EP III - Zemsta Sithów PDF

CZYTAJ ONLINE
Ebook download
EP III - Zemsta Sithów

EP III - Zemsta Sithów pdf czytaj online lub pobierz na swoje urządzenie. Dokument został dodany przez użytkownika.
EP III - Zemsta Sithów



Jeśli jesteś autorem/wydawcą i uważasz, że ktoś wgrał ten dokument bez pozwolenia oraz łamie on prawa autorskie, napisz na adres [email protected] i powiadom nas o tym, a my usuniemy zakazany plik w 24h.

 

EP III - Zemsta Sithów

 

Pobierz PDF


 

EP III - Zemsta Sithów Ebook transkrypt - 20 pierwszych stron materiału:

 

Strona 1 1 Matthew Stover Zemsta Sithów 2 ZEMSTA SITHÓW MATTHEW STOVER Przekład MACIEJ SZYMAŃSKI Janko5 Janko5 Strona 2 3 Matthew Stover Zemsta Sithów 4 Tytuł oryginału REVENGE OF THE SITH Redaktor serii ZBIGNIEW FONIAK Redakcja stylistyczna MAGDALENA STACHOWICZ Redakcja techniczna ANDRZEJ WITKOWSKI Korekta RENATA KUK JOLANTA KUCHARSKA Ilustracja na okładce STEVEN D. ANDERSON Skład WYDAWNICTWO AMBER Copyright © 2005 by Lucasfilm, Ltd. & TM. All rights reserved. Autor z całym szacunkiem dedykuje tę adaptację George 'owi Lucasowi For the Polish edition Z podziękowaniem za marzenia całego pokolenia Copyright © 2004 by Wydawnictwo Amber Sp. z o.o. oraz pokoleń, które nastaną. Dwadzieścia osiem lat – a to jeszcze nie koniec... Dziękuję ISBN 83-241-2126-9 Janko5 Janko5 Strona 3 5 Matthew Stover Zemsta Sithów 6 WPROWADZENIE ERA BOHATERÓW Niebo nad Coruscant ogarnęła wojenna pożoga. Sztuczną jasność nieba, której źródłem są zwierciadła orbitalne, znaczą krzyżujące się smugi płomieni z silników jonowych i gwałtowne rozbłyski eksplozji. Szczątki DAWNO, DAWNO TEMU, W ODLEGŁEJ GALAKTYCE... wpadające w atmosferę pozostawiają po sobie jedynie splątane warkocze dymu. Ciem- na strona nieboskłonu jest nieskończoną siecią jaskrawych linii łączących planetoidy, Historia ta wydarzyła się dawno, dawno temu, w odległej galaktyce. I dobiegła meandrujących niczym spiralne ślady świetlistych komarów. Dla istot spoglądających końca. Nic już nie można zrobić, by odmienić jej bieg. w górę z dachów Coruscant, planety-miasta, widok ten może być piękny. A jest to historia miłości i utraty, braterstwa i zdrady, odwagi i ofiary, a także Dla uczestników bitwy - nie. śmierci marzeń. Historia cienkiej linii, która oddziela to, co w nas najlepsze, od tego, co Świetliste komary to dysze silników jonowych myśliwców. Lśniącymi liniami są najgorsze. ślady turbolaserowych boltów, wystarczająco potężnych, by unicestwić niewielkie mia- To historia końca epoki. sto. Planetoidami są okręty liniowe. Dziwne bywają takie historie... Bitwa widziana od środka jest kłębowiskiem dezorientacji i panicznego strachu; Bo choć wszystko to wydarzyło się tak dawno temu i tak daleko stąd, że słowami smug cząsteczkowych migających za owiewką twojego myśliwca tak blisko, że kabina niepodobna opisać bezmiaru czasu i przestrzeni, to jednak toczy się ona po dziś dzień. zaczyna dźwięczeć jak uszkodzony numerator; wyczuwalnych pod stopami wibracji, Właśnie tu. Właśnie teraz. których źródłem są eksplozje pocisków udarowych w kontakcie z poszyciem twojego Toczy się w chwili, gdy czytasz te słowa. krążownika; i wreszcie działań istot ogarniętych morderczym szałem - towarzyszy zna- Tak oto zamyka się rozdział dwudziestu pięciu mileniów. Korupcja i zdrada nisz- nych ci z lat szkolenia i codziennych wspólnych posiłków, zabaw, żartów, kłótni. Od czą tysiącletni pokój. To nie tylko upadek Republiki; noc zapada nad samą cywilizacją. środka bitwa jest orgią rozpaczy i przerażenia w połączeniu ze ściskającą żołądek pew- Oto zmierzch Jedi. nością, że oto cała galaktyka nagle próbuje cię zabić. Początek końca. We wszystkich zakątkach ginącej Republiki oszołomione i owładnięte strachem istoty przyglądają się wielkiej bitwie, transmitowanej na żywo przez HoloNet. Wszyscy wiedzą, że układ sił w tej wojnie nie jest korzystny. Wszyscy wiedzą, że każdego dnia coraz więcej Jedi ginie lub dostaje się do niewoli, że Wielka Armia Republiki jest wy- pierana z kolejnych systemów, ale to... Uderzenie w samo serce Republiki? Inwazja na Coruscant? Jak to się mogło stać? To koszmarny sen, z którego nikt nie może się obudzić. A jednak mieszkańcy galaktyki widzą za pośrednictwem HoloNetu, jak armia an- droidów należąca do separatystów wlewa się wprost do dzielnicy rządowej. Jak żołnie- rze-klony giną, ustępując przed przygniatającą przewagą liczebną bezlitosnych andro- idów-niszczycieli w salach samego Senatu Galaktycznego. Wreszcie westchnienie ulgi: wydaje się, że żołnierze zaczynają odpierać atak. W salonach Republiki miliony istot ściskają się z entuzjazmem, a gdzieniegdzie słychać nawet zwycięskie okrzyki, bowiem siły separatystów powracają do pojazdów desanto- wych i odlatują ku orbicie... Zwyciężyliśmy, powtarzają istoty na milionach planet. Odparliśmy atak! Janko5 Janko5 Strona 4 7 Matthew Stover Zemsta Sithów 8 Lecz oto pojawiają się najświeższe raporty - początkowo zaledwie plotki - że atak Wielu bezsilnie zalewa się łzami; znacznie więcej jest tych, którzy szukają pocie- lądowy nie był próbą inwazji. Że separatyści nie zamierzali zająć planety. Że był to szenia w ramionach mężów, żon, rodzeństwa z jednego miotu czy triad rodzinnych, błyskawiczny rajd na senat. tuląc do siebie potomstwo - dzieci, szczenięta albo larwy. Koszmar trwa, a sytuacja jest coraz gorsza: Wielki Kanclerz zaginął. Jest w tym wszystkim jednak coś dziwnego: niewielu najmłodszych naprawdę po- Zaginął Palpatine z Naboo, najbardziej podziwiany człowiek w galaktyce, którego trzebuje pocieszenia; wręcz przeciwnie, częstokroć to oni ofiarują wsparcie dorosłym. niezrównany talent polityczny pozwolił utrzymać jedność Republiki wobec zagrożenia. W całej Republice - poprzez słowa, feromony, impulsy magnetyczne, sploty macek i Ten sam, który osobistą odwagą i prawością dowiódł, że kłamstwem są propagandowe telepatię - rozchodzi się wśród młodych jedna wiadomość: nie martwcie się. Będzie hasła separatystów, jakoby senat był przeżarty korupcją. Ten sam, którego charyzma- dobrze. tyczne przywództwo daje całej Republice wolę walki. Anakin i Obi-Wan będą tam lada chwila. Palpatine jest nie tylko szanowany. Jest kochany. Dzieci wymawiają te słowa tak, jakby same imiona mogły dokonać cudów. Plotka o jego zniknięciu jest jak sztylet wbity w serce każdego przyjaciela Repu- Anakin i Obi-Wan. Kenobi i Skywalker. Od samego początku Wojen Klonów, od bliki. Każdy bowiem czuje to samo w sercu, w żołądku, w kościach... trzech standardowych lat, fraza „Kenobi i Skywalker" z każdym dniem bardziej przy- Bez Palpatine'a Republika upadnie. pomina jedno słowo. Oni są wszędzie. HoloNet donosi o wszystkich ich działaniach Nadchodzi oficjalne potwierdzenie -jest gorzej, niż ktokolwiek mógł sobie wy- przeciwko separatystom, które czynią z nich najsłynniejszych Jedi w galaktyce. obrazić. Wielki Kanclerz Palpatine został porwany przez separatystów, ale to jeszcze Młodzi w każdym zakątku Republiki znają ich imiona i nazwiska, wiedzą o nich nie wszystko. wszystko i śledzą ich poczynania tak, jakby dwaj Jedi byli gwiazdami sportu, a nie Jest w rękach generała Grievousa. wojownikami toczącymi rozpaczliwą walkę o ocalenie cywilizacji. Ich wiara udziela się Grievous nie jest taki jak inni przywódcy separatystów. Nutę Gunray jest podstęp- i dorosłym - niejeden, gdy jego potomek pozwoli sobie na wygłup szczególnie niebez- ny i przekupny, ale to Neimoidianin - podstępność i przekupność nikogo nie dziwi u pieczny, co jest przecież przywilejem wszystkich dzieci obdarzonych fantazją, pyta: przedstawicieli tej rasy, a u kanclerza Federacji Handlowej są one wręcz uważane za „No to w kogo się dzisiaj bawiłeś? W Kenobiego czy w Skywalkera?" cnoty. Poggle Mniejszy to arcyksiążę zbrojmistrzów z Geonosis, gdzie rozpoczęła się ta Kenobi zasadniczo woli rozmawiać, niż walczyć, ale kiedy już trzeba się bić, nie- wojna: ma bezlitosny, analityczny umysł, ale jest też pragmatykiem. Wykazuje rozsą- wielu potrafi dotrzymać mu pola. Skywalker jest mistrzem zuchwałości; jego zapał, dek. Polityczne serce Konfederacji Separatystów bije w piersi hrabiego Dooku, znane- śmiałość i niewiarygodne szczęście są doskonałym uzupełnieniem przemyślanej, zrów- go z wierności zasadom i nieprzejednanej postawy wobec tego, co uważa za przejawy noważonej precyzji Kenobiego. Razem tworzą młot Jedi, który zmiażdżył już siły sepa- korupcji w senacie. I choć powszechnie uważa się, że Dooku nie ma racji, wielu szanu- ratystów na niezliczonych światach. je go za odwagę w bronieniu - choćby i błędnych - przekonań. Młodzi, którzy obserwują bitwę o Coruscant, dobrze wiedzą: gdy na niebie nad To twarde istoty. Niebezpieczne. Bezwzględne i agresywne. planetą pojawią się Anakin i Obi-Wan, parszywi separatyści pożałują, że tego dnia nie Ale generał Grievous... pozostali w łóżkach. Grievous jest potworem. Naturalnie dorośli wiedzą lepiej. Na tym polega dorosłość - na zrozumieniu, iż bo- Najwyższy dowódca separatystów stanowi kpinę z praw natury; to fuzja żywego haterów kreuje HoloNet, prawdziwi Kenobi i Skywalker są zaś, mimo wszystko, tylko ciała i maszyny, przy czym jego androidzie komponenty wykazują więcej współczucia ludźmi. niż nieliczne pozostałości myślącej istoty. Półżywy twór jest mordercą miliardów. Na A nawet gdyby byli wszystkim tym, czym stali się w legendach, kto może dać jego rozkaz wypalano do cna całe planety. Jest upadłym geniuszem Konfederacji. Ar- gwarancję, że zjawią się na czas? Kto wie, gdzie teraz przebywają? Może utknęli gdzieś chitektem jej zwycięstw. na peryferiach, związani walką. Może zostali schwytani. Może są ranni. Albo martwi. I sprawcą jej okrucieństw. Niektórzy z dorosłych szepczą nawet w duchu: „Możliwe, że upadli". Teraz jego durastalowy uścisk zamknął się wokół Palpatine'a. Z samego jądra bi- Bo wszędzie słyszy się takie historie. Nie w HoloNecie, rzecz jasna, bowiem to twy, w szerokopasmowej transmisji z pokładu flagowego okrętu, generał osobiście źródło informacji jest kontrolowane przez Urząd Wielkiego Kanclerza i nawet Palpati- potwierdził ten fakt. Mieszkańcy galaktyki mogą jedynie patrzeć, drżeć i modlić się, że ne, słynący ze szczerości, nie pozwoliłby na rozpowszechnianie takich opowieści. A wreszcie się ockną z tego przerażającego koszmaru. jednak ludzie szemrają. Szeptem wymieniają imiona, o których Jedi woleliby zapo- Teraz bowiem wiedzą już, że to, co oglądają na żywo w przekazach HoloNetu, jest mnieć. śmiercią Republiki. Sora Bulą. Depa Billaba. Jedi, którzy poddali się ciemności. Którzy dołączyli do separatystów albo dopuścili się czegoś znacznie gorszego: masakrowali cywilów i mor- Janko5 Janko5 Strona 5 9 Matthew Stover Zemsta Sithów 10 dowali swoich towarzyszy. Dorośli nabierają z wolna ponurych podejrzeń: rycerzom Jedi nie można ufać. Już nie. Nawet najwięksi z nich nagle po prostu... pękają. Niektórzy dorośli wiedzą, że legendarni bohaterowie są tylko legendarni, nie ma w nich natomiast nic z bohaterów. Takim dorosłym nie udziela się zapał młodzieży. Palpatine w niewoli. Grievous ucieknie. Republika upadnie. Żadna ludzka istota nie odwróci już biegu wydarzeń. Żaden śmiertelnik nie ośmieli się spróbować. Nawet Kenobi i Skywalker. I właśnie dlatego wielu dorosłych w całej galaktyce ogląda doniesienia holoneto- we z kamieniem w miejscu serca. Z kamieniem, ponieważ nie są w stanie dostrzec dwóch pryzmatycznych błysków I towarzyszących wyjściu z nadprzestrzeni, daleko poza studnią grawitacyjną planety. Ponieważ nie widzą pary myśliwców, które czym prędzej porzucają pierścienie hiper- napędu i plując ogniem ze wszystkich dział, rzucają się w chmarę maszyn należących do separatystów, a nazywanych sępami. Pary myśliwców. Myśliwców Jedi. Tylko dwa. Dwa wystarczą. Dwa wystarczą, gdyż dorośli się mylą, a ich potomstwo ma rację. Bo choć jest to zmierzch ery bohaterów, chwile największej chwały dopiero nad- chodzą. ZWYCIĘSTWO Janko5 Janko5 Strona 6 11 Matthew Stover Zemsta Sithów 12 ROZDZIAŁ 1 ANAKIN I OBI-WAN Rozbłyski ognia zaporowego pojawiały się ze wszystkich stron. Głośniejszy od bębnienia odłamków o poszycie i warkot napędu podświetlnego był tylko basowy dźwięk trafień turbolaserowych, dziurawiących kadłuby licznych okrętów liniowych. Ciemność jest szczodra. Niekiedy myśliwiec lawirował i nurkował tak blisko toczących morderczy bój jedno- Jej pierwszym darem jest ukrycie: nasze prawdziwe twarze po- stek, że fale uderzeniowe eksplozji odrzucały go z ogromną siłą, a pilot z impetem ude- zostają w mroku, pod skórą, a prawdziwe serca spoczywają w jesz- rzał głową o zagłówek fotela. cze głębszej ciemności. Lecz największym darem ukrycia nie jest to, W takich chwilach Obi-Wan Kenobi zazdrościł żołnierzom-klonom: oni przy- że możemy ochronić własne tajemne prawdy, ale to, że ukryte są najmniej mieli hełmy. przed nami prawdy dotyczące innych. - Arfour - odezwał się do interkomu - mógłbyś coś zrobić z systemem inercyjnym? Ciemność broni nas przed tym, czego nie ośmielamy się wie- Android tkwiący w gnieździe na lewym skrzydle myśliwca zagwizdał, a jego ton dzieć. podejrzanie przypominał ludzkie przeprosiny. Obi-Wan zmarszczył brwi. R4-P17 spę- Jej drugim darem jest pocieszająca iluzja: łatwość łagodnego dzał stanowczo za dużo czasu z ekscentrycznym astromechanicznym robotem Anakina; snu w objęciach nocy i piękno tego, co przynosi wyobraźnia, a co w najwyraźniej zaczął przejmować złe nawyki R2-D2. surowym świetle dnia wydałoby się odpychające. Największym po- Nowe smugi wystrzałów zamknęły Kenobiemu drogę. Sięgnął po Moc, by znaleźć cieszeniem jest jednak iluzja, iż ciemność jest stanem przejściowym i bezpieczną drogę pomiędzy rojami odłamków i jaskrawymi błyskami wiązek energe- że po każdej nocy przychodzi nowy dzień. W istocie bowiem to ja- tycznych. sność dnia jest stanem przejściowym. Bezpiecznej drogi nie było. Dzień jest złudzeniem. Zacisnął zęby, żeby nie warknąć ze złością, i szarpnął gwałtownie sterami, by Trzecim darem jest samo światło: tak jak dni są podkreślane ominąć kolejną eksplozję, która mogła obedrzeć myśliwiec z poszycia niczym przejrza- przez noce, które je oddzielają, jak gwiazdy są uwidocznione na tle ły ithoriański gwiazdowoc. Nienawidził takich sytuacji. Nienawidził. nieskończonej ciemności, po której krążą, tak mrok przygarnia świa- Latanie jest dobre dla androidów. tło i ukazuje je nam z samego jądra siebie. W głośnikach rozległ się trzask. I w ten sposób każde zwycięstwo światła jest zwycięstwem - Jeszcze nie skonstruowano androida, który prześcignąłby cię w lataniu, mistrzu. ciemności. Wciąż zadziwiała Obi-Wana nowa głębia tego głosu. Jego spokój i pewność. Doj- rzałość. Wydawało się, że ledwie przed tygodniem Anakin był dziesięciolatkiem, który nie przestawał dopytywać się o Formę Pierwszą walki na miecze świetlne. - Przepraszam - mruknął, gwałtownym zwrotem zaledwie o metr mijając smugę turbolaserowego ognia. - Czyżbym powiedział to na głos? Janko5 Janko5 Strona 7 13 Matthew Stover Zemsta Sithów 14 - Nawet gdybyś nie powiedział i tak bym usłyszał. Wiem, co myślisz. arsenale Federacja Handlowa. Lecz nawet ich elektroniczne mózgi nie były dość szyb- - Doprawdy? - Kenobi zadarł głowę i spojrzał przez owiewkę kabiny na twarz by- kie, by podołać tak precyzyjnym manewrom. Maszyna goniąca Obi-Wana zderzyła się łego padawana, którego myśliwiec leciał w odwrotnej pozycji tak blisko jego maszyny, czołowo z tą, która ścigała Anakina, i obie zniknęły w kuli ognia. że gdyby nie transpastalowe kopuły, mogliby sobie podać ręce. Uśmiechnął się do nie- Fala uderzeniowa, niosąca rozprężający się gaz i szczątki mechanizmów, zakoły- go. - Czyżby nowy dar Mocy? sała myśliwcem Obi-Wana. Z największym trudem zapanował nad sterami i uniknął - To nie Moc, mistrzu. To doświadczenie. Przecież zawsze tak uważałeś. koziołkowania, które zapewne zakończyłoby się brutalnym uderzeniem w pancerny Obi-Wan wciąż liczył skrycie na to, że usłyszy dawny, zadziorny ton w głosie brzuch republikańskiego krążownika. Anakina, ale od jakiegoś czasu była to płonna nadzieja. Od czasu Jabiim. Być może - Cudownie - mruknął pod nosem. Drugi z androidów ścigających Anakina wła- nawet od czasu Geonosis. śnie porzucił cel i ruszył w pogoń za nim. - Dlaczego zawsze wypada na mnie? Wojna wypaliła w chłopcu dawną radość. - Doskonale - zabrzmiał w głośnikach głos Skywalkera, pełen ponurej satysfakcji. Obi-Wan wciąż próbował wywołać prawdziwy uśmiech na twarzy dawnego pa- - Mistrzu, dwie maszyny siedzą ci na ogonie. dawana, a Anakin wciąż usiłował odpowiedzieć uśmiechem. - Nie powiedziałbym, że to doskonale. - Obi-Wan szarpnął wolantem, gdy prze- I obaj starali się udawać, że wojna nie zmieniła ich ani trochę. strzeń za owiewką nagle rozjarzyła się szkarłatem. -Musimy je rozdzielić! - Ach, tak? - Kenobi oderwał dłoń od wolantu, by gestem skierować uwagę towa- - Odpadnij w lewo. - Głos Anakina był tym razem zimny jak kamień. - Z lewej rzysza na to, co zobaczył w oddali. Wprost przed nimi biało-niebieski punkcik świetlny masz wieżę artyleryjską; przeleć pomiędzy lufami. Od tego miejsca ja się wszystkim rozpadł się nagle na cztery proste jak promień lasera smugi silników jonowych. - A czy zajmę. doświadczenie podpowiada ci, co powinniśmy zrobić z tymi myśliwcami tri, które wła- - Łatwo ci powiedzieć. - Kenobi poprowadził maszynę wzdłuż nadbudówki krą- śnie nadlatują? żownika. Kątem oka obserwował rozżarzone strzępy metalu, wyrywane z poszycia - Podpowiada, że powinniśmy odbić... w prawo! okrętu ogniem ścigających go myśliwców. -Dlaczego zawsze ja mam być przynętą? Zanim wybrzmiały słowa Anakina, Obi-Wan był już w trakcie manewru. Lecieli w - Jestem tuż za tobą. Artoo, zablokuj celownik. szyku lustrzanego odbicia, jednoczesny zwrot w prawo sprawił więc, że wystrzelili w Maszyna Obi-Wana przemknęła pomiędzy cofającymi się lufami potężnych dział przeciwnych kierunkach. Działka myśliwców tri, zwanych też tri-botami, ostrzelały turbolaserowych, na tyle blisko, że kabina znowu zadźwięczała basowo. Ostrzał my- pustą przestrzeń, w której sekundę wcześniej znajdowały się maszyny Jedi, ale systemy śliwców tri nie ustał jednak nawet na chwilę. naprowadzania działały szybciej. - Anakinie, one są coraz bliżej! Obi-Wan usłyszał sygnał systemu wczesnego ostrzegania: dwa myśliwce-androidy - Leć prosto. Odbijesz w prawo, żeby zejść z linii strzału... Teraz! zablokowały na nim czujniki. Dwa pozostałe zapewne wzięły na cel jego partnera. Obi-Wan odpalił lewoburtowe silniki manewrowe i myśliwiec gwałtownie skręcił - Anakin! Szczęki! w prawo. Jeden ze ścigających go androidów uznał, że nie da rady powtórzyć tego ma- - Właśnie o tym pomyślałem. newru i odbił w dół, wpadając wprost pod lufy działek Anakina. Spiralą śmignęli obok zbliżających się tri. Bezzałogowe myśliwce natychmiast Niemal natychmiast zniknął w kipieli przegrzanego gazu. wykonały nawrót - tak ciasny, że nie przeżyłby go żaden pilot - i ustawiły się na kursie - Dobry strzał, Artoo. - Śmiech Anakina dobiegający z głośników został zagłuszo- pościgowym. ny łomotem laserowych strzałów, które pruły poszycie na lewym skrzydle maszyny Manewr znany jako „szczęki" zawdzięczał nazwę podobnym do nożyc szczypcom Obi-Wana. pająków zamieszkujących Kashyyyk. Myśliwce tri zbliżały się szybko, tnąc przestrzeń - Kończą mi się pomysły... seriami strzałów ze wszystkich dział. Dwaj Jedi wprowadzili maszyny w idealnie zsyn- Myśliwiec minął wreszcie długi kadłub krążownika i poprzez przestrzeń wypeł- chronizowane nawroty i znaleźli się na kursie kolizyjnym, pędząc wzdłuż pancerza nioną szczelnie błyskawicami turbolaserowego ognia popędził w stronę zaokrąglonej olbrzymiego krążownika floty Republiki. burty jednego z okrętów Gildii Kupieckiej. Niektóre z wysokoenergetycznych boltów Dla zwykłych pilotów byłby to manewr samobójczy. Zanim by zobaczyli partnera były wielkości całej maszyny Kenobiego; gdyby musnęła choć jeden z nich, w ułamku naprzeciwko siebie, pędząc z prędkością niewiele razy mniejszą od prędkości światła, sekundy rozpadłaby się na atomy. byłoby za późno na jakąkolwiek reakcję. A Obi-Wan wprowadził ją w największy gąszcz ognia. Jednak dwaj Jedi nie byli zwykłymi pilotami. Prowadziła go Moc, podczas gdy myśliwiec typu Tri mógł polegać jedynie na Moc prowadziła ich dłonie, gdy w dzikim pędzie ustawiali swoje maszyny brzu- elektronicznym refleksie. Kłopot polegał na tym, że impulsy w mózgu androida biegły chem w brzuch, by minęły się w odległości tak małej, że wzajemnie osmaliły sobie mniej więcej z prędkością światła - i właśnie dlatego automat podążał śladem republi- poszycie. Tri były najnowszymi androidami przewagi kosmicznej, jakie miała w swoim kańskiej maszyny jak na holu. Janko5 Janko5 Strona 8 15 Matthew Stover Zemsta Sithów 16 Gdy Obi-Wan odbijał w lewo, a Anakin w prawo, przeciwnik wybierał kurs do- - Dzięki, Anakinie. To było... Dzięki. To wszystko. kładnie pośredni. Gdy zmieniali pozycję góra-dół, reagował podobnie. Jakimś sposo- - Nie musisz mi dziękować. To Artoo strzelał. bem zorientował się, że dopóki uda mu się utrzymać pozycję między dwoma Jedi, bę- - Cóż, jeśli chcesz, możesz podziękować ode mnie swojemu androidowi. I jeszcze dzie w miarę bezpieczny, ponieważ Anakin nie odważy się strzelić, ryzykując strącenie jedno, Anakinie... maszyny swojego towarzysza. Elektroniczny mózg oczywiście nie miał takich dylema- - Tak, mistrzu? tów i dlatego wokół myśliwca Obi-Wana ani na chwilę nie znikała chmura szkarłatnych - Następnym razem ty będziesz przynętą. igieł. - Nic dziwnego, że przegrywamy tę wojnę - mruknął do siebie. -Maszyny są coraz Oto Obi-Wan Kenobi: sprytniejsze. Fenomenalny pilot, który nie lubi latać. Wielki wojownik, który wolałby nie wal- - Co mówiłeś, mistrzu? Nie zrozumiałem. czyć. Niezrównany negocjator, który w gruncie rzeczy chciały siedzieć samotnie w Obi-Wan przyspieszył, posuwając się spiralnym kursem w stronę krążownika Fe- zacisznej jaskini i medytować. deracji. Mistrz Jedi. Generał Wielkiej Armii Republiki. Członek Rady Jedi. A jednak nie - Lecę nad pokład! czuje się żadnym z nich. - Dobry pomysł. Potrzebuję trochę miejsca na manewry. W głębi duszy wciąż czuje się jak padawan. Ogień z dział laserowych był coraz bliższy. Głośniki w kabinie ponownie ożyły. W zakonie Jedi mówi się całkiem słusznie, że edukacja rycerza Jedi zaczyna się - W prawo, Obi-Wanie! Ostro w prawo! Nie wystawiaj się na strzał! Artoo, zablo- tak naprawdę w chwili, w której zostaje on mistrzem. I że wszystkiego, czego naprawdę kuj celownik! potrzebuje, by być dobrym mistrzem, uczy się od swojego padawana. Tego dnia Obi- Myśliwiec Kenobiego mknął wzdłuż krzywizny górnego pancerza krążownika se- Wan doskonale wyczuwał głęboką prawdę zawartą w tej myśli. paratystów, skutecznie unikając ognia zaporowego z dział pokładowych. Wreszcie Niekiedy śni o czasach, gdy nie tylko czuł się padawanem, ale nim był. Śni o tym, wykonał przewrót przez prawe skrzydło i wleciał do wąskiej szczeliny serwisowej, że jego mistrz, Qui-Gon Jinn, nie zginął w Theed, w tamtej sali opodal zasilanego pla- która ciągnęła się przez całą długość kadłuba. Sunąc nisko, tuż nad pokładem okrętu, zmą generatora. Śni o pomocnej dłoni mistrza, która prowadzi go przez życie. W grun- maszyna Obi-Wana była względnie bezpieczna, znalazła się bowiem poza polem cie rzeczy jednak śmierć Qui-Gona jest jak stara rana, z której istnieniem pogodził się ostrzału wież artyleryjskich. Teraz jedynym problemem był tri wiernie trzymający się już dawno. na jej ogonie. Bo Jedi nie chwyta się kurczowo przeszłości. W miejscu, w którym kończyła się szczelina serwisowa, potężne wsporniki mostka Obi-Wan Kenobi wie też, że gdyby nie został mistrzem Anakina Skywalkera, ży- nie pozostawiały miejsca nawet dla tak małego obiektu jak myśliwiec Obi-Wana. Pół cie uczyniłoby zeń innego człowieka. Mniej wartościowego. beczki pozwoliło mu wyprowadzić statek poza szczelinę i skierować go w górę, wzdłuż Tyle nauczył się od Anakina. krawędzi wieży. Jeden impuls z dolnych silników manewrowych oddalił go od poszy- Obi-Wan dostrzega w swoim uczniu tak wiele z Qui-Gona, że czasem czuje ból w cia krążownika. Myśliwiec przemknął przed iluminatorami mostka w odległości zaled- sercu. Podobieństwo widać przede wszystkim w skłonności do dramatycznych wejść i wie kilku metrów. Tri powtórzył ten manewr z niesamowitą precyzją. w notorycznym braku szacunku dla zasad. Szkolenie Anakina i walka u jego boku - Jasne - mruknął Obi-Wan. - Byłoby zbyt łatwo... Anakinie, gdzie jesteś? przez te wszystkie lata odblokowały coś w duszy Obi-Wana. Kontakt z młodym pada- Strumień plazmy unicestwił jeden z płatów lewego skrzydła. Jedi poczuł się tak, wanem pomógł mu pozbyć się sztywnej poprawności, którą Qui-Gon zawsze uważał za jakby ktoś zranił go w ramię. Prowadząc maszynę jedną ręką, palcami drugiej przebiegł jego największą wadę. po klawiszach. R4-P17 zapiszczał alarmująco. Obi-Wan włączył interkom. Obi-Wan Kenobi nauczył się luzu. - Nie próbuj naprawiać, Arfour. Wyłączyłem tę sekcję. Uśmiecha się teraz, czasem nawet żartuje; zyskał przy tym mądrość zabarwioną - Mam go! Celownik zablokowany! - odezwał się Anakin. - Strzelaj! Teraz! ciepłym, łagodnym humorem. I choć o tym nie wie, znajomość z Anakinem uczyniła z Obi-Wan zmusił ocalałe skrzydło do maksymalnej pracy, gdy ledwo panując nad niego wielkiego Jedi, dokładnie takiego, jakim widział go w Mocy stary Mistrz Qui- sterami, wystrzelił świecą ku górze - i właśnie w tym momencie salwa z dział Anakina Gon Jinn. unicestwiła ostatni tri. To właśnie cały Obi-Wan: nie ma o tym wszystkim bladego pojęcia. Kenobi odpalił silniki wstecznego ciągu, by zawiesić maszynę w martwym punk- Mianowanie na członka Rady było dla niego olbrzymim zaskoczeniem. Po dziś cie za mostkiem krążownika Federacji. Został w bezpiecznej kryjówce przez kilka se- dzień zdumiewa go wiara, jaką pokładają w nim starzy mistrzowie, oraz ich pełne za- kund, starając się zapanować nad przyspieszonym oddechem i gwałtownym biciem ufanie do jego mądrości. Nigdy nie miał ambicji, żeby stać się wielkim. Chce tylko serca. wykonywać jak najlepiej każde zadanie, które zostanie mu zlecone. Janko5 Janko5 Strona 9 17 Matthew Stover Zemsta Sithów 18 Jest szanowany w zakonie i za mądrość, i za sprawność w boju. Stał się bohaterem Tym razem nie chodziło wyłącznie o unikanie laserowych strzałów i unicestwianie nowej generacji padawanów; to jego mistrzowie Jedi stawiają swoim uczniom za przy- androidów. Liczyło się życie człowieka, który był dla Anakina jak ojciec, a który mógł kład. To jemu Rada powierza najważniejsze misje. Jest skromny, skupiony i zawsze zginąć, jeżeli Jedi nie dotrą do niego na czas. nienagannie uprzejmy. Anakin spóźnił się już raz w swoim życiu. Jest ideałem Jedi. W głosie Obi-Wana dobiegającym z głośników dało się wyczuć napięcie. I dumą napawa go fakt, że jest najlepszym przyjacielem Anakina Skywalkera. - Czy twój android coś zdziałał? Arfour jest do niczego. Zdaje się, że ostatni strzał z działka laserowego usmażył mu motywator. - Artoo, gdzie ten sygnał? Anakin doskonale wyobrażał sobie minę swego dawnego mentora: maska spokoju, Siedzący w gnieździe obok kabiny R2-D2 gwizdnął i zapiszczał. Na wyświetlaczu szczęki zaciśnięte tak mocno, że mówiąc, prawie nie otwiera ust. pojawiło się tłumaczenie: - Nie martw się, mistrzu. Jeżeli urządzenie naprowadzające działa, Artoo namierzy SKANUJĘ . PROBLEMY Z ZAKŁÓCANIEM . sygnał. Ale czy zastanawiałeś się nad tym, w jaki sposób znajdziemy kanclerza, jeśli... - Próbuj dalej. - Anakin zerknął na myśliwiec Obi-Wana, kulejący w ogniu bitwy - Nie. - Tym razem w głosie Obi-Wana była niezachwiana pewność. - Nie ma po- ledwie sto metrów od jego lewego skrzydła. - Aż tutaj czuję, jak dygocze. trzeby myśleć o tym już teraz. Dopóki możliwość nie stanie się faktem, przeszkadza w JEDI JEST ZAWSZE SPOKOJNY, odpowiedział mu gwizd zza owiewki. skupieniu. Skoncentruj się na tym, co jest, a nie na tym, co może być. - Obi-Wan nie uznałby tego za śmieszne. Ja zresztą też. Mniej żartowania, więcej Anakin ugryzł się w język, by nie przypomnieć Obi-Wanowi, że już nie jest jego skanowania, Artoo. padawanem. W istocie dla Anakina Skywalkera latanie myśliwcem było najczęściej zabawą. - Powinienem był tu zostać - wycedził przez zaciśnięte zęby. - Mówiłem ci: zosta- Ale nie tym razem. nę na Coruscant. Nie dlatego że szanse na zwycięstwo były nikłe, a niebezpieczeństwo jak najbar- - Przestań, Anakinie. Planety strzegły Stass Allie i Shaak Ti. Uważasz, że sam dał- dziej realne - nigdy nie zastanawiał się nad szansami i nie wydawało mu się, by był byś radę, skoro dwie mistrzynie nie mogły zapobiec temu, co się stało? Stass Allie jest naprawdę zagrożony. Kilka eskadr bezzałogowych myśliwców nie wystarczyło, by bystra i dzielna, a Shaak Ti to jedna z najlepszych Jedi, jakich kiedykolwiek spotkałem. wzbudzić strach w człowieku, który latał ścigaczem od szóstego roku życia, a w wieku Sam nauczyłem się od niej paru sztuczek. lat dziewięciu zdobył puchar Boonta. W jedynym człowieku, który kiedykolwiek ukoń- Anakin zdecydował, że powinien być pod wrażeniem. czył zawody ścigaczy, nie mówiąc o zwycięstwie. - Ale generał Grievous... W tamtych czasach Anakin używał Mocy, nawet o tym nie wiedząc; wyczuwał, że - Mistrzyni Ti już z nim walczyła, Anakinie. Pod Muunilinst. Jest nie tylko subtel- coś w nim tkwi, że ma niezły instynkt, że dopisuje mu szczęście, za sprawą którego na i doświadczona, ale także bardzo zdolna. Miejsca w Radzie Jedi nie są rozdawane za udają mu się manewry, na jakie nie poważyliby się inni piloci. Za to teraz... piękne oczy. Teraz... - Zauważyłem. - Anakin nie kontynuował tematu. Środek kosmicznej bitwy nie Teraz potrafił sięgnąć po Moc i poczuć całą bitwę rozgrywającą się nad Coruscant był najlepszym momentem na dyskusję o tak drażliwej sprawie. tak, jakby toczyła się we wnętrzu jego głowy. Ale gdyby się tam znalazł, na miejscu Shaak Ti i Stass Allie, nawet jeśli były Pojazd stał się jego ciałem. Pulsowanie silników zjednoczyło się z rytmem serca. członkami Rady... Gdyby tam był, kanclerz Palpatine siedziałby teraz w domu, całkiem Latając, mógł zapomnieć o przeszłości niewolnika, o matce, o Geonosis i Jabiim, o bezpieczny. A tymczasem Anakin musiał tkwić miesiącami gdzieś na zapomnianych Aagonarze i Muunilinst, o innych katastrofach tej brutalnej wojny. O wszystkim, co mu światach Zewnętrznych Rubieży, niczym jakiś bezużyteczny padawan, na obrońców uczyniono. zaś przywódcy Republiki wyznaczono Jedi „bystrych" i „subtelnych". I co sam uczynił. Bystrych i subtelnych. Sam poćwiartowałby dziesięcioro takich bystrych i subtel- Na czas bitwy umiał nawet odsunąć na bok miłość do kobiety, która czekała na nych mieczem świetlnym, i to trzymanym w rękach związanych za plecami. niego tam w dole, na powierzchni planety. Kobiety, której oddech był dla niego jedy- Ale wiedział, że nie należy mówić o tym głośno. nym powietrzem, rytm serca jedyną muzyką, a twarz jedynym pięknem, które chciał - Skoncentruj się na chwili, Anakinie. Skup się. oglądać. - Przyjąłem, mistrzu - odparł kwaśno Anakin. - Już się skupiam. Potrafił odsunąć od siebie to wszystko, ponieważ był rycerzem Jedi i musiał wy- R2-D2 zaćwierkał z ożywieniem. Skywalker spojrzał na wyświetlacz. Mamy go, konać zadanie. mistrzu. To ten krążownik, prosto przed nami. Okręt flagowy Grievousa, „Niewidzialna Lecz tego dnia było inaczej. Ręka". - Prosto przed nami widzę tuziny krążowników, Anakinie. Janko5 Janko5 Strona 10 19 Matthew Stover Zemsta Sithów 20 - To ten, przy którym kłębią się sępy. Anakin zacisnął usta, nie przestając się uśmiechać. Zapowiadało się coraz cieka- Myśliwce zwane sępami oblegały długie krzywizny okrętu Federacji Handlowej, wiej. w którego wnętrzu, jeśli wierzyć sygnałowi urządzenia naprowadzającego, znajdował - Myśliwce tri na początek, mistrzu. Sępy mogą poczekać. się kanclerz Palpatine. Krążownik wyglądał z nimi dziwnie, jak żywa istota, metalowy - Zgoda. Odpadnij w dół i na prawo, razem ze mną. Podejdziemy do nich po sko- drapieżnik morski najeżony ciałami alderaańskich chodzących pąkli. sie. - Ach, ten. - Anakin prawie usłyszał, jak żołądek Obi-Wana zwija się w kłębek. - Pozwolić, żeby Obi-Wan prowadził? Z uszkodzonym lewym statecznikiem i na No, to powinno być łatwe... wpół zniszczonym R4? Gdy stawką jest życie Palpatine'a? Wykluczone. Pierwsze sępy zaczęły się odrywać od poszycia okrętu. Szybko odpaliły silniki i - Odmawiam - odparł Anakin. - Wchodzę czołowo. Zobaczymy się po drugiej popędziły na spotkanie nadlatującym Jedi. stronie. - Łatwe? Nie. Ale na pewno zabawne! - Niekiedy odrobina bezczelności była je- - Spokojnie, zaczekaj na Dziwaka i Ósmą Eskadrę. Anakinie... dynym sposobem na rozluźnienie Obi-Wana. - Zakładam się o lunch u Deksa, że na Skywalker słyszał frustrację w głosie Kenobiego, gdy zwiększał ciąg napędu pod- każde twoje strącenie ja zaliczę dwa. Artoo może liczyć punkty. świetlnego i wysuwał się na czoło. Jego były mistrz jakoś nie mógł się przyzwyczaić do - Anakinie... tego, że nie może rozkazywać dawnemu padawanowi. - W porządku, niech będzie duży obiad. I obiecuję, że nie pozwolę androidowi Co nie znaczy, że Anakin kiedykolwiek był chętny do wykonywania rozkazów, oszukiwać. czy to Obi-Wana, czy kogokolwiek innego. - Żadnych gierek, Anakinie. Stawka jest zbyt wysoka. - To właśnie był ton, który - Przepraszam za spóźnienie. - Elektronicznie przetworzony głos klona o krypto- Anakin chciał usłyszeć: ton lekkiej, nauczycielskiej nagany. Obi-Wan znowu był sobą. nimie Dziwak brzmiał tak spokojnie, jakby kapitan zamawiał obiad. - Jesteśmy po pra- - Niech twój android wyśle raport do Świątyni i sygnał przywołania do innych myśliw- wej, Dowódco Czerwonych. Gdzie Czerwony Pięć? ców Jedi w okolicy. Uderzymy ze wszystkich stron. - Anakin, do szyku! - Robi się - odpowiedział Anakin, ale gdy spojrzał na wyświetlacz komunikatora, Ale myśliwiec Skywalkera gnał już na spotkanie maszyn Federacji Handlowej. mógł tylko pokręcić głową. - Zagłuszanie nadal zbyt mocne. Artoo nie ma łączności ze - Wchodzę! Świątynią. Myślę, że my możemy się porozumiewać tylko dlatego, że lecimy burta w Głośniki w kabinie przekazały bardzo znajomo brzmiące westchnienie. Anakin burtę. dobrze wiedział, o czym teraz myśli mistrz Jedi. O tym samym, co zawsze. - A co z sygnałami wywoławczymi Jedi? Że jego młody przyjaciel musi się jeszcze wiele nauczyć. - Nic dobrego, mistrzu. - Anakin poczuł ucisk w żołądku, ale udało mu się zapa- Uśmiech Anakina zmienił się w niemal prostą kreskę zaciśniętych ust, gdy prze- nować nad napięciem w głosie. - Możliwe, że jesteśmy jedynymi Jedi w okolicy. strzeń dokoła zaroiła się od myśliwców typu Tri. Teraz i Skywalker pomyślał to samo, - W takim razie wystarczy nas dwóch. Przechodzę na częstotliwość klonów. co zawsze: To się jeszcze okaże. Anakin zmienił kanał jednym ruchem pokrętła komunikatora, w samą porę, by Bez reszty oddał się walce. Myśliwiec wirował, a działa huczały niestrudzenie. znowu usłyszeć głos Kenobiego: Androidy, które otaczały go ze wszystkich stron, kolejno zamieniały się w obłoki gazu i - Dziwak, jak mnie słyszysz? Potrzebuję wsparcia. bezkształtne szczątki. Mikrofon umieszczony w hełmie odebrał głosowi kapitana klonów resztkę ludz- To był sposób Anakina na relaks. kich cech. Oto Anakin Skywalker: - Dziwak do Dowódcy Czerwonych: przyjąłem. Najpotężniejszy Jedi swojego pokolenia, a może nawet wszystkich pokoleń. Naj- - Odczytaj moją pozycję i ustaw eskadrę za mną. Wchodzimy. szybszy. Najsilniejszy. Niezrównany pilot. Niezwyciężony wojownik. Na ziemi, w - Jesteśmy w drodze. powietrzu, na wodzie czy w kosmosie, nikt nie jest tak dobry jak on. Ma w sobie nie Myśliwce tri zniknęły na moment na tle szalejącej bitwy, ale R2-D2 śledził każdy tylko siłę, nie tylko umiejętności, ale także werwę - ową niezwykłą kombinację śmiało- ich ruch. Anakin poprawił uchwyt dłoni na wolancie. ści i wdzięku. - Dziesięć sępów leci prosto na nas, są u góry i po lewej względem mojej pozycji. W tym, co robi, jest po prostu najlepszy. Nigdy nie było lepszego. I sam dobrze o Kolejne w drodze. tym wie. - Widzę je. Anakinie... zaczekaj, tarcze na hangarze krążownika opadły! Mam od- W programach HoloNetu jest nazywany Bohaterem Bez Strachu. Dlaczego nie? czyt... cztery... nie, sześć jednostek zbliża się do nas. - Głos Obi-Wana był o ton wyższy Czy jest coś, czego powinien się obawiać? niż zazwyczaj. - To tri-boty! Nabierają szybkości! Chyba nie, a jednak... Lęk mieszka w nim mimo wszystko i pomału trawi jego serce. Janko5 Janko5 Strona 11 21 Matthew Stover Zemsta Sithów 22 Czasem Anakin ma wrażenie, że strach, który go przenika, jest jak smok. Dzieci cym się głosem, dlatego zaciska usta z całej siły i nieświadomie napręża mięśnie twa- na Tatooine dzielą się opowieściami o smokach, które mieszkają w jądrach słońc. Mali rzy, rozciągając bliznę po oparzeniu, którą nosi wysoko na prawym policzku. kuzyni słonecznych smoków żyją ponoć wewnątrz komór fuzji termojądrowej, które Wielki Kanclerz jest dla niego rodziną: zawsze bliski, zawsze troskliwy, zawsze napędzają wszystko, od statków kosmicznych po ścigacze. gotów pospieszyć z dobrą radą i pomocą. Współczujący kiedy trzeba, ofiarowuje mu tę Strach Anakina to jednak smok całkiem innego rodzaju. Jest zimny. Jak śmierć. serdeczną, ciepłą, bezwarunkową akceptację, której Anakin nigdy nie doświadczył od Tylko że wcale nie jest martwy. rycerzy Jedi. Nawet od Obi-Wana. I dlatego Anakin mówi Palpatine'owi o sprawach, o Przed wielu laty, wkrótce po tym, jak został padawanem Obi-Wana, jakaś niezbyt których nie odważyłby się wspomnieć swojemu mistrzowi. poważna misja sprowadziła ich do martwego systemu -tak niewiarygodnie starego, że A także o sprawach, o których nie wie nawet Padme. jego gwiazda już dawno zmieniła się w lodowatego karła pełnego sprasowanych metali Teraz zaś Wielki Kanclerz znalazł się w śmiertelnym niebezpieczeństwie. Anakin śladowych, na powierzchni którego temperatura jedynie o ułamek stopnia przewyższała spieszy mu z pomocą mimo straszliwego lęku, który ścina mu krew. I właśnie dlatego absolutne zero. Anakin nie pamiętał już nawet, na czym polegała owa misja, ale na jest prawdziwym bohaterem. Nie takim, jak głosił HoloNet - nie jest wolny od strachu, zawsze zapamiętał martwą gwiazdę. ale jest od niego silniejszy. Przerażała go. Spogląda smokowi prosto w oczy i nie zwalnia biegu maszyny. - To gwiazdy umierają...? Jeżeli ktokolwiek może jeszcze ocalić Palpatine'a, to tylko Anakin. Tylko on - bo - Tak jest ułożony wszechświat. Innymi słowy, taka jest wola Mocy - odpowie- jest najlepszy i wciąż robi postępy. Nikt nie wie jednak, że za murami serca Anakina dział mu wtedy Obi-Wan. - Wszystko umiera. Z czasem wypalają się nawet gwiazdy. pręży się, wije i syczy smok, którym jest jego strach. To dlatego Jedi nie pozwalają sobie na luksus przywiązania: bo wszystkie rzeczy muszą Bo najprawdziwszym lękiem napawa Skywalkera myśl, że w tym wszechświecie, kiedyś przeminąć. Trzymać się czegoś lub kogoś dłużej niż to potrzebne oznacza sta- w którym nawet gwiazdy umierają, nawet bycie najlepszym nie wystarczy, by się nasy- wiać własne samolubne pragnienia przeciwko Mocy. To żałosna ścieżka, którą nie po- cić. dąży żaden Jedi, Anakinie. Taki właśnie jest strach, który zakorzenił się w umyśle Anakina Skywalkera - ni- Myśliwiec Obi-Wana uskoczył w bok, a maszyna Anakina śmignęła tuż obok i czym smok z martwej gwiazdy. Prastary, zimny i martwy głos w sercu, który szepce wykonała błyskawiczny przewrót za pomocą dziobowych dysz pułapu, ustawiając się nieustannie: wszystko umiera... dziobem w tę stronę, z której właśnie przyleciała - dokładnie naprzeciwko tri, który Anakin nie słyszy go za dnia, w boju, podczas misji, nawet gdy składa raport przed dotąd siedział jej na ogonie. Wystarczył jeden strzał, by w okolicy pozostały już tylko Radą Jedi. Wszystko to pozwala mu zapomnieć. Za to nocą... androidy-sępy. Nocą mury, które wzniósł wokół serca, zaczynają topnieć. Niekiedy zaczynają Mnóstwo sępów. nawet pękać. - Podobało ci się, mistrzu? Nocą smok z martwej gwiazdy wkrada się przez te pęknięcia, wpełza do mózgu i - Bardzo ładnie. - Działka myśliwca Obi-Wana tak długo pluły plazmą na kadłub pożywia się tym, co znajduje pod czaszką. Nieustannie szepce o tym, co Anakin utracił przelatującego obok sępa, aż android eksplodował. -Ale jeszcze nie skończyliśmy. i co jeszcze utraci. - Więc spójrz na to. - Anakin wprowadził maszynę w kolejny przewrót. Myśliwiec Smok przypomina mu każdej nocy, jak trzymał w ramionach umierającą matkę, zanurkował, wirując wokół własnej osi, w sam środek stada androidów-sępów. Auto- która poświęciła resztę sił na to, żeby powiedzieć: wiedziałam, że po mnie przyjdziesz, maty rozpierzchły się i zawróciły, gwałtownie przyspieszając, a Anakin poprowadził je Anakinie... w stronę górnego pokładu krążownika separatystów, osmalonego ogniem laserów. - Smok przypomina mu każdej nocy i o tym, że pewnego dnia straci Obi-Wana. Zafunduję im przelot przez ucho igielne. Straci Padme. Albo też oni stracą jego. - Niczego im nie funduj! - Na ekranie taktycznym Obi-Wan widział wyraźnie ma- Wszystko umiera. Z czasem wypalają się nawet gwiazdy. szyny mknące śladem Anakina. System naliczył ich dwanaście. Aż dwanaście. - Pierw- Jedyną odpowiedzią, którą Anakin ma na te śmiertelnie zimne szepty, są wspo- sza zasada Jedi w boju: przeżyć. mnienia słów Obi-Wana i Yody. - Nie mam wyboru - odparł Skywalker, lawirując myśliwcem między błyskami la- Niestety, czasem nie może ich sobie przypomnieć. serowych strzałów. - Lepiej zejdź niżej i spróbuj je trochę przetrzebić. Wszystko umiera... Obi-Wan pchnął wolant z całej siły, jakby tłukąc nim we wspornik ograniczający, Ledwie może o tym myśleć. mógł przyspieszyć pościg. Przetrzebić je, pomyślał. Dobre sobie. Teraz jednak nie ma wyboru: człowiek, którego chce uratować, jest mu najbliż- szym przyjacielem, takim, o jakim nie śmiał nawet marzyć. To dlatego żartuje łamią- Janko5 Janko5 Strona 12 23 Matthew Stover Zemsta Sithów 24 - Żadnych ekstrawagancji, Arfour - zastrzegł, całkiem jakby uszkodzony robot Pisk, który wydał Artoo, był tak bliski okrzyku przerażenia, jak tylko umożliwiał astromechaniczny był zdolny do jakichkolwiek fantazyjnych działań. - Pomóż mi tylko to generator dźwięków robota astromechanicznego. W tej samej chwili na wyświetlaczu stabilizować lot. pojawił się migający napis: Kenobi sięgnął po Moc, by wybrać najlepszy moment na atak. Przerwij! Przerwij! Przerwij! - Na mój znak odbijamy w lewo... Teraz! Anakin uśmiechnął się. Uszkodzenie lewego statecznika zmieniło zaplanowany manewr w ciasną spiralę, - Kiepski pomysł. ale to wystarczyło, by grupa sępów znalazła się na celowniku. Cztery błyski. Obi-Wan mógł tylko przyglądać się z otwartymi ustami, jak myśliwiec gwiezdny Cztery zniszczone androidy. Anakina przechyla się na skrzydło i znika w prześwicie, gdzie ledwie centymetry dzie- Myśliwiec Obi-Wana przemknął przez obłok rozjarzonej plazmy. Nie było czasu liły go od masywnych wsporników mostka. Był niemal pewny, że metalowa konstruk- na omijanie przeszkód; ośmiu prześladowców wciąż siedziało Anakinowi na ogonie. cja urwie kopułę R2. Co to było? Kenobi zmarszczył brwi. Androidy-sępy spróbowały powtórzyć manewr... ale były odrobinę za duże. Krążownik wyglądał znajomo. Gdy zderzyły się pierwsze dwa, Obi-Wan nacisnął spust i posłał serię ze wszyst- Przez ucho igielne, pomyślał Jedi. Błagam, powiedz mi, że żartujesz. kich dział w kierunku następnych. Elektroniczne mózgi, w których zapisano priorytet unikania nieprzyjacielskiego ognia, skierowały bezzałogowe myśliwce na nowy kurs, Maszyna Skywalkera mknęła ledwie kilka metrów nad grzbietem krążownika. jak najdalej od linii ostrzału - wprost w kulę ognia rozszerzającą się szybko wokół Niecelne strzały gnających za nim androidów wyrywały z poszycia okrętu wielkie ka- przednich wsporników. wały metalu. Obi-Wan zadarł głowę i zobaczył maszynę Anakina, która właśnie wykręcała - Dobra, Artoo, gdzie ta szczelina? zwycięską beczkę. Rezygnując z akrobacji, dołączył do byłego padawana. Na ekranie głównym ukazał się topograficzny schemat pancerza krążownika, z - Niech będzie, że pierwsze cztery są twoje - odezwał się Anakin -ale osiem pozo- wyraźnie zaznaczonym kanionem szczeliny serwisowej, którą wcześniej przeleciał Obi- stałych idzie na moje konto. Wan. Anakin przechylił maszynę na skrzydło i wleciał w wąski prześwit. Obraz ścian - Anakinie... tunelu rozmazywał się po obu stronach myśliwca pędzącego ku podstawie mostka okrę- - No dobrze, podzielimy się nimi. tu, widocznej w oddali. Z tej odległości ciasny prześwit między wspornikami był zu- Gdy oddalili się nieco od krążownika, skanery ukazały im obraz potyczki, w którą pełnie niewidoczny. zaangażowała się Siódma Eskadra. Piloci-klony mieli pełne ręce roboty, związani wal- Mając za sobą osiem sępów, Anakin nie mógł ryzykować odbicia w górę, wzdłuż ką w tak ciasnej przestrzeni, że smugi silników jonowych ich maszyn przypominały podstawy mostka, jak zrobił to wcześniej Obi-Wan. Nie szkodzi, pomyślał. kłębek żarzących się nici. Miał inne plany. - Dziwak ma kłopoty. Pomogę mu... W głośnikach rozległ się trzask. - Nie. On wykonuje swoje zadanie, a my swoje. - Nawet nie próbuj, Anakinie. Prześwit jest za ciasny. Może dla ciebie, pomyślał - Mistrzu, androidy zjedzą ich żywcem... Skywalker. - Każdy z tych pilotów chętnie oddałby życie za Palpatine'a. Czy wolałbyś oddać - Zmieszczę się - odpowiedział krótko. życie Palpatine'a w zamian za ich ocalenie? R2-D2 nerwowym gwizdem przyznał rację Kenobiemu. - Nie, oczywiście że nie, ale... - Spokojnie, Artoo - odrzekł Anakin. - Robiliśmy już takie rzeczy. - Rozumiem cię: chciałbyś uratować wszystkich. Zawsze tego chcesz. Ale nie mo- Bolty energii mijały go z ogromną prędkością i zatrzymywały się dopiero na dale- żesz. kich wspornikach mostka. Wiedział, że już za późno, żeby zmienić zdanie. Teraz mógł - Nie przypominaj mi - odparł nerwowo Anakin. tylko przeprowadzić statek przez ucho igielne albo zginąć. - Więc leć ze mną w stronę okrętu flagowego. - Nie czekając na odpowiedź, Obi- O dziwo, było mu obojętne, jak skończy się ta przygoda. Wan wziął na cel krążownik dowodzenia i pomknął w jego stronę z maksymalną pręd- - Użyj Mocy - odezwał się z niepokojem Obi-Wan. - Pomyśl, że przelatujesz na kością. drugą stronę, a myśliwiec podąży za tobą. - A czego się spodziewałeś? Że zamknę oczy i będę gwizdał? -mruknął do siebie Blizna od oparzenia, biegnąca od policzka Anakina w górę, obok oka i wyżej, po- Anakin, głośno zaś odpowiedział: - Przyjąłem. Już myślę. szarzała na moment, gdy nawracał, kierując maszynę w ślad za myśliwcem Obi-Wana. Mistrz miał rację. Prawie zawsze ją miał. Janko5 Janko5 Strona 13 25 Matthew Stover Zemsta Sithów 26 Nie możesz uratować wszystkich. - Dostałem. - Obi-Wan sprawiał wrażenie raczej zirytowanego niż zmartwionego. Ciało matki w jego ramionach, zmaltretowane i zakrwawione... - Dostałem. Powieki unoszące się z trudem... - Widzę. - Anakin skorygował kurs, by znaleźć się bliżej mistrza. -To pająki. Nali- Muśnięcie rozbitych warg... czyłem pięć. Wiedziałam, że po mnie przyjdziesz... tak bardzo tęskniłam... - Więc zabieraj się stąd. I tak mi nie pomożesz. Właśnie tak to wyglądało, kiedy nie był wystarczająco dobry. - Nie zostawię cię, mistrzu. Sytuacja mogła się powtórzyć w dowolnym miejscu i czasie. Gdyby spóźnił się te- Spod wirujących pił tryskały w przestrzeń fontanny iskier. raz o parę minut. Gdyby pozwolił sobie na sekundę dekoncentracji. Gdyby był odrobinę - Anakinie, misja! Leć do okrętu flagowego! Ratuj kanclerza! za słaby. - Bez ciebie? Mowy nie ma - odrzekł Skywalker przez zaciśnięte zęby. W dowolnym miejscu i czasie. Jeden z androidów-pąjąków przysiadł tuż obok kabiny i wyciągnął srebrzyste ra- Ale nie tutaj i nie teraz. miona w stronę kopuły R4. Drugi zajął się dziobem myśliwca, a trzeci przystąpił do Anakin wcisnął obraz matki głęboko pod powierzchnię świadomości. niszczenia systemów hydraulicznych pod brzuchem statku. Dwa pozostałe ulokowały Czas zabrać się do roboty. się na uszkodzonym lewym skrzydle, agresywnie obrabiając już uszkodzony statecznik. Mknęli przez środek bitwy, unikając ostrzału z myśliwców i potężnych boltów - Nie pomożesz mi - powtórzył Obi-Wan, zachowując spokój Jedi. - Wyłączają mi turbolaserów. Trzymali się jak najbliżej dużych okrętów, by nie dać się namierzyć sen- system sterowania. sorom androidów. Od okrętu flagowego floty separatystów dzieliło ich zaledwie kilka- - Mogę się tym zająć... - Anakin ustawił maszynę ledwie o kilka metrów od skrzy- dziesiąt kilometrów, gdy ich kurs przecięła nagle para ostrzeliwujących się myśliwców dła myśliwca Obi-Wana. - Spokojnie - mruknął, naciskając spust. Strzał z prawoburto- typu Tri. wego działka zamienił dwa androidy-pająki w bryły roztopionego metalu. Na konsolecie przed Anakinem zapaliła się kontrolka systemu sensorów, a R2-D2 A wraz z nimi lewe skrzydło myśliwca Obi-Wana. świsnął ostrzegawczo. - Ooo -jęknął Anakin. - Pociski! Nie martwił się o siebie. Dwa pociski, które podążały jego tropem, nadlatywały w Statkiem rzuciło na tyle mocno, że Obi-Wan grzmotnął głową o transpastalową idealnym szyku. Standardowa procedura antykolizyjna przewidywała, że każdy z nich owiewkę. W kabinie pojawiła się smużka dymu. Mistrz Jedi z trudem zapanował nad zablokuje celownik na innym obiekcie: jeden na lewym silniku uciekającego myśliwca, sterami myśliwca, który wpadł w niekontrolowaną rotację. drugi na prawym. Wystarczyło więc wykonać szybką beczkę autorotacyjną, by tory lotu - Nie pomagasz mi w ten sposób! pocisków przecięły się i nastąpiło zderzenie. - Masz rację, mistrzu, to nie był dobry pomysł. Spróbujmy tego: przesuń się w le- Za rufą maszyny Anakina rozkwitł bezgłośnie kwiat ognia. wo i w dół... spokojnie... Obi-Wan nie miał tyle szczęścia. Pociski, które zmierzały ku jego silnikom, nie le- - Anakinie! Jesteś za blisko! Czekaj! - Obi-Wan obserwował z niedowierzaniem, ciały dokładnie obok siebie, toteż wywijanie beczek nie miało większego sensu. Kenobi jak myśliwiec Anakina zbliża się i końcówką skrzydła miażdży metalowego pająka, zdecydował się więc na inny manewr: odpalił silniki wsteczne i jednocześnie dodał rozsmarowując go na pancerzu jego maszyny. Uderzenie i tym razem było silne; ciągu z dysz górnych, by gwałtownie wytracić prędkość i pchnąć maszyną o kilka me- uszkodziło nie tylko poszycie statku Obi-Wana, ale i przednią krawędź statecznika na trów niżej, ku planecie. Pocisk lecący jako pierwszy przemknął nad nim i utraciwszy skrzydle Anakina. cel, zaczął oddalać się spiralnym kursem ku innym walczącym jednostkom. Skywalker zapomniał o pierwszej zasadzie walki. Znowu. Jak zwykle. Drugi zdołał obniżyć lot na tyle, że zadziałały zapalniki zbliżeniowe. Eksplodo- - Zabijesz nas obu! wał, rozrzucając w przestrzeni rój odłamków. Myśliwiec Obi-Wana przeleciał przez tę System oczyszczania powietrza odessał z kabiny dym. Tymczasem android ucze- chmurę. Odłamki podążyły za nim. piony przedniej części płata myśliwca Obi-Wana zdołał oderwać tyle płyt poszycia, że Małe, srebrzyste kule przecięły mu drogę i przyssały się do kadłuba maszyny, po mógł sięgnąć uzbrojonymi ramionami głęboko w trzewia statku. Znowu sypnęło iskra- czym otworzyły się, ukazując komplet składanych ramion. Wysięgniki natychmiast mi, a sekundę później w przestrzeń uleciał strumień gazu, który w lodowatej próżni przystąpiły do pracy, odrywając płyty poszycia i odsłaniając ukryte mechanizmy statku. natychmiast przyjął postać krystaliczną. Lśniący obłok poruszał się z tą samą prędko- Teraz zaczęły niszczyć je wirującymi tarczami przypominającymi starożytne piły do ścią co statek, otaczając dziób niczym pasmo mgły. cięcia kości. - Do licha - mruknął Obi-Wan. - Nic nie widzę. Tracę sterowność. Problem był poważny. - Trzymasz się całkiem nieźle. Zostań przy moim skrzydle. Łatwiej powiedzieć, niż zrobić, pomyślał Kenobi. Janko5 Janko5 Strona 14 27 Matthew Stover Zemsta Sithów 28 - Muszę przyspieszyć, żeby zgubić tę chmurę. - Cóż... Dzięki, Artoo. - Jestem z tobą. Ruszaj. Świst, który dobiegł z głośników, brzmiał zdecydowanie jak „nie ma za co". Obi-Wan zwiększył ciąg silników i myśliwiec wyrwał się z chmury gazu. Po chwi- Gdy wreszcie rozproszył się obłok gazu, niebo za owiewką myśliwca Obi-Wana li jednak pojawił się nowy obłok. wypełniał bez reszty okręt. - Czy ten, który uczepił się dziobu, wciąż tam siedzi? Arfour, możesz coś z nim Długa na ponad kilometr jednostka dowodzenia była mniej więcej trzy razy mniej- zrobić? sza od olbrzymich liniowców Gildii Kupieckiej. Z tej odległości widać było tylko roz- Odpowiedź nadeszła z głośników, od Anakina. ległą sawannę pancerza w kolorze piasku, z górami turbolaserowych wież artyleryj- - Arfour raczej nic już nie zrobi. Pająk go załatwił. skich, które raz po raz posyłały w przestrzeń błyskawice niszczącej energii. - „To", nie „go" - poprawił odruchowo Obi-Wan. - Zaraz... pająk zniszczył Arfo- Okręt flagowy generała Grievousa rósł w oczach. ura? Coraz szybciej. - Nie tylko jego. Jeden przeskoczył do mnie w chwili zderzenia. - Anakin?!... Zderzymy się! Szlag by trafił, pomyślał Obi-Wan. Są coraz sprytniejsze. - Właśnie tak wygląda mój plan. Kieruj się w stronę hangaru. To nie... Przez prześwit w chmurze gazu, opływającej kabinę, zobaczył R2--D2 siłującego - Wiem: pierwsza zasada Jedi w... się ramię w ramię z podobnym do pająka androidem. Ściślej mówiąc: piła w piłę. Na- - Nie! To się po prostu nie uda. W każdym razie nie mnie. wet lecąc praktycznie na oślep i niemal bez kontroli nad pojazdem przez sam środek - Jak to? kosmicznej bitwy, Obi-Wan nie mógł się oprzeć przelotnej refleksji nad talentem Ana- - Straciłem sterowność. Nie mogę lecieć w żadnym kierunku. kina, który nie tylko wyposażył swojego robota astromechanicznego w zestaw zdu- - Ach, tak... No cóż, nie ma problemu. miewająco różnorodnych narzędzi pomocniczych, ale także wpoił mu zdecydowanie - Nie ma problemu?! nietypowe zachowania, o których zapewne nie śniło się nawet królewskim inżynierom W tym momencie rozległ się huk, jakby uszkodzony myśliwiec uderzył w gong z Naboo. Niepozorny robot był naprawdę pełnoprawnym partnerem rycerza Jedi. wielkości okrętu. R2 przeciął jedno z ramion pająka i długi, ruchliwy chwytak poszybował leniwie Obi-Wan obejrzał się szybko i zobaczył maszynę Anakina tuż nad ogonem wła- w przestrzeń kosmiczną. Po chwili ten sam los spotkał następną kończynę agresywnego snego statku. Jej lewy statecznik znajdował się dosłownie na wyciągnięcie ręki od dysz androida. Wreszcie otworzył się panel w korpusie R2-D2 i wysunęło się z niego ramię z napędu podświetlnego myśliwca Obi-Wana. końcówką wymiany danych, którym robot astromechaniczny zaczął dźgać i okładać Anakin doprowadził do zderzenia. Celowo. okaleczonego intruza. Robił to tak długo, aż android-pająk zwolnił uchwyt i oderwał się I powtórzył to chwilę później. od poszycia myśliwca. Wirując bezradnie, napastnik wpadł w strumień ciągu napędu - Co ty wyrabiasz?! podświetlnego i odleciał w dal tak szybko, że Obi-Wan nie zdążył odprowadzić go - Pomagam ci... - Anakin mówił wolno, z wielkim skupieniem - ...w sterowaniu... wzrokiem. Obi-Wan pokręcił głową. Oto jego były uczeń dokonywał rzeczy niemożliwych. Nie tylko androidy separatystów stają się coraz sprytniejsze, pomyślał mistrz. Żaden inny pilot nie odważyłby się na taki manewr. Końcówka wymiany danych zniknęła w trzewiach R2 i niemal natychmiast otwo- Tylko że dla Anakina Skywalkera to, co absolutnie niemożliwe, dziwnym trafem rzyła się inna klapka, tym razem w kopule. Hak umocowany na lince wystrzelił wprost było zaledwie trudne. w chmurę gazu, który wydobywał się z przedniej części prawego skrzydła myśliwca Obi-Wan pomyślał, że po tylu latach powinien był już chyba do tego przywyknąć. Obi-Wana, by wyciągnąć z niej szamoczącego się androida-pająka. Srebrzyste szczypce Podczas gdy takie całkiem niepotrzebne myśli przebiegały mu przez głowę, przy- chwyciły linkę, próbując przyciągnąć się bliżej, a ramiona zakończone piłami wściekle glądał się dość nieuważnie błękitnawej poświacie pola energetycznego, które zamykało przecinały próżnię, póki Anakin nie odpalił silników manewrowych, a R2 nie przeciął rosnący z każdą chwilą wlot hangaru. Ze sporym opóźnieniem dotarło do niego, na co linki. Bezradny pająk poszybował w kosmos, ku szalejącej bitwie. właściwie patrzy. - Wiesz, jeśli chodzi o Artoo - odezwał się Obi-Wan - to zaczynam rozumieć, dla- - Anakinie... - zaczął. Spróbował przełączyć się na ręczne sterowanie, ale bez po- czego traktujesz go tak, jakby był żywą istotą. wodzenia. - Naprawdę? - Słychać było, że Anakin się uśmiecha, wypowiadając to słowo. - Myśliwiec Anakina uniósł się trochę i popchnął w dół lewy płat jego maszyny, Chciałeś powiedzieć „go" czy „to"? trącając go tuż obok iskrzącej kupki złomu, która jeszcze niedawno była robotem - A, tak. - Obi-Wan zmarszczył brwi. - Oczywiście, masz rację. Więc... przekaż astromechanicznym z serii R4. Artoo podziękowania. - Anakinie! - Sam mu podziękuj. Janko5 Janko5 Strona 15 29 Matthew Stover Zemsta Sithów 30 - Daj mi... jeszcze sekundę, mistrzu. - Napięcie w głosie Anakina zdawało się na- mogła roztopić podeszwy butów - smudze spalenizny, którą pozostawił na pokładzie rastać. Stłumiony huk. Następny, jeszcze głośniejszy. A potem zgrzyt i pisk rozrywa- jego „lądujący" myśliwiec. nego metalu. - Nie jest to... aż takie proste... jak wygląda... Hangar był pełen robotów bojowych. - Anakinie! Obi-Wan rozluźnił ramiona i ugiął nogi w kolanach, unosząc miecz na wysokość - O co chodzi? twarzy. Miał przed sobą zbyt wielu przeciwników, by dać im radę samotnie, ale nie - Wlot do hangaru... przeszkadzało mu to. - Co z nim? Przynajmniej wysiadł w końcu z tego przeklętego myśliwca. - Zauważyłeś, że jest zamknięty polem? - Naprawdę? Anakin wleciał do hangaru, przecinając wartki nurt błyskawicznie zamarzającego - Naprawdę. - Obi-Wan nie miał ochoty dodawać, że tarcza energetyczna jest już gazu, w którym fruwało żelastwo wyrzucone z pokładu. Ostatnie muśnięcie wolantu tak bliska, że nieomal wyczuwa jej smak. przepchnęło myśliwiec pomiędzy domykającymi się, zębatymi skrzydłami wrót - do- - Ach, tak. Przepraszam, byłem trochę zajęty. kładnie w tym samym momencie, w którym owiewka maszyny Obi-Wana pomknęła w Obi-Wan zamknął oczy. przeciwnym kierunku. Wczuł się w Moc i sięgnął umysłem w głąb splątanych obwodów statku, starając Statek Kenobiego był w tej chwili już tylko żarzącą się kupą złomu na końcu dłu- się zlokalizować panel testowy napędu podświetlnego. Lekkim dotknięciem myśli uru- giej, ciemnej smugi wyznaczającej trasę poślizgu. Sam Obi-Wan, z brodą ozdobioną chomił procedurę, której używa się jedynie podczas prób serwisowych: cała wstecz. kryształkami lodu, stał w zacieśniającym się kręgu robotów bojowych, trzymając w Pióropusz rozżarzonych szczątków, który dotąd ciągnął się za jego maszyną ni- pogotowiu włączony miecz. czym ogon komety, wyprzedził go nagle i sekundę później wyparował w kontakcie z Anakin wyhamował łukiem i posadził maszynę na pokładzie startowym, przy oka- polem energetycznym hangaru. Dokładnie taki sam los czekał lada chwila ocalałą część zji zwalając z nóg spory zastęp robotów, które znalazły się w zasięgu strumieni jono- myśliwca. wych. Przez sekundę znowu był dziewięcioletnim chłopcem w królewskim hangarze w Jedyną korzyścią z „całej wstecz", którą Kenobi zdołał wydusić ze zdychających Theed, który po raz pierwszy dotknął sterów prawdziwego statku i równie prawdziwy- silników, było to, że mógł jeszcze raz popatrzeć na zbliżającą się śmierć. mi działami zaczął niszczyć roboty bojowe... W tym momencie przed dziobem jego statku śmignął myśliwiec Anakina. Lecąc Tutaj robił właściwie to samo, tyle że gdzieś na okręcie separatystów przebywał od lewej do prawej, bluznął ogniem z dział laserowych i emitery pola energetycznego Palpatine. Nie mógł wykluczyć, że jeden ze stojących w hangarze lekkich wahadłow- po prawej stronie hangaru eksplodowały, sypiąc odłamkami. Błękitnawa poświata za- ców będzie potrzebny, żeby bezpiecznie przewieźć Wielkiego Kanclerza Palpatine na migotała, przygasła i wreszcie zniknęła, odsłaniając pokład startowy - dokładnie w powierzchnię planety. Kilkadziesiąt boltów szalejących w zamkniętym hangarze mogło chwili, gdy obracający się bezwładnie wrak myśliwca minął jej granicę, by runąć na zmienić te jednostki w bezużyteczny złom. płytę lądowiska w deszczu iskier i z rykiem torturowanego metalu. Musiał więc wziąć sprawy w swoje ręce. Cała maszyna - a raczej to, co z niej zostało - zaczęła wibrować gwałtownie w po- Wcisnął klawisz, a gdy owiewka została odstrzelona, wyskoczył z kabiny i stanął tężnym strumieniu powietrza ulatującego z hangaru przez niezabezpieczony wlot. na skrzydle. Roboty bojowe natychmiast otworzyły ogień, Anakin zaś zapalił klingę Skrzydła pancernych wrót drgnęły i zaczęły zbliżać się do siebie, by uszczelnić okręt. miecza świetlnego. Obi-Wan raz jeszcze sięgnął Mocą do panelu testowego, tym razem po to, by odciąć - Artoo, znajdź gniazdo komputera. zasilanie silników. Nie zdołał jednak odpalić ładunków wybuchowych, które pozwalały Mały android gwizdnął w odpowiedzi, a Jedi pozwolił sobie na krzywy uśmiech. na odstrzelenie owiewki kabiny - szybko nabrał niemiłego przekonania, że były one Czasami miał wrażenie, że naprawdę rozumie elektroniczny język robota astromecha- jedyną rzeczą w zmasakrowanym myśliwcu, która za nic w świecie nie zechce wy- nicznego. buchnąć. - Nie martw się o nas. Znajdź Palpatine'a. No, ruszaj, będę cię osłaniał. Sięgnął po miecz i pod transpastalową kopułką rozbłysło błękitne ostrze energe- R2-D2 wysunął się z gniazda i wylądował na pokładzie. Anakin skoczył w jego tyczne. Jedno cięcie rozpołowiło owiewkę, a wicher gwałtownej dekompresji natych- stronę i otwierając się na Moc, zaczął parować kaskady ognia. Jeden po drugim roboty miast porwał jej szczątki i cisnął w otwartą przestrzeń. Obi-Wan wyskoczył z kabiny i bojowe zaczęły iskrzyć, padać i zastygać w bezruchu. również dał się ponieść przeraźliwie zimnej masie powietrza. W tym momencie myśli- - Do terminalu! - Anakin musiał teraz przekrzykiwać wycie Masterów i huk eks- wiec eksplodował. plodujących maszyn. - Ja lecę do Obi-Wana! Fala uderzeniowa przyspieszyła lot Kenobiego, a Moc pomogła mu utrzymać rów- - Nie trzeba. nowagę. Wylądował całkiem pewnie na ciemnej - i wciąż jeszcze na tyle gorącej, że Janko5 Janko5 Strona 16 31 Matthew Stover Zemsta Sithów 32 Anakin odwrócił się gwałtownie i zobaczył za sobą Kenobiego, który właśnie przecinał na pół łeb kolejnego robota. - Miło, że o mnie pomyślałeś, Anakinie - powiedział mistrz Jedi z łagodnym ROZDZIAŁ uśmiechem - ale, jak widzisz, to ja przyszedłem do ciebie. 2 Oto oni: Obi-Wan i Anakin. Są sobie bliżsi niż przyjaciele. Bliżsi niż bracia. Choć Obi-Wan jest o szesnaście standardowych lat starszy od Anakina, razem stawali się mężczyznami. Żaden nie wy- obraża sobie życia bez drugiego. Wojna spoiła ich życiorysy w jedno. Nie chodzi tu jednak tylko o Wojny Klonów. Dla Obi-Wana i Anakina wojna roz- poczęła się na Naboo, gdy Qui-Gon Jinn zginął z ręki Lorda Sithów. Mistrz i padawan, rycerze Jedi, prowadzą wojnę od trzynastu lat. Wojna jest ich życiem. A życie jest ich bronią. Cokolwiek dałoby się powiedzieć o mądrości sędziwego mistrza Yody, o śmier- DOOKU cionośnej perfekcji posępnego Mace'a Windu, o odwadze Ki-Adi-Mundiego, o subtel- ności Shaak Ti - bo przecież wielkości tych Jedi nikt nie kwestionuje - to jednak ich Burza blasterowego ognia, hulającego rykoszetem po całym hangarze, ucichła na- dokonania bledną w obliczu legendy Kenobiego i Skywalkera. gle. Roboty bojowe najpierw grupkami wycofały się w stronę stojących na lądowisku Ci dwaj stają do walki samotnie. statków, a potem, kryjąc się za nimi, pospiesznie się ewakuowały wszystkimi otwartym Razem są niepowstrzymani. Niepokonani. Są ostateczną bronią zakonu Jedi. Kie- włazami. dy zwycięstwo jest jedynym rozwiązaniem, to im powierza się misję. Ostrze miecza Obi-Wana zgasło z sykiem, odsłaniając znajomy grymas na jego A Obi-Wan i Anakin zawsze odpowiadają na wezwanie. twarzy. To, czy legendarna mądrość Obi-Wana mogłaby pokonać surową siłę Anakina w - Nie cierpię, kiedy to robią. otwartej walce bez żadnych reguł, wciąż pozostaje tematem dyskusji w domach, bodź- Rękojeść miecza Anakina wisiała już u jego pasa. cem do bójek na pięści w szkołach i przedmiotem sporów w salonach politycznych - Kiedy co robią? Republiki. Starcia te jednak zawsze kończą się tak samo: adwersarze przyznają, że - Przerywają walkę i wycofują się bez powodu. odpowiedź na to pytanie nie ma najmniejszego znaczenia. - Zawsze jest jakiś powód, mistrzu. Obi-Wan skinął głową. Anakin i Obi-Wan nigdy nie stanęliby przeciwko sobie. - Właśnie dlatego nie cierpię, kiedy to robią. Nie mogliby tego zrobić. Anakin spojrzał na dymiące resztki robotów rozsiane po płycie pokładu startowe- Są drużyną. Jedyną w swoim rodzaju. go, wzruszył ramionami i poprawił czarną rękawicę. I obaj wierzą niezachwianie, że tak pozostanie na zawsze. - Artoo gdzie jest kanclerz? Końcówka wymiany danych poruszyła się w gnieździe ściennym, oko holoprojek- tora umocowanego w kopułce androida drgnęło i tuż przy bucie Anakina ukazał się niebieskawy obraz - duch wykreowany laserem skanującym. Palpatine siedział w wiel- kim obrotowym fotelu. Obraz nie był najlepszy, bez trudu dało się jednak dostrzec, że kanclerz wygląda na wyczerpanego i obolałego, ale z całą pewnością nie martwego. Serce Anakina uderzyło mocniej, tłukąc boleśnie o żebra. Więc jednak się nie spóźnił. Nie tym razem. Opadł na jedno kolano i zmrużył oczy, wpatrując się w obraz z holoprojektora. Palpatine wyglądał tak, jakby postarzał się o dziesięć lat od chwili, kiedy Anakin wi- dział go po raz ostatni. Mięśnie szczęki młodego Jedi stężały. Jeżeli Grievous zranił kanclerza, jeżeli tylko go tknął... Ręka z durastali, ukryta w czarnej rękawicy, zacisnęła się z taką mocą, że elektro- niczny sygnał zwrotny przyprawił go o ból ramienia. Janko5 Janko5 Strona 17 33 Matthew Stover Zemsta Sithów 34 - Znalazłeś go? - spytał stojący za nim Obi-Wan. - To żaden wybór. - Anakin wstał. Mechaniczna dłoń zacisnęła się w pięść i zawi- Obraz zmarszczył się i znikł, ustępując miejsca planowi krążownika. W górnej sła centymetr od rękojeści miecza świetlnego. - Niech zapyta. Moja odpowiedź wisi tu, części schematu, w najwyższym punkcie okrętu, R2 wyświetlił pulsujący, niebieski na pasie. punkt. - Bądź rozsądny, Anakinie. Najważniejsze jest bezpieczeństwo kanclerza. - W kwaterze generała. - Obi-Wan skrzywił się z niechęcią. - A gdzie sam - Tak... tak, oczywiście. - Lód w piersi Anakina stopniał. - W porządku, jesteśmy Grievous? w pułapce. Co teraz zrobimy? Niebieski pulsar przesunął się na mostek krążownika. Ruszając w stronę najbliższego wyjścia z hangaru, Obi-Wan pozwolił sobie na - Hm... ochroniarze? lekki uśmiech. Obraz hologramu zadrżał ponownie i raz jeszcze przyjął postać kwatery generała. - To samo co zawsze, mój młody przyjacielu: uruchomimy jej mechanizm. Wydawało się jednak, że Palpatine jest sam. Fotel stał pośrodku pustej przestrzeni, a za - Podoba mi się ten plan. - Anakin odwrócił się w stronę R2-D2. -Artoo, zostaniesz nim widać było łuk ściany z transpastali. tutaj... - To bez sensu - mruknął Anakin. Mały android przerwał mu oburzonym świergotem. - Wręcz przeciwnie. To pułapka. - Żadnych protestów. Zostań. Mówię poważnie. Anakin ledwie usłyszał odpowiedź mistrza. Wpatrywał się w swoją mechaniczną Gwizd, który Anakin usłyszał w odpowiedzi, brzmiał zdecydowanie smętnie. rękę. Otworzył dłoń, zacisnął pięść i znowu rozluźnił palce. Ból spłynął z barku w dół, - Posłuchaj, Artoo, ktoś musi utrzymać łączność z tutejszym komputerem. Czy ja przez biceps... mam końcówkę wymiany danych? I nie zatrzymał się. Android wreszcie dał się przekonać, ale na pożegnanie świsnął zuchwale, jakby Anakin poczuł dreszcz w łokciu i przedramieniu, w nadgarstku zapiekły rozżarzo- chciał podpowiedzieć swojemu panu, gdzie może poszukać tej końcówki. ne kamienie, a dłoń... Obi-Wan, który czekał przy otwartym włazie, pokręcił głową. Dłoń paliła go żywym ogniem. - Doprawdy, sposób, w jaki rozmawiasz z tą maszyną... A przecież nie była to jego dłoń. Nie jego nadgarstek, nie jego przedramię i nie je- - Ostrożnie, mistrzu - przestrzegł młody Jedi, idąc w jego stronę. -Urazisz uczucia go łokieć. Wszystko to było składanką elektrycznie napędzanych, durastalowych ele- Artoo i... mentów. Urwał w pół zdania i stanął jak wryty, z dziwnym wyrazem twarzy, jakby próbo- - Anakinie? wał jednocześnie zmarszczyć brwi i uśmiechnąć się. - Boli - syknął Skywalker, obnażając zęby. - Anakinie? - Co? Proteza? Kazałeś sobie wmontować sensory bólu? Nie odpowiedział. Nie mógł odpowiedzieć. Oczami umysłu zobaczył obraz. Nie, - Nie kazałem. Właśnie o to chodzi. nie obraz - rzeczywistość. - Ten ból powstaje w twoim umyśle. Wspomnienie czegoś, co jeszcze się nie wydarzyło. - Nie. - Anakin poczuł, że nagły mróz ścina jego serce. Kiedy się odezwał, jego Zobaczył hrabiego Dooku na kolanach. I miecze świetlne skrzyżowane na jego głos był zimny jak kosmiczna pustka. - Wyczuwam go. gardle. - Kogo? Chmury w jednej chwili opuściły jego serce: chmury Jabiim, Aagonaru, Kamino, - Dooku. On tu jest. Na tym okręcie. nawet te z obozu Tuskenów. Po raz pierwszy od zbyt wielu lat poczuł się młody, tak - Aha. - Obi-Wan skinął głową. - Na pewno. młody, jakim był w rzeczywistości. - Ty... wiedziałeś? Młody, wolny i pełen światła. - Domyślałem się. Sądzisz, że Grievous nie znalazłby przy kanclerzu urządzenia - Mistrzu... - Wydawało się, że Anakin przemawia nie swoim głosem. Jak ktoś, kto naprowadzającego? To nie przypadek, że mimo zagłuszania łączności akurat ten sygnał nie widział tego, co widział i nie zrobił tego, co zrobił. - Mistrzu, tutaj... teraz... ty i ja... był mocny i czytelny. To pułapka. Pułapka na Jedi. - Obi-Wan położył dłoń na ramie- - Tak? niu Anakina i spojrzał na niego z powagą, jakiej były padawan nigdy jeszcze u niego Anakin przymknął i zaraz otworzył oczy. nie widział. - Prawdopodobnie pułapka zastawiona na nas. Osobiście. - Zdaje się, że za chwilę wygramy tę wojnę. Anakin zacisnął szczęki. - Myślisz o tej chwili na Geonosis, kiedy Dooku próbował przeciągnąć cię na swo- Za wielkim, półkolistym ekranem ściennym rozgrywała się bitwa. Skomplikowane ją stronę? Zanim wysłał cię na śmierć? algorytmy przetwarzania obrazu pozwalały skompresować go tak, by gołym okiem - Nie można wykluczyć, że ponownie staniemy przed takim wyborem. można było podziwiać to, co działo się na orbicie stolicy galaktyki: krążowniki, w od- Janko5 Janko5 Strona 18 35 Matthew Stover Zemsta Sithów 36 ległości setek kilometrów wymieniające ogień niemal z prędkością światła, wyglądały kogoś słabszego. Mając Moc za sprzymierzeńca w podtrzymywaniu postawy pełnej tak, jakby leciały burta w burtę, połączone pulsującymi linami ognia. Strzały z turbola- godności, Dooku mógł pozwolić sobie jedynie na lekkie uniesienie brwi. serów przypominały świetliste patyki, rozpadające się na drzazgi w kontakcie z tarcza- - A przy okazji, czy mogę zasugerować, żeby poświęcił pan nieco uwagi bezpie- mi energetycznymi albo rozkwitające w miniatury supernowych i połykające całe okrę- czeństwu tego okrętu? Przyzna pan, że jeśli obaj zginiemy na jego pokładzie, wysiłek ty. Praktycznie niewidzialne myśliwce, walczące chmarami niczym komary, stawały się wojenny Konfederacji ucierpi na tym dość znacznie. świetlistymi motylami, odbywającymi godowe tańce -jak zawsze bywało u schyłku - Już się tym zająłem, hrabio. Czy mój pan życzy sobie monitorować postępy Jedi? krótkiej wiosny na Coruscant. Mogę przełączyć na ten kanał obraz z kamer systemu bezpieczeństwa. Przed olbrzymią krzywizną komputerowo przetworzonej rzezi, pośrodku prze- - Dziękuję, generale. Bardzo to uprzejme z pańskiej strony. stronnej i pustej sali, stał samotny fotel. Nazywano go „fotelem generała", cały aparta- - Ależ nie ma za co, panie. Grievous, bez odbioru. ment zaś ulokowany na szczycie wieży okrętu flagowego nazywano „kwaterą genera- Hrabia Dooku pozwolił sobie na niemal niezauważalny uśmiech. Nienaganne ma- ła". niery - charakterystyczne dla prawdziwego arystokraty -jemu wydawały się czymś Plecami do fotela i do przykutego doń człowieka, z rakami założonymi na plecach naturalnym, natomiast w jakiś sposób zawsze robiły wielkie wrażenie na pospólstwie. pod peleryną z jedwabistego, ale mocnego jak pancerz materiału zwanego durasplotem, A także na tych, którzy intelektem nie wybijali się nad pospólstwo, mimo osiągnięć i stał hrabia Dooku. odpowiedzialnych stanowisk - na przykład na tym odrażającym cyborgu Grievousie. Darth Tyranus, Lord Sithów. Dooku westchnął, wsłuchany we własne myśli. Grievous bywał użyteczny, nie Spoglądał na dzieło swojego mistrza w przekonaniu, że jest dobre. tylko jako utalentowany dowódca, ale także, już wkrótce, jako doskonały kozioł ofiar- Więcej niż dobre: doskonałe. ny, którego można będzie obciążyć winą za wszelkie okrucieństwa tej ponurej - acz Nawet drgania pokładu, które wyczuwał przez podeszwy wysokich butów, gdy w niezbędnej - wojny. Ktoś musiał wziąć na siebie tę rolę, a Grievous nadawał się ideal- okręt trafiały nieprzyjacielskie torpedy i turbolaserowe bolty, odbierał jako pochwałę nie. Bo przecież trudno było sobie wyobrazić, że kozłem ofiarnym stanie się Dooku. genialnego planu. Między innymi po to rozgrywała się teraz gigantyczna bitwa o stołeczną planetę. Za jego plecami rozległ się szum pokładowego holokomu, a sekundę później z Ale nie tylko po to. głośnika popłynął głos - syntetyczny, a zarazem osobliwie ekspresyjny, jak gdyby Niebieski obraz z holoprojektora przyjął kształt miniaturowych postaci Kenobiego człowiek przemawiał przez elektroniczny wokabulator droida. i Skywalkera, których Dooku widywał w podobnych okolicznościach tak wiele razy: - Lordzie Tyranusie, Kenobi i Skywalker właśnie przybyli. ramię przy ramieniu, z wirującymi mieczami w dłoniach, entuzjastycznie rąbiący na - Tak. - Dooku uznał, że to wystarczająca odpowiedź. Wyczuwał obu w Mocy. - kawałki androida za androidem... Wydaje im się, że wygrywają pomyślał hrabia. Tym- Zapędzić ich do mnie. czasem robią wszystko, by znaleźć się dokładnie w tym miejscu, w którym chcą ich - Panie, muszę wyrazić obiekcje co do... zobaczyć Lordowie Sithów. Dooku odwrócił się i spojrzał z góry na błękitnawy, holograficzny wizerunek do- Dooku pokręcił głową. Jak dzieci. wódcy „Niewidzialnej Ręki". Niemal zbyt łatwo to szło. - Pańskie obiekcje zostały odnotowane, generale. Niech pan zostawi Jedi mnie. - Ale jeśli zapędzimy ich do mojej kwatery, odnajdą kanclerza! Właściwie dlacze- Oto Dooku, Darth Tyranus, hrabia Serenno: go on jest jeszcze na pokładzie? Powinien zostać ukryty. I dobrze strzeżony. Należało Niegdyś wielki mistrz Jedi, teraz jeszcze większy Lord Sithów, Dooku jest mrocz- wyekspediować go poza system wiele godzin temu! nym kolosem górującym nad galaktyką. Śmiertelny wróg skorumpowanej Republiki, - Sprawy wyglądają tak, jak wyglądają- odparł hrabia Dooku -ponieważ takie jest sztandarowa postać Konfederacji Niezależnych Systemów, jest uosobieniem tego, co życzenie Lorda Sidiousa. Jeśli więc upiera się pan przy swoich obiekcjach, proszę za- szokuje i wzbudza podziw. meldować mu o nich osobiście. Był jednym z najbardziej szanowanych i najpotężniejszych Jedi w historii zakonu, - Ja... Nie wydaje mi się, żeby to było konieczne. liczącej dwadzieścia pięć tysięcy lat, a jednak w wieku lat siedemdziesięciu uznał, że - Doskonale. Proszę ograniczyć swoje wysiłki do powstrzymania ewentualnych zasady nie pozwalają mu dłużej służyć Republice, w której władza polityczna przypada posiłków dla Kenobiego i Skywalkera. Bez wsparcia swoich ukochanych klonów Jedi temu, kto wyłoży najwięcej pieniędzy. Pożegnał więc swojego byłego padawana, Qui- nie są dla mnie zagrożeniem. Gona Jinna, który sam zdążył zostać legendarnym mistrzem, pożegnał najbliższych Pokład znowu zadrżał, tym razem mocniej. Zaraz potem nastąpiła gwałtowna przyjaciół z Rady Jedi - Mace'a Windu i sędziwego mistrza Yodę - i wreszcie pożegnał zmiana wektora działania sztucznej grawitacji, która zapewne posłałaby na podłogę się z samym zakonem Jedi. Janko5 Janko5 Strona 19 37 Matthew Stover Zemsta Sithów 38 Zalicza się go w poczet Straconych - tych Jedi, którzy wyrzekli się swojego dzie- Nietolerancja stanowi dla niego normę w niespokojnym wszechświecie, pełnym dzictwa i przestali być rycerzami, by służyć ideałom, które wydawały im się ważniejsze niezdyscyplinowanych istot. od tych, które krzewił zakon. Stracona Dwudziestka, jak nazwano tę grupę, gdy dołą- Mściwość to rozrywka - Dooku czerpie niemałą przyjemność z cierpień swoich czył do niej Dooku, dotąd jest wspominana z czcią i żalem przez pozostałych Jedi. Wi- wrogów. zerunki tych, którzy odeszli z zakonu, uwiecznione w brązie, zdobią główną nawę Ar- Duma jest cnotą arystokraty, a gniew jego niezbywalnym prawem, gdy ktokolwiek chiwum Świątyni. próbuje kwestionować jego prawość, honor czy w pełni zasłużoną pozycję na szczycie Stały się melancholijnym symbolem tego, że potrzeb niektórych Jedi nie zaspokaja naturalnej hierarchii władzy. sama przynależność do zakonu. Przemoc w imię moralności wydaje mu się idealnie sensowna, gdy obrzydliwie Dooku przeniósł się do rodzinnej posiadłości w systemie planetarnym Serenno. brudne sprawy zwyczajnych istot przestają pasować do jakże oczywistej struktury Spo- Przyjmując na powrót dziedziczny tytuł hrabiego, stał się jedną z naj zamożniej szych łeczeństwa Doskonałego. istot w galaktyce. A w tej galaktyce, na wskroś przesiąkniętej korupcją, taki majątek Jest całkowicie niezdolny do przejmowania się tym, co myślą o nim inni. Interesu- mógł kupić mu przychylność dowolnej liczby senatorów. Dooku mógł tą drogą zyskać je go jedynie to, co inni mogą dla niego zrobić. I co mogą zrobić jemu. na przykład pełną kontrolę nad Republiką. Całkiem możliwe, że jest taki, jaki jest, właśnie dlatego że mieszkańcy galaktyki Lecz człowiek z takim dziedzictwem, o tak mocnych zasadach, nie mógłby stać się wydają mu się... mało interesujący. włodarzem śmietniska, hersztem hordy ścierwojadów kłócących się o resztki, a tym A nawet, w pewnym sensie, mało realni. właśnie była dla niego Republika i rządzący nią ludzie. Dla Dooku wszelkie inne stworzenia są abstrakcją, schematycznymi szkicami, któ- Dlatego też Dooku wykorzystał potęgę rodzinnej fortuny - i jeszcze większy po- re podzielić można na dwie kategorie. Pierwszą kategorią są Aktywa: istoty, które tencjał swojej niekwestionowanej prawości - do zainicjowania akcji oczyszczania ga- można wykorzystać w różnych celach. Aktywami byli - i do pewnego stopnia nadal są - laktyki z plagi tej tak zwanej demokracji. na przykład Jedi, a zwłaszcza Mace Windu i Yoda. Obaj tak długo uważali go za swo- Teraz jest ikoną ruchu separatystów, jego najbardziej znaną twarzą. Dla Konfede- jego przyjaciela, że wreszcie oślepli do reszty i po dziś dzień nie potrafią pojąć, czym racji Niezależnych Systemów stał się tym, czym Palpatine dla Republiki: żywym sym- właściwie zajmuje się ich były towarzysz. Aktywami są też, naturalnie tylko tymcza- bolem słusznej sprawy. sowo, Gildia Kupiecka, Galaktyczny Klan Bankowy, Unia Technokratyczna, Sojusz Taka jest publicznie znana historia jego życia. Korporacyjny oraz konstruktorzy broni z Geonosis. Nawet galaktyczny motłoch bywa Taka jest historia, w którą nawet sam Dooku, w chwilach słabości, prawie wierzy. pożyteczny, choćby jako publiczność wystarczająco liczna, by zapewnić swojemu bo- Prawda jest jednak bardziej złożona. haterowi odpowiedni poklask. Dooku jest... inny. Drugą kategorią są Zagrożenia. Mieszczą się w niej wszystkie świadome istoty, Nie pamięta dokładnie, w jaki sposób to odkrył. Być może zdarzyło się to, gdy był które nie należą do kategorii pierwszej. młodym padawanem i został zdradzony przez innego ucznia, który mienił się jego przy- Trzeciej kategorii nie ma. jacielem. Lorian Nod powiedział mu to prosto w twarz. Pewnego dnia może zabraknąć i drugiej, bowiem uznanie przez hrabiego Dooku - Ty nawet nie wiesz, czym jest przyjaźń. za zagrożenie zazwyczaj równa się wyrokowi śmierci. Wyroki takie ciążą już na przy- Rzeczywiście, nie wiedział. kład na jego obecnych sprzymierzeńcach: przywódcach wspomnianej Gildii Kupiec- Był wtedy wściekły, rzecz jasna; aż kipiał na myśl, że jego reputacja została wy- kiej, Galaktycznego Klanu Bankowego, Unii Technokratycznej i Sojuszu Korporacyj- stawiona na szwank. Był też zły na siebie, bo popełnił błąd w ocenie: uznał za sojusz- nego, a także na zbrojmistrzach z Geonosis. nika kogoś, kto w istocie był jego wrogiem. Najbardziej zdumiewającym aspektem tej Zdrada jest bowiem bronią Sithów. sprawy było to, że ów „przyjaciel", który zdradził go przed innymi Jedi, oczekiwał od niego współudziału w kłamstwie w imię „przyjaźni". Hrabia Dooku z klinicznym niesmakiem obserwował niebieskawe miniatury Ke- Było to tak niedorzeczne, że Dooku nie znalazł słów, by odpowiedzieć. nobiego i Skywalkera, zajętych niedorzeczną parodią walki; ścigani przez roboty- W istocie jednak do tej pory nie jest do końca pewny, co rozmaite istoty mają na niszczyciele aż do drzwi turbowind, umykali nimi w górę, w dół, a czasem i na boki. myśli, gdy mówią o przyjaźni. Miłość, nienawiść, radość, gniew - choć wyczuwa ener- - Będzie to - rzekł wolno, z namysłem, jakby przemawiał wyłącznie do siebie - gię tych emocji u innych, w jego pojęciu są to uczucia zgoła odmienne. wielkim wstydem, oddać się w niewolę komuś takiemu. Uczucia, które mają jakiś sens. Głos, który mu odpowiedział, brzmiał tak znajomo, że Dooku niekiedy brał go Zazdrość rozumie dobrze, podobnie jak instynkt posiadania; potrafi bronić się, i to nawet za głos własnych myśli. agresywnie, gdy ktoś sięga po jego własność. Janko5 Janko5 Strona 20 39 Matthew Stover Zemsta Sithów 40 - Wstyd jakoś przeżyjesz, Lordzie Tyranusie. Bądź co bądź, masz do czynienia z Dooku zmarszczył brwi, patrząc na holoprojekcję. Kenobi i Skywalker kontynu- największym z żyjących Jedi, prawda? Czyż nie dopilnowaliśmy, żeby cała galaktyka owali występ w taniej komedii, podróżując kolejną turbowindą- zapewne Grievous miał podzielała tę opinię? niezłą zabawę, kontrolując jej ruchy - podczas gdy nowe zastępy robotów pędziły za - W rzeczy samej, mistrzu. W rzeczy samej. - Dooku westchnął ponownie. Tego nimi ku własnej zagładzie. dnia czuł w kościach każdą godzinę osiemdziesięciu trzech lat swojego życia. - Bardzo Doprawdy, było to takie... to męczące, mój mistrzu, grać rolę złego przez tak długi czas. Zaczynam czekać z utę- Żałosne. sknieniem na tę honorową niewolę. - Czy wolno mi zasugerować, mistrzu, abyśmy dali Kenobiemu ostatnią szansę? Niewolę, która pozwoliłaby mu przeczekać resztę wojny w komfortowych warun- Poparcie rycerza Jedi o takiej charyzmie byłoby bezcenne w dobie ustanawiania poli- kach, wyrzec się niedawnych sojuszników - pod pozorem nagłego odkrycia prawdziwej tycznej legitymacji naszego Imperium - powiedział skali zbrodni przeciwko cywilizacji, których dopuścili się separatyści - i związać swój - A, tak... Kenobi. - Głos jego pana był gładki jak jedwab. - Interesujesz się nim od los z nową władzą, nie utraciwszy ani odrobiny dawnej prawości i nie wyrzekłszy się dawna, nieprawdaż? ideałów. - Oczywiście. Jego mistrz był moim padawanem; w pewnym sensie Kenobi jest Z nową władzą... dla mnie jak wnuk... To ona była ich gwiazdą przeznaczenia przez te wszystkie lata. - Jest za stary. Zbyt głęboko zindoktrynowany. Nieodwracalnie skażony bajkami Władza czysta, jasna, bezpośrednia, w niczym niepodobna do tej zbieraniny nie- Jedi. Chyba ustaliliśmy to już na Geonosis, prawda? On sobie wyobraża, że służy samej douczonego motłochu i istot nawet nieprzypominających ludzi, mieszaniny kształtują- Mocy; rzeczywistość jest niczym w obliczu tak silnej wiary. cej wizerunek obecnej Republiki, którą tak gardził. Rząd, któremu Dooku mógłby słu- Dooku westchnął. Pomyślał, że właściwie nie powinien teraz stwarzać problemów, żyć, musiał być uosobieniem władzy. skoro raz już nie zawahał się wydać wyroku śmierci na Kenobiego. Ludzkiej władzy. - Tak, to prawda. Jakie to szczęście, że ja nigdy nie dałem się zwieść podobnym Nie przypadkiem motorem napędowym sił Konfederacji Niezależnych Systemów iluzjom. byli Neimoidianie, Skakoanie, Quarrenowie, Aqualishe, Muunowie, Gossamowie, Sy - Kenobi musi umrzeć. Dzisiaj. Z twojej ręki. Jego śmierć jest kluczem do ostat- Myrthianie, Koorivarowie i Geonosjanie. Z końcem wojny trzeba będzie zmiażdżyć niego zamka, który zatrzyma przy nas Skywalkera na zawsze. wszystkich obcych, odarłszy ich wcześniej ze wszystkiego, co posiadali. Ich ojczyste Dooku rozumiał doskonale: śmierć mentora nie tylko pomoże naruszyć i tak kru- systemy i ich bogactwa powinny trafić w ręce jedynych istot, którym można powierzyć chą równowagę emocjonalną Anakina, popychając go ku mrocznemu przeznaczeniu, taki potencjał. ale także usunie najpoważniejszą przeszkodę w nawróceniu młodego Jedi. Wiedział, że W ręce istot ludzkich. dopóki Kenobi pozostaje przy życiu, Skywalker nigdy nie przejdzie na stałe do obozu Dooku chciał służyć Imperium Człowieka. Sithów. Niezachwiana wiara Kenobiego w wartości Jedi była jak opaska na oczach jego A służyłby mu tak, jak potrafi. Urodził się po to, by to zrobić. Przede wszystkim byłego ucznia i jak kajdany pętające jego prawdziwą potęgę. unicestwiłby zakon Jedi i zbudował go na nowo: niesparaliżowany wolą zdeprawowa- Mimo wszystko Dooku miał pewne zastrzeżenia. Wszystko rozgrywało się zbyt nych, narcystycznych karłów nazywających siebie politykami, ale wolny, gotów wes- szybko. Czy Sidious przemyślał do końca implikacje swoje działania? przeć prawdziwą władzę i zaprowadzić rzeczywisty pokój w galaktyce, która tak bar- - Muszę o coś spytać, mistrzu... czy Skywalker naprawdę jest człowiekiem, jakie- dzo potrzebowała jednego i drugiego. go nam trzeba? Zakon, który nie próbowałby negocjować i nie starał się być mediatorem. - Jest potężny. Potencjalnie potężniejszy nawet ode mnie. Zakon gotów egzekwować prawo. - I właśnie dlatego - odparł z namysłem Dooku - chyba byłoby lepiej, gdybym za- Niedobitki zakonu Jedi mogłyby stać się zaczynem Armii Sithów. bił jego, a nie Obi-Wana. Pięścią Imperium. - Taki jesteś pewien, że potrafiłbyś tego dokonać? Z czasem pięść ta stałaby się potęgą, o jakiej Jedi nie śnili w najbardziej ponurych - Czymże jest potęga niepodparta dyscypliną? Ten chłopiec jest równie groźny dla koszmarach. Rycerze Jedi nie byli jedynymi użytkownikami Mocy w galaktyce - od samego siebie, jak dla swoich wrogów. A to jego mechaniczne ramię... - Dooku skrzy- Hapes po Haruun Kai, od Kiffu po Dathomirę, silni Mocą ludzie i prawie ludzie odma- wił usta w wystudiowanym grymasie obrzydzenia. - Ohyda. wiali oddania swoich dzieci na trwającą całe życie służbę zakonowi Jedi. Nie odmówi- - Może więc powinieneś był oszczędzić to prawdziwe? liby jednak Armii Sithów. - Hm... Dżentelmen nauczyłby się walczyć jedną ręką. - Dooku lekceważąco Nie mieliby wyboru. machnął dłonią. - On nie jest już w pełni człowiekiem. Jeśli chodzi o Grievousa, zaopa- trzenie go w te biomechaniczne komponenty można jeszcze jakoś wybaczyć, skoro był Janko5 Janko5

 

To tylko tagi:
pdf online
free download
pdf do pobrania
ebook za darmo
pobierz za darmo

 

DOSTĘP 24/H

POBIERAJ EBOOKI O DOWOLNEJ PORZE
 

ZA DARMO

BEZ PŁATNOŚCI/ANKIET
 

UPLOAD

Dodaj własny dokument i pozwól pobierać go innym