Dziedzictwo przodkow - Cormudian Suren PDF

CZYTAJ ONLINE
Ebook download
Dziedzictwo przodkow - Cormudian Suren

Dziedzictwo przodkow - Cormudian Suren pdf czytaj online lub pobierz na swoje urządzenie. Dokument został dodany przez użytkownika.
Dziedzictwo przodkow - Cormudian Suren



Jeśli jesteś autorem/wydawcą i uważasz, że ktoś wgrał ten dokument bez pozwolenia oraz łamie on prawa autorskie, napisz na adres [email protected] i powiadom nas o tym, a my usuniemy zakazany plik w 24h.

 

Dziedzictwo przodkow - Cormudian Suren

 

Pobierz PDF


 

Dziedzictwo przodkow - Cormudian Suren Ebook transkrypt - 20 pierwszych stron materiału:

 

Strona 1 Strona 2 Spis treści Okładka Strona Tytułowa Prolog Część I - Mgła Część II - Twierdza Część III - Tod Mit Uns Epilog Przypisy Od autora Strona 3 Prolog Dawno temu… Ceglane mury zniknęły już sto kroków wcześniej. Stało się to jakoś niezauważenie. Ciekawe dlaczego? Ach tak! Tam przecież było osuwisko. Zatrzymany w czasie upadek masywnej płyty z sufitu wyhamowany przez wygięte w paragraf, przeżarte rdzą stalowe pręty zbrojeniowe. W ślad za zawaliskiem nieubłaganie pełzły korzenie drzew, szukając jakiejkolwiek szpary w gruncie, by ją wypełnić. Przecisnęli się przez wąską szczelinę i ruszyli dalej prostym korytarzem. I dopiero teraz dotarło do nich, że idealnych w swej łukowej formie sklepień z czerwonej cegły oraz murów naznaczonych zmarszczkami starości i pamiątkami dawno minionej wojny już nie ma. Są za to surowe geometryczne formy podporządkowane zasadzie kąta prostego. Pionowe ściany. Poziomy sufit. I wszystko z żelazobetonu. Ściany nosiły ślady osłon z desek, na które niegdyś ten beton wylewano. Gdzieniegdzie dało się nawet dojrzeć odbity wzór drzewnych włókien. Na ścianach nie było już napisów w rodzaju: „Coj żyje”, „Katia + Pietia”, „FRK-17”, „Eminem”, „Ola - daje + 7955 555…” i tak dalej. Napisy w ogóle zniknęły. Po prostu goły beton. Zardzewiałe metalowe uchwyty pod sufitem miały podtrzymywać wiszące tam dawniej kable. W niektórych miejscach przewody zachowały się i dyndały teraz żałośnie. Sam korytarz był niezbyt szeroki. Gdzieniegdzie w ścianach znajdowały się nisze, tak jakby powinny tam być drzwi. Ale wystarczyło poświecić latarką, by dojrzeć, że wnęki o głębokości zaledwie kilkudziesięciu centymetrów kończyły się taką samą głuchą ścianą. W takim razie po co tu były? Pomyśleli tak pewnie wszyscy, ale tylko Rusłan powiedział to na głos: - A to po jaką cholerę? - Wszedł do wnęki i poklepał ścianę dłonią. - A licho wie. - Jegor o przezwisku Chrust wzruszył ramionami, świecąc latarką to na ścianę, to na tyłek Lenki w obcisłych dżinsach. - Przestań - fuknęła Lenka, wycelowała w Chrusta aparat fotograficzny i zaświeciła mu w oczy lampą błyskową. - Czyś ty zgłupiała?! - zawołał chłopak, potrząsając głową i krzywiąc się. Na ekranie cyfrówki zastygła kostropata fizjonomia Jegora na moment przed tym, jak mocno zacisnął powieki i gwałtownie się odwrócił, miotając przekleństwa pod adresem dziewczyny. - Ej, Chrust! - warknął Rusłan, najwyższy i najsilniejszy z całej czwórki. - Bo zaraz oberwiesz! - To powiedz swojej dupie… - I za dupę też! Pochód zamykał Saniok. Koledzy nazywali go Harry Potek. Aż się prosił o takie przezwisko. Niski. W okularach. Ze śmiesznie poważnym wyrazem twarzy jak na siedemnastoletniego wyrostka. No i mocno się pocił. Jego niepozorność wprost zmuszała go, by był najbardziej oczytany i inteligentny z całej grupy. I oczywiście żeby był prawiczkiem. Rusik Kałancza miał Lenkę. Jegor Chrust w ogóle miał dziewczyny, za każdym razem inną, nie tylko ze szkoły, ale nawet studentki. A spocony Saniok miał książki, internet i najlepsze oceny w klasie. Ze wszystkich przedmiotów oprócz wuefu. A do tego wiedział, jak dostać się do podziemi pod Piątym Fortem, omijając jego kompleks muzealny. - Była tu pewnie jakaś tablica rozdzielcza - powiedział cicho, świecąc latarką we wnękę i przyglądając się uważnie ścianie dookoła niej. - O, z sufitu idą mocowania. To znaczy, że szedł tędy kabel. - Jaka rozdzielnica? - odwrócił się do niego Chrust. - Elektryczna. - Kujon wszystko rozkminił - prychnął Jegor, odwracając się do pozostałych. - Masz jakieś inne wersje? - Ależ nie mam, nie mam. Ty jesteś ten mądry, my po prostu idziemy obok - mrugnął do niego Jegor. Strona 4 - Dobrze było pomarudzić. A teraz w drogę! - machnął latarką Rusłan. Lenka cyfrówką pstryknęła zdjęcie wnęki i dogoniła swojego chłopaka. - Ciekawe. Piąty Fort jest jeszcze większy, niż opowiadają… - powiedziała z podziwem. - To nie jest jeszcze Piąty Fort - przybierając poważną minę, powiedział Sańka, który zamykał pochód i ciągle spoglądał na Lenę. Bardzo często marzył, by być taki wysoki i wysportowany jak Rusłan. Może wtedy Lenka szłaby obok niego jak wierny piesek? - Jak to nie? - odwrócił się Chrust. - Przecież weszliśmy do Piątego Fortu. - Weszliśmy do szybu obok niego. I już z niego wyszliśmy. Te podziemia mają trochę inną architekturę. I wiek. Jesteśmy teraz w korytarzu, który łączył fort z czymś innym. - A z czym? - Na razie nie wiem. Mogę powiedzieć, że z tego wszystkiego, do czego się dokopałem w bibliotece i internecie, wynika, że pod Kaliningradem… mało tego, pod całymi Prusami Wschodnimi są takie podziemia, że się w pale nie mieści! - Wszystko to w większości wymysły - zabrzmiał głos Rusłana. Sania zmarszczył brwi. Nie lubił, kiedy Rusik starał się sprawiać wrażenie mądrzejszego od niego. Co jak co, ale intelekt był w tym towarzystwie przymiotem przede wszystkim Harry’ego Potka. I nie zamierzał oddawać jedynego bastionu swojej kiepskiej, mimo wszystko, samooceny. - A gdzie teraz jesteś? W wymyślonym korytarzu? - Ten korytarz jeszcze nic nie znaczy. Takich podziemi jest pełno i wokół miasta. I pod Bałtyjskiem. I w Czerniachowsku. I cholera wie gdzie jeszcze. W Riabinowce na przykład. - No i sam sobie odpowiedziałeś - uśmiechnął się Saniok. - Do czego służą te tunele? Do spacerów? Dokądś przecież prowadzą? Pamiętasz, jak w Domu Kultury Marynarzy, gdzie tak lubisz chodzić z Lenką na dyskoteki, znaleźli całą fabrykę panzerfaustów? Kilka pięter pod ziemią, Niemcy to wszystko zatopili. A kiedy odkryto ich istnienie? - No, chyba z dziesięć lat temu. - Sam widzisz! Rosjanie mieszkali tu przez pół wieku, zanim dowiedzieli się, co mają pod nogami w jednym tylko budynku. I to dopiero kiedy w Niemczech postanowiono przekazać nam jakieś odnalezione archiwa dotyczące Königsberga. Nie mamy pojęcia, co tu się jeszcze kryje pod ziemią. Nie znamy nawet małej części tego świata. Nawiasem mówiąc, z DKM-u do obecnego Domu Sztuk można było przejść bez wychodzenia na powierzchnię. Wszystkie piwnice budynków były połączone tunelami. Tak więc centralna Kneiphöfische Langgasse była zdublowana pod ziemią. - Co to za Knajpisze Lagasa? - odwrócił się Chrust. - Kneiphöfische Langgasse - poprawił go Saniok. - Tak się kiedyś nazywał Prospekt Lenina. - Kurde! Konstantynopolitańczykowianeczka normalnie. A ja myślałem, że Prospekt Lenina za Niemca nazywał się Prospekt Hitlera - zachichotał Chrust. Zawtórował mu śmiech Rusłana. - Och, Rusik, a co jak znajdziemy Bursztynową Komnatę? - Lenka złapała Kałancza za rękę. - Wyobrażasz sobie? Dostaniemy nagrodę? - A pewnie. Jeszcze pokażą nas w Kaskadzie [1] - mruknął idący przodem Jegor. - Fajnie by było! Nie, Rusik? - Tak czy owak, Sania, sam się zastanów, kiedy by zdążyli wybudować podziemne miasto, w które tak wierzysz? Bo ile lat faszyści rządzili w Niemczech? - Faszyści nigdy nie byli w Niemczech u władzy - pokręcił głową Saniok. Wszyscy odwrócili się i spojrzeli na niego. Jegor nawet podniósł rękę w geście zwycięstwa, wskazując kolegę palcem, i wydusił z siebie: - Aaa! Zagalopowałeś się, Potek! Głupich chcesz z nas zrobić! Jak to nie byli u władzy? A Hitler to kim był, krysznowcem? Strona 5 - Faktycznie, Saniok. Co ty za bzdurę teraz chlapnąłeś? - rozłożył ręce Rusłan. - Ech, durnie - westchnął Harry. - Faszyści, zapamiętajcie to sobie, rządzili we Włoszech. W Niemczech byli narodowi socjaliści. - A co za różnica? - zapytała Lenka. - Ano taka, że na przykład faszyści nigdy nie prześladowali Żydów. Jegor wybuchnął śmiechem: - Teraz to pojechałeś, kujonie! - Daj spokój! - Czekaj no! - machnął ręką Rusłan. - Niech będą naziści, nie w tym rzecz. Ale tak czy owak: ile lat rządzili? Nie zdążyliby czegoś takiego zbudować. - Po pierwsze, nie mówiłem o podziemnym mieście. Chociaż go nie wykluczam. Mówiłem o przewodach i tunelach łączących ważne obiekty. A jeśli chodzi o czas… Zapomniałeś o jednym istotnym czynniku. - Jakim? - Miliony niewolników, którzy pod groźbą śmierci i tortur będą robić, co zechcesz przez okrągłą dobę, żeby tylko dostać miskę zupy i przeżyć. I jeszcze coś. Mam dla ciebie przykład. Wehrwolf. - Że co? - Wehrwolf. Wilkołak. Albo, w innym tłumaczeniu, „zbrojny wilk”. Tak nazywała się kwatera Hitlera pod Winnicą. Niemcy zajęli te tereny w czterdziestym pierwszym. Nasi wyparli ich stamtąd w czterdziestym czwartym. Tylko trzy lata. I w tym krótkim czasie na pustkowiu pojawił się niezwykły bunkier. I nie tylko bunkier, ale i infrastruktura. Wojskowe miasteczko. Dookoła posadzono drzewa i krzewy dla kamuflażu. Lotnisko, by chronić kwaterę z powietrza. Elektrownia. A przecież i o Wehrwolfie praktycznie nic nie wiadomo. Dopiero niedawno okazało się, że jest tam podwyższone promieniowanie. A w końcu to Ukraina. Tutaj zaś były Niemcy. Ich terytorium. Czasu i więźniów obozów koncentracyjnych mieli aż nadto. A były jeszcze podziemne korytarze fortyfikacji z czasów Drugiej Rzeszy i podziemia zbudowane przez zwariowanych na tym punkcie Krzyżaków siedemset lat wcześniej. Nie można też zapominać o tajnych podziemnych kryjówkach pogańskich Prusów, chowających się tam przed Krzyżakami, którzy urządzali sobie na nich polowania. Wszystko to można było wykorzystać - i z pewnością wykorzystywano - przy budowie tajnej infrastruktury. - Kurczę, Saszka, jak ci się to wszystko mieści pod kopułą? - Lenka chciała chyba powiedzieć mu komplement, ale chłopak odebrał to jako szyderstwo. Spojrzał ponuro na dziewczynę i wycedził: - Dużo tam zostaje miejsca, jak się odejmie myśli o modnych ciuszkach i piosenki Ranetek [2]. - Idiota! - prychnęła Lenka. Gorycz spowodowaną obraźliwym słowem osłodziła radość z tego, że próba wbicia Lence szpilki zakończyła się sukcesem. Sańka uśmiechnął się krzywo: - A wiecie, przyjaciele, co wam jeszcze powiem? - Jakieś kolejne farmazony? - dał się słyszeć głos Chrusta, który coraz bardziej się od nich oddalał. Sania zignorował go i kontynuował: - Nikt z was się nie zastanawiał, dlaczego Kenig [3] skapitulował? Pierwsze duże niemieckie miasto, najdalej wysunięty punkt obronny w całym regionie - i po prostu się poddał. - A dlatego, że nasi dali im łupnia. Tamci nie mieli wyjścia - machnął ręką Rusłan. - Rusik, trzy dni! - zawołał Sania. - Szóstego kwietnia czerwoni zaczęli, a dziewiątego Otto von Lasch [4] skapitulował! Dlaczego? A przecież Niemcy stawiali zaciekły opór. W końcu to nie był Stalingrad! To była ich ziemia. Vaterland. A ci pękli po trzech dniach. I to nie przed anglojankesami. Przed dzikimi bolszewikami! Przecież to do nich niepodobne! Tuż obok zgrupowanie sambijskie. Na południu - dwadzieścia dwie dywizje. Königsberg to było miasto twierdza. Terytorium Rzeszy. A ci się poddają. Strona 6 - A ty tak to przedstawiasz, jakby nic się tutaj nie działo! - W głosie Jegora nie pobrzmiewała już prowokacyjna kpina i ironia, lecz wyraźne niezadowolenie. - Wiesz chociaż, idioto, ile to nas kosztowało? Mój pradziadek tam zginął. Wiesz, jakie mieliśmy straty? No i cisnęliśmy ich, aż miło! Nie wytrzymali naszego naporu! I tyle! - Daj spokój! Tamci mogli się bić jeszcze długo. I przez jakiś czas nawet to robili. Przeciągali sprawę. W jakim celu - nie wiadomo. Wiedzieli przecież, jakie siły zostały na nich rzucone. A jednak ósmego odrzucają ultimatum. A dziewiątego - kapitulacja. Po prostu nie chcieli, żeby doszło tu do intensywnych bombardowań. Nasi mieli ciężką artylerię. Nie było wprawdzie dużych samolotów, ale nalot mogli przeprowadzić anglojankesi. Choćby spod Połtawy, gdzie amerykańskie latające fortece miały bazę. Szkopy coś tu miały, pod ziemią. I to nadal tu jest. A zmasowane naloty mogły sprawić, że to coś by się zawaliło. Niemcy już wtedy dobrze wiedzieli, co znaczą bombardowania aliantów, i rozumieli, że jeśli szturm będzie dla nas ciężki, nie będziemy się ceregielić. To nie sowieckie miasto, które trzeba wyzwolić. Nie polski Kraków, który trzeba uchronić przed zniszczeniem za cenę życia naszych żołnierzy. To miasto śmiertelnego wroga. Bomb nikt tu nie będzie żałować. Tym bardziej, że trzeba było jak najszybciej dotrzeć do Berlina. I zrobić to, zanim Niemcy wpadną na pomysł, by zawrzeć pokój z zachodnimi aliantami i zaatakować nas wspólnym frontem. - Wszystko to jakieś naciągane. Po prostu naginasz fakty do swojej teorii… - Jegorze, gdybyś mniej czasu tracił na laski, a więcej czytał, to wiedziałbyś, że jest na to jedno słowo - hipoteza. A każda hipoteza wymaga sprawdzenia w praktyce. Co właśnie robimy. - No dobra. Jakie masz jeszcze dowody na twoją teorię… czy raczej hipotezę? - zainteresował się Rusłan. - Ano mam taką małą sugestię. - Harry przyjrzał się dziwnym, mniej więcej dziesięciocentymetrowej szerokości szczelinom w podłodze i ścianach. Poświecił w górę. Na suficie była stalowa płyta. Nikt poza nim tego nie zauważył. Zresztą Saniok też nie przejął się tymi dziwnymi detalami i ruszył dalej. - Jaką? Kryli tu to, co zagrabili w ZSRR? Bursztynową Komnatę? Złote zęby pomordowanych? - ciągnął dyskusję Kałancza. - Bzdury! Nie warto nawet brać tego pod uwagę. Żadne skarby nie mogły mieć takiego znaczenia. - A więc w czym rzecz? Co tu ukrywali, jeśli, jak twierdzisz, przeciągali sprawę? I co chcieli ochronić, jeśli skapitulowali, żeby uniknąć zmasowanych nalotów? - Rusłan poświecił latarką na Sańka i ten zasłonił twarz dłonią. - Słyszałeś o Heinklu 177? - zapytał zamiast odpowiedzi. - A to co znowu? Mityczne laboratorium w rodzaju bajek o Königsbergu-13? - prychnął Rusłan. - Nie. To samolot He-177. Ciężki bombowiec. - Myślałem, że mieli tylko messerschmitty i junkersy - dał się słyszeć głos Chrusta. - Jegor, nie myśl. Nie wychodzi ci to. - A idź ty… - Dobra - przerwał im Rusłan. - A co ma do tego samolot? - Dużo. Powstała modyfikacja He-177 V-38. Wygląda na to, że w jednym egzemplarzu. Samolot specjalnego przeznaczenia. Eksperymentalny. I jak się zdaje, pod koniec czterdziestego trzeciego roku przerzucono go do 1. Eskadry Bombowej Hindenburg. A gdzie miała bazę ta eskadra? - To też wiesz? - No jasne. Eskadra miała bazę w Prusach Wschodnich. Na lotniskach Prowegen i Seerappen. Niedaleko Keniga. Czyli u nas. - No ale co do tego miał samolot? - Rzecz nie w samym samolocie, tylko w jego przeznaczeniu… Sańka nie zdążył skończyć. Przerwał im okrzyk Jegora i wtórujący mu ostry i przenikliwy pisk Strona 7 Lenki. Rusłan i Harry machnęli latarkami w tamtym kierunku. Tuż przed Chrustem wzniósł się półkolisty fragment podłogi. I takie samo półkole uciekło mu spod nóg. Jegor wypuścił latarkę, wyrzucił ręce w górę, padając na wielki żelbetowy dysk przebity idącą w poprzek korytarza osią, i próbował chwycić za krawędź. Ale obrót dysku wokół osi był nieubłagany. Płyta stała już prawie pionowo, kiedy Chrust krzyknął coś niezrozumiale i w ślad za swoją latarką ześlizgnął się w otchłań niewidocznego szybu. Okrągła pokrywa pułapki zakończyła swój obrót i znów zlała się z podłogą. - Cholera! - ryknął Rusłan i rzucił się w kierunku miejsca, gdzie jeszcze przed chwilą był ich przyjaciel. Ze wszystkich sił nacisnął rękami podłogę. - Rusik! Nie rób tego! Ostrożnie! - wrzasnęła histerycznie Lenka, przestępując z nogi na nogę i machając rękami. Sańka przyskoczył do Kałanczy i pomógł mu wprawić diabelską zapadnię w ruch. Udało im się to z dużym trudem. Przez szczelinę w kształcie półksiężyca ukazał się szyb ukryty pod obrotowym włazem. Dobiegał stamtąd daleki i szybko oddalający się krzyk odbijający się echem od ścian szybu. Potem krzyk ucichł i został tylko rezonujący pogłos w głębokiej studni. Przerażający i szarpiący nerwy. Nagle pozostała trójka wyraźnie poczuła, jak korytarz wibruje. Za nimi rozległ się przenikliwy zgrzyt, po którym nastąpiło głuche, metaliczne uderzenie i powiew powietrza. - A to co znowu?! - zawołał Rusłan. - Rusik, boję się! Co z Chrustem?! - krzyczała Lenka. - Zamknij się! - Kałancza zerwał się i pomknął z powrotem. Sańka podążył za nim. - Nie zostawiajcie mnie! - Dziewczyna pobiegła za nimi. Ale ci wcale nie zamierzali jej zostawiać. W tej chwili interesowało ich tylko jedno: co to za dźwięk słyszeli z tyłu. I dopiero teraz, gdy odkryli, że tam, gdzie przechodzili kilka minut wcześniej, był lity mur, Sańka przypomniał sobie o tych szparach w podłodze i ścianach. I stało się jasne, że tamta metalowa płyta pod sufitem była dolną krawędzią masywnej zasuwy, która wsunęła się w te szczeliny i zamknęła im drogę powrotną. - O mamusiu! - Lenka dosłownie podskoczyła w miejscu, piszcząc i zagryzając palce. - Co to jest?! Sańka i Rusłan popatrzyli po sobie, szukając jakiegokolwiek pomysłu, co robić dalej. Przed nimi była obrotowa podłoga o szerokości kilku metrów. Droga powrotna była odcięta przez nagle powstałą masywną ścianę. A w uszach wciąż jeszcze dźwięczał długi i daleki krzyk spadającego w przepaść Jegora, wyraźnie świadczący o potwornej głębokości ukrytej pod obrotową pokrywą studni. *** Na skraju lasu stał GAZ Gazela Ministerstwa do spraw Sytuacji Nadzwyczajnych w charakterystycznych barwach, dziennikarski volkswagen, kilka osobówek i kamaz służb ratowniczych. Nieco z boku zaparkował wojskowy UAZ. Przy nim stał oficer w nowiutkiej panterce od Judaszkina [5], w naciągniętej na czoło czapce z daszkiem. Odszedł od reszty grupy i zakrywając sobie jedno ucho dłonią, a do drugiego przyciskając telefon komórkowy, cicho rozmawiał. Obok samochodu dwoje cywili za pośrednictwem tłumacza zwracało się po niemiecku do trójki ludzi w mundurach Ministerstwa do spraw Sytuacji Nadzwyczajnych trzymających dużą i wyraźnie wiekową mapę… Wyczerpany przez głód i odwodnienie chłopak odczołgał się już jakieś czterdzieści metrów od tej wąskiej, wyłożonej cegłą i wyglądającej na bardzo starą szczeliny we wzgórzu, skutecznie ukrytej przed wzrokiem postronnych przez trawę i gęste zarośla. Południowe słońce boleśnie raziło oczy, które przez kilka dni spędzone w podziemiach zdążyły odwyknąć od światła dziennego. Drżącą ręką starł z okrągłych szkieł okularów pajęczynę i zaczął czołgać się w stronę ludzkich głosów… Dziennikarka poprawiła niesforne, poddające się słabym porywom wiatru włosy. - Jak wyglądam? - zapytała operatora. - Tak, że zaraz się z tobą ożenię - mruknął tamten, poprawiając ciężką kamerę na ramieniu. - Może już to nakręcimy? Strona 8 - No dobra. Jedziemy! Operator zmrużył jedno oko, dając znak, że włączył kamerę. - Piątą dobę trwają poszukiwaniu czwórki licealistów, uczniów Szkoły nr 2 w Kaliningradzie. Przypomnę ich nazwiska: Rusłan Machiejew, Jegor Chrustaliow, Lena Berger i Sasza Zagorski. Wiemy, że w ubiegłą sobotę wybrali się, by badać kazamaty Fortu Piątego, które dawno już upatrzyli sobie młodociani poszukiwacze przygód. Szczególnie atrakcyjnym czynią fort liczne opowieści o tajemnicach niemieckich podziemi i historie o tym, jak ludzie przepadają tam bez śladu. Lecz jeśli do niedawna wszystkie te pogłoski były niczym innym, jak tylko miejskimi legendami, nieodłączną częścią współczesnego kaliningradzkiego folkloru, to przypadek czworga uczniów stanie się, być może, potwierdzeniem złej sławy Piątego Fortu. Dziś do poszukiwań przyłączyli się przedstawiciele niemieckiego konsulatu, którzy otrzymali z Berlina archiwalne plany fortu i połączonych z nim podziemnych korytarzy. Być może pozwoli to rozszerzyć teren poszukiwań i odnaleźć błądzące w podziemiach dzieci. Teraz właśnie znajdujemy się w pobliżu byłego stanowiska artylerii przeciwlotniczej numer… „Rusłan Machiejew, Lena Berger, Jegor Chrustaliow”. Chłopak poczuł ostry ból w sercu, słysząc zza zarośli kobiecy głos miarowo powtarzający te imiona. Z oczu pociekły mu łzy. Czuł, że nie jest w stanie krzyczeć ani się czołgać. Nie wierzył, że udało mu się wydostać. I oto tutaj, tuż obok, są ludzie, którzy go szukają. Szukają ich wszystkich… Major coraz bardziej marszczył brwi, wsłuchując się w to, co dochodziło z głośnika komórki. - Tak jest! Tak. Tak, wszystko zrozumiałem, towarzyszu pułkowniku. Tak, wysłałem już żołnierzy do bazy. Tak jak powiedział Suchomlin. Dzwonił do pana… To potwierdzone? Po prostu nie mieści mi się to jakoś w… Tak. Tak jest! Zrozumiałem. Odstawił telefon od ucha i zaczął gorączkowo wyszukiwać w menu inny numer. - Borszczow, taka twoja mać! Gdzie ty jesteś?! Odpalaj UAZ-a, żywo! - ryknął. Niemcy, ratownicy, urzędnicy i dziennikarze spojrzeli z niezadowoleniem w jego stronę. Szczególnie reporterka, wyraźnie zmartwiona tym, że w jej materiale znalazły się głośne przekleństwa. Trzeba będzie kręcić jeszcze raz. Z dalekich krzaków wychynął przestraszony wrzaskami żołnierz. Poprawiając w biegu spodnie i pasek, popędził do samochodu. Major w końcu znalazł właściwy numer i nacisnął przycisk połączenia, dosłownie wtłaczając telefon w zaczerwienione od poprzedniej rozmowy ucho. - Halo! Lida! Ależ zaczekaj, nie przerywaj! Gdzie jesteś? Dzieci są z tobą? Krótko: biegiem się pakujcie, bierzcie taksówkę, za każde pieniądze, i natychmiast uciekajcie z Bałtyjska. Ale tylko Trasą Swietłogorską. W stronę Swietłogorska. Do Otradnego albo Pionierskiego. Znajdę was tam. Czy ty mnie w ogóle słuchasz?! Jaka, do cholery, plaża?! Coś ty, zgłupiała?! Powiedziałem, zabieraj się natychmiast z Bałtyjska! Taksówką! Nieważne ile… To oddaj… pierścionek zaręczynowy i kolczyki! No, co z ciebie za idiotka, no?! Powiedziałem… A dlatego, że tam jest baza wojskowa i zaraz nie będzie żadnego Bałtyjska, kretynko!!! Świadkowie rozmowy umilkli i patrzyli w zdumieniu na majora. Na ich twarzach zastygły jednakowe miny - wyrażające zdziwienie i bezgłośne pytanie: co znaczy ostatnie, tak głośno wykrzyczane zdanie? Major zaklął, zrozumiawszy, że palnął gafę, i wybierając kolejny numer telefonu, szybko skierował się za najbliższe drzewo. Obszedł je i znieruchomiał. Wprost przed nim na pogniecionej trawie leżał nastolatek. Ciemnowłosy. W okularach. W brudnym i miejscami zakrwawionym ubraniu. Z pustym plecakiem na ramionach. Chłopak patrzył na niego przygasłym, pustym wzrokiem. - Skąd się tu wziąłeś? - wykrztusił oficer. - Z… spod ziemi… - ledwie słyszalnie wychrypiał chłopiec. Strona 9 - Najwyższy czas tam wracać. - Wojskowy zmarszczył brwi i nagle zmrużył oczy. Od strony lotniska Czkałowskiego gwałtownie rozbłysło nieznośnie jasne, białe światło. Z placyku, na którym zaparkowały samochody, dobiegły odgłosy przerażenia i krzyk dziennikarki. - Zaczęło się! - wypuścił powietrze major. - Borszczow! Do mnie! Biegiem!!! Gwałtownie się pochylił, chwycił nastolatka i pomknął po śladach pozostawionych w trawie przez czołgającego się chłopaka. - Gdzie to podziemie?! - krzyknął poprzez narastający huk. - Tttam… - kulejący chłopak bezwolnie machnął ręką. Po niebie niczym strzały przemknęły rzadkie obłoki, pędzone przez nieznaną siłę. Huk narastał, aż nagle do lasu wdarł się huragan. Potężna fala pyłu wyrywająca z korzeniami młode drzewa i łamiąca stare. Fruwające krzaki zamieniły się w niekończącą się ulewę. Ściana kurzu, kamieni, ziemi i roślin porwała stojące na skraju lasu samochody i ludzi. Ostatni z miejsca poderwał się kamaz. Najpierw podniosła się lżejsza, tylna część. Zerwana skrzynia przekoziołkowała nad kabiną i zniknęła w mroku fali uderzeniowej… Dzisiaj… Teraz… *** Było zupełnie bezwietrznie. Duża rzadkość. Właśnie ta okoliczność dała pretekst do kolejnego wyjścia na powierzchnię. Potężny korpus PTS-2 [6], ugniatając stalowymi gąsienicami przybrzeżny piasek, zbliżał się do dawnego poligonu. Dalej na południowym zachodzie wybrzeże Półwyspu Sambijskiego było zasnute gęstą, brudnożółtą mgłą. Bezkresne brunatne fale Bałtyku były skażone nie tylko przez globalny Kataklizm sprzed wielu lat, ale też przez uwolnioną zawartość tysięcy niemieckich pocisków wypełnionych bojowymi środkami trującymi. Dawno temu Hitler ostatecznie nie zdecydował się ich użyć. Straszne dziedzictwo przypadło w udziale zwycięzcom, którzy postanowili zatopić śmiercionośny arsenał w morskich wodach. Minęły lata. Świat pogrążył się w otchłani samozniszczenia. Zniknęły miasta. Kraje. Ludzie. Cywilizacja. A pociski spokojnie leżały sobie w głębinach Bałtyku, toczone przez czas i słoną wodę. I podobnie jak to było z ludzkością, która samą siebie doprowadziła do zguby, morze popełniło samobójczy, choć nieunikniony błąd. Przeżarło powłoki pocisków i bomb, wypuszczając na zewnątrz tysiące dżinnów w postaci pirytu, tabunu, sarinu, cyklonu i innych świństw, które potrafił zsyntetyzować tylko ludzki umysł. Woda była trująca, podobnie jak nadciągająca od morza mgła. Ale teraz, kiedy zupełnie nie było wiatru, garstce ocalałych ludzi nadarzyła się jedna z nielicznych okazji, by wyprawić się w stronę Bałtyjska - dawnej bazy rosyjskiej marynarki wojennej. Ludzie potrzebowali części i podzespołów do pojazdów, których używali, a także paliwa. Wszystko to można było zdobyć również tam - w magazynie inżynieryjnym i w składzie paliwa bazy. Ogromny transporter pływający, zdolny pomieścić w swojej ładowni nawet transporter opancerzony BTR, kontynuował swój miarowy i uparty ruch po piasku, pozostawiając za sobą wyraźne odciski gąsienic. Ślady tak niepasujące do okolicznego pejzażu, przez długie lata po katastrofie całkowicie pozbawionego jakichkolwiek oznak działalności człowieka. W każdym razie na powierzchni. W kabinie siedziało czterech ludzi. Kolejna czwórka znajdowała się w części bagażowej, wśród pustych beczek na paliwo, turlających się leniwie po dnie amfibii. Ludzie byli ubrani w skafandry. Wojskowe kombinezony ochronne sprawiały, że wszyscy wyglądali jak okropni bliźniacy o martwych gumowych twarzach i szklanym wzroku masek przeciwgazowych; jak wytwory globalnej katastrofy. Przerażające fizjonomie w milczeniu rozglądały się na boki. Nieczęsto pojawiała się możliwość, by wypuścić się na powierzchnię pochłoniętego przez mrok świata w poszukiwaniu artefaktów, koniecznych by przedłużyć swoje istnienie. Nieczęsto i nie każdy miał zaszczyt oglądać zewnętrzny świat. Okaleczone przez chemię drzewa podchodzącego do morza lasu, pędy strasznych przedstawicieli zaadaptowanej nowej flory nad beżowym piaskiem martwej plaży. Leniwe brunatne fale napływające z Strona 10 żółtej mgły i pozostawiające w pasie przybrzeżnym rdzawą pianę. Sama mgła, jakby jej nie było, jakby po prostu powietrze zmatowiało, straciła przejrzystość i przybrała brudnożółty kolor. Przebijające przez gęste opary sylwetki samotnych martwych drzew tam, gdzie roślinność nie mogła znieść agonii świata i nielicznym świadkom pozostawiła tylko suche szkielety gałęzi. Borys Kolesnikow - postawny jasnowłosy mężczyzna o niebieskich oczach, z blizną po oparzeniu na prawym policzku - odwrócił głowę, spoglądając na pokonaną drogę. Równoległe kreski pozostawionych przez gąsienice kolein biegły w dal, kopiując krętą linię brzegową, ciągnącą się aż do przylądka, na którym można już było dojrzeć ruiny Jantarnego. Nagle monotonny ryk silnika zmienił wysokość i dwudziestoczterotonowy PTS gwałtownie się zatrzymał, pochylając opancerzony dziób i zadzierając tył. Beczki z łoskotem wywróciły się i poturlały w stronę siedzących ludzi. Borys zatrzymał nogą zbliżającą się do niego beczkę i ta, dudniąc, potoczyła się do tyłu, poddając się inercji opadającej po hamowaniu rufy transportera. Kolesnikow zastukał dłonią w trójpalczastej gumowej rękawicy w tylną szybę kabiny. Dwóch z czterech znajdujących się wewnątrz ludzi odwróciło się. Borys gestykulując, zadał nieme pytanie o powód tak nagłego zatrzymania. Tamci pokręcili głowami w maskach i zaczęli wskazywać gumowymi „kleszczami” przed siebie, na pancerną szybę z przodu kabiny. Kolesnikow jednoznacznie skinął głową i rozłożył ręce, dając im znać, że ni cholery z tego nie zrozumiał. Siedzący w kabinie znów zaczęli pospiesznie gestykulować, wskazując palcami przed siebie. Wtedy Borys i znajdujący się razem z nim w części bagażowej towarzysz weszli na dach pojazdu i zlustrowali teren przed transporterem. To, co pojawiło się przed ich oczami, sprawiło, że aż przetarli rękawicami szkła masek przeciwgazowych. Nie. Nie przywidziało im się. Jakieś trzydzieści metrów przed nimi, na ile pozwalała im ocenić pełznąca powoli mgła, piasek plaży przecinał łańcuch surrealistycznych w otaczającym ich pejzażu śladów człowieka. Ślady wychodziły wprost z wody, gdzie starły je już brudne i leniwe morskie fale. Poruszając się w poprzek plaży, ktoś wdrapał się na wydmę i, jak się zdawało, wszedł w suche zarośla rozgraniczające nadmorski las i szeroką wstęgę piasku… Strona 11 Część I - Mgła Strona 12 Rozdział 1 - Eksklawa Trzej ludzie w skafandrach ochronnych stali w śluzie przeciwgazowej, cierpliwie czekając na wyniki pomiarów. Miejscowy chemik skrupulatnie przestudiował wskazania przyrządów, zapukał dłonią w grubą szybę oddzielającą komorę od pomieszczenia kontrolnego i aprobująco skinął głową. Potem zniknął z pola widzenia ludzi, którzy wrócili z powierzchni. Zaskrzypiały ciężkie hermetyczne wrota. Za nimi ukazał się chemik w podobnym skafandrze, tyle że białym, a nie zgniłozielonym; a zamiast maski przeciwgazowej miał szeroką panoramiczną szybkę z aparatem oddechowym pod spodem. - W normie, chłopaki - wymamrotał przez maskę. Goście poszli za nim. Chemik szczelnie zamknął drzwi. Potem cała trójka przeszła do szatni i zaczęła się rozbierać. Nawet jeśli skafandry nie zostały skażone chemią czy promieniowaniem z powierzchni, nie wolno było wchodzić w nich do sektora mieszkalnego w bunkrze. Ubrania przeznaczone do eksploracji powierzchni nosiło się tylko na powierzchni. W odróżnieniu od nich chemik mógł swobodnie poruszać się w swoim kombinezonie po pozostałej części zamkniętego podziemnego światka - nie wychodził w nim na zewnątrz. Major Stieczkin starannie złożył swój skafander na ławeczce, wyciągnął zza bandoletu czarny beret i, jak to miał w zwyczaju, wcisnął go na krótko ostrzyżoną głowę, ściągając bliżej potylicy. Major był mocno zbudowanym, zbliżającym się do pięćdziesiątki żołnierzem piechoty morskiej. Mimo to był w świetnej formie. Krótkie, kędzierzawe, czarne włosy na wielkiej okrągłej czaszce siwizna zaledwie musnęła. Łuki brwiowe mocno zachodziły mu na oczy, co razem z byczym karkiem i pochyloną nieco do przodu głową nadawało mu groźny wygląd. Ale wystarczyło Stieczkinowi przemówić, by przerażające pierwsze wrażenie rozpłynęło się w niespodziewanie łagodnym, aksamitnym i lekko stłumionym, jakby od kataru, głosie. - Coś się grzebiecie, moi gwardziści - powiedział do pozostałych, ujmując się pod boki z uśmiechem odsłaniającym wyraźny prześwit między górnymi siekaczami. - Już, Pawle Wasiliewiczu. - No, szybko, szybko. - Stieczkin machnął lekko potężną dłonią, odwrócił się do chemika i puścił do niego oko. - Czołem, Mendelejew! Stary chemik uśmiechnął się i skinął głową. Major wyszedł z przebieralni i ruszył korytarzem bunkra. Blok-6, Zamaskowany Ośrodek Dowodzenia, znajdował się pod ziemią w lesie nieopodal wsi Krasnotorowka, siedem kilometrów od Jantarnego. Ludziom, którzy odbywali tu służbę przed katastrofą, poszczęściło się mieć pod bokiem taki obiekt. Większość żołnierzy i członków ich rodzin przeżyła. Schronienie znalazło tu też wielu mieszkańców Bałtyjska, położonego niecałe trzydzieści kilometrów na południe. Jednym z nich był Paweł Wasiliewicz Stieczkin, który został przywódcą wspólnoty Blok-6. Korytarz oświetlała jedna jedyna lampa. To wystarczało, by widzieć ściany i drzwi. Przed przeciwległymi drzwiami, za którymi kiedyś była wartownia, a teraz mieszkanie dowódcy, stał starszy, ale wysoki i barczysty mężczyzna. Tak jak Stieczkin, był ubrany w mundur w panterkę „flora”, ale bez koalicyjki. - Witam po powrocie, dowódco! - chorąży Szestkow błysnął szczerbatym uśmiechem. - Cześć, Edik! - Major uścisnął dłoń starego i wszedł do swojej kwatery. Żelazne, po wojskowemu posłane łóżko. Duży stół ze świecznikiem i popielniczką. Trzy stołki. Pod ścianą naprzeciwko łóżka tylne siedzenie z samochodu osobowego pełniące rolę kanapy. Szafka z bronią. Ogniotrwały sejf. Na ścianie mapa obwodu. Wieszak z ubraniami, wyłącznie wojskowymi. Szafka nocna. Lampa rtęciowa pod sufitem. Oto cała siedziba przywódcy wspólnoty. Major usiadł na łóżku, które zaskrzypiało w proteście, i ciężko westchnął. - Wszystko poszło nie tak, jak chcieliśmy? - zapytał Szestakow, wchodząc i siadając na kanapie. Strona 13 - No, no - przytaknął Stieczkin i nagle położył się na łóżku, osłaniając ręką twarz przed jaskrawym światłem. - Nie tak. Oczywiście dużo mówili o zjednoczeniu. Rozprawiali, że jesteśmy jednym narodem, że powinniśmy być razem. Użyli nawet mądrego słowa „integracja”. W ogóle dużo pięknych słów… - A tak naprawdę, to tak jak zwykle? - A tak naprawdę, to tak jak zwykle. Poczekajcie, mówią. Jeszcze nie jesteśmy gotowi na przyjęcie takiej liczby ludzi. Wytrzymajcie. Tyle lat dawaliście radę, to teraz też dacie… Palić mi się chce! Nie masz papierosów? - Rzucam. Zapomniałeś? - Brawo! - Major znów usiadł, opierając się plecami o betonową ścianę. - Słusznie robisz. Widziałem, że w boksie nie ma PTS-a. Skworcow jednak pojechał do Bałtyjska? Szestakow skinął głową. - Pojechał. - Szkoda, że na mnie nie zaczekał. Mam nadzieję, że starczy mu rozumu i przywiezie więcej paliwa, niż spali ten grat w obie strony. - W końcu głupi nie jest. Domyśli się - chorąży uśmiechnął się, znów pokazując podniszczone zęby. - Słuchaj, Wasilicz. To może zagospodarujemy sobie Bałtyjsk? Tam przecież też jest bunkier. - Edik, a byłeś w nim? - Stieczkin uśmiechnął się niewesoło. - To jest normalna nora. Tu w łaźni mamy więcej miejsca niż w całym tamtym bunkrze. No i… Odwiedziłem go kiedyś. Jakieś… niech sobie przypomnę… pięć albo sześć lat temu. Drzwi zamknięte na głucho. I to od środka. Parę nadtopionych. Widocznie jeszcze od wybuchu. Zaspawały się. Pozostałe nie, ale też zamknięto je od środka. A wejście dawno już zarosło. Czyli wszyscy ze sztabu bazy, którzy wleźli do środka, zostali tam na zawsze. Mogiła. I czemu się dziwić? Ostatni raz remontowali tam wentylację jeszcze za Związku Radzieckiego, drenaż tak samo. Każdej wiosny było wody po kolana. Nie, Edik, nam jest potrzebny Kaliningrad. Piąty Fort. Tam jest przestrzeń. - A gdyby przenieść się do Pionierskiego? Tam nawet nie ma toksycznych mgieł. Zdarzają się tylko z tej strony przylądka Taran. I woda w morzu jest z drugiej strony czystsza. - Edik, oni tam nie mają miejsca, siedzą jak śledzie w beczce. A jeszcze kiedy przypłynęła ta łódź wypchana ludźmi… Potrzebujemy Piątego Fortu. Nie ma innej opcji. - A w ogóle jak im się wiedzie? - Cały czas tak samo. Żyją, nie narzekają. Nasze podziemia z ich nie mogą się równać. Ten ośrodek dowodzenia był obliczony na rok funkcjonowania po wymianie uderzeń jądrowych. A i to tylko po to, żeby pomóc okrętom podwodnym wystrzelić ostatnią salwę. Zaś Piąty Fort Niemcy budowali jako twierdzę. Z koszarami mieszkalnymi. Ze wszystkim. I to dla tysięcy ludzi, spodziewając się potencjalnie długiego oblężenia. I jest tam taki facet, co ma łeb na karku. Wpadł na sposób, jak znaleźć nowe terytoria. - Ach tak? - chorąży podniósł siwe brwi. - No. Głęboko pod ziemią mieszczą się dodatkowe pomieszczenia. Budowane jeszcze przez faszystów. I znalazł tam generatory. Do odpompowywania wód gruntowych i produkcji elektryczności. Wyobraź sobie, że zadziałały! - No, Niemiaszki to potrafiły budować… - mruknął Edik. - To akurat pewnie więźniowie. Cholera, żal tylko paliwa do transportera zmarnowanego na tę „oficjalną wizytę”… - Dowódco, a zarysowałeś im chociaż sytuację? Że nam tu ciasno. Kończą się miejsce i zasoby. Że wszystko wokół jest skażone. Te mgły… - Myślisz, że nie wiedzą - skrzywił się Stieczkin. - Przecież nie po raz pierwszy im o tym mówię. Wszystko wiedzą. I że nasza studnia głębinowa się wyczerpuje. Niedługo zabraknie nam wody nie tylko do dezynfekcji wracających z powierzchni, ale i do picia. I że od morza ciągną do nas trujące mgły. I że dzieci, których tak dużo uratowaliśmy wtedy, na samym początku, dawno już dorosły i same powinny Strona 14 zakładać rodziny, ale nie ma miejsca na mieszkania dla młodych par. Oni to wszystko wiedzą. Ale cały czas powtarzają: bądźcie cierpliwi. A życie ma to do siebie, że cały czas płynie. Życie mija i nie czeka. - Targują się? - uśmiechnął się krzywo Szestakow. - Robią aluzje. Cały czas wypytują o urządzenia techniczne, co i ile mamy oraz co z tego działa. Ile broni i amunicji. Jakie mamy plony z roślin okopowych w oranżerii i jak nam się mnożą króliki. - No tak. Samochin, sukinkot, szuka zysku. - Przecież jest zysk. Być razem - to jest największy zysk! - No, my to akurat rozumiemy. Ale oni… No dobra, to są ich władze. A co myślą ludzie? - Ludzie? - Stieczkin westchnął i wbił wzrok w podłogę. - To jest dobre pytanie. - Co takiego? - zaniepokoił się chorąży. - Spotkałem tam pewnego gościa. Nazywa się tak dziwnie… Powinieneś go pamiętać. - Kto taki? - Żołnierz kontraktowy z Bazy. Często bywał na naszym poligonie po służbie. Przypomnij sobie, taki nierosyjski z wyglądu. Zawsze też przyczepiał sobie odznaki do munduru polowego, a ty z tego żartowałeś. Że to niby prezent dla snajpera. - Tigran? - Aha, właśnie. Tigran. Kurde, dzisiaj z nim rozmawiałem, a całkiem wypadło mi z głowy, jak ma na imię! A ty ostatni raz widziałeś go jeszcze w poprzednim życiu, a pamiętasz. Brawo, staruszku! - Paweł się uśmiechnął. - No i co u niego? - A w porządku. Powiedział mi jedną ciekawą rzecz. W Piątym Forcie robią ludziom pranie mózgu. - W jakim sensie? - A w takim, że niby jest sobie taka Krasnotorowka. Mieszkają tam ludzie. W bunkrze. A rządzi nimi dyktator. Bandyta w mundurze, wojowniczy i surowy. - Ożeż ty! - Eduard klepnął się dłońmi po kolanach. - Jak to rozumieć? Co to za pieprzenie? - Właśnie tak. Propaganda. Wojna informacyjna, jeśli wolisz. Oczywiście niczego takiego byśmy się nie dowiedzieli podczas wizyty, gdyby Tigran nie powiedział mi tego w tajemnicy podczas prywatnej rozmowy w palarni. - A nie kłamie? - A po co? Nigdy nie było między nami żadnych tarć. Równy chłop. Sam sobie przypomnij. I bardzo się ucieszył z naszego spotkania. - Poczekaj no… - Szestakow zmrużył oczy. - Chyba rozumiem. - Co rozumiesz? - Oni się boją. Rozumiesz? - Nie do końca. - No, sam się zastanów! Obawiają się twojego autorytetu. - Jakiego, do cholery, autorytetu? - Momencik, dowódco. Daj mi powiedzieć - chorąży podniósł ręce. - Wyobraź sobie, że się jednoczymy, zaczynamy razem mieszkać. Przyjdziesz tam z dwiema setkami ludzi, którzy dosłownie cię wielbią. I opowiedzą pozostałym, jak zapieprzałeś, ratując wszystkich w okolicy. Jak tu wszystko zorganizowałeś. Jak sam dla nich harowałeś. I w oranżerii czasem sam pracujesz, na równi z resztą. Zasuwasz na fermie z królikami i kuropatwami. Sam naprawiałeś instalację elektryczną. Remontowałeś wiatraki na powierzchni. Łazienkę też remontowałeś, pogłębiałeś studnię, aż znalazłeś czyste wody gruntowe. Opowiedzą też, że nikt tu nigdy nie został skrzywdzony. Wszyscy są równi. Wszytko odbywa się sprawiedliwie. Wreszcie ty też jesteś majorem, tak jak ich Samochin. Ale na tym się całe podobieństwo kończy. Wiem jeszcze z dawnych czasów, jaki z niego dupek, złodziej i sobiepan. I tu pojawia się taki działacz jak ty. Prawdziwy oficer, a nie szczur z pagonami. I dwustu ludzi masz już za Strona 15 sobą, bo są z tobą od początku. Tylko patrzeć, jak pozostali mieszkańcy pomyślą: a niech go szlag, tego Samochina z jego szajką. To jest człowiek. Pracuś i świetny organizator. I to z wieloletnim doświadczeniem przetrwania w niewielkim bunkrze. A tam jest mnóstwo przestrzeni. Ech, jak ty byś to rozwinął! Oto czego się boi Samochin i jego klika. Dlatego właśnie robią ludziom wodę z mózgu. Że niby powinni się bać. Jest taki niedobry Stieczkin. I dlatego zwlekają ze zjednoczeniem, póki nie nastawią opinii publicznej przeciwko tobie. Wtedy nie będziesz dla nich konkurentem do władzy. - A po jakie licho mi ta władza? Ja ludzi stąd muszę zabrać! - I właśnie dlatego masz autorytet. Ty nie o władzę się troszczysz, tylko o ludzi. - Taa… - Stieczkin zwiesił głowę i westchnął. - A więc ludzie są ciągle tacy sami. Do czego to doszło! Została nas garstka, zmieścilibyśmy się na jednym placu apelowym, a wszystko jest tak jak zawsze. Władza. Propaganda. Konkurencja. Chyba masz rację. - Oczywiście, że mam rację. A jeszcze wiedząc, co za gagatek z tego Samochina… - Szestakow wstał, podszedł do dowódcy i usiadł obok niego na łóżku. - Słuchaj, Pasza. A może byśmy, no, wiesz… - Co? - Oficer obrócił się i popatrzył uważnie na towarzysza. - No, broni mamy pod dostatkiem. Transportery opancerzone. Twardzi żołnierze. A może byśmy tam poszli i zrobili porządek? Wtedy nastąpi zjednoczenie. Wtedy będzie przestrzeń życiowa. I wszystko będzie w naszych rękach. Stieczkin zmrużył oczy ze złością. - Eduard, czy ty się dobrze czujesz? - Ależ zaczekaj, dowódco - zaśmiał się chorąży. - To ty zaczekaj. Co ty, proponujesz mi zrobić tu rzeźnię? My i oni to, być może, ostatni tysiąc ludzi na całej Ziemi. I ty mi proponujesz ich zmasakrować? Strzelać do swoich? - Ale co to za swoi? Major Samochin z kamratami to żadni swoi… - Edik. Zakończmy tę rozmowę w tym miejscu, co? Ktoś natarczywie załomotał w metalowe drzwi mieszkania Stieczkina i nie czekając na pozwolenie, otworzył je na oścież. Pojawiła się w nich rozczochrana głowa porucznika Demczenki z lekarskimi naszywkami na kołnierzu munduru. - Wasiliczu! Grupa Skworcowa wróciła! Dzieje się tam coś niepojętego! Awanturują się. Chcą się przedrzeć przez kwarantannę. Wołają cię! *** - Towarzyszu majorze gwardii, jakiś diabeł w nich wstąpił. Może w atmosferze jest jakaś nowa toksyna i filtry ją przepuszczają? Proszę popatrzeć, jak szaleją - trajkotał nerwowo chemik, przekładając z ręki do ręki swoją maskę. Widząc za grubą szybą dowódcę, grupa Skworcowa stłoczyła się tuż obok niej i próbowała coś wyjaśnić gestami. - Co się u was dzieje?! - zawołał Stieczkin. - Nie usłyszą, towarzyszu majorze gwardii. Szkło. Maski. Do tego sami hałasują. - W takim razie wpuść mnie do nich. - No co pan? Na ich skafandrach jest toksyczna rosa! Proszę spojrzeć! Dopiero co wyszli z mgły! Paweł wyrwał z rąk chemika aparat oddechowy, naciągnął go na twarz i wyszedł z pomieszczenia. - Zamknij za mną dokładnie drzwi! - zawołał do chemika, a potem wszedł do śluzy. Grupa Skworcowa natychmiast się uspokoiła. Odsunęli się od dowódcy, przypomniawszy sobie nagle, że zebrały się na nich trujące chemikalia, a major nie miał żadnej ochrony poza maską. - Skworcow, gadaj, co was wszystkich naraz ugryzło! - wykrzyczał dowódca przez swoje filtry. Jeden z ośmiu „bliźniaków” zrobił krok naprzód i pociągnął za karbowany wąż prowadzący od maski do torby z filtrem. - Wasiliczu! Na plaży są ślady! Ludzkie! - z filtra dał się słyszeć podniecony głuchy pomruk. Strona 16 - Gdzie? - Jakiś kilometr przed ODR-em. Na naszym poligonie. Obok stanowiska saperów. - Czyli nie byliście w Bałtyjsku? - Nie, dowódco. Mówię przecież. Znaleźliśmy ślady! - Rozumiem przecież. Jesteś pewien, że należały do człowieka? - Tak. Żłobkowane podeszwy z poprzecznym bieżnikiem. Przy czym ślady prowadzą wprost z wody, a potem do lasu. Przyjrzeliśmy się dokładnie. Z początku myśleliśmy, że to jeden człowiek. Ale tamtędy przeszły minimum trzy osoby. Po prostu szli gęsiego, tworząc jeden ślad. Jak się zorientowaliśmy co i jak, od razu pognaliśmy z powrotem! Stieczkina przeszedł zimny dreszcz. Co to za nieznani ludzie pojawili się nie wiadomo skąd, a właściwie z morza? I jakie mają zamiary i nastawienie, jeśli starają się ukryć swoją liczebność w tak niewyszukany sposób? - Macie przy sobie broń? - Tak, dowódco! - Na górę, szybko! Wsiadajcie do PTS-a i czekajcie na mnie! - Tak jest! Szturchając się wzajemnie, „bliźniacy” w upodabniających ich do siebie skafandrach ochronnych ruszyli do wyjścia. Stieczkin wrócił do pomieszczenia kontrolnego. - Mendelejew, dawaj mi tu mój kombinezon. Natychmiast! Przygotuj go, a ja biegnę po automat! - A co tam się stało, Pawle Wasiliewiczu? - Nie jesteśmy sami we wszechświecie! - żartobliwie zaśmiał się major. *** Garaż z pojazdami znajdował się, naturalnie, na powierzchni. Na jego potrzeby przysposobiono trzy ogromne blaszane hangary, w których kiedyś były magazyny. Sam kompleks, w którym znajdowało się centrum łączności satelitarnej z flotą oceaniczną i jego podziemna część, dublująca jego funkcje na wypadek dużego konfliktu, a także magazyny sprzętu i materiałów nie zostały zaatakowane. Jednostka wojskowa była w stadium rozformowywania i ogłoszono już aukcyjną sprzedaż terenów z przeznaczeniem na cele komercyjne. Wśród zabiegających o łakomy kąsek z obszernymi podziemiami były też firmy zagraniczne. I wróg o tym wiedział. Spadła tu tylko rakieta z głowicą kasetową, która miała za zadanie wybić mieszkańców koszar dla oficerów, co też się stało. Użycie pocisku termojądrowego na garstkę oficerskich żon i dzieci, jak i samych oficerów, którzy stali się zbędni w reformowanej armii i gotujących się, by przejść do cywila, było z ekonomicznego punktu widzenia niedopuszczalną rozrzutnością. Dlatego też posłali na nich deszcz stalowych igieł rozsypanych przez wybuch głowicy kasetowej. Mało kto z miejscowych ocalał. Właśnie dlatego rdzeń podziemnej kolonii stanowili mieszkańcy najbliższej osady i żołnierze piechoty morskiej, którzy feralnego dnia byli na poligonie Chmielowka w leśnym obozie namiotowym. Podziurawione odłamkami bomby kasetowej hangary położone były pięćdziesiąt metrów od głównego wejścia do bunkra. Wiele lat wcześniej ludzie wykonali tytaniczną pracę, tworząc wzdłuż ścieżki prowadzącej do hangarów tunel ze skrzynek po amunicji wypełnionych piaskiem. Po bokach wyrosły ściany. Na górze położyli deski. Na to nasypali tłuczeń i pokryli ziemią. Przykryli darnią. Teraz obecność tunelu zdradzał tylko ziemny wał zarośnięty odpornymi na nieprzyjazną atmosferę nowego świata chwastami. Podziurawione jak sito metalowe dachy hangarów pokryto papą asfaltową i linoleum, chroniąc ukryty w środku sprzęt pochodzący z leśnego obozu przed kwaśnymi i radioaktywnymi deszczami. Cała ta operacja była niełatwa, biorąc pod uwagę, że w tych pierwszych latach w dozymetrach brakowało skali. Że z nieba bez końca padała czarna od nuklearnego popiołu woda. Ale ludzie tego dokonali. Dla przyszłości. Dla ocalenia. Dla siebie i tych, którzy znaleźli się blisko. Strona 17 Stawianie posterunków na powierzchni było po prostu zbędne. Mieszkańcy Kolonii Krasnotorowskiej nic nie wiedzieli o innych ocalałych na świecie oprócz społeczności Piątego Fortu pod Kaliningradem i wspólnoty w Pionierskim, które to miejsca nigdy nie należały do obiektów najbardziej nieprzyjaznych z punktu widzenia skażenia chemicznego i promieniotwórczego. Uwzględniając fakt, że fort praktycznie nie posiadał nadających się do dalekodystansowych wypadów pojazdów (a długim dystansem stało się w tych czasach kilkadziesiąt kilometrów), już od wielu lat nie trzeba było obawiać się o bezpieczeństwo sprzętu w hangarach. Pionierskij też nie miał środków transportu, poza wielkim statkiem, który przycumował na wieki w dawnym porcie. Zresztą jego mieszkańcy mieli dość własnych kłopotów i nie potrzebowali ściągać na siebie kolejnych. Ale teraz wszystko się zmieniło. Wiadomość o czyichś śladach na plaży odległej o kilkadziesiąt kilometrów od podziemnego schronu była w pierwszej kolejności niepokojąca, a dopiero potem budziła nadzieję i optymistyczne myśli o możliwym kontakcie z innymi ocalałymi. Stieczkin wpatrywał się z niepokojem w zamglony horyzont, za którym tonęła linia brzegowa ciągnąca się aż do Bałtyjska. Co oznaczało to wydarzenie w ich dziwnym, rozciągniętym w nieskończoność życiu po wszechogarniającej śmierci? Czy te ślady na piasku nie były zapowiedzią końca epoki, w której przez dwadzieścia lat garstka pozostałych przy życiu ludzi z irracjonalnym uporem przeczyła temu, co się wydarzyło? I czy te ślady naprawdę tam były? Czołgowy silnik PTS-a ryczał miarowo. Pojazd ugniatał gąsienicami swoje własne ślady pozostawione na piasku rano na tej samej trasie. Niebo szczelnie pokrywały kłębiaste chmury. Można się było nie obawiać niebezpiecznego promieniowania słonecznego. Zaś na ostre światło dnia, tak nieznośne dla mieszkańców Piątego Fortu, ludzie z Kolonii Krasnotorowskiej byli bardziej odporni, gdyż oświetlenie w bunkrze zapewniały głównie białe lampy rtęciowe. Piąty Fort musiał się natomiast zadowolić słabymi żarówkami, a nawet pochodniami. Minęli wbite w piasek, przekrzywione zardzewiałe słupy z resztkami drucianego ogrodzenia - granicę oddzielającą brzeg morza od tej jego części, która należała do terytorium poligonu. Okolica była trudna do poznania. Zaraz za plażą zaczynały się gęste zarośla żywotnej dzikiej róży i zwyrodniałe drzewa. Pomimo trujących opadów i promieniowania, rośliny nowej generacji rozpleniły się, zastępując te, które zniszczył kataklizm. Tylko rzadkie suche szkielety starych drzew pamiętających jeszcze ptaki i ludzi zbierających w tych okolicach jagody przypominały czasy, kiedy Stieczkin znał każdy zakątek, każdy krzak i kamień na terenie poligonu, którego kiedyś był naczelnikiem. W oddali, we mgle, pojawiła się ciemna sylwetka ODR-u. Ośrodek Dowodzenia Rejonem. Trzypiętrowy budynek na brzegu morza z dwoma tarasami obserwacyjnymi - na poziomie drugiego piętra i nad trzecim. Właśnie tam zbierało się wyższe dowództwo, by obserwować przebieg ćwiczeń, które odbywały się tu niegdyś regularnie. Transporter stanął. - Jesteśmy na miejscu, dowódco. To one - zadudnił przez maskę siedzący obok Borys Kolesnikow. Stieczkin zamierzał już wydać oddziałowi rozkaz wyjścia z wozu, gdy nagle znieruchomiał, wpatrując się w wyłaniające się z mgły brunatne fale przyboju. W wodzie ukazała się „wysepka”. Czterometrowy grzbiet zwieńczony „grzebieniem” narośli i pokryty polipami. Teraz na brzeg wyszedł i jego właściciel. - Niech to szlag! - wypuścił powietrze Kolesnikow i szarpnął zamkiem automatu. - Uwaga! Krab! - zawołał Stieczkin. - Wszyscy siedzieć w wozie! Nie otwierać ognia! Z luku w suficie kabiny wysunął się Skworcow i zwrócił się do dowódcy, znajdującego się w przestrzeni ładunkowej: - Dlaczego, Wasilicz? Dziewięć gnatów. Szybko go… - Nie bądź głupi, Ptaku [7] - Paweł klepnął go po ramieniu trójpalczastą rękawicą. - Jeśli ci, który zostawili ślady, jeszcze nie wiedzą o naszym istnieniu, to słysząc strzały, na pewno się dowiedzą. Nie Strona 18 wiemy, czy wrócili na brzeg i widzieli poranne ślady wozu. No i nie wiemy, czy daleko odeszli. Mogli nie usłyszeć silnika, ale walenie z, jak to mówisz, dziewięciu gnatów, będzie słychać i w Bałtyjsku. Szczególnie w czasie mgły. Rozumiesz? Ogromny stwór miał zielonkawo-brunatne zabarwienie, rodzaj kamuflażu. Jego łapy pokrywała niezliczona ilość sztywnych czarnych włosków. Spod „daszka” pancerza wyglądały rozeźlone czerwone oczy, pod którymi nieustannie poruszały się masywne szczęki. Lewa para szczypiec konkurowała rozmiarami z całym tułowiem kraba. Po wyjściu na brzeg, potwór przez jakiś czas stał nieruchomo. Z twardych jak kamień fałdów na opancerzonym grzbiecie ściekały strumienie brudnej morskiej wody. - Dowódco, a może rozjadę go gąsienicami? - zapytał Skworcow. - Zaczekaj. Lepiej wyłącz silnik. Skworcow usłuchał. Pojazd ucichł i krab gwałtownie poruszył tułowiem, wlepiając surowe spojrzenie czerwonych oczu w PTS-a. Potem, szybko przebierając strasznymi włochatymi łapami, zbliżył się do wozu. Znów znieruchomiał, mierząc nieznany przedmiot wzrokiem i cholera wie czym jeszcze. - Przecież one wychodzą tylko w nocy - odezwał się cicho Kolesnikow. - Po jakie licho wylazł dzisiaj? - Może coś go zaniepokoiło? - przypuścił Stieczkin. - Albo ktoś. - O czym mówisz, dowódco? - O tych, których wyśledziłeś na plaży. - Jak to, myślisz, że przyszli po dnie morza? - Oczywiście, że nie - prychnął Paweł, co w masce zabrzmiało jak szum. - Ale za to ich transport… Może to okręt podwodny? „A nie był to przypadkiem wypad mieszkańców Pionierskiego? Wątpliwe. Gnać tutaj, na płytkie wody, ogromny krążownik atomowy… W jakim celu? Zbierać skażone jagody?” Krab spróbował dziabnąć szczypcami gąsienicę amfibii. Na próżno. Zaczął przesuwać się wzdłuż prawego boku pojazdu, szturchając bojowymi kleszczami stalowe koła, takie same jak w czołgu T-64. One też okazały się być niejadalne. Stwór milczał w oburzeniu, obchodząc nieprzystępny wóz. Potem wrócił do zagadkowych ludzkich śladów. Postał obok nich przez chwilę. I nagle podreptał szybko w stronę lasu. - Taka twoja mać, tylko nie to! - krzyknął Stieczkin. - Wracaj do morza, ścierwo! Jednak krab miał wyraźnie własne plany i w tym momencie absolutnie nie były one związane ze skażonym Bałtykiem. Cały oddział odprowadzał wzrokiem ogromnego gościa z morskich głębin, patrząc jak ten, niczym czołg, wdziera się w suchy zagajnik i nieubłaganie posuwa dalej śladem nieznanych ludzi. - Cholera! I co mamy teraz robić? - Borys z żalem machnął ręką. - Jeśli pójdziemy badać ślady, napotkamy to bydlę. Do tego nie wiadomo, czy jego braciszkowie zaraz nie wylezą za nim - spojrzał na Stieczkina, ale ten wciąż patrzył tam, gdzie dopiero co skrył się krab. - Dowódco, co teraz robić? - zapytał Borys głośniej, uznawszy widać, że oficer go nie usłyszał. - Na początek zamknąć się i dać mi pomyśleć - odparł spokojnie Stieczkin. W luku znów pojawiła się głowa Skworcowa. Przeciskał się na zewnątrz w gorączkowym pośpiechu, przez co wychodziło mu to niezgrabnie i tworzyło niepotrzebne zamieszanie. - Wasiliczu! Dowódco! - dochodził spod maski jego stłumiony krzyk. - Co znowu? - Dowódco! Patrz! Musisz to zobaczyć! Popatrz na ODR! - Skworcow podał majorowi lornetkę. Paweł wziął ją i spojrzał w kierunku widniejącego ponad kilometr od nich budynku. Mgłę zwiewało w stronę Bałtyjska i ODR zaczął być coraz wyraźniej widoczny. Oto w szkłach lornetki ukazały się żłobkowane zielone ściany, popękane od upływu czasu. Pozbawione w niektórych miejscach szyb Strona 19 zachodnie okna, wstawione na krótko przed kataklizmem z okazji oczekiwanej podczas manewrów wizyty prezydenta kraju. Oto zewnętrzne schody między piętrami. Połowa stopni dawno zgniła, ale dało się jeszcze po nich wejść. Wielki taras obserwacyjny na drugim poziomie. Tu zwykle zbierała się prasa. Po naciągniętej na niego kiedyś siatce maskującej zostały tylko rzadkie strzępy kołyszące się na wietrze. Górna platforma, przeznaczona dla wyższych dowódców, wychodziła za obręb ścian nad trzecią kondygnacją i nadawała budynkowi kształt młotka. W ośrodku dowodzenia też dawno już brakowało większości szyb. Oto stojący na tym tarasie maszt flagowy. I… - Co za… - wyrwało się z gardła Stieczkinowi. Nad ODR-em powiewała flaga. Ciemnoczerwona, niemal bordowa płachta z wielkim białym kołem i czarną swastyką pośrodku. Strona 20 Rozdział 2 - Fort - Ja bym tej wody nie pił - powiedział Koleś, patrząc w dół zza kamiennej balustrady. Kręte metalowe schody niknęły w ciemnych głębinach studni. Dziwna sprawa: od balustrady do schodów nie prowadziła żadna kładka, zaś same schody zaczynały się pod sufitem, jakieś osiem metrów nad ich głowami. Tego sufitu po prostu nie powinno być. Albo też musiał tam być jakiś właz. Ale choćby nie wiadomo ile razy Digger Kret omiatał to miejsce światłem latarki, nie odkrył niczego, co by wskazywało, że coś takiego istnieje. Gdzie w tym zatem logika? Zresztą wiedział już od dawna, że w głuchej ścianie czy podłodze, a zatem i w suficie, może być taki właz, którego nie zauważysz, póki ten się nie otworzy, poddając się jakiejś tylko jemu znanej sile. - I nikt cię nie zmusza - śmiejąc się, mruknął Gaza, zawijając jednocześnie w kawałek gazety suszony żółty mech, zbierany przez niektórych mieszkańców fortu przy okazji wyjścia na powierzchnię. - Ni cholery nie rozumiem logiki tych fryców. To przecież schody znikąd donikąd. Po co im one? - mamrotał dalej Koleś. Opadł na zardzewiałą skrzypiącą poręcz, pochylił się nad otchłanią i splunął w wodę, patrząc, jak lekko falująca powierzchnia zniekształca odbicie jego twarzy: chudej, o zapadłych policzkach, okolonej długimi brudnymi włosami. - Ta woda może i była dobra. I warto ją było sprawdzić. Ale po tym, jak do niej charknąłeś, już na pewno do niczego się nie nada, cholerny palancie! - powiedział ze złością Kret. - Co tak się rzucasz, szefie? - pisnął urażony Koleś i popatrzył na siedzącego po turecku na kamiennej podłodze Gazę. Ten oblizał już skręta, żeby nie płonął, tylko się tlił, i zapalił. Porządnie się zaciągnął i zacisnąwszy palcami nos, błogo wywrócił oczy. - Ej, facet! Daj się sztachnąć! - Koleś leniwie wyciągnął chudą słabą rękę. Gaza, tak samo chorobliwie chudy dwudziestokilkuletni mężczyzna z brudnymi i zbitymi w dredy włosami pod zaciągniętą na same brwi wełnianą czapką, przez jakiś czas nie reagował, wydymając policzki, zaciskając usta i zatykając sobie palcami nos. Potem stęknął, zakasłał i podał żółty mech koledze, szczerząc w idiotycznym uśmiechu zniszczone pożółkłe zęby. - Czy wam do końca odwaliło?! - krzyknął Digger, poprawiając okulary na nosie. - Cicho, facet. Zaraz zacznie się film - wyjęczał błogo Gaza, kołysząc się na siedząco. Kret splunął i wrócił do swoich poszukiwań. Przeszkadzały mu w tym jednak jego myśli. Po jakie licho Samochin dał mu tych, za przeproszeniem, pomocników? Nie było z nich żadnego pożytku. Przeciwnie. Przeszkadzali. Dokuczali mu tylko swoją tępotą i ignorancją. Chociaż… Czego właściwie się po nich spodziewać? Kiedy wszystko trafił szlag, nie byli jeszcze nawet w szkole. Ale tak czy inaczej, po co mu oni? Początkowo Kret wciąż odrywał się od pracy, znając ich pociąg do żółtego mchu, który po toksycznych deszczach porastał stare cegły zewnętrznych murów fortecznych. Przez cały czas patrzył, czy tych dwóch ćpunów gdzieś się nie ulotniło. Bał się o nich, pamiętając ten odległy, ale niezatarty przez czas i globalną katastrofę krzyk niknący w otchłani szybu pułapki. Tak. Z początku się niepokoił. A teraz często łapał się na myśli, że byłoby całkiem nieźle, gdyby któryś z nich wpadł do jakiejś dziury i wydłużył listę ofiar dziedzictwa Trzeciej Rzeszy. Było jasne, że Samochin dał mu do pomocy najbardziej bezużytecznych ludzi ze wszystkich mieszkańców Piątego Fortu. Komendant kolonii nigdy nie brał na poważnie badań Diggera. Chociaż… Kto jak kto, ale właśnie on, major Samochin, jak nikt inny powinien rozumieć, jaka jest ich wartość. Przecież to właśnie dzięki tym wyprawom odkryto nie tylko miejsca, w których Niemcy uprawiali mało wymagające i niewrażliwe na podziemne warunki rośliny, które nadawały się do jedzenia, ale nawet podziemny kurnik z inkubatorem. Oczywiście, wszystko to już bardzo dawno przestało działać, ale co nieco dało się jeszcze wykorzystać. Tak oto w forcie pojawiło się dodatkowe źródło pożywienia, urozmaicające skąpy jadłospis, którego podstawę stanowiły szczury i ślimaki. A już na pewno Samochin

 

To tylko tagi:
pdf online
free download
pdf do pobrania
ebook za darmo
pobierz za darmo

 

DOSTĘP 24/H

POBIERAJ EBOOKI O DOWOLNEJ PORZE
 

ZA DARMO

BEZ PŁATNOŚCI/ANKIET
 

UPLOAD

Dodaj własny dokument i pozwól pobierać go innym