White - Starfire 02 - Krucjata Ebook transkrypt - 20 pierwszych stron materiału:

 

Strona 1 David Weber i Steve White Krucjata Crusade PrzełoŜył: Jarosław Kotarski Wydanie oryginalne: 1992 Wydanie polskie: 2005 Strona 2 Rozdział I POWRÓT WYGNAŃCÓW – I jak smakuje zeget? – spytał Khardanish, Dwudziesty Szósty Mały Pazur Chana i trzeci z kolei lord Talphon, gładząc z zadowoleniem imponujące wąsy i przyglądając się zmruŜonymi oczyma o pionowych źrenicach gościowi siedzącemu po przeciwnej stronie stołu. – Dziękuję, sir. Jest całkiem dobrze ugotowany – odparła porucznik Johansen, uśmiechając się tak, by nie pokazać zębów. Khardanish pokiwał głową z aprobatą – ludzie często zapominali, Ŝe dla wywodzących się od drapieŜników poddanych chana pokazanie zębów oznaczało wyzwanie. Porucznik Johansen, oficer łącznikowy przydzielona do jego eskadry, starannie przygotowywała się do objęcia tego stanowiska, o czym wiedział, ale nadal ujmowało go, gdy obserwował, jak wykorzystuje zdobytą wiedzę w praktyce. Tym bardziej Ŝe cały czas podpuszczał ją delikatnie drobnymi złośliwostkami. – Cieszę się – stwierdził – i przepraszam, Ŝe kucharzom tyle czasu zajęło zrozumienie, Ŝe naprawdę wolisz to gotowane. – śadne przeprosiny nie są potrzebne, sir. Pocieszała mnie myśl, ile wysiłku kosztowałoby przekonanie dowolnego kucharza na okręcie Federacji, Ŝe pan naprawdę wolałby zjeść je na surowo. Khardanish zamruczał basowo, nie chcąc roześmiać się na cały głos. Naprawdę poznali się i rozumieli z porucznik Johansen zadziwiająco dobrze, co było tym dziwniejsze, Ŝe Ŝadne z nich nie mogło posługiwać się językiem drugiego w związku z odmienną budową krtani i strun głosowych. Podejrzewał, Ŝe przydział do sił patrolujących Lorelei dostał właśnie z powodu niezłego rozumienia standardowego angielskiego. Co prawda mówiło się o nowych programach tłumaczeniowych, ale nic konkretnego, a obecnie istniejące były nie dość Ŝe nieprecyzyjne, to na dodatek potrzebowały zbyt wiele pamięci, by mogły być wykorzystywane przez system komputerowy niszczyciela. Wieść o tym przydziale nie wprawiła go w zachwyt, choć oznaczał on dowodzenie eskadrą. 10. Eskadra Niszczycieli składała się jednak obecnie tylko z czterech starych i Strona 3 wysłuŜonych jednostek, a system Lorelei nawet przy duŜej dozie dobrej woli trudno było uznać za waŜny. Był to co prawda jeden z niewielu systemów planetarnych, jakie Chanat zdobył w pierwszej wojnie międzyplanetarnej stoczonej dwa oriońskie wieki temu z Federacją, ale był całkowicie pozbawiony znaczenia i niemoŜliwy do obrony. Co Federacja udowodniła w drugiej wojnie międzyplanetarnej. Podejrzewał zresztą, Ŝe tylko z tych powodów pozwolono w końcu Chanatowi go zatrzymać. System nie posiadał nadających się do kolonizacji planet, a z sześciu warpów cztery prowadziły do systemów Federacji, tylko jeden zaś na obszar Chanatu. Ostatni wiódł prosto do śmierci – Ŝadna jednostka Zwiadu Kartograficznego, która weń wleciała, nie powróciła. Dlatego Znamae i pozostałe okręty 10. Eskadry stacjonowały tu bardziej z przyczyn propagandowych niŜ jakichkolwiek innych. Dopiero później zdał sobie sprawę, Ŝe przydział ten był waŜny takŜe z innego powodu. W czasie trzeciej wojny międzyplanetarnej, gdy Federacja i Chanat Oriona utworzyły Sojusz przeciwko Protektoratowi Rigeliańskiemu, przydzielanie oficerów łącznikowych na okręty patrolujące pograniczne sektory było oczywiste – chciano uniknąć incydentu. Mało kto zdawał sobie jednak sprawę z korzyści płynących z utrzymania tego zwyczaju po zakończeniu walk. A właśnie dzięki temu obie rasy miały okazję się poznać i w wojownikach naleŜących do kaŜdej z nich rodził się stopniowo szacunek dla drugiej strony. Sam był zaskoczony tym, jak szczerze polubił porucznik Johansen. Fakt, Ŝe była samicą, nie miał z tym nic wspólnego, bo jakoś nigdy nie zdołał uznać Ŝadnego człowieka za atrakcyjnego fizycznie. Ludzie mieli nagie twarze, małe, okrągłe i zbyt nisko umieszczone uszy, a brak wąsów powodował, Ŝe trudno było ich traktować powaŜnie. Samce wprawdzie miewały zarost, choć rzadki i krótki, u samic sprawa była gorsza, bo długie włosy jedynie podkreślały całkowitą nagość twarzy. Całe szczęście, Ŝe ludzie mieli dziwaczny zwyczaj stałego okrywania ciał ubraniami – przynajmniej nie świecili gołą, pozbawioną futra skórą. To mogłoby okazać się ponad siły nawet opanowanego wojownika. Samantha Johansen miała natomiast inne zalety, które podziwiał. Była spostrzegawcza, inteligentna, wyczulona na niuanse róŜniące obie rasy i miała takie jak on złośliwe poczucie humoru. I doskonały przebieg słuŜby – według ludzkiego kalendarza liczyła sobie dopiero dwadzieścia osiem lat (według oriońskiego pięćdziesiąt trzy), a na kurtce jej munduru znajdowała się baretka Federation Military Cross, czyli odpowiednik Valkhaanair. A biorąc pod uwagę, Ŝe od końca III wojny minęło pięćdziesiąt ziemskich lat, nie było to odznaczenie łatwe do zdobycia. Podejrzewał zresztą, Ŝe ludzie wybierali kandydatkę na to stanowisko równie starannie jak jego przełoŜeni. – Saahmaaanthaa! – miauknął zadowolony. – Czasami jesteś aŜ za bardzo podobna do mnie. – Profilaktycznie uznam to za komplement, sir – oceniła Johansen, przegryzając się przez kolejny kawałek zegeta. Prawdę mówiąc, mięso było twarde i łykowate, ale była to potrawa wojowników i dowód Strona 4 uznania. Z prostego powodu – przypominający niedźwiedzia zeget był najgroźniejszym drapieŜnikiem na ojczystej planecie Chanatu. Określano go jako „cztery metry czystej furii”. Poczęstowanie jej jego mięsem było wyrazem wielkiej uprzejmości i szacunku ze strony gospodarza. – To miło z twojej strony. – Khardanish dolał obojgu wina. Jak na jego gust było zbyt wytrawne, ale Johansen mu je podarowała, toteŜ nie skrytykował słowem smaku. Oglądał za to z przyjemnością grę światła w rubinowym płynie. – W takim razie coś ci powiem w rewanŜu. Wiesz, jak my nazywamy dwie wojny stoczone z wami? – Wiem – odparła miękko. – Wojny Wstydu. – Właśnie. I jest to właściwe określenie nawet teraz, gdy jesteśmy sojusznikami. Mieliśmy dwa razy tyle systemów i dziesięć razy większą populację niŜ wy. Mieliśmy flotę, a wy kilkanaście lekko uzbrojonych jednostek Zwiadu Kartograficznego. I ponieśliśmy klęskę. Jak wojownik moŜe nie czuć wstydu po przegraniu z o tyle słabszym wrogiem? Johansen spojrzała mu prosto w oczy i czekała na ciąg dalszy, nie próbując w Ŝaden sposób ukryć, Ŝe niezręcznie jej tego słuchać. – Okazało się, Ŝe w tym, co najwaŜniejsze, wcale nie jesteście słabsi – dodał powaŜnie. – Dla was wojna to kwestia dyscypliny i planowania. Dla nas była to szansa wykazania się odwagą i honorem, ale jako jednostek. Wasz wódz Anderson wciągał nas w pułapki i zasadzki, masakrował ogniem, gdzie się dało, a dla nas była to taktyka tchórza. Tyle Ŝe on wygrał, a my przegraliśmy. Mój przodek, pierwszy lord Talphon, walczył w obu wojnach. Był inteligentnym oficerem, protegowanym Varnika’sheerina, a i tak uwaŜał, Ŝe prowadzicie wojnę w sposób dobry tylko dla chofaki. Johansen nie zareagowała, choć uŜyte przez niego określenie oznaczało kogoś, kto tak dalece utracił honor i odwagę, Ŝe nie rozumie nawet znaczenia tych słów. – Wiele razy czytałem jego dziennik i wiem, Ŝe w końcu pojął w czym rzecz. Nie walczył w Aklumar, ale jego okręt jako jedyny ocalał z pierwszej bitwy o Ophiuchi Junction, a potem brał udział we wszystkich większych bitwach tej kampanii. Mój przodek w końcu nauczył się tego, co wy wiedzieliście od dawna: Ŝe obowiązkiem wojownika jest wygrać, a nie zyskać sławę i honor. Skoro więc jesteś do nas tak podobna, to być moŜe po części dlatego, Ŝe my upodobniliśmy się do was bardziej, niŜ moŜna by przypuszczać. – To dobrze czy źle? – spytała. – UwaŜam, Ŝe dobrze. – Nalał wina do jej pustego kielicha i uniósł swój w ziemskim toaście. – Jesteśmy waszymi dłuŜnikami. Nauczyliście nas, iŜ planowanie nie jest tchórzostwem, a cnotą. Jeszcze dziś niektórzy się z tym nie zgadzają; pamiętają tylko wstyd klęski i wolą o was myśleć jako o chofaki. Ale mój przodek przejrzał na oczy. Zginął, broniąc Tanamy przed Pierwszą Flotą Protektoratu Rigeliańskiego. Dowodził grupą wydzieloną o mieszanym składzie. Wchodzące w jej skład okręty Federacji walczyły do ostatniego obok Strona 5 oriońskich. śaden nie przetrwał i Ŝaden nie uciekł. Nazwiska ich kapitanów zapisano w honorowym miejscu wraz z nazwiskami ojców i matek klanu. Sądzę, Ŝe polubiłby cię. – Twoje uznanie to dla mnie zaszczyt, mistrzu miotu – powiedziała uroczyście Johansen. – Prawdziwy zaszczyt i honor znajdują się w sercu tego, kto je rozumie, kociaku – odparł równie formalnie Khardanish, po czym zastrzygł uszami. – Chyba zrobiliśmy się zbyt powaŜni. – Być moŜe. – Samantha ujęła kielich i rozparła się wygodniej na pufie zastępującym fotel i doskonale dopasowanym wysokością do niskiego stołu. – My i wy poznaliśmy się lepiej, ale zapłaciliśmy za to naprawdę drogo. Historia choćby tego systemu jest najlepszym tego przykładem, sir. Khardanish kiwnął w milczeniu głową. Sto pięćdziesiąt oriońskich lat temu flota Federacji odcięła w systemie Lorelei jedną trzecią okrętów liniowych Chanatu. Nie ocalał Ŝaden. Czterdzieści lat wcześniej oriońska eskadra zaskoczyła tu całą ziemską flotę kolonizacyjną, gdyŜ niezauwaŜona przeniknęła przez granicę. Nie przeŜył Ŝaden człowiek. – Być moŜe powód jest prosty: pod jednym względem zawsze byliśmy tacy sami – ocenił, a widząc, jak rozmówczyni pytająco unosi brwi, parsknął i wyjaśnił: – Jesteśmy niewiarygodnie wręcz uparci. *** Superdreadnought Alois Saint-Just drgnął, kończąc próby maszynowe, i jego kapitan pokiwał z zadowoleniem głową, przyglądając się wynikom wyświetlającym się na ekranie. Dowodzenie choćby najmniejszą jednostką naleŜącą do Pierwszego Zespołu Wydzielonego było zaszczytem, a co dopiero dowodzenie jego okrętem flagowym... Przeniósł wzrok na główną holoprojekcję taktyczną. NajbliŜej znajdowały się naleŜące do tej samej eskadry co Saint-Just superdreadnoughty Helen Borkman i Wu Hsin, ale cała kula upstrzona była symbolami okrętów oraz radiolatarniami oznaczającymi wylot warpa czy pola minowe i forty go broniące. Wypełniała go duma i niecierpliwość, toteŜ z trudem zmusił się do spokojnego siedzenia i czekania, aŜ upłyną ostatnie godziny bezczynności. *** – Kapitan proszony na mostek! Powtarzam: kapitan proszony na mostek! Komputerowe nagranie było spokojne i beznamiętne, ale towarzyszące mu wycie klaksonów alarmu bojowego wyrwałoby kaŜdego z najgłębszego nawet snu. Kapitan Khardanish nie spał, gdy rozbrzmiało, toteŜ błyskawicznie wyszedł z kabiny, doszczelniając w biegu skafander próŜniowy. Wpadł na jakiegoś pechowego technika, który pojawił się na jego drodze, przebiegł po nim, i nie zwalniając kroku dopadł głównego szybu, klnąc cały czas cicho, acz z uczuciem. Znamae był doskonałym okrętem, ale część mieszkalną projektował jakiś skretyniały zarkotga. Niszczyciele były za małe, by opłacało się instalować na nich Strona 6 windy, ale kajutę kapitańską umieszczono w końcu kadłuba przeciwległym do tego, na którym znajdował się mostek, co nieodmiennie oznaczało, Ŝe w przypadku niespodziewanego alarmu zjawiał się na tymŜe mostku ostatni. I do tego w nieprzyzwoitym pośpiechu, co wyglądało zgoła niepowaŜnie i nie wpływało dodatnio na morale załogi. Wyhamował ostro, widząc prowadzące na mostek drzwi, dzięki czemu gdy przez nie przeszedł, poruszał się statecznie, jak na wojownika przystało, i nawet bardzo nie sapał. Bez słowa zbliŜył się do swego fotela i umieścił hełm na wsporniku. Tak jak się spodziewał, nawet Johansen, która miała prawie równie daleką drogę ze swej kabiny, była juŜ na swoim miejscu. – Meldować! – warknął zwięźle. – Wykryto niezidentyfikowane źródła napędu w odległości trzech minut dwudziestu sekund świetlnych w namiarze 0-7-2 na 0-3-3. Przypuszczalny kurs 2-4-9 na 0-0-3, sir – zameldowała obserwator Hinarou, niezwykle dokładnie wymawiając słowa, co było najlepszym dowodem napięcia i braku doświadczenia bojowego. – Namiar jest na pewno prawidłowy? – upewnił się Khardanish. – Tak, sir. Khardanish rzucił szybkie spojrzenie Johansen i Yahaarnowowi, swemu pierwszemu oficerowi. Na twarzach obojga dostrzegł równe własnemu zaskoczenie. – Oficer astro, obliczyć punkt wejścia jednostek w system na podstawie podanego kursu – polecił. – Tak jest, sir – potwierdził oficer astronawigacyjny i dodał po chwili: – Jeśli kurs jest prawidłowy, wyszły z warpa numer sześć, sir! Khardanish kiwnął głową. Ludzie, którzy odkryli warpa numer sześć, nazwali go Łodzią Charona, poniewaŜ Ŝaden statek, który go uŜył, nigdy nie powrócił. – Niezidentyfikowane jednostki znajdują się dwie minuty pięćdziesiąt osiem sekund świetlnych od nas i powinny pojawić się na holoprojekcji taktycznej, sir. Khardanish spojrzał na holoprojekcję – ludzie woleli płaskie ekrany taktyczne, ale jego rasa preferowała trójwymiarowe obrazy z powodu odmiennej budowy oczu. Symbole niezidentyfikowanych jednostek pojawiły się rzeczywiście, a obok nich informacje o prawdopodobnej masie kaŜdej z nich. Większość odpowiadała niszczycielom, ale znajdowały się tam i większe okręty, najpewniej cięŜkie krąŜowniki. – Przygotować kapsuły kurierskie z pełnym zapisem danych – polecił, a gdy rozkaz został potwierdzony, dodał: – Oficer łącznościowy: standardowe obwołanie Sojuszu! – Rozumiem, sir! Przy odległości prawie dwóch i pół minuty świetlnej, czyli trzydziestu minut lotu całą naprzód dla niszczyciela, pięciominutowe oczekiwanie zdawało się wiecznością. – Otrzymaliśmy odpowiedź, sir, ale nie... – oficer łącznościowy urwał i dodał po sekundzie: – Odpowiedź jest zgodna z zasadami łączności jednostek Federacji z okresu Strona 7 poprzedzającego Sojusz, sir! Khardanish spojrzał na niego zdumiony – podobnych zasad nie stosowano od kilkuset lat w znanej części galaktyki. – MoŜna to rozszyfrować? – spytał. – Naturalnie, sir. Federacja dostarczyła nam wszelkie potrzebne kody. Te pochodzą z okresu Pierwszej Wojny Wstydu. Obrazu nie przesłano, ale głos zaraz będzie, sir. Z głośników dobiegł szum, który nie wygasł nawet, gdy rozległ się nieco zniekształcony, ale zrozumiały głos: – Niezidentyfikowane jednostki, tu krąŜownik ziemski Kepler. Proszę natychmiast podać toŜsamość! – Khheepaaahhlaar? – powtórzył Khardanish. – Nie rozpoznaję tej nazwy, porucznik Johansen, a pani? – Ja teŜ nie, sir – odparła Samantha, sprawdzając na ekranie spis okrętów Marynarki Federacji. – Taki okręt nie figuruje na stanie Federation Navy, sir. – Rozumiem... – Khardanish przygładził wąsy, myśląc intensywnie. Mogło oczywiście istnieć logiczne wytłumaczenie, jak choćby takie, Ŝe w systemie Lorelei znajdował się siódmy, zamknięty warp. Zamkniętego warpa nie sposób było wykryć inaczej, jak uŜywając go od drugiej strony. Któraś z flotylli Zwiadu Kartograficznego Federacji mogła w ten sposób pojawić się właśnie w systemie, a jeśli warp był zlokalizowany w pobliŜu Łodzi Charona, pomyłka w obliczeniu wstępnym kursu była uzasadniona. Ale to nie wyjaśniało posługiwania się przez przybyszów archaicznymi kodami i formą „ziemski”. Ani tego, dlaczego Johansen nie miała Keplera w spisie – Zwiad Kartograficzny uznawany był za formację paramilitarną i uŜywał uzbrojonych jednostek klasyfikowanych jako okręty, nie statki. Był tylko jeden sposób, by dowiedzieć się prawdy. – Oficer łącznościowy: przesłać naszą identyfikację i spytać, czy moŜemy w jakiś sposób im pomóc. – Tak jest, sir. – Sternik, zwolnić do trzydziestu procent mocy – dodał Khardanish. Dystans między obydwiema eskadrami spadł poniŜej dwóch minut świetlnych, a jego okręty nie naleŜały do najszybszych. Jeśli będzie musiał uciekać, wolałby mieć jak największą przewagę odległości. Znów musiał cierpliwie poczekać, aŜ sygnały pokonają w tę i z powrotem stosowną drogę, nim z głośników dobiegło: – Znamae, jesteście w przestrzeni naleŜącej do Federacji Ziemskiej! Głos był ostry, a Khardanish warknął cicho – cała sytuacja zaczynała być, łagodnie rzecz określając, dziwaczna. – Sensory wykryły dwie nowe grupy niezidentyfikowanych jednostek, sir! – zameldowała w tym momencie Hinarou. – Grupa G2 w namiarze 1-6-4 na 0-3-3, odległość trzy minuty Strona 8 dwadzieścia sekund świetlnych. Grupa G3 w namiarze 0-2-8 na 0-3-2, odległość trzy minuty dziesięć sekund. Obie lecą kursami przechwytującymi w stosunku do naszego, sir! Słysząc to, Khardanish zmruŜył oczy – taki szyk mógł oznaczać tylko jedno: zaplanowany wcześniej atak. Pierwszą grupę musiały poprzedzać jednostki zwiadowcze, które wykryły jego okręty, pozostając poza zasięgiem sensorów. Przeciwnik rozdzielił więc siły i wykonał stosowne manewry, nim pierwsza grupa dała się zauwaŜyć. Wszystko zgodnie z klasycznymi regułami taktyki. Pozostało tylko pytanie dlaczego. Jeśli załogi tych jednostek rzeczywiście stanowili ludzie, byli sojusznikami. Jeśli była to jakaś nowa, nieznana rasa, to jakim cudem znali tak dokładnie ludzkie szyfry i metody łączności, nawet tak stare jak te?! To wszystko nie miało sensu, chyba Ŝe... śadna jednostka nigdy nie wróciła z Łodzi Charona, ale archiwa I wojny zawierały informację, Ŝe część ludzkiej floty zaskoczonej w systemie Lorelei uciekła, korzystając z tego warpa, woląc ryzyko ewentualnej śmierci od pewnej szalejącej wokół. Jeśli koloniści zdołali przetrwać i znaleźć nadającą się do Ŝycia planetę... Hipoteza była zgoła fantastyczna, ale jako jedyna tłumaczyłaby wszystko. W końcu od tamtych wydarzeń upłynęło ponad dziewięćdziesiąt ziemskich lat. Wszystko, co wiedzieli koloniści o sytuacji zewnętrznej, dawno przestało być aktualne. Zupełnie inną kwestią było to, jak ich statki kolonizacyjne zdołały przetrwać coś, co zniszczyło jednostki kartograficzne, czy w jaki sposób zdołali przez ten czas stworzyć populację na tyle liczną, by zbudować i obsadzić wszystkie te okręty. I przede wszystkim dlaczego czekali z powrotem aŜ tak długo... Głos Hinarou przerwał mu dalsze rozmyślania: – Mamy wstępną klasyfikację składu G2, sir. Khardanish spojrzał na holoprojekcję taktyczną i stęŜał – co najmniej siedem było okrętami liniowymi, a trzy z nich stanowiły superdreadnoughty. – Sternik, kurs 0-8-0, cała naprzód! – polecił natychmiast. – Jest kurs 0-8-0 i cała naprzód, sir – potwierdził sternik, kładąc okręt w tak ciasny skręt, Ŝe było to wyczuwalne mimo pokładowej grawitacji. – Chciała pani coś powiedzieć, porucznik Johansen? – spytał Khardanish. – Poza tym, Ŝe nie mam pojęcia, kim oni są, to nic, sir. – Czy mogą to być potomkowie kolonistów, którzy przeŜyli przelot przez Łódź Charona w dwa tysiące dwieście szóstym? Johansen wytrzeszczyła oczy, a po sekundzie zmarszczyła czoło. – Mogą, sir... – przyznała po chwili. – Ale jeśli tak, to gdzie byli przez te wszystkie lata? – Nie potrafię powiedzieć, ale jeśli mam rację, oni nie mogą wiedzieć o niczym, co nastąpiło potem. śyją w przekonaniu, Ŝe wojna nadal trwa i ciągle jesteśmy wrogami. – Sir, odbieramy dodatkowe sygnały sensorów – zameldowała Hinarou. – Komputer taktyczny ocenił je jako emisję systemów celowniczych. Strona 9 – Rozumiem... Chwilowo ścigający znajdowali się jeszcze poza zasięgiem rakiet, nie mówiąc o działach, ale sytuacja ta powoli ulegała zmianie. Okręty liniowe zbliŜały się nader wolno, lecz mniejsze jednostki rozwijały prędkość o dwadzieścia procent większą od jego niszczycieli i proste obliczenie dowodziło, Ŝe za nieco ponad dwie godziny będą miały oriońskie okręty w skutecznym zasięgu strzału. A grupa G1 była bliŜej i ten zasięg osiągnie za nieco ponad osiemdziesiąt minut. Od najbliŜszego warpa dzieliło zaś jego eskadrę trzydzieści godzin lotu... Widząc gest kapitana, Johansen podeszła do jego fotela. – Są tylko dwie moŜliwości – powiedział cicho Khardanish, pochylając się nad nią. – Albo to ludzkie okręty, albo nie. Nie zdołamy im uciec, a jeśli zaatakują, zniszczą nas, co moŜe mieć katastrofalne skutki dla całego Sojuszu. – Rozumiem, sir – potwierdziła, gdy umilkł wyczekująco. – Być moŜe istnieje jednak sposób, by tego uniknąć. Jak dotąd rozmawiali z nimi tylko członkowie załogi, a jak wiesz, wszyscy są Zheeerlikou’valkhannaieee. Ty jesteś człowiekiem. Pomów z nimi i przekonaj ich, Ŝe Federacja i Chanat nie znajdują się obecnie w stanie wojny. – Spróbuję, sir. – Nie próbuj, zrób to! – parsknął cicho i dał jej znak, by odeszła. Kiedy wróciła na swoje stanowisko, polecił głośno. – Oficer łącznościowy, przełączyć porucznik Johansen na zewnętrzny kanał. – Natychmiast, sir. Oficer łącznościowy wstukał stosowne polecenie na klawiaturze komputera, zastrzygł prawym uchem i zameldował: – Gotowe, sir. Samantha Johansen wzięła głęboki wdech i zaczęła mówić wolno i wyraźnie: – Kepler, tu porucznik Samantha Johansen z Marynarki Federacji Ziemskiej. Jestem oficerem łącznikowym przydzielonym do oriońskiej 10. Eskadry Niszczycieli i znajduję się na mostku Znamae. Nie jesteśmy w przestrzeni Federacji, gdyŜ ten system przypadł Chanatowi Oriona zgodnie z ustaleniami traktatu zawartego na Tycho. Federacja nie jest, powtarzam: nie jest w stanie wojny z Chanatem. Od lat jesteśmy sojusznikami. Powtarzam: Federacja Ziemska i Chanat Oriona są sojusznikami. Proszę o potwierdzenie odbioru. *** Słowa porucznik Johansen dotarły na pokład Keplera, wprawiając w szok jego oficera łącznościowego. Niemniej zachował on dość przytomności umysłu, by przesłać je na flagowy superdreadnought Saint-Just. – Co ona wygaduje?! – wykrztusił admirał dowodzący Grupą Wydzieloną 1., wpatrując Strona 10 się z osłupieniem w swego oficera flagowego. – śe Federacja i Chanat są sprzymierzeńcami – powtórzył drŜącym głosem zapytany. – Święta Ziemio! – jęknął admirał. – Jest gorzej, niŜ się obawialiśmy! Kapitan pokiwał głową, próbując zaakceptować świętokradcze stwierdzenie. Dopiero po dłuŜszej chwili otrząsnął się i spytał: – Odpowiadamy, sir? – Moment. – Admirał zamyślił się głęboko, wbijając wzrok w pokład. Gdy ponownie spojrzał na kapitana, jego oczy były spokojne i lodowate. – Proszę polecić oficerowi łącznikowemu Keplera odpowiedzieć, kładąc nacisk na fakt, Ŝe przez tyle lat nie mieliśmy kontaktu z nikim. Ma przekazać tej porucznik Johansen – wypowiedział nazwisko niczym obelgę – Ŝe musimy rozwaŜyć i sprawdzić jej informacje. Ma uprzejmie poprosić, by oriońskie okręty zatrzymały się i pozwoliły zbliŜyć się okrętom osłony. – Aye, aye, sir – potwierdził kapitan, nie kryjąc dezaprobaty. – Jeśli niewierni się zgodzą, pozostałe nasze jednostki nie będą się do nich zbliŜać – dodał admirał z błyskiem rozbawienia w oczach. – Poczekamy, aŜ okręty osłony znajdą się wystarczająco blisko, a potem... *** Kiedy nadeszła odpowiedź, wszyscy obecni na mostku Znamae odruchowo spojrzeli na kapitana, choć zdecydowana większość zrobiła to ukradkiem. – Co ty na to, Saaahmaaanthho? – spytał cicho Khardanish. – Nie podoba mi się to, sir. Coś mi tu śmierdzi, tylko nie wiem co... Z drugiej strony, jak pan powiedział, są od nas szybsi, więc... – Podzielam podejrzenia porucznik Johansen, sir – dodał pierwszy oficer. – Jeśli zbliŜą się do nas na tak małą odległość, będą mogli uŜyć nie tylko rakiet, sir. – Wiem, Yahaarnow – przyznał cięŜko Khardanish – ale wybór mamy niewielki, a przymierze słuŜy dobrze tak Federacji, jak i Chanatowi. Jeśli zginiemy, by przetrwało, spełnimy tylko nasz obowiązek. Pierwszy oficer zastrzygł uszami na znak zgody. Khardanish zaś spojrzał na Johansen i polecił: – Powiedz im, Ŝe się zgadzamy. A ty, Yahaarnow, przekaŜ na pozostałe okręty, Ŝe utrzymujemy alarm bojowy, ale nie mają aktywnie namierzać celów. Namiary rakiet aktualizować tylko w oparciu o odczyty pasywnych sensorów. *** 10. Eskadra Niszczycieli pozostawała z włączonymi napędami we względnym w stosunku do słońca systemu bezruchu, podobnie jak główne siły „ziemskiej” floty. Poruszała Strona 11 się jedynie część jednostek grupy G1. Reszta grzecznie czekała poza zasięgiem skutecznego ostrzału rakietowego i Khardanishowi pozostało jedynie mieć nadzieję, Ŝe jest to dobry znak. Mimo wszystko czuł rosnący niepokój, a odmowa dalszych rozmów aŜ do momentu spotkania ze strony niewidocznego przeciwnika jeszcze go powiększyła. Obserwował zbliŜający się symbol Keplera, oddalonego aktualnie o osiem sekund świetlnych i nadlatującego z prędkością równą dwóm procentom szybkości światła. Towarzyszyły mu dwa lekkie krąŜowniki i trzy niszczyciele. Pozostałe sześć niszczycieli zatrzymało się w odległości dziesięciu sekund świetlnych, czyli tak jak zostało to uzgodnione. – Odległość sześć sekund świetlnych, sir – zameldowała Hinarou. – Porucznik Johansen, niech im pani powie, Ŝeby się bardziej nie zbliŜali, dopóki nie nawiąŜemy łączności wizualnej – polecił Khardanish. – Aye, aye, sir – potwierdziła odruchowo Johansen. – Kepler, tu porucznik Johansen. Dowódca 10. Eskadry chce, Ŝebyście najpierw nawiązali kontakt wizualny, a dopiero potem... – Odpalili rakiety! – przerwał jej okrzyk Yahaarnowa. – Ognia! – rozkazał Khardanish, waląc pięścią w poręcz fotela. – Cel główny: Kepler! Wszystkie niszczyciele równocześnie odpaliły rakiety, ale w porównaniu z lecącą ku nim salwą był to bardziej gest symboliczny niŜ realna odpowiedź mogąca zawaŜyć na losach bitwy. Okręty przeciwnika zwiększyły prędkość. – Wykonać Alfa Dwa! – rozkazał Khardanish i jego okręty takŜe pomknęły do przodu, wykonując zarazem gwałtowne uniki. Kilka sekund później pierwsze rakiety detonowały na osłonach siłowych Znamae. Moment później otworzyły ogień fazery, których załogi potrzebowały paru sekund na uaktywnienie systemów celowniczych. – Odpalić kapsuły kurierskie! – polecił spokojnie Khardanish. Dla wszystkich obecnych na mostku stało się oczywiste, Ŝe walczą juŜ tylko o honor. *** – Ten – wskazał kapitan Keplera. – Wszystkie rozmowy prowadziliśmy z tym okrętem i ten chcemy zdobyć! *** Kapsuły kurierskie wystrzelone przez okręty 10. Eskadry pomknęły w kierunku radiolatarni oznaczających wejścia do warpów. A za nimi coraz więcej nuklearnych wybuchów wykwitało na osłonach siłowych niszczycieli. Obrona rakietowa wszystkich została przeciąŜona liczbą nadlatujących celów i zdołała zniszczyć jedynie część z nich. Jak długo jednak osłony siłowe wytrzymywały, tak długo oriońskie okręty były w stanie walczyć. Pierwsze przestały działać generatory osłon Keplera, być moŜe dlatego, Ŝe oprócz rakiet biły w nie takŜe fazery. Mimo to jednak pierwsza rakieta trafiła w pozbawiony osłon niszczyciel Strona 12 Tramad. – Dwa generatory osłon Keplera wyłączone z akcji, sir – zameldował Yahaarnow. – Wrogi niszczyciel zdehermetyzowany, traci powietrze, sir. Za... I zagłuszył go dźwięk alarmu uszkodzeniowego, który rozległ się prawie równocześnie z potęŜnym szarpnięciem, które targnęło okrętem. Dziobowy generator osłon siłowych został zniszczony, a moment później w dziób trafiło coś zupełnie nowego. – Dziobowy pancerz i fazer numer trzy nie istnieją. Załoga wyrzutni numer jeden wybita – sypnęła się lawina meldunków. – Sir, to był promień laserowy! – krzyknęła Hinarou z niedowierzaniem. – I to promień rentgenowski! Khardanish spojrzał na nią zszokowany i sprawdził odczyt na ekranie taktycznym fotela. Obserwator Hinarou miała rację! Takim uzbrojeniem nie dysponował ani Chanat, ani Federacja. Aby z tej odległości promień lasera rentgenowskiego był wystarczająco silny, Ŝeby moŜna go było zastosować jako broń, potrzeba było olbrzymiej dawki energii wyzwalanej punktowo niczym przy eksplozji. Wymagało to potęŜnego reaktora i niezwykle masywnych zabezpieczeń. Miejsce na podobne instalacje znalazłoby się wyłącznie w stacjonarnych fortach, ale szybkostrzelność praktyczna broni była tak niewielka, Ŝe trafienie w cel manewrujący z prędkością dziesięciu procent c, było mało prawdopodobne, toteŜ zaniechano ich instalowania nawet w nich. Owszem, okręty były uzbrojone w działa laserowe, lecz były to lasery węglowe – ich promienie złoŜone z protonów mogły przebić siłową osłonę elektromagnetyczną, ale nie mogły z takiej odległości wyrządzić szkód choćby zbliŜonych do tych, które właśnie stały się faktem... Dalsze rozmyślania przerwał mu gwałtowny rozbłysk w holoprojekcji, po którym zniknął z niej symbol Tramada. A moment później podobny los spotkał Honarhe. – Prawoburtowe generatory osłon zniszczone, sir! – zameldował Yahaarnow. Lecz ku zaskoczeniu wszystkich w okręt nie trafiły kolejne rakiety, mimo Ŝe był na dobrą sprawę bezbronny od strony wroga. Khardanish nie mógł pojąć, dlaczego wróg rozstrzeliwał wszystkie jednostki poza jego własną. Nie zdąŜył dojść do Ŝadnego sensownego wniosku, gdyŜ Hinarou zameldowała: – Wrogie krąŜowniki odpaliły kolejną salwę, sir! Rakiet jest mało, ale są wielkie, zupełnie jak rakiety liniowe! KrąŜowniki z oczywistych powodów posiadały mniejsze i słabsze rakiety niŜ okręty liniowe, więc Khardanishowi nie mieściło się to w głowie, ale nie wątpił, Ŝe Hinarou mówi prawdę. Nie próbował nawet zgadywać, dlaczego przeciwnik tak dziwacznie uzbroił okręty ani dlaczego nie wykorzystał wcześniej rakiet o większym zasięgu i silniejszych głowicach, gdyŜ rozległ się kolejny meldunek: – Sonasha został zniszczony, sir – głos Yahaarnowa zabrzmiał dziwnie głucho. Okrętem wstrząsnęło kolejne trafienie, po którym zamigotało oświetlenie. A potem Strona 13 jeszcze jedno i jeszcze – wrogie działa mogły trafiać punktowo w pozbawiony osłon okręt, niszcząc wybrane cele, i to właśnie czyniły, eliminując kolejno stanowiska ogniowe Znamae. Jego załodze pozostało juŜ tylko czekać na ostateczny cios, gdy detonują głowice nadlatujących rakiet. Nie musieli czekać długo. Kadłubem wstrząsnęła seria eksplozji. Ale zbyt słabych, by... – To nie rakiety, tylko jednostki szturmowe, sir! – Yahaarnow odwrócił się od bezuŜytecznego juŜ stanowiska kontroli ogniowej. – Ich załogi wysadziły dziury w naszym kadłubie i dokonują abordaŜu! Khardanish omal nie zamarł z opuszczoną szczęką. AbordaŜ lecącego okrętu był czymś tak ryzykownym, Ŝe nikt o szczątkowym choćby zdrowym rozsądku nie próbował go wykonać od niepamiętnych czasów. – Intruzi na pokładzie ósmym! – rozległ się nagle zdumiony głos w głośniku systemu łączności pokładowej. Zaraz dołączyły doń inne: – I na pokładzie siódmym! – Napastnicy na pokładzie piątym! Zawył alarm dehermetyzacyjny oznaczający gwałtowny spadek ciśnienia powietrza w całym okręcie i Khardanish w końcu zrozumiał, o co chodzi przeciwnikowi. Wróg chciał dostać całą pokładową bazę danych wraz z mapami astronawigacyjnymi i wszystkim, co zawierał okrętowy bank pamięci. Okrętem wstrząsnęły kolejne słabe detonacje, gdy grupy abordaŜowe odpaliły następne ładunki, robiąc sobie wejścia w róŜnych miejscach kadłuba. Napastnicy uŜywali broni automatycznej i byli w skafandrach próŜniowych. CięŜszej broni i granatów nie mieli, prawdopodobnie bali się uszkodzić komputery, ale teŜ jej nie potrzebowali. Na niszczycielach jako jednostkach zbyt małych nie było pokładowych kontyngentów Marines, a przydziałowa broń palna w znikomej zresztą liczbie co do sztuki spoczywała zgodnie z przepisami w zbrojowni. Jedyne uzbrojenie osobiste załogi stanowiły obosieczne sztylety honorowe zwane defargaie. Ale załoga co do jednego wywodziła się z rodów wojowników i stanęła do boju, jak na potomków wojowników przystało. Walka nie była równa – przeciwko broni automatycznej mieli tylko stal, kły i pazury – ale nie ginęli sami. Walczyli, czym się dało, a gdy udało im się zdobyć automat zabitego napastnika, jego towarzysze drogo płacili za kaŜdy krok. Tym niemniej desant miał zbyt duŜą przewagę i ciągle parł do przodu po spływających krwią korytarzach. A w tym czasie Kepler złapał niszczyciel w wiązkę promieni ściągających i przyciągał go do siebie. Khardanish zdąŜył zerwać się z fotela, sięgając po sztylet, gdy eksplodował ładunek przymocowany przez napastników do drzwi mostka. Te przestały istnieć, zmieniając się w deszcz odłamków, które zmasakrowały Yahaarnowa i kilku najbliŜszych członków wachty Strona 14 dyŜurnej, przeobraŜając ich ciała w krwawe strzępy. Serie z kilku luf wystrzeliwane na oślep zabiły kilkoro następnych, jako Ŝe pomieszczenie nie było duŜe, a zaraz potem przez dymiący otwór w ścianie wskoczył na mostek pierwszy napastnik. Na jego widok Khardanish ryknął wściekle, nagle wszystko rozumiejąc. Wszystko okazało się jednym wielkim oszustwem – napastnik bowiem nie był człowiekiem. Choć miał dwie ręce i dwie nogi, te pierwsze były zbyt długie, a drugie zbyt krótkie. Cała zaś sylwetka była zbyt krępa i niska, by mogła naleŜeć do przedstawiciela rasy ludzkiej. Skoczył ku niemu, ale Hinarou była szybsza. Mimo iŜ znajdowała się bliŜej, nie zdąŜyła; przecięła ją seria pocisków z broni napastnika. Ten odwrócił się w stronę Khardanisha, nim kapitan zdąŜył wykonać drugi skok, i znów nacisnął spust. Khardanish trafiony w prawy bok i prawe ramię zwalił się na pokład, wypuszczając broń. Napastnik wycelował w leŜącego, by go dobić, ale nim to uczynił, dopadła go porucznik Samantha Johansen z rykiem godnym zegeta na ustach i defargaie Hinarou w dłoni. Ostrze błysnęło w krótkim łuku zakończonym pchnięciem, w które włoŜyła całą siłę skoku. Przekręciła je, gdy juŜ tkwiło w ciele, i napastnik osunął się na pokład, wypuszczając automat. Johansen odsunęła trupa kopniakiem, podniosła broń i padła na pokład prosto w kałuŜę jego krwi, zajmując klasyczną pozycję strzelecką dokładnie na wprost wysadzonych drzwi. Broń była prosta w obsłudze, toteŜ w następnym momencie opróŜniła cały, nieproporcjonalnie długi magazynek prosto w resztę grupy abordaŜowej mającej zdobyć mostek. Gdy skończyła strzelać, zapanowała wręcz dzwoniąca w uszach cisza. Khardanish tym wyraźniej usłyszał, jak wyjęła magazynek, wyciągnęła drugi z ładownicy na ciele zabitego i załadowała. Z obsady mostka pozostali przy Ŝyciu tylko oni oboje, a wkrótce zjawią się kolejni napastnicy. A ona nie znała kodu uaktywniającego ładunki autodestrukcyjne. Tylko on je znał i dlatego musiał dotrzeć do najbliŜszego nie uszkodzonego pulpitu z klawiaturą komputera. Na czworakach dotarł do fotela i trzymając się go, wstał. Nie mógł przy tym powstrzymać jęku bólu, ale jego umysł nadal działał sprawnie. Nie zauwaŜył śladów zniszczeń na konsolecie, za to na ekranie przełączonym na wizualny obraz z zewnętrznych kamer dostrzegł coś znacznie gorszego – Kepler prawie przyciągnął juŜ do siebie jego okręt. Z kolejnym jękliwym miauknięciem opadł na fotel i prawie równocześnie Johansen ponownie otworzyła ogień. Z korytarza odpowiedziały jej strzały, ale to ona była bardziej osłonięta przed trafieniem, więc zmusił się, by o tym nie myśleć. Starannie wybrał na klawiaturze kod, a gdy ten został przyjęty, odsunął przezroczystą osłonę i połoŜył dłoń na płaskim czerwonym przycisku. Ostatni raz spojrzał na Samanthę i zobaczył w jej oczach całkowite zrozumienie. Strona 15 – A więc razem, siostro! – warknął. I nacisnął przycisk. Strona 16 Rozdział II DECYZJA Francis Mulrooney, ambasador Federacji Ziemskiej w Chanacie Oriona, wsparł się o futrynę wysokiego okna, obserwując grę promieni słonecznych na błękitnej trawie, zupełnie do ziemskiej niepodobnej. Za trawnikiem rosły drzewa wyglądające niczym opierzone stoŜki w barwach pomarańczy, Ŝółci i czerwieni, jako Ŝe była wiosna. Nad nim przelatywały ledwie widoczne, gdyŜ posiadające przezroczyste skrzydła, stworzenia będące tutejszymi odpowiednikami ptaków. Valkha’zeeranda zawsze przypominała mu krainę rodem z baśni, tym bardziej Ŝe na pierwszy rzut oka zupełnie nie wyglądała na stolicę rasy wojowników o długoletnich tradycjach we wzajemnym wyrzynaniu się. Często zastanawiał się, dlaczego tę właśnie planetę wybrali na nową stolicę koloniści, którzy opuścili zrujnowaną po wojnach zjednoczeniowych Valkhę. I jak musieli się czuć, wychodząc na powierzchnię bez hermetycznych kombinezonów i liczników mierzących promieniowanie. Pogładził wyryty na framudze herb Chanatu złoŜony z tarczy i skrzyŜowanych mieczy i spojrzał na wysokie, białe wieŜe minaretów kompleksu pałacowego. Był jednym z niewielu ludzi, którzy odwiedzili Valkhę. Widział olbrzymie, kamienne, wsparte Ŝelbetem fortyfikacje stanowiące podstawę architektury oriońskiej z okresu poprzedzającego zjednoczenie klanów. New Valkha tak nie wyglądała, choć pałac chana był równie dobrze umocniony i zawierał podobną liczbę stanowisk artyleryjskich wszelkiej maści co centrum obronne normalnej planety wchodzącej w skład Federacji. Wszystko zostało jednak starannie zamaskowane i ukryte, podobnie jak orioński uśmiech skutecznie maskował kły. Pałac i planeta stwarzały wraŜenie spokoju, piękna i harmonii. I nic nie wskazywało na to, Ŝe tę doskonałość trzyma w uścisku Ŝelazna pięść. Taka była natura Zheeerlikou’valkhannaieee – stanowili połączenie klejnotu i Ŝelaznej korony, kwiatu i nagiego ostrza, subtelności i bojowej furii. Odwrócił się od okna z westchnieniem i powoli przespacerował się tam i z powrotem. Wezwał go do pałacu sam kholokhanzir, czyli wielki wezyr; nie po raz pierwszy, ale nigdy nie kazał mu tak długo czekać. Dzięki swym starannie kultywowanym kontaktom w Strona 17 administracji Mulrooney wiedział, Ŝe wydarzyło się coś waŜnego i to zupełnie niespodziewanie, ale pojęcia nie miał, co takiego. Dalsze rozmyślania przerwał mu głośny stuk drewna o kamień. W ostatnim momencie przypomniał sobie, Ŝe nie naleŜy szybko się odwracać, bo zostanie to odebrane jako wyraz zniecierpliwienia. Obrócił się więc powoli i zobaczył osobistego herolda wielkiego wezyra trzymającego w dłoni artystycznie rzeźbioną rękojeść wysadzanej klejnotami halabardy. Futro herolda przyprószone było siwizną, ale dzierŜył symbol swego urzędu pewnie i poruszał się sprawnie. Skłonił się ceremonialnie na powitanie i dał znak ambasadorowi, by poszedł za nim. Po czym poprowadził go skąpanym w blasku słońca korytarzem, na który wychodziły liczne balkony o delikatnie rzeźbionych balustradach oplecionych artystycznie dobraną winoroślą. Korytarz nie był długi, a wiódł do drzwi pilnowanych przez dwóch wartowników. Uzbrojonych w jak najbardziej funkcjonalne i nowoczesne karabiny oraz pistolety pulsacyjne. Herold zapukał, otworzył drzwi i skłonił się ponownie, zapraszając go gestem, by wszedł. Mulrooney wkroczył energicznie do środka i stanął jak wryty. Spodziewał się ujrzeć kholokhanzira, a tymczasem zobaczył kogoś zupełnie innego. Na zasłanym poduchami podwyŜszeniu siedział przygięty przez wiek do ziemi wojownik o futrze po części siwym, a po części smoliście czarnym oznaczającym najszlachetniejsze moŜliwe pochodzenie. Mulrooney przezwycięŜył zaskoczenie i podszedł na odległość dokładnie trzech metrów od podwyŜszenia. Zatrzymał się, przyłoŜył zaciśniętą w pięść prawą dłoń do piersi i skłonił się najformalniej jak umiał. Po czym wyprostował się i czekał w milczeniu, spoglądając prosto w oczy Liharnowa’hirtalkina, Khan’a’khanaaeee, władcy Chanatu Oriona. – Witam, ambasadorze – odezwał się Liharnow. Mulrooney przełknął ślinę. Czuł lekki niepokój. Zazwyczaj niezwykle starannie chroniony chan był sam w komnacie. Ambasador nie wątpił, Ŝe obserwują go czujne oczy straŜy przybocznej i Ŝe nim zdąŜyłby przebyć połowę drogi dzielącej go od chana, zostałby rozniesiony przez igły pulserów, ale pozornie byli sami. Nie słyszał, by podobny zaszczyt spotkał kiedykolwiek członka obcej rasy, więc nie miał pojęcia, jak zwracać się do władcy, gdyŜ chan nigdy nie przemawiał bezpośrednio do przedstawiciela obcego państwa na oficjalnych spotkaniach z udziałem dworu. – Witaj, Hia’khan – odparł, mając nadzieję, Ŝe wybrał stosowną formę. – Zaprosiłem cię tu, by przedyskutować nader istotną kwestię. – Liharnow, jak wszyscy naleŜący do jego rasy, od razu przeszedł do rzeczy. – PoniewaŜ najwaŜniejsze jest, byśmy się dobrze zrozumieli, proszę, byś darował sobie dyplomatyczne uprzejmości. Będę mówił szczerze to, co myślę, i chcę, byś postąpił tak samo. – Naturalnie, Hia’khan. – Mulrooney nie miał wyboru: musiał przyjąć kaŜde ustalone Strona 18 przez gospodarza zasady. – Dziękuję. – Chan rozsiadł się wygodniej i pogładził imponującej długości wąsy. Układ jego uszu wskazywał, Ŝe traktuje sprawę naprawdę powaŜnie. – Dwa tygodnie temu dowodzona przez lorda Talphona 10. Eskadra Niszczycieli patrolująca system Lorelei została zdradziecko zaatakowana – oznajmił chan. Mulrooney zesztywniał – jeśli atak został uznany za „zdradziecki”, to reakcja mogła być tylko jedna. – Napastnicy dostali się do systemu przez warpa numer sześć, który wasz Zwiad Kartograficzny nazwał Łodzią Charona, a atak zakończył się całkowitym sukcesem, gdyŜ zwabili okręty lorda Talphona w zasięg ognia fałszywą propozycją negocjacji. Sygnatury napędów ich okrętów nie odpowiadają Ŝadnym znajdującym się w banku pamięci naszej floty, ale byli uprzejmi przed rozpoczęciem napaści zidentyfikować się... jako okręty ziemskie. Mimo całego opanowania Mulrooney jęknął cicho, a chan powoli poruszył uszami, jakby wbrew sobie zadowolony. – Kapsuły kurierskie zostały wysłane krótko po podjęciu walki i wszystkie nagrania, jakie zawierały, kończyły się Kodem Omega. Wiadomości zostały retransmitowane przez system przekaźników i dotarły do nas pięć dni temu. Przeanalizował je następnie nasz wywiad, który doszedł do wniosku opartego na trzech załoŜeniach. Po pierwsze, napastnicy uŜywali kodów, zwrotów i zasad obowiązujących przed wielu laty w Marynarce Federacji Ziemskiej. Po drugie, jedyna znana nazwa naleŜącego do nich okrętu, brzmiąca Kepahlar, to według naszych ksenologów nazwisko sławnego ziemskiego naukowca sprzed wieków. Po trzecie, napastnicy posługiwali się wyłącznie standardowym angielskim. Dlatego teŜ jednomyślny wniosek jest następujący: napastnikami były rzeczywiście okręty Federacji Ziemskiej. Mulrooney poczuł, jak robi mu się zimno. – Mnie jednak zastanowiło kilka spraw – dodał spokojnie chan. – Dziwne sygnatury napędu i uŜycie przestarzałych zasad łączności – to jedno. Brak informacji wywiadu o zmianie dyslokacji sił Marynarki Federacji czy przybyciu dodatkowych okrętów w rejony pograniczne oraz minimalne znaczenie militarne systemu Lorelei – to drugie. A wniosek, do którego doszedł lord Talphon, to trzecie. W efekcie jestem skłonny przyjąć jego hipotezę dotyczącą toŜsamości napastników... przynajmniej częściowo. Mówiąc krótko, nie wierzę, by to okręty Federation Navy zaatakowały 10. Eskadrę, ale podejrzewam, Ŝe napastnikami byli ludzie. Mulrooney odetchnął pierwszy raz od długiej chwili. – Hia’khan, nie... – Jeszcze moment, jeśli moŜna – przerwał mu miękko chan i ambasador zamilkł natychmiast. – Lordowi Talphonowi przyszło na myśl, Ŝe mogą to być potomkowie tych, którzy przeŜyli atak na flotę kolonizacyjną. Przeprowadziła go w systemie Lorelei nasza 81. Flotylla w dwa tysiące dwieście szóstym, a kilka statków kolonizacyjnych ratowało się Strona 19 ucieczką, wykorzystując właśnie Łódź Charona. Jeśli jego hipoteza jest słuszna, to ani Marynarka Federacji, ani jej władze nie mogły z oczywistych przyczyn nakazać tego ataku, mimo Ŝe został on przeprowadzony przez ludzi. Wyjaśniam to tak dokładnie, poniewaŜ większość członków Rady Strategicznej oficjalnie odrzuciła tę hipotezę, dodając, Ŝe nawet gdyby była prawdziwa, w ich opinii nie uwalnia to Federacji od odpowiedzialności. Rada zaleca, by Chanat Oriona natychmiast przestał respektować traktat valkhański i podjął działania wojenne przeciwko Federacji Ziemskiej. – Pierwsze słyszę o tych wydarzeniach. – Mulrooney starannie dobierał słowa, mając świadomość, jak wiele od tej rozmowy zaleŜy. – Mój rząd, gdy się o tym dowie, będzie równie zszokowany jak ja w tej chwili i jak wy, gdy dotarła do was ta wiadomość. Proszę jednak o rozwagę i o niepodejmowanie zbyt szybkich decyzji, gdyŜ jeśli Chanat zaatakuje Federację, nie będziemy mieli innego wyboru, niŜ się bronić. A to oznacza wojnę, której konsekwencje będą straszne dla obu stron. – Właśnie dlatego zaprosiłem cię tu w tak nietypowy sposób – oznajmił spokojnie Liharnow. – Zdecydowałem bowiem, Ŝe nie posłucham zaleceń Rady Strategicznej... Ambasador odetchnął z ulgą, ale nieco za wcześnie. – ...natychmiast – dodał chan. – Pierwszy Kieł Lokarnah poparł moją decyzję, ale prawda jest taka, Ŝe mamy ograniczone pole manewru. Po pierwsze, moŜemy zrobić to, co proponuje Rada Strategiczna. Po drugie, moŜemy ukarać tych ludzi sami zgodnie z wymogami honoru. Pierwsze rozwiązanie oznacza pewną wojnę, drugie prawdopodobną, nie wierzę bowiem, by wasze władze bezczynnie obserwowały, jak zabijamy ludzi za to, Ŝe zaatakowali okręty floty, co do której byli pewni, Ŝe nadal toczy wojnę z Federacją. Istnieje jeszcze trzecia moŜliwość, ale jeśli się na nią zdecydujemy, wtedy w najniekorzystniejszej pozycji moŜe znaleźć się Federacja. Znasz nasz kodeks honorowy. Krew moich wojowników przelali shirnowmakaie, którzy zaproponowali negocjacje pokojowe i nie dotrzymali słowa. Ci, którzy łamią obietnice, muszą zostać ukarani. Khiinarma jest nienaruszalną zasadą, dzięki której funkcjonuje kaŜde państwo, i ani nie mogę, ani nie chcę jej zmieniać. Istnieje tylko jeden sposób, w jaki Federacja moŜe zapobiec wyrównaniu przez nas rachunków z krzywoprzysięzcami pozbawionymi honoru. – Jaki to sposób, Hia’khan? – spytał Mulrooney tonem wyraźnie wskazującym, Ŝe zna odpowiedź. – Federacja musi wystąpić jako khimhok iazheeerlikou’valkhannaieee – powiedział miękko chan. Mulrooney skinął głową bez słowa. Termin ten nie miał odpowiednika w Ŝadnym z ziemskich języków, a dosłownie oznaczał „niosący prawo wojownikom”. Ujmując rzecz krótko, chan Ŝyczył sobie, by Federacja zastąpiła Chanat i podjęła się ukarania uznanych przez tenŜe Chanat za winnych zbrodni. Funkcja ta była znacznie bardziej skomplikowana, niŜ mogłoby się wydawać, i z jej przyjęciem wiązały się rozmaite konsekwencje. Na przykład Strona 20 Federacja miałaby całkowicie wolną rękę, ale nie mogłaby liczyć na Ŝadną pomoc Chanatu. Od momentu, w którym przyjęłaby rolę khimhok, Chanat przestałby uznawać traktat sojuszniczy – aŜ do zakończenia całej sprawy. Stanąłby na pozycji obserwatora. Co gorsza nie wiadomo było, czy uznałby następnie, Ŝe rzecz została załatwiona w sposób zadowalający, a takim sposobem bynajmniej nie musiało być wyrŜnięcie w pień wszystkich odpowiedzialnych za atak, nawet gdyby Federacja się na to zdecydowała. Jeśli władze Chanatu nie czułyby się usatysfakcjonowane, na Federację automatycznie spadłaby wina, którą w tej chwili chan gotów był obarczać wyłącznie napastników. A to z kolei oznaczałoby wojnę. – PrzekaŜę twoje słowa mojemu rządowi, ale muszę przyznać, Ŝe obawiam się, iŜ podjęcie decyzji nie przyjdzie nam łatwo. Bo jeśli ci, którzy zabili twoich wojowników, w rzeczy samej są ludźmi, uznanie ich za zbrodniarzy wojennych, którzy muszą zapłacić za przelaną krew, moŜe okazać się naprawdę trudne dla obywateli Federacji. – Rozumiem, bo nam takŜe sprawiłoby wielką trudność Ŝądanie vilknarma od Zheeerlikou’valkhannaieee zaginionych przed dwustu laty, którzy nie znając obecnej sytuacji, zaatakowaliby wasze okręty – przyznał posępnie chan. – I właśnie dlatego, Ŝe dobrze to rozumiem, wolałbym, Ŝeby to ludzie załatwili tę kwestię. Honor wymaga kary za zdradę, ale jeśli ci ludzie byli przekonani, Ŝe nadal toczymy wojnę, to słusznie postąpili, przyłączając się do niej, choć uŜyli tchórzliwego i haniebnego sposobu. Co więcej, całe Ŝycie uczyłem swoich rodaków, Ŝe wszechświat nie jest miejscem ani dla tych, którzy są zbyt tchórzliwi, by walczyć, ani dla tych, którzy są zbyt głupi, by zorientować się, kiedy nie naleŜy walczyć. Nie było to proste i uprzedzenia w stosunku do innych ras nadal są silne. Nie chcę, by traktat valkhański stał się bezwartościowym świstkiem papieru, a obie nasze rasy wyniszczyły się wzajemnie. Dlatego składam tę propozycję nie tylko jako Liharnow, ale takŜe jako Khan’a’khanaaeee. Nie posiadamy Ŝadnych kolonii między Lorelei a fortyfikacjami granicznymi, toteŜ jeśli Federacja podejmie się roli khimhok ia’zheeerlikou’valkhannaieee, Chanat sceduje system Lorelei na jej rzecz i wycofa z niego wszystkie jednostki. Uznamy sprawę za wewnętrzny problem Federacji i zrzekniemy się vilknarma oraz przyjmiemy odszkodowanie i shirnowkashaik: przyznanie się do winy sprawców. Nie przyjdzie nam to łatwo, gdyŜ nie uwaŜamy odszkodowania za równoznaczne z zadośćuczynieniem jak wy, ale jeśli ja to zaakceptuję w imieniu wszystkich, złoŜę w ofierze jedynie własny honor, a pozostali będą związani moją przysięgą. A zrobię tak w imię pokoju. Mulrooney wciągnął głęboko powietrze, starając się nie okazać zaskoczenia. Propozycja chana była olbrzymim poświęceniem. Pierwszy raz od rozpoczęcia audiencji zaczął mieć cień nadziei na uniknięcie wojny. – Dziękuję, Hia’khan – powiedział szczerze. – I natychmiast przekaŜę twą wspaniałomyślną propozycję memu rządowi. – Gdyby chodziło tylko o mnie, tej oferty by nie było – oznajmił rzeczowo Liharnow. – Niczego bardziej nie pragnę, jak zmiaŜdŜyć chofaki, którzy zabili moich wojowników. I

 

To tylko tagi:
pdf online
free download
pdf do pobrania
ebook za darmo
pobierz za darmo

 

DOSTĘP 24/H

POBIERAJ EBOOKI O DOWOLNEJ PORZE
 

ZA DARMO

BEZ PŁATNOŚCI/ANKIET
 

UPLOAD

Dodaj własny dokument i pozwól pobierać go innym