EP IV - Gwiezdne Wojny PDF

CZYTAJ ONLINE
Ebook download
EP IV - Gwiezdne Wojny

EP IV - Gwiezdne Wojny pdf czytaj online lub pobierz na swoje urządzenie. Dokument został dodany przez użytkownika.
EP IV - Gwiezdne Wojny



Jeśli jesteś autorem/wydawcą i uważasz, że ktoś wgrał ten dokument bez pozwolenia oraz łamie on prawa autorskie, napisz na adres [email protected] i powiadom nas o tym, a my usuniemy zakazany plik w 24h.

 

EP IV - Gwiezdne Wojny

 

Pobierz PDF


 

EP IV - Gwiezdne Wojny Ebook transkrypt - 20 pierwszych stron materiału:

 

Strona 1 Prolog Inna galaktyka, inny czas... Dawna Republika była Republiką z legendy sięgającej poza przestrzeń i czas. Nie trzeba pamiętać, gdzie się znajdowała i kiedy powstała, wystarczy wiedzieć, że... była to Republika. Kiedyś, pod mądrymi rządami Senatu, pod ochroną Rycerzy Jedi, Republika rozrastała się i rozkwitała. Zwykle jednak, gdy bogactwa i potęga przestają wzbudzać podziw i szacunek, a zaczynają budzić lęk, pojawiają się ci, których zła wola dorównuje chciwości. To właśnie zdarzyło się w Republice w szczytowym okresie jej rozwoju. Stała się niby potężne drzewo, wytrzymujące każdy napór, lecz od środka próchniejące, mimo iż z zewnątrz choroba nie była widoczna. Za namową i przy pomocy niespokojnych i żądnych władzy członków rządu, a także potężnych konsorcjów handlowych, ambitny senator Palpatine zdołał skłonić Senat, by mianował go Prezydentem. Obiecywał zaspokoić żądania niezadowolonych i odbudować dawną chwałę Republiki. Jednak gdy tylko objął rządy i poczuł się bezpieczny, ogłosił się Imperatorem i odizolował od skarg poddanych. W niedługim czasie stał się marionetką w rękach swych doradców i pochlebców, którym powierzył najwyższe stanowiska. Wołania o sprawiedliwość nie docierały do jego uszu. Gubernatorzy i urzędnicy Imperium zdradą i podstępem zniszczyli Rycerzy Jedi, obrońców sprawiedliwości w galaktyce. Strach zawładnął zgnębionymi ludami zamieszkującymi rozproszone gwiezdne systemy. Dla zaspokojenia osobistych ambicji często wykorzystywano siły zbrojne cesarstwa, zawsze w imieniu coraz bardziej odizolowanego Imperatora. Kilka systemów gwiezdnych zbuntowało się przeciw wciąż nowym gwałtom. Ogłosiły, że nie zgadzają się z Nowym Porządkiem i rozpoczęły walkę o odrodzenie Dawnej Republiki. Z początku było ich niewiele w porównaniu z tymi, w których Imperator wymuszał posłuch. W owych mrocznych dniach zdawało się rzeczą pewną, że jasny płomień oporu zostanie stłumiony, nim blaskiem nowej prawdy zdoła rozświetlić galaktykę uciskanych i krzywdzonych ludów... Z pierwszej Sagi "Dziennika Whills" Znaleźli się w niewłaściwym miejscu, o niewłaściwym czasie. Oczywiście zostali bohaterami. Leia Organa z Alderaan, senator I Strona 2 Ogromny lśniący glob rzucał w przestrzeń łagodne lśnienie barwy topazu - lecz nie był słońcem. Przez długi czas oszukiwał ludzi i dopiero, gdy jego obrońcy dotarli na pobliską orbitę, zrozumieli, że nie jest to trzecia gwiazda, lecz leżąca w podwójnym systemie planeta. Wydawało się niemożliwe, by cokolwiek, a zwłaszcza ludzie, mogło przetrwać w takim świecie. A jednak dwa słońca, typu G1 i G2, orbitowały wokół wspólnego środka masy z zadziwiającą regularnością, zaś Tatooine okrążał je w tak dużej odległości, że zdołał się tam wytworzyć wprawdzie niezwykle gorący, lecz dość stabilny klimat. Większą część powierzchni planety pokrywała pustynia, a jej niezwykły, typowy raczej dla gwiazd, żółty blask był rezultatem silnego światła dwóch słońc, padającego na piaski bogate w sód. To samo światło rozbłysło nagle na cienkiej metalicznej osłonie obiektu, pędzącego szaleńczo ku górnym warstwom atmosfery. Zmienna prędkość statku była celowa. Nie stanowiła efektu uszkodzenia, lecz rozpaczliwą próbę jego uniknięcia. Wąskie, niosące straszliwe energie smugi błyskały koło pancerza - wielobarwny sztorm destrukcji, niby stado tęczowych podnawek, próbujących przyssać się do większej od siebie i niechętnej im ryby. Jednemu z promieni udało się dosięgnąć uciekiniera. Trafił w centralną płetwę. Koniec statecznika rozpadł się, a metalowe i plastikowe strzępy wytrysnęły w przestrzeń, lśniąc jak klejnoty. Zdawało się, że cały statek zadrżał. Nad planetą pojawiło się także źródło tych śmiercionośnych promieni energii - sunący ociężale krążownik Imperium o sylwetce najeżonej niby kaktus dziesiątkami wyrzutni. Teraz, gdy łup był już blisko, przestały emitować światło. W mniejszym statku, tam gdzie został trafiony, od czasu do czasu błyskały eksplozje. Wśród absolutnego chłodu przestrzeni krążownik zbliżał się do swej rannej ofiary. Kolejna eksplozja wstrząsnęła dalekim sektorem statku, nie nazbyt jednak odległym według oceny Erdwa Dedwa i Ce Trzypeo, którzy, obijając się o ściany wąskiego korytarza, czuli się jak łożyska rozklekotanej maszyny. Na pierwszy rzut oka mogłoby się wydawać, że wysoki człekokształtny Trzypeo jest przełożonym, zaś krępy trójnogi Dedwa - wykonawcą jego poleceń. W istocie jednak, choć ten pierwszy prychnąłby pogardliwie, słysząc taką opinię, byli równi sobie pod każdym względem - z wyjątkiem gadatliwości. W tym Trzypeo oczywiście (i z konieczności) przewyższał swego towarzysza. Jeszcze jeden wybuch wstrząsnął korytarzem i wysoki robot zatoczył się. Jego niższy kolega lepiej sobie radził w tych okolicznościach - przysadzisty, cylindryczny korpus z nisko położonym środkiem ciężkości był doskonale wyważony na trzech grubych nogach. Erdwa Dedwa odwrócił się w stronę towarzysza, który oparty o ścianę starał się utrzymać równowagę. Wokół jedynego mechanicznego oka zagadkowo błysnęły światła, gdy mały robot oglądał poobijany pancerz przyjaciela. Metaliczne wióry i kurz pokrywały lśniące zazwyczaj brązem powierzchnie, wyraźnie widać było wgniecenia - pośredni rezultat uderzeń, które trafiły statek rebeliantów. Aż do ostatniego wstrząsu słyszeli ciągle niskie buczenie, którego nie zagłuszały najgłośniejsze nawet eksplozje. Nagle, bez widocznego powodu, basowy dźwięk. W korytarzu rozlegały się jedynie suche trzaski spięć w przekaźnikach i Strona 3 szum zamierających obwodów. Znowu wybuchy, tym razem naprawdę odległe, odbiły się echem od ścian. Trzypeo pochylił swą gładką, podobną kształtem do ludzkiej, głowę. Metalowe uszy nasłuchiwały uważnie. Owo naśladowanie ruchów człowieka nie było konieczne - jego czujniki dźwiękowe były wszechkierunkowe - lecz smukły robot został zaprogramowany tak, by w sposób doskonały dostosowywać się do towarzystwa ludzi, a to obejmowało także imitowanie ich gestów. - Słyszałeś to? - spytał, raczej retorycznie, swego spokojnego towarzysza. Chodziło mu o ten ucichły nagle, buczący dźwięk. - Wyłączyli główny reaktor i napęd. W jego głosie zabrzmiało ludzkie niedowierzanie i niepokój. Metalowa dłoń żałosnym gestem pocierała zmatowiały, szary bok, gdzie padająca wręga porysowała powierzchnię pancerza. Trzypeo miał skłonności do pedantyzmu i takie rzeczy wprawiały go w zakłopotanie. - Szaleństwo, zupełne szaleństwo - wolno pokręcił głową. - Tym razem na pewno będziemy zniszczeni. Erdwa odpowiedział nie od razu. Z odchylonym do tyłu beczułkowatym korpusem i mocno wsparty nogami o pokład, metrowej wysokości robot pochłonięty był obserwacją sufitu. Nie miał wprawdzie głowy, którą mógłby przekrzywić w geście nasłuchiwania, potrafił jednak wywrzeć wrażenie, że właśnie nasłuchiwaniu poświęca teraz swoją uwagę. Z jego głośnika dobiegła seria pisków i gwizdów, które nawet dla bardzo wyczulonego ludzkiego ucha byłyby tylko trzaskami zakłóceń. Dla Trzypeo jednak tworzyły one słowa tak jasne i czyste jak prąd stały. - Też uważam, że musieli wyłączyć napęd - przyznał. - Ale co teraz? Mamy zniszczony główny stabilizator i nie możemy wejść w atmosferę. A nie wierzę, żebyśmy mieli się po prostu poddać. W korytarzu pojawiła się nagle niewielka grupa mężczyzn w pomiętych mundurach, z wyrazem zdecydowania na twarzach. Nieśli miotacze i sprawiali wrażenie gotowych na śmierć. Trzypeo milcząc spoglądał za niani, póki nie zniknęli za zakrętem, potem odwrócił się do Erdwa. Ten trwał bez ruchu w nie zmienionej pozycji. Trzypeo także popatrzył w górę, choć wiedział, że zmysły jego kolegi są odrobinę bardziej czułe od jego własnych. - O co chodzi, Erdwa? Odpowiedzią była krótka, lecz gwałtowna seria pisków. Zresztą w chwilę później wysoka czułość sensorów nie była już potrzebna - po minucie czy dwóch śmiertelnej ciszy z góry dał się słyszeć delikatny zgrzyt, niby drapanie kota w drzwi. Źródłem niezwykłego dźwięku były ciężkie kroki i przesuwanie masywnego sprzętu po pancerzu zewnętrznym statku. - Dostali się do środka gdzieś nad nami - mruknął Trzypeo, słysząc kilka przytłumionych eksplozji. - Tym razem kapitan nie zdoła się wymknąć. - Odwrócił się i spojrzał na Erdwa. - Myślę, że lepiej będzie... Przerwał mu zgrzyt rozrywanego metalu. Oślepiający, aktyniczny blask zalał koniec korytarza - gdzieś tam starł się z atakującymi niewielki oddział, który kilka minut temu przechodził obok nich. Trzypeo odwrócił głowę w sam czas, by ochronić delikatne fotoreceptory od przelatujących kawałków metalu. W suficie pojawił się nagle otwór, przez który zeskakiwały w dół srebrzyste kształty, przypominające wielkie metaliczne krople. Oba roboty wiedziały, że żaden sztuczny twór nie jest zdolny do płynności Strona 4 ruchów, z jaką te postacie błyskawicznie zajmowały pozycje bojowe. Nowo przybyli nie byli maszynami, lecz ludźmi zakutymi w zbroje. Jeden z ruch spojrzał wprost na Trzypeo... Nie, nie na mnie, pomyślał nerwowo przerażony robot, lecz gdzieś dalej... Postać podniosła trzymany w dłoniach okrytych rękawicami ciężki miotacz.... za późno. Wiązka intensywnego światła trafiła ją w głowę. Strzępy zbroi, ciała i kości rozprysnęły się na wszystkie strony. Część atakującego oddziału odwróciła się w ich stronę i otworzyła ogień, celując poza dwa roboty. - Szybko! Tędy! - rzucił rozkazująco Trzypeo. Miał zamiar oddalić się od żołnierzy Imperium i Erdwa posłusznie ruszył za nim. Przeszli jednak ledwie kilka kroków, gdy zobaczyli grupę ludzi z załogi statku, zajmujących pozycje przed nimi i strzelających wzdłuż korytarza. W ciągu kilku sekund dym i krzyżujące się strumienie energii wypełniły przejście. Czerwone, zielone i błękitne błyskawice wypalały kawały plastiku ze ścian i podłogi, ryły długie szramy w metalowych powierzchniach. Krzyki rannych i umierających- dźwięk wysoce nierobotyczny, pomyślał Trzypeo - zagłuszały odgłosy nieorganicznej destrukcji. Jeden z promieni uderzył tuż przed robotem, a jednocześnie inny wypalił ścianę bezpośrednio za nim, odsłaniając iskrzące przekaźniki i szeregi przewodów. Energia podwójnej eksplozji pchnęła Trzypeo prosto w poszarpane kable, a dziesiątki prądów i zwarć zmieniły go w podskakującą, skręcającą się marionetkę. Przez metalowe zakończenia jego nerwów przepływały niezwykłe wrażenia. Nie sprawiały bólu, powodowały tylko zamieszanie. Za każdym razem, gdy próbował się uwolnić, rozlegał się gwałtowny trzask i przepalał się kolejny obwód. Zgiełk nie ustawał. Wciąż uderzały wokół niego tworzone przez ludzi pioruny. Walka trwała. W wąskim korytarzu kłębił się dym. Erdwa Dedwa uwijał się dookoła przyjaciela, próbując mu pomóc. Niewielki robot demonstrował flegmatyczną obojętność wobec szukających ofiary strumieni energii. Był tak niski, że większość z nich przelatywała ponad nim. - Ratunku! - wrzasnął Trzypeo, przerażony nagle informacją, którą przekazał jeden z jego wewnętrznych czujników. - Chyba coś się topi. Wyciągnij moją lewą nogę... To coś niedaleko serwomotoru. - Jak zwykle jego ton zmienił się nagle z proszącego na poirytowany. - To wszystko twoja wina! - zawołał gniewnie. - Powinienem wiedzieć, że nie wolno ufać logice niewydarzonej, termoizolowanej, pomocniczej maszyny przemeblowującej. Nie mam pojęcia, dlaczego się uparłeś, żebyśmy opuścili nasze stanowiska i wleźli w ten idiotyczny korytarz dojazdowy. Zresztą i tak nie ma to już znaczenia. Na pewno cały statek... Erdwa Dedwa przerwał mu serią gniewnych buczeń i gwizdów. W dalszym ciągu jednak precyzyjnymi ruchami rozcinał i odciągał poplątane przewody. - Ach tak? - odparł z ironią Trzypeo. - Życzę ci tego samego, ty mały... Wyjątkowo silny wybuch wstrząsnął korytarzem, uciszając gadatliwego robota. W powietrzu rozszedł się duszący odór palonego plastiku, a kłęby dymu przesłoniły wszystko. Dwa metry wzrostu. Dwunożny. Luźna czarna szata i funkcjonalna, choć dziwaczna metalowa maska ekranu oddechowego osłaniająca twarz - Czarny Lord Sith - Darth Vader. Wzbudzał lęk, krocząc pewnie korytarzami statku rebeliantów. Trwoga towarzyszyła każdemu z Czarnych Lordów, lecz aura zła, która otaczała tego właśnie, była na tyle intensywna, że zahartowani w bojach szturmowcy Strona 5 Imperium cofali się; na tyle groźna, że nawet oni zaczynali mruczeć coś nerwowo do siebie. Odważni do tej chwili członkowie załogi zaprzestawali oporu, rzucali broń i uciekali na sam widok zbroi Vadera, która choć czarna, nie była nawet w przybliżeniu tak mroczna, jak myśli okrytej nią istoty. Jeden cel, jedna idea, jedna obsesja opanowała teraz umysł Dartha Vadera. Płonęła w jego mózgu, gdy skręcał w kolejny korytarz zdobywanego statku. Tu dym zdawał się rozwiewać, choć wciąż słychać było odgłosy odległej strzelaniny. Tu walka już się skończyła, lecz gdzieś dalej trwała nadal. Jedynie robot zachował zdolność swobodnego poruszania się, gdy przechodził Czarny Lord. Ce Trzypeo zerwał wreszcie ostatni trzymający go kabel. Z dala dochodziły do niego krzyki ludzi - to bezlitośni żołnierze Imperium likwidowali ostatnie gniazda rebeliantów. Trzypeo spojrzał w dół, lecz był tam jedynie osmalony pokład. Rozejrzał się. - Erdwa Dedwa! Gdzie jesteś? - w jego głosie zabrzmiał niepokój. Chmury dymu rozstąpiły się na moment i w końcu korytarza Trzypeo dostrzegł przyjaciela. Był blisko, ale nie patrzył w jego stronę. Zastygł w pozycji wskazującej na wytężoną uwagę, nad nim zaś pochylała się - nawet elektronicznym fotoreceptorom trudno było przebić się przez gęsty, lepki opar - ludzka postać. Była młoda i smukła. Według zawiłych norm człowieczej estetyki, dumał Trzypeo, cechowało ją chłodne piękno. Jej drobna dłoń poruszała się przy frontowej części kadłuba Erdwa. Kłęby dymu znowu zgęstniały w chwili, gdy Trzypeo ruszył w ich stronę. A kiedy dotarł na miejsce, zastał tam już tylko Erdwa. Trzypeo rozejrzał się niepewnie. To prawda, roboty ulegają czasami elektronicznym halucynacjom... ale dlaczego miałby mu się przywidzieć człowiek? Wzruszył ramionami. W końcu dlaczegóż by nie, zwłaszcza jeśli uwzględnić niezwykłe wydarzenia minionej godziny, a także dawkę silnego prądu, którą niedawno wchłonął. Nie powinna go zaskakiwać żadna rzecz, którą mogłyby stworzyć jego nadwerężone obwody. - Gdzie byłeś? - spytał wreszcie. - Chowałeś się pewnie. Zdecydował się nie wspominać o tym być-może człowieku. Jeżeli była to halucynacja, to nie miał zamiaru dawać Erdwa satysfakcji informując, jak poważnie ostatnie wydarzenia zakłóciły działanie jego układów logicznych. - Będą tędy wracać - wskazał wzrokiem koniec korytarza. Nie dając małemu automatowi czasu na odpowiedź, ciągnął dalej. - Będą szukać ludzi, którzy przeżyli. Co zrobimy? Nie zaufają słowom dwóch mas, które należały do buntowników i nie uwierzą, że nic nie wiemy. Ześlą nas do kopalń przyprawy na Kessel albo rozbiorą na części potrzebne dla robotów bardziej godnych zaufania. A i to tylko wtedy, gdy nas uznają nas za programowane pułapki i nie rozwalą bez ostrzeżenia. Jeśli nie... Lecz Erdwa już się odwrócił i szybko potoczył korytarzem. - Czekaj, gdzie idziesz? Czy ty mnie w ogóle słuchasz? Przeklinając w kilkunastu językach, niektórych czysto mechanicznych, Trzypeo ruszył za swoim przyjacielem. Te jednostki R2, pomyślał, zachowują się tak, jakby zwierały im się obwody akurat wtedy, kiedy im to odpowiada. W korytarzu Przed centrum sterowania zdobytego statku tłoczyli się ponurzy jeńcy, spędzeni tutaj przez żołnierzy Imperium. Niektórzy leżeli ranni, niektórzy konali. Kilku oficerów oddzielono od reszty załogi; stali razem, rzucając pilnującym ich szturmowcom wojownicze spojrzenia i groźby. Nagle wszyscy - żołnierze i rebelianci - ucichli jak na komendę. Zza zakrętu Strona 6 wynurzyła się wysoka postać w czarnym hełmie. Dwaj śmiali i uparci do tej chwili oficerowie buntowników zaczęli drżeć. Czarny Lord zatrzymał się przed jednym z nich i wyciągnął ramię. Potężna dłoń chwyciła jeńca za szyję i uniosła w górę. Milczał, choć jego octy wyszły z orbit. Ze sterowni wyszedł oficer Imperium. Zdążył zdjąć swój opancerzony hełm i demonstrował świeżą szramę w miejscu, gdzie śmiercionośny promień przebił się przez osłonę. Energicznie pokręcił głową. - Nic nie ma, sir. Systemy przechowywania informacji zostały wytarte do Czysta. Ledwie widocznym skinieniem głowy Darth Vader dał znak, że przyjmuje ten fakt do wiadomości. Nieprzenikniona maska zwróciła się w stronę nieszczęsnego jeńca, zacisnęły się okryte metalem palce. Ofiara uniosła ręce do szyi, rozpaczliwie próbując rozewrzeć śmiertelny uścisk, lecz bez skutku. - Gdzie są dane, które przechwyciliście? - zadudnił groźnie głos Vadera. - Co zrobiliście z taśmami? - Nie... przejęliśmy... żadnych... informacji - zawieszony nad podłogą człowiek z wysiłkiem wciągał powietrze. Z głębi umęczonego ciała wydobył się krzyk wściekłości. - To jest... statek Rady... Nie widzieliście. naszego... oznakowania? Jesteśmy... w misji... dyplomatycznej... - Niech chaos pochłonie waszą misję! - warknął Vader. - Gdzie są te taśmy? Mocniej ścisnął szyję jeńca. Groźba, którą wyrażał ten gest, była aż nadto wyraźna. Oficer odpowiedział wreszcie, ledwie słyszalnym, zduszonym szeptem. - Tylko... kapitan...wie. - Statek nosi godło systemu Alderaan - rzucił Vader, nachylając swą straszną maskę. - Czy na pokładzie jest ktoś z rodziny królewskiej? Kogo wieziecie? Palce zacieśniły chwyt. Oficer coraz gwałtowniej próbował się wyrwać. Jego ostatnie słowa byty stłumione i niewyraźne. Vader nie był zadowolony. Chociaż jeniec zwisł ze straszliwą, ostateczną bezwładnością, on ciągle mocniej zaciskał palce. Rozlega się mrożący krew w żyłach trzask pękających kości, podobny do chrobotu pazurów psa biegnącego po plastikowej powierzchni. Z pełnym niesmaku westchnieniem Vader cisnął martwą ofiarę o ścianę. Kilku szturmowców uchyliło się, w ostatniej chwili unikając spotkania z tym strasznym pociskiem. Czarny Lord odwrócił się nagle, a oficerowie Imperium skulili się pod jego groźnym spojrzeniem. - Rozerwijcie ten statek na kawałki, na części, ale musicie znaleźć te taśmy. Co do pasażerów, jeżeli są tu jacyś, to chcę ich mieć żywych - przerwał na chwilę, po czym dodał: - Szybko! Oficerowie i żołnierze w pośpiechu niemal zderzali się ze sobą. Nie szło im wyłącznie o to, by jak najprędzej wykonać polecenia, lecz po prostu, by usunąć się z nieprzyjemnego sąsiedztwa groźnej postaci. Erdwa Dedwa wszedł wreszcie w wąskie przejście i zatrzymał się. Nie było tu dymu, ślady walki także nie były widoczne. Zatroskany, niespokojny Trzypeo stanął obok. - Ciągniesz mnie przez pół statku i gdzie.. - przerwał, obserwując z niedowierzaniem, jak jedna z zakończonych szczypcami kończyn krępego robota zrywa plombę włazu szalupy ratunkowej. W chwilę później zabłysło ostrzegawcze, czerwone światło, a w korytarzyku zabrzmiały niskie sygnały alarmowe. Trzypeo rozejrzał się nerwowo, lecz wokół wciąż było pusto. Popatrzył znowu na Erdwa, gdy ten przepychał się już do ciasnego wnętrza szalupy. Było dostatecznie Strona 7 obszerne, by pomieścić kilka istot ludzkich, projekt jednak nie przewidywał obecności robotów. Erdwa miał sporo kłopotów z umieszczeniem swego kadłuba w niewielkiej kabinie. - Hej! - zaskoczony Trzypeo krzyknął ostrzegawczo. - Nie wolno ci tu wchodzić! To jest tylko dla ludzi! Być może uda się nam przekonać żołnierzy, że nie zaprogramowano nas do buntu, a jesteśmy zbyt cenni, żeby nas niszczyć, ale jeśli ktoś cię tutaj zobaczy, to nie mamy żadnych szans. Wyłaź natychmiast! Erdwa zdołał jakoś wtłoczyć swe ciało na miejsce przed miniaturową konsolą sterowania. Pochylił się lekko do przodu i wydał serię głośnych gwizdów i buczeń skierowanych do niechętnego towarzysza. Trzypeo słuchał. Nie mógł wprawdzie zmarszczyć czoła, lecz zachował się tak, jakby to właśnie robił. - Misja... co za misja? O czym ty mówisz? Chyba w twoim mózgu nie została ani jedna cała integralna końcówka logiczna. Nie! Żadnych więcej przygód. Spróbuję szczęścia ze szturmowcami... i nie mam zamiaru tu wchodzić. - Z głośnika Erdwa dobiegł gniewny elektroniczny skrzek. - I nie wymyślaj mi od bezmózgich filozofów, ty kanciasta, przepełniona beczko smaru! Trzypeo zastanawiał się właśnie, co jeszcze mógłby dodać do swej wypowiedzi, gdy nagły wybuch rozniósł tylną ścianę korytarza. Kurz i metalowe strzępy ze świstem przeszywały niewielką przestrzeń. Niemal natychmiast rozległa się głośna seria mniejszych wybuchów. Odsłonięta przegroda wewnętrzna zajęła się ogniem. Płomienie odbijały się w nielicznych błyszczących jeszcze powierzchniach pancerza Trzypeo. Mrucząc pod nosem elektroniczny odpowiednik polecenia swej duszy nieznanemu, smukły robot skoczył do szalupy. - Będę tego żałował - powiedział głośniej, gdy Erdwa zamknął klapę luku. Mały automat pstryknął kilkoma przełącznikami, otworzył osłonę i w określonej kolejności wcisnął trzy guziki. W huku odpalanych zaczepów szalupa odskoczyła od skaleczonego statku. Dowódca krążownika Imperium odetchnął z ulgą, gdy przez komunikator nadeszła informacja o zniszczeniu ostatniego gniazda oporu buntowników. Z satysfakcją wysłuchiwał meldunków o działaniach swoich ludzi, kiedy poprosił go jeden z oficerów artylerii. Kapitan podszedł i spojrzał na okrągły ekran obserwacyjny. Widoczny na nim niewielki punkcik opadał ku majaczącej w dole gorącej planecie. - jeszcze jedna szalupa, sir. Rozkazy? - jego palce zawisły wyczekująco nad przełącznikiem komputera celowniczego baterii energetycznej. Ufny w moc ognia swego statku kapitan od nie chcenia studiował odczyty czujników skierowanych w stronę kutra. Wszystkie wskazywały zgra. - Proszę się powstrzymać, poruczniku Hija. Sensory nie wykazują obecności istot żywych na pokładzie. Pewnie w układzie odpalającym tej szalupy nastąpiło jakieś zwarcie, albo wpłynęła przekłamana instrukcja. Niech pan nie marnuje energii. Z zadowoleniem wrócił do raportów o jeńcach i sprzęcie, napływających z przechwyconego statku rebeliantów. Błyski eksplodujących tablic kontrolnych i iskrzenie przewodów odbijały się w zbroi pierwszego z oddziału szturmowców badających kręte korytarze statku. Miał właśnie odwrócić się i wezwać idących za nim kolegów, kiedy z boku zauważył jakieś poruszenie. Coś ukrywało się, skulone, w płytkiej, ciemnej wnęce. Zajrzał tam ostrożnie, trzymając miotacz w pogotowiu. Drobna drżąca postać, odziana w luźną białą suknię, przyciskając plecy do ściany Strona 8 z lękiem wpatrywała się w żołnierza. Ten spostrzegł, że ma do czynienia z młodą kobietą, a jej wygląd odpowiada opisowi jednej z osób, którymi Czarny Lord szczególnie się interesował. Mężczyzna uśmiechnął się. Szczęśliwe spotkanie, pomyślał. Na pewno nie minie go awans. Przekręcił głowę wewnątrz hełmu, zbliżając usta do niewielkiego mikrofonu. - Tu ją mam - powiedział do nadchodzących kolegów. - Ustawcie miotacze na ogłusza... Nigdy nie zdołał dokończyć tego zdania, nigdy też nie doczekał się upragnionego awansu. Gdy tylko, skupiony na komunikatorze, przestał na moment zwracać uwagę na dziewczynę, jej niepewność rozwiała się ze zdumiewającą szybkością. Uniosła trzymany dotąd za plecami miotacz energii i wyskoczyła ze swej kryjówki. Jako pierwszy padł żołnierz, który miał nieszczęście ją znaleźć - wystrzał zmienił jego głowę w masę stopionego metalu i kości. Ten sam los spotkał kolejną okrytą pancerzem postać nadbiegającą z tyłu. Potem jaskrawozielona wiązka energii dotknęła ramienia dziewczyny, a ta runęła bezwładnie, wciąż ściskając miotacz w drobnej dłoni. Ludzie w zbrojach stanęli wokół niej. Jeden z nich, noszący na ramieniu insygnia podoficera, przyklęknął i odwrócił kobietę na wznak. Doświadczonym spojrzeniem zbadał bezwładne ciało. - Nic jej nie będzie - stwierdził, spoglądając na swych podkomendnych. - Zameldujcie Lordowi Vaderowi. Trzypeo jak zahipnotyzowany wpatrywał się w niewielki iluminator wbudowany w przednią część szalupy. Obserwował, jak z wolna pochłania ich gorąca, żółta kula Tatooine. Wiedział, że gdzieś z tyłu znika powoli okaleczony statek i krążownik Imperium. Nie miał nic przeciwko temu. Jeśli tylko uda im się wylądować w pobliżu jakiegoś miasta, poszuka sobie kulturalnego miejsca pracy, gdzie spokojna atmosfera będzie bardziej odpowiednia do jego statusu i poziomu wyszkolenia. Jak dla prostego automatu, ostatnie miesiące niosły aż nazbyt wiele irytujących i nie dających się przewidzieć wypadków. Ruchy Erdwa przy sterach zdawały się całkowicie przypadkowe i raczej nie obiecywały miękkiego lądowania. Trzypeo spojrzał na towarzysza z niepokojem. - Jesteś pewien, że potrafisz to pilotować? Erdwa odpowiedział wymijającym gwizdnięciem, które w niczym nie odmieniło wzburzonego stanu umysłu wysokiego robota. II Jest takie powiedzenie osadników mówiące, że łatwiej wypalić oczy wpatrując się w spieczone, piaszczyste równiny Tatooine, niż patrząc wprost na dwa wielkie słońca planety - tak silny był przenikliwy blask, odbity od tych nieskończonych pustkowi. Mimo to życie mogło istnieć - i istniało - na tych dnach dawno wyschniętych mórz. Tę możliwość dawało ponowne wprowadzenie wody do obiegu. Dla ludzkich celów jednak dostępna była tylko drobna część wody Tatooine. Atmosfera niechętnie oddawała swą wilgoć. Trzeba było ją ściągać z rozpalonego Strona 9 nieba - ściągać siłą i wtłaczać w wysuszoną glebę. Dwie postacie, których zadaniem było gromadzenie wilgoci, stały właśnie na niewielkiej pochyłości, w sercu jednej z niegościnnych równin. Pierwszą z nich, sztywną i metaliczną, był przysypany piaskiem skraplacz, pewnie zakotwiczony w głębokich warstwach skały. Druga, stojąca obok, była o wiele bardziej ruchliwa, choć w równym stopniu spalona słońcem. Luke Skywalker był dwa razy starszy od dziesięcioletniego już skraplacza i o wiele bardziej zirytowany. Właśnie przeklinał cicho oporny regulator zaworów tego pełnego temperamentu automatu. Od czasu do czasu, zamiast użyć właściwego narzędzia, próbował dużo mniej subtelnej metody walenia pięścią. Żaden ze sposobów nie przynosił jednak rezultatów. Luke był przekonany, że smary używane do skraplaczy zamiast spełniać swe zadanie, przyciągają tylko małe, ostre kryształki piasku, wabiąc je oleistym lśnieniem. Otarł pot z czoła i wyprostował się na chwilę. W tym momencie jedyną sympatyczną cechą tego młodego człowieka było jego imię. Lekki wiatr targał mu czuprynę i workowatą, roboczą tunikę. Chłopiec przyglądał się urządzeniu. Nie ma co się wściekać, pomyślał. W końcu to tylko nieinteligentna maszyna. Luke rozważał swe kłopotliwe położenie, gdy na scenie zjawiła się trzecia postać: robot typu Treadwell wynurzył się zza skraplacza i zaczął nieporadnie grzebać w uszkodzonym mechanizmie. Tylko trzy z jego sześciu ramion funkcjonowały, a i te były bardziej zużyte niż podeszwy butów Luke'a. Ruchy maszyny były niepewne i przerywane. Luke popatrzył na Treadwella ze smutkiem, potem uniósł głowę ku niebu. Wciąż ani obłoczka, a wiedział, że chmury nie pojawią się, jeśli się nie uruchomi skraplacza. Właśnie na nowo zabierał się do pracy, gdy jego uwagę zwrócił silny błysk. Pospiesznie odpiął od pasa starannie oczyszczoną makrolornetkę i skierował ją w górę. Przez dłuższą chwilę wytężał wzrok, pragnąc zamiast niej mieć do dyspozycji prawdziwy teleskop. Skraplacz, upał i wszelkie codzienne zajęcia poszły w zapomnienie. Zdecydowanym ruchem przypiął lornetkę do pasa, odwrócił się i ruszył w stronę śmigacza. W połowie drogi przypomniał sobie o robocie. - Pośpiesz się! - krzyknął niecierpliwie. - Na co czekasz? Włącz go i jedziemy. Treadwell ruszył ku niemu, zawahał się, po czym zaczął zataczać niewielkie kręgi. Dym buchnął ze wszystkich jego złączy. Luke wykrzykiwał kolejne rozkazy, w końcu zrezygnował, pojąwszy, że słowa nie wystarczą, by na nowo skłonić robota do sensownego działania. Przez chwilę zastanawiał się. Nie chciał zostawić tu tej maszyny. Ale przecież, przekonywał sam siebie, i tak wszystkie ważniejsze systemy Treadwella są poprzepalane. Bez dalszego namysłu wskoczył do pojazdu. Pod jego ciężarem dopiero co naprawiony repulsyjny śmigacz przechylił się niebezpiecznie. Luke wśliznął się za konsolę, przywracając mu równowagę. Po chwili lekki wehikuł transportowy uniósł się nieco ponad piaszczyste podłoże i ustabilizował niby łódź na wzburzonym morzu. Silnik zawył protestująco, fontanna piasku trysnęła z tyłu i pojazd skierował się w stronę odległego Anchorhead. Kolumna dymu z płonącego robota wzbijała się wysoko w czystym, pustynnym powietrzu. Gdy Luke powróci, maszyny już tu nie będzie. Na rozległych pustkowiach Tatooine obok zwykłych padlinożerców żyli i tacy, których interesował metal. Budowle z kamienia i metalu, całkowicie wyblakłe od blasku Tatoo I i Tatoo II, skupione były blisko siebie, zarówno w celach towarzyskich, jak i obronnych. Strona 10 Tworzyły centrum szeroko rozproszonej farmerskiej społeczności Anchorhead. O tej porze zakurzone, niebrukowane ulice były ciche i puste. Piaskomuchy brzęczały leniwie pod spękanymi okapami betonowych budynków. Z dali dobiegało szczekanie psa, jedyny znak życia do chwili, gdy na drodze pojawiła się samotna stara kobieta, szczelnie okryta metalizowanym, chroniącym od słońca szalem. Ruszyła przez ulicę, gdy nagle jakiś dźwięk sprawił, że zatrzymała się i rozejrzała uważnie. Dźwięk szybko nabrał mocy i zza zakrętu wyskoczył z rykiem lśniący, prostokątny kształt. Staruszka wytrzeszczyła oczy, spostrzegłszy, że zbliżający się ku niej pojazd nie ma zamiaru zmienić kierunku jazdy. Musiała uskoczyć, by zejść mu z drogi. - Czy ci smarkacze nigdy nie nauczą się jeździć trochę wolniej! - podniosła głos, starając się przekrzyczeć wycie silnika. Z trudem łapała oddech i wygrażała pięścią. Luke być może ją zauważył, na pewno jednak nie mógł jej usłyszeć. Zatrzymał śmigacz przy długim, niskim betonowym budynku, z którego ścian i dachu sterczały przeróżne pręty i spirale. Charakterystyczne dla Tatooine niepowstrzymane fale zasypywały żółtym piachem ściany stacji. Nikt nie zadawał sobie trudu, by go usunąć. I tak następnego dnia byłby tu znowu. - Hej! - zawołał Luke, z rozmachem otwierając drzwi wejściowe. Kanciasty młody człowiek w kombinezonie mechanika siedział rozparty na krześle za zaniedbaną tablicą kontrolną stacji. Jego twarz i ręce błyszczały od kremu ekranującego, chroniącego przed palącymi promieniami obu słońc. Siedząca mu na kolanach dziewczyna osłaniała swą skórę w podobny sposób. Zresztą na niej nawet plamy wyschniętego potu wyglądały pociągająco. - Hej, wy wszyscy! - krzyknął znowu Luke, gdy jego pierwsze zawołanie nie spowodowało należnej reakcji. Podbiegł do warsztatu w tylnej części stacji, a na pół śpiący mechanik przesunął dłonią po twarzy. - Czy naprawdę słyszałem, jak jakiś młody krzykacz wleciał tu jak rakieta?- zapytał. Dziewczyna przeciągnęła się zmysłowo. Jej znoszony kombinezon zaczął się rozchylać w kilku interesujących miejscach. - Nic ważnego - mruknęła obojętnie niskim, gardłowym głosem. - To tylko Robaczek się miota, jak zwykle. Na widok wpadającego do pokoju Luke'a, Deak i Windy oderwali się od komputerowej partii bilardu. Ubrani byli podobnie jak on, choć ich kombinezony byk, jakby lepiej dopasowane i mniej wytarte. Cała dójka tworzyła silny kontrast z krępym, przystojnym młodym człowiekiem, stojącym po drugiej stronie stołu. Krótko przycięte włosy i obcisły mundur wyróżniały go tutaj niby mak wśród pola owsa. Gdzieś z tyłu dobiegały ciche szmery - to robot naprawczy męczył się z jakimś elementem wyposażenia. - Zostawcie to, chłopaki! - krzyknął podniecony Luke. Teraz dopiero zauważył nieco starszego mężczyznę w mundurze. Zdumiał się, rozpoznając go od razu. - Biggs! Tamten wykrzywił twarz w półuśmiechu. - Cześć. Luke. Uścisnęli się serdecznie. Luke odstąpił o krok i spojrzał na przyjaciela, otwarcie zachwycony jego mundurem. - Nie wiedziałem, że już wróciłeś. Od kiedy tu jesteś? Pewność siebie Biggsa nie była zarozumiałością, choć graniczyła z nią bardzo blisko. Strona 11 - Od paru chwil. Chciałem ci zrobić niespodziankę, wariacie - machnął ręką. - Myślałem, że będziesz tutaj, razem z tymi dwoma nocołazami - Deak i Windy uśmiechnęli się. - W życiu nie przyszłoby mi do głowy, że wyjechałeś pracować - wybuchnął swobodnym, zaraźliwym śmiechem. - Nie zmieniłeś się w Akademii - stwierdził Luke. - Ale wróciłeś tak szybko... Słuchaj, co się stało? - w jego głosie zabrzmiał niepokój. - Nie dostałeś patentu? Biggs spuścił oczy i odpowiedział jakby wymijającym tonem. - Oczywiście, że dostałem. Właśnie w zeszłym tygodniu zamustrowałem się na frachtowiec "Rand Ecliptis". Pierwszy oficer Biggs Darklighter, do usług - zasalutował na pół poważnie, na pół żartobliwie i znów rozciągnął wargi w wyniosłym, a przecież ujmującym uśmiechu. - Wróciłem tylko po to, żeby powiedzieć "do widzenia" wszystkim przykutym do powierzchni prostaczkom. Roześmieli się, zaś Luke nagle przypomniał sobie, co sprowadziło go tutaj w takim pośpiechu. - Byłbym zapomniał - powiedział, czując powracające podniecenie. - jest jakaś bitwa. Tu, w naszym systemie. Chodźcie popatrzeć. Deak był rozczarowany. - Znów jedna z twoich epickich wojen. Nie dość ich już wyśniłeś? Zapomnij o tym, Luke. - Zapomnij! Do licha, mówię poważnie! To jest bitwa, na pewno. Przekonując ich i popychając, Luke zdołał w końcu nakłonić wszystkich na stacji do wystawienia się na żar obu słońc. Najbardziej niechętna całemu przedsięwzięciu była Camie. - Byłoby dla ciebie lepiej, żeby widok wart był oglądania - ostrzegła, osłaniając oczy od blasku. Luke zdążył już wyjąć makrolornetkę i właśnie prze szukiwał niebo. Odnalezienie właściwego punktu zajęło mu tylko chwilę. - A nie mówiłem? - wykrzyknął. - Są tam. Bigss podszedł do niego i sięgnął po lornetkę, zaś pozostali wytężali wzrok. Niewielkie przestrojenie szkieł pozwoliło młodemu oficerowi uzyskać wystarczające powiększenie, by zdołał rozróżnić dwa srebrne punkciki na ciemnobłękitnym tle. - To nie żadna bitwa, wariacie - orzekł. Opuścił lornetkę i spojrzał łagodnie na przyjaciela. - One po prostu tam są. Dwa statki, to się zgadza. Na pewno prom z ładunkiem i frachtowiec, bo Tatooine nie ma stacji orbitalnej. - Ale one strzelały do siebie... przedtem - zapewnił Luke. jego początkowy entuzjazm rozwiewał się wobec miażdżącej pewności starszego kolegi. Camie wyrwała Biggsowi lornetkę, przez nieuwagę lekko uderzywszy nią o filar. Luke odebrał ją szybko i zbadał obudowę, szukając uszkodzeń. - Delikatniej - powiedział z wyrzutem. - Nie zamartwiaj się tak, Robaczku - zadrwiła Camie. Luke postąpił krok w jej stronę i zatrzymał się, gdy solidnie zbudowany mechanik od niechcenia wszedł między nich i uśmiechnął się ostrzegawczo. Chłopiec po namyśle zdecydował się zapomnieć o incydencie. - Ciągle ci to mówię, Luke - mechanik przemawiał tonem człowieka znudzonego bezskutecznym powtarzaniem wciąż tych samych argumentów. - Rebelia jest daleko stąd. Wątpię, czy Imperium walczyłoby o utrzymanie tego systemu. Uwierz mi, Tatooine to tylko wielka kupa niczego. Zanim Luke zdążył coś odburknąć, wszyscy byli już z powrotem w stacji. Fixer objął Camie ramieniem i oboje podśmiewali się z jego naiwności. Nawet Deak i Strona 12 Windy mruczeli coś między sobą - na jego temat, Luke był tego pewien. Poszedł za nimi, rzuciwszy dalekim punkcikom ostatnie spojrzenie. Był pewien, że widział błyski światła pomiędzy nimi. A także tego, że te błyski nie były odbiciem słońc Tatooine w metalowych powierzchniach. Sznur, wiążący jej ręce na plecach był środkiem wprawdzie prymitywnym, ale skutecznym. Stała uwaga, jaką poświęcał jej oddział uzbrojonych po zęby szturmowców mogłaby wydać się przesadna w odniesieniu do jednej drobnej kobiety, lecz życie tych żołnierzy zależało od tego, czy bezpiecznie odstawią ją na miejsce. Kiedy jednak rozmyślnie zwolniła kroku, stało się jasne, że strażnicy nie są nadmiernie zainteresowani dobrym traktowaniem jeńca: jeden z nich pchnął ją w kark tak mocno, że niemal upadła. Obejrzała się i zmierzyła go gniewnym spojrzeniem. Trudno powiedzieć, czy wywarło to na nim jakieś wrażenie, gdyż opancerzony hełm całkowicie skrywał jego twarz. W korytarzu, do którego dotarli, ciągle jeszcze snuł się dym, unoszący się z gorących krawędzi otworu, wypalonego w pancerzu statku. Przyłączono do niego składany tunel - most pomiędzy okrętem rebeliantów i krążownikiem. Na jego drugim końcu widoczny był krąg światła. Przyjrzała się przejściu i właśnie odwracała się, gdy padł na nią cień. Mimo niewzruszonego opanowania poczuła ukłucie lęku. Ponad nią wznosiła się groźna sylwetka Dartha Vadera. Czerwone oczy lśniły za straszną maską oddechową. Na gładkim policzku dziewczyny zadrgał jakiś mięsień, lecz była to jedyna oznaka strachu. - Darth Vader... powinnam się domyślić - powiedziała pewnym głosem. - Tylko ty jesteś dość zuchwały... i dość głupi. Senat Imperium nie puści tego płazem. Gdy się dowiedzą, że zaatakowałeś statek lecący w misji dyploma... - Senator Leia Organa - Vader mówił spokojnie, lecz wystarczająco głośno, by zagłuszyć jej protesty. Sposób, w jaki cedził każdą sylabę wyraźnie świadczył o tym, że schwytanie jej sprawiało mu niemałą satysfakcję. - Niech Wasza Wysokość przestanie grać ze mną w ciuciubabkę - kontynuował złowróżbnym tonem. - To nie jest żadna misja dobrej woli. Przelecieliście przez zastrzeżony system, ignorując liczne ostrzeżenia i całkowicie lekceważąc rozkazy powrotu do chwili, kiedy przestało to być istotne. Wielki metalowy hełm pochylił się. - Wiem, że szpiedzy działający w tym systemie kilkakrotnie nadali meldunki, przeznaczone dla tego statku. Kiedy poszliśmy śladem owych transmisji i dotarliśmy do osobników, którzy je wysłali, okazali na tyle złe maniery, że pozabijali się, zanim zdążyliśmy ich przesłuchać. Chcę wiedzieć, gdzie są dane, które wam dostarczyli. Ani słowa Vadera, ani jego groźna osoba nie wywierały na dziewczynie na pozór żadnego wrażenia. - Nie mam pojęcia, o czym mówisz - powiedziała odwracając wzrok. - Jestem członkiem Senatu w misji dyplomatycznej do... - Do twoich zbuntowanych sojuszników - oświadczył Vader tonem oskarżyciela. - Jesteś także zdrajczynią. Zabierzcie ją - rzucił stojącemu obok oficerowi. Splunęła w jego stronę. Ślina zasyczała na gorącym jeszcze pancerzu bojowym. Vader milcząc starł resztki. Z zainteresowaniem przyglądał się, jak dziewczyna oddala się korytarzem. Wysoki, chudy żołnierz, noszący insygnia komandora, stanął obok Czarnego Lorda. - Przetrzymywanie jej jest niezbyt bezpieczne - stwierdził także spoglądając na eskortowaną do krążownika Leię Organę. - Jeśli wiadomość o tym rozejdzie się, wzbudzi niepokój w Senacie. A to spowoduje wzrost sympatii dla buntowników - Strona 13 spojrzał na nieruchomą metalową maskę. - Powinna zostać zlikwidowana. Natychmiast - dodał zdecydowanie. - Nie. Moim najważniejszym zadaniem jest odnalezienie ich ukrytej fortecy - odparł niedbale Vader. - Wszyscy szpiedzy rebeliantów zginęli albo z naszej ręki, albo z własnej. A więc ona jest jedynym kluczem do tej tajemnicy. Użyję jej jak najlepiej, nawet zniszczę, jeśli okaże się to konieczne, ale dowiem się, gdzie jest baza buntowników. Komandor zacisnął wargi i pokręcił głową. - Umrze, zanim coś z niej wydobędziemy - rzekł, a w jego głosie zabrzmiała nuta sympatii dla dziewczyny. - To moja sprawa - stwierdził Vader z budzącą dreszcz obojętnością. Przez chwilę zastanawiał się. - Proszę wysłać szerokopasmowy sygnał katastrofy - mówił dalej. - Niech pan ogłosi, że statek Senatora wpadł nieoczekiwanie w strumień meteorów, którego nie zdołał ominąć. Odczyty wskazują, że osłony były przeciążone i że w wyniku przebić statek utracił dziewięćdziesiąt pięć procent atmosfery. Niech pan zawiadomi jej ojca i Senat, że wszyscy na pokładzie ponieśli śmierć. Weszło kilku zmęczonych żołnierzy. Podeszli do komandora i Vadera. Czarny Lord przyglądał się im wyczekująco. - Taśm z danymi, o które nam chodzi, nie ma na pokładzie - wyrecytował mechanicznie dowódca. - Nie znaleźliśmy także żadnych wartościowych informacji w blokach pamięciowych statku. Od momentu kontaktu nie namierzono również żadnych transmisji. Podczas walki odłączyła się uszkodzona kapsuła ratunkowa, ale stwierdzono, że na jej pokładzie nie ma istot żywych. Vader zastanowił się. - To mogła być uszkodzona kapsuła - myślał głośno. - Ale równie dobrze mogły tam być te taśmy. Taśmy to nie istoty żywe. Jeżeli znajdzie je któryś z tubylców, to zapewne nie będzie sobie zdawał sprawy, jakie są ważne. Pewnie je skasuje i przeznaczy do własnego użytku. Mimo to... - Proszę wysłać oddział, który je odzyska albo upewni się, że nie było ich w szalupie - polecił przysłuchującemu się oficerowi. - Bądźcie tak dyskretni, jak tylko będzie to możliwe. Nie należy zwracać na siebie uwagi, nawet na tej zapadłej prowincjonalnej planecie. żołnierze oddalili się, Vader zaś zwrócił się do komandora. - Niech pan zniszczy statek. Nie chcę, by pozostały jakiekolwiek ślady. Co do szalupy, to nie mogę uznać, ze to zwykła awaria. Byłoby to zbyt ryzykowne. Dane, które mogły się na niej znaleźć, są niebezpieczne. Proszę osobiście dopilnować tej sprawy. Jeżeli te taśmy istnieją, to musimy je odzyskać albo zniszczyć. Za wszelką cenę. Po chwili dodał z wyraźną satysfakcją: - Z tym, czego dokonaliśmy i z senator Organą w rękach prędko położymy kres tej bezsensownej rebelii. - Pańskie rozkazy zostaną wykonane, Lordzie Vader - rzekł komandor, po czym obaj zniknęli w tunelu prowadzącym na pokład krążownika - Cóż to za zakazane miejsce! Trzypeo odwrócił się ostrożnie i spojrzał na zagrzebaną do połowy w piachu kapsułę. Jego żyroskopy ciągle nie mgły odzyskać równowagi po twardym lądowaniu. Lądowaniu... samo użycie tego słowa nazbyt pochlebiało jego tępemu koledze. Z drugiej strony powinien zapewne być wdzięczny, że dotarł tutaj w jednym kawałku. Chociaż, zastanawiał się obserwując pustą okolicę, wciąż nie był pewien, czy nie lepiej było zostać na zdobytym statku. Z jednej strony z linii Strona 14 horyzontu wyrastały wysokie, strome płaskowzgórza piaskowca, natomiast we wszystkich pozostałych kierunkach ciągnęły się niby długie żółte zęby, nieskończone szeregi wydm. Ocean piasku rozpływał się w oślepiającym blasku i nie można było dostrzec, gdzie kończy się, a gdzie zaczyna niebo. Niewielki obłoczek mikroskopijnych cząsteczek unosił się wokół dwóch oddalających się od szalupy robotów. Stateczek w pełni wykonał zadanie, dla którego został zaprojektowany. Teraz był całkowicie bezużyteczny. Konstrukcja żadnego z robotów nie przewidywała pieszego pokonywania takiego terenu, więc z wysiłkiem torowały sobie drogę, grzęznąc w sypkim piasku. - Wydaje mi się, że wyprodukowano nas dla cierpienia - jęknął żałośnie Trzypeo. - Cóż za marna egzystencja. Coś zgrzytnęło w jego lewej nodze. Drgnął. - Muszę odpocząć, bo rozpadnę się na kawałki. Moje układy wewnętrzne jeszcze nie doszły do siebie po tym zwaleniu się na łeb, które ty nazywasz lądowaniem. Zatrzymał się, lecz Erdwa nie zwrócił na to uwagi. Skręcił ostro i sunął teraz w stronę najbliższego pasma skał. - Hej, ty! - zawołał Trzypeo. Erdwa zignorował okrzyk i kontynuował marsz. - Gdzie ty właściwie idziesz? Erdwa zatrzymał się w końcu i wyemitował ciąg elektronicznych wyjaśnień. Zmęczony Trzypeo podszedł do niego. - No więc ja nie mam zamiaru tam iść - oświadczył, gdy mniejszy robot zakończył wypowiedź. - Za dużo skał. - Machnął ręką w kierunku, w którym szli poprzednio, pod ostrym kątem oddalając się od linii skał. - Ta droga jest o wiele łatwiejsza. A właściwie dlaczego sądzisz, że tam - pogardliwie skinął metalową dłonią w stronę gór - są jakieś osady? Z wnętrza Erdwa wydobył się długi gwizd. - Lepiej nie odnoś się do mnie tak technicznie - ostrzegł Trzypeo. - Zaczynam mieć dosyć twoich decyzji. Erdwa zabuczał krótko. - W porządku, zrobisz jak chcesz - oznajmił Trzypeo. - Zaryjesz się w piasku, zanim minie dzień, ty krótkowzroczna kupo złomu. Pogardliwie trącił niższego robota. Ten stoczył się z niewielkiej wydmy, a kiedy próbował się podnieść, Trzypeo ruszył ku zamglonej linii horyzontu. Raz jeszcze obejrzał się przez ramię. - I żebym cię nie widział, jak leziesz za mną i błagasz o pomoc - ostrzegł. - Bo i tak nic ci z tego nie przyjdzie. Erdwa wyprostował się wreszcie. Zatrzymał się jeszcze na chwilę, by pomocniczym wysięgnikiem oczyścić swe jedyne elektroniczne oko. Potem wydał z siebie wysoki pisk, niemal dokładną imitację ludzkiego sposobu wyrażania gniewu. Po czym bucząc coś cicho do siebie skręcił i, jakby nic się nie stało, ruszył mozolnie w stronę piaskowcowych urwisk. Kilka godzin później wewnętrzny termostat Trzypeo był przeciążony i niebezpiecznie bliski wyłączenia, spowodowanego przegrzaniem. Android dotarł do czegoś, co - miał nadzieję - było ostatnią z szeregu wznoszących się przed nim wydm. Nie opodal filary i skarpy zbielałego wapnia i kości jakiejś gigantycznej bestii tworzyły niezbyt sympatyczny punkt orientacyjny. Ze szczytu robot rozejrzał się niespokojnie. Zamiast oczekiwanej zieleni, oznaczającej istnienie ludzkich osad, zobaczył tylko kolejne kilkadziesiąt wydm, niczym nie różniących się od tej, na której właśnie stał - ani kształtem, ani nadziejami, jakie budziły. Te najdalsze były nawet wyższe niż ta, na którą Strona 15 właśnie się wdrapał. Trzypeo spojrzał za siebie, na bardzo już odległy skalny płaskowyż. Trudno było go dostrzec w drgającym od gorąca powietrzu. - Ty zepsuty, mały gracie - mruknął, nawet teraz niezdolny do przyznania, że może, choćby przypadkiem, Erdwa miał jednak rację. - To wszystko przez ciebie. To ty mnie namówiłeś, żebym poszedł tędy, Ale sam też nie lepiej sobie radzisz. Jego los także się nie poprawi, jeśli nie ruszy w dalszą drogę. Postąpił krok do przodu i natychmiast w jego nodze coś zgrzytnęło nieprzyjemnie. Poczuł przypływ elektronicznego strachu. Usiadł i zaczął czyścić zapiaszczone stawy. Mógł iść dalej w tym samym kierunku, mówił sobie. Albo mógł przyznać się do błędu, zawrócić i starać się dogonić Erdwa Dedwa. Żadna z tych możliwości nie była szczególnie pociągająca. Było jeszcze trzecie wyjście. Mógł siedzieć tutaj, błyszcząc w słońcu, aż zapieką się jego stawy, przegrzeją systemy wewnętrzne, a ultrafiolet przepali fotoreceptory. Stanie się jeszcze jednym pomnikiem niszczącej potęgi podwójnej gwiazdy, tak jak ten wielki organizm, którego wyschnięte kości przed chwilą widział. Fotoreceptory już zaczynają wysiadać, pomyślał, gdy wydało mu się, że dostrzega w dali jakiś ruch. Pewnie drgania gorącego powietrza. Nie... nie, to stanowczo odbicie światła od metalu i w dodatku to coś się zbliża. Zbudziły się w nim nowe nadzieje. Wstał, nie zważając na ostrzegawcze sygnały uszkodzonej nogi i jak szalony zaczął wymachiwać rękami. Teraz widział już wyraźnie: to był pojazd, choć nie znanego mu typu. Ale zawsze pojazd, a zatem inteligencja i technologia. Podniecony zapomniał o możliwości, że pojazd nie musi być wyprodukowany przez ludzi. - No więc zmniejszyłem moc, zamknąłem dopalacze, zszedłem nisko i siadłem Deakowi na ogon - gestykulował Luke. Spacerowali z Biggsem w paśmie cienia na zewnątrz stacji. Ze środka dobiegały zgrzyty metalu - to Fixer przyłączył się wreszcie do swego mechanicznego Pomocnika. - Byłem tak blisko - ciągnął podniecony Luke. - Myślałem, że mi wysmaży całe oprzyrządowanie. A i tak solidnie poharatałem skoczka - wspomnienie wywołało zmarszczkę na jego czole. - Wuj Owen był wściekły. Przyziemił mnie na resztę sezonu. Żal Luke'a nie trwał długo. Pamięć o wyczynie zatarła wspomnienie o jego skutkach. - Mówię ci, Biggs, szkoda, że cię tam nie było! - Nie powinieneś się tak podniecać, Luke - przestrzegał go przyjaciel. - Jesteś pewnie najlepszym pilotem po tej stronie Mos Eisley, ale te małe skoczki mogą być niebezpieczne. Latają strasznie szybko jak na pojazdy troposferyczne. O wiele szybciej niż potrzeba. Jeżeli nie przestaniesz się bawić w maszynowego dżokeja, to pewnego dnia... bums! - gwałtownie uderzył pięścią w otwartą dłoń. - Zostanie z ciebie tylko mokra plama na ścianie kanionu. - I kto to mówi - odgryzł się Luke. - Jak tylko trochę polatałeś na dużych, automatycznych statkach, od razu zacząłeś marudzić jak mój wujek. Pobyt w mieście zrobił z ciebie mięczaka - odwrócił się i zamarkował cios. Biggs zablokował go bez trudu i bez przekonania wyprowadził kontratak. Jego pewność siebie zmieniła się w cieplejsze uczucie. - Brakowało mi ciebie, mały. Zakłopotany Luke odwrócił wzrok. - Tutaj też, Biggs, odkąd wyjechałeś, nic nie było takie jak przedtem. Zrobiło Strona 16 się tak... - szukał właściwego słowa, aż wreszcie dokończył bezradnie - tak spokojnie - przebiegł spojrzeniem puste, zasypane piaskiem ulice. - Tak naprawdę, to tutaj zawsze jest spokojnie. Biggs milczał zamyślony. Rozejrzał się. Byli sami, pozostali skryli się w stosunkowo chłodnym wnętrzu stacji. Pochylił się, a Luke wyczuł w zachowaniu przyjaciela niezwykłą powagę. - Luke, nie wróciłem tu tylko po to, żeby się pożegnać, ani po to, żeby zadzierać nosa, bo skończyłem Akademię - zawahał się, niepewny swej decyzji. Potem wyrzucił szybko, by nie móc się już wycofać: - Chcę, żeby ktoś o tym wiedział. Nie mogę powiedzieć rodzicom. Wpatrzony w niego Luke przełknął ślinę. - Wiedział o czym? O czym ty mówisz? - Mówię o tym, o czym rozmawia się w Akademii. I gdzie indziej także. To poważne rozmowy. Zaprzyjaźniłem się z paroma chłopakami spoza systemu. Dogadaliśmy się na temat pewnych spraw, które się teraz dzieją i... - tajemniczo zniżył głos - gdy tylko dotrzemy do któregoś z peryferyjnych układów, mamy zamiar porwać statek i przyłączyć się do Przymierza. Luke rozdziawił usta, próbując wyobrazić sobie Biggsa - rozbawionego, odważnym-szczęście-sprzyja, żyj-dniem-dzisiejszym, Biggsa jako patriotę, rozgrzanego płomieniem buntu. - Chcesz się przyłączyć do rebelii? - spytał zdumiony. - Wygłupiasz się. Jak? - Nie tak głośno, dobrze? - uciszył go Biggs, spojrzawszy ukradkiem w stronę stacji energetycznej. - Masz gębę jak krater. - Przepraszam -szepnął rozgorączkowany Luke. - Już jestem cichutki. Posłuchaj jaki cichutki, ledwie mnie słyszysz... - Mam przyjaciela w Akademii - przerwał mu Biggs, - A on ma przyjaciela na Bestine, który, być może, zdoła nas skontaktować z jednostką bojową powstańców. - Przyjaciela, który ma... Oszalałeś - stwierdził z przekonaniem Luke, pewien, że jego rozmówca postradał zmysły. - Możesz szukać w nieskończoność, zanim natrafisz na prawdziwą placówkę rebeliantów. Większość z ruch to tylko mity. Ten twój przyjaciel do kwadratu może być agentem Imperium. Skończysz na Kessel, albo jeszcze gorzej. Gdyby można było tak łatwo znaleźć rebeliantów, Imperator rozbiłby ich już dawno. - Wiem, że to może potrwać - przyznał niechętnie Biggs. - Ale jeżeli nie złapię z nimi kontaktu... - w jego oczach zapłonął dziwny blask, oznaka świeżo osiągniętej dojrzałości... i jeszcze czegoś. - Wtedy zrobię, co będę mógł na własną rękę. - Z natężeniem wpatrywał się w twarz przyjaciela. - Luke, nie mam zamiaru czekać, aż Imperium powoła mnie do służby we flocie. Niezależnie od tego, co możesz usłyszeć w oficjalnych przekazach, powstanie rozprzestrzenia się i jest coraz silniejsze. Chcę stanąć po właściwej stronie... po stronie, w której racje wierzę - jego głos zmienił się nieprzyjemnie i Luke zaczął się zastawiać, co jego przyjaciel zobaczył oczyma duszy. - Powinieneś, Luke, posłuchać kilku historii, które słyszałem, powinieneś się dowiedzieć o niektórych zbrodniach, o których ja się dowiedziałem. Imperium kiedyś mogło być wielkie i wspaniałe, ale ci, którzy teraz nim rządzą... - potrząsnął głową. - To wszystko gnije, Luke, gnije! - A ja nic nie mogę zrobić - mruknął markotnie Luke. - Muszę tu siedzieć. Gniewnie kopnął wszechobecny piasek Anchorhead. - Zdawało mi się, że wkrótce wybierasz się do Akademii - zdziwił się Biggs. - jeżeli tak, to będziesz miał szansę wydostania się z tej kupy piachu. Luke Strona 17 parsknął ironicznie. - Chyba nie. Musiałem wycofać swoje zgłoszenie - opuścił wzrok. Nie mógł znieść niedowierzającego spojrzenia przyjaciela. - Musiałem. W czasie, gdy cię tu nie było, Pustynni Ludzie zrobili się niespokojni. Napadali nawet na przedmieścia Anchorhead. Biggs pokręcił głową. Wyjaśnienie Luke'a nie przekonało go. - Twój wujek sam, z jednym miotaczem, może odpędzić całą bandę rabusiów. - Z budynku na pewno - zgodził się Luke - ale wuj Owen zainstalował wreszcie dość skraplaczy, by farma zaczęła przynosić duże dochody. A sam nie może dopilnować całego terenu. Mówi, że będę mu potrzebny jeszcze tylko jeden sezon. Nie mogę go teraz zostawić. Biggs westchnął ponuro. - Żal mi cię, Luke. Kiedyś będziesz się musiał nauczyć odróżniać to, co jest naprawdę ważne, od tego, co tylko się takie wydaje. Na co się zda praca twojego wuja, jeżeli Imperium przejmie to wszystko? - zatoczył ramieniem szeroki krąg. - Słyszałem, że już zaczynają monopolizować handel we wszystkich układach zewnętrznych. Jeszcze trochę, a twój wuj i wszyscy tutaj, na Tatooine, staną się tylko dzierżawcami, harującymi dla większej chwały Imperium. - Tu się to nie zdarzy - zaprotestował Luke z przekonaniem, którego wcale nie odczuwał. - Sam powiedziałeś, że Imperium nie będzie się przejmować tym kawałem skały. - Czasy się zmieniają, Luke. Tylko lęk przed powstaniem powstrzymuje ludzi u władzy od pewnych decyzji o których się głośno nie mówi. Jeżeli to zagrożenie zniknie... no cóż, są dwie żądze, których człowiek nigdy nie potrafi zaspokoić... ciekawość i chciwość. A niewiele jest rzeczy, które mogą zaciekawić urzędników Imperium. Przez chwilę milczeli obaj. Piaskowy wir przepłynął majestatycznie ulicą i trafiwszy na ścianę rozwiał się, wysyłając na wszystkie strony delikatne podmuchy. - Chciałbym z tobą polecieć - mruknął wreszcie Luke. Podniósł wzrok. - Długo tu zostaniesz? - Raczej nie. Prawdę mówiąc, o świcie odlatuję na spotkanie z "Ecliptic". - Chyba... chyba już się nie zobaczymy. - Może kiedyś - Biggs poweselał nagle i wyszczerzył zęby w swym rozbrajającym uśmiechu. - Będę na ciebie czekał, postrzeleńcu. A ty postaraj się nie rozwalić o jakąś ścianę w jakimś kanionie. - W przyszłym sezonie będę w Akademii - oświadczył Luke stanowczo, bardziej dla przekonania siebie niż Biggsa. - A potem... któż może przewidzieć, jak potoczą się sprawy. W każdym razie nie pozwolę się powołać do gwiezdnej floty - stwierdził zdecydowanie. - Uważaj na siebie. Zawsze będziesz... najlepszym kumplem, jakiego miałem w życiu. Uścisk dłoni nie był im potrzebny - dawno już przekroczyli ten etap. - No, to na razie, Luke - powiedział po prostu Biggs. Odwrócił się i ruszył w stronę budynku stacji. Luke przyglądał się, jak znika za drzwiami. Przez głowę przelatywały mu myśli tak gwałtowne i chaotyczne, jak nagła burza piaskowa na Tatooine. Powierzchnia Tatooine odznacza się dowolną liczbą niezwykłych i unikalnych właściwości. Najdziwniejszą z nich są tajemnicze mgły, regularnie unoszące się w miejscach, gdzie piaszczyste fale pustyni obmywają skaliste urwiska. Mgła wśród rozpalonej pustyni wydaje się rzeczą równie niestosowną co kaktus na Strona 18 lodowcu. Mimo to istniała tutaj. Meteorolodzy i geolodzy wciąż spierali się o jej pochodzenie, wymyślając nieprawdopodobne teorie o wodzie związanej w ukrytych pod piaskiem żyłach piaskowca i o niepojętych reakcjach chemicznych, sprawiających, że kiedy skała stygnie, woda paruje, zaś wkrótce po podwójnym wschodzie słońca na powrót znika pod ziemią. Teoria ta była nieco nie dopracowana, za to mgła nad wyraz realna. Jednak ani mgła, ani głośne pomruki nocnych mieszkańców pustyni nie wywierały na Erdwa Dedwa wrażenia. Wspinał się ostrożnie kamienistym żlebem, szukając najkrótszej drogi na szczyt płaskowzgórza. Piasek stopniowo ustępował miejsca żwirowi i towarzyszący poruszeniom robota chrzęst rozlegał się głośno w przedwieczornym zmroku. Zatrzymał się na chwilę. Wydało mu się, że gdzieś przed sobą dosłyszał niezwykły głos - jakby uderzenie metalu, nie kamienia, o skałę. Dźwięk nie powtórzył się, więc od nowa podjął mozolną wspinaczkę. Wysoko w górze, zbyt wysoko, by można było cokolwiek zauważyć, od skalnej ściany oderwał się kamyk. Niewielka postać, która go niechcący strąciła, cicho jak mysz cofnęła się w cień. Spod luźnych fałd brązowej opończy zalśniły dwa błyszczące punkty, o metr od krawędzi zwężającego się żlebu. Erdwa nie oczekiwał ataku. Jedynie z jego reakcji można było się domyślić, że trafił go niewidoczny promień paraliżujący. Przez moment po metalowym kadłubie przebiegały, sprawiając w ciemności niesamowite wrażenie, błyski, potem dał się słyszeć pojedynczy elektroniczny pisk i trójnożna maszyna, straciwszy równowagę, przewróciła się na wznak. Na płycie czołowej zapalały się i gasły światła. Zza ukrywających je głazów wysunęły się trzy karykatury ludzi. Sposobem poruszania się bardziej przypominały szczura niż człowieka, były też nieco wyższe od Erdwa. Widząc, że pojedynczy ładunek unieruchomił robota, pochowały swoją niezwykłą broń. Mimo to zbliżały się do unieszkodliwionej maszyny ostrożnie, z drżeniem odziedziczonym po generacjach tchórzliwych przodków. Gruba warstwa kurzu i piasku pokrywała ich opończe, a żółto-czerwone źrenice jak kocie oczy błyszczały nieprzyjemnie spod kapturów, gdy pochylali się nad swoim jeńcem. Jawowie porozumiewali się przy pomocy niskiego, gardłowego krakania i urywanych dźwięków, przypominających nieco ludzki język. Jeżeli byli kiedyś ludźmi, jak przypuszczali antropolodzy, to już dawno degeneracja odebrała im jakiekolwiek dc nich podobieństwo. Pojawiło się ich jeszcze kilku, i razem, ciągnąc go i niosąc na przemian, ruszyli z robotem w dół. Na dnie kanionu czekał piaskoczołg, podobny do ogromnej prehistorycznej bestii, tak samo wielki, jak mali byli jego właściciele i kierowcy. Wysoki na kilkadziesiąt metrów, wspierał się na gąsienicach wyższych niż człowiek. Przetrwał niezliczone burze piaskowe, które porysowały i powgniatały jego pancerz. Jawowie zaczęli trajkotać coś między sobą. Erdwa Dedwa słyszał ich, lecz nic nie mógł zrozumieć. Nie Powinien być tym zmartwiony - nikt nie potrafi zrozumieć Jawów, prócz nich samych, jeśli sobie tego nie życzą. Używają języka stochastycznie zmiennego, który doprowadzał lingwistów do obłędu. jeden z napastników wydobył z sakwy u pasa niewielki krążek i przymocował go na bocznej części kadłuba Erdwa. Potem Jawowie podtoczyli jeńca do wylotu szerokiej rury, która wysunęła się z gigantycznego pojazdu. Cofnęli się. Coś zawyło krótko i z głośnym sapnięciem potężna ssawa wciągnęła niewielkiego robota w trzewia maszyny tak zgrabnie, jakby był groszkiem, wsysanym przez słomkę. Gdy praca została wykonana, Jawowie znów coś zaterkotali, po czym zaczęli wspinać się do Strona 19 czołgu, podobni rodzinie myszy, powracających do swoich nor. Tuba ssąca bez zbytniej delikatności wrzuciła Erdwa do niewielkiego prostopadłościennego pomieszczenia. Obok stosów zepsutych instrumentów i zwykłego złomu znajdowało się tu około tuzina robotów różnych kształtów i rozmiarów. Niektóre pogrążone były w elektronicznej konwersacji, inne plątały się bez celu. Jednak gdy tylko Erdwa wtoczył się do celi, jeden głos zabrzmiał głośniej, wyraźnie zaskoczony. - Erdwa Dedwa, to ty? To ty! - wołał z ciemności podniecony Trzypeo. Przecisnął się do nieruchomego ciągle automatu naprawczego i objął go bardzo niemechanicznym gestem. Zauważył mały krążek przyczepiony do korpusu przyjaciela i ze smutkiem spojrzał na własną pierś, gdzie umocowano podobny aparacik. Potężne, źle nasmarowane koła napędowe pojazdu drgnęły. Z chrzęstem i zgrzytaniem monstrualny piaskoczołg skręcił i z nie znającą zmęczenia cierpliwością potoczył się przez noc. III Lśniący stół konferencyjny był równie bezduszny i twardy, jak ośmiu siedzących wokół niego ludzi - senatorów i oficerów Imperium. Szturmowcy trzymali straż przy wejściu do sali, skąpo oświetlonej zimnym blaskiem wbudowanych w stół i ściany lamp. Przemawiał właśnie jeden z najmłodszych spośród obecnych tu mężczyzn. Demonstrował postawę człowieka, który wspiął się wysoko i szybko za pomocą metod, których lepiej nie badać nazbyt dokładnie. Umysł generała Taggego przejawiał pewne oznaki zwichniętego geniuszu, lecz nie tylko temu oficer zawdzięczał swą obecną eksponowaną pozycję. Równie pomocne były inne, niezbyt chwalebne uzdolnienia generała. Miał na sobie świetnie skrojony mundur i był nie mniej czysty niż ktokolwiek z obecnych, jednak siedmiu pozostałych starało się unikać dotykania go. Wydawał się śliski, choć wrażenie to było raczej psychicznej niż fizycznej natury. Mimo to wielu go szanowało. Albo bało się. - Mówię wam, tym razem posunął się za daleko - dowodził gwałtownie. - To, co narzucił nam ten Lord Sith, powołując się na wolę Imperatora, może doprowadzić do klęski. Nie jesteśmy całkowicie bezpieczni tak długo, jak długo ta stacja bojowa nie jest w pełni gotowa do akcji. Niektórzy z was, jak się wydaje, nie zdają sobie sprawy, jak dobrze zorganizowane i wyposażone jest rebelianckie Sprzymierzenie. Mają znakomite statki i jeszcze lepszych pilotów. I pcha ich coś więcej niż tylko silniki: ich pierwotny fanatyzm. Są niebezpieczniejsi, niż większość z was przypuszcza. Jeden ze starszych oficerów poruszył się nerwowo na krześle. Jego twarz znaczyły blizny tak głębokie, że nawet chirurgia plastyczna nie potrafiła ich ukryć. - Niebezpieczni dla pańskiej floty, generale, nie dla tej stacji - ukryte w sieci zmarszczek oczy przypatrywały się kolejno siedzącym wokół stołu. - Ja na przykład uważam, że Lord Vader wie, co robi. Rebelia potrwa tak długo, jak długo ci tchórze będą mieli kryjówkę; miejsce, gdzie wypoczywają ich piloci i gdzie remontują swoje statki. - Nie mogę przyznać panu racji, Romodi - sprzeciwił się Tagge. - Moim zdaniem budowa tej stacji wiąże się raczej z pragnieniem władzy i uznania gubernatora Tarkina niż z jakąkolwiek rozsądną strategią. Buntownicy będą mieli coraz Strona 20 silniejsze poparcie w Senacie, dopóki... Przerwał mu odgłos rozsuwających się drzwi i trzask butów strażników wyprężających się w pozycji "baczność". Spojrzał w tamtą stronę, tak samo jak wszyscy pozostali. Do sali weszły dwie osoby, tak różniące się wyglądem, jak podobne były ich cele. Od strony Taggego szedł chudy mężczyzna z fryzury i sylwetki przypominający starą miotłę. Wyraz jego twarzy przywodził na myśl spokojną piranię. Grand Moff Tarkin, gubernator licznych zewnętrznych prowincji Imperium, wyglądał jak karzeł wobec potężnej, okrytej zbroją postaci Lorda Dartha Vadera. Tagge, ustępujący, lecz nie zrezygnowany, usiadł powoli, a Tarkin zajął swoje miejsce u szczytu stołu. Vader stanął obok - przytłaczająca figura przy fotelu gubernatora. Tarkin patrzył przez chwilę w stronę Taggego, po czym, jakby go nie zauważając, odwrócił wzrok. Generał żachnął się, lecz milczał. Tarkin zmierzył spojrzeniem obecnych. Na jego marzy zastygł zimny uśmiech satysfakcji: - Panowie, nie musimy już poświęcać naszego czasu Senatowi Imperium - powiedział. - Właśnie otrzymałem wiadomość, że Cesarz rozwiązał to niefortunne zgromadzenie. Definitywnie. Wśród zebranych rozległy się zdumione szepty. - Ostatnie pozostałości Dawnej Republiki - mówił dalej Tarkin - zostały ostatecznie odrzucone. - To niemożliwe - przerwał Tagge. - W jaki sposób Cesarz zdoła utrzymać kontrolę nad biurokracją Imperium? - Musi pan zrozumieć, że reprezentacja senacka nie została formalnie zniesiona - wyjaśnił Tarkin. - Została jedynie zawieszona na czas... - uśmiechnął się nieco szerzej - ...trwania zagrożenia. Bezpośredni nadzór sprawują teraz Gubernatorzy, którzy mają wolą rękę w zarządzaniu podległymi im terytoriami. Oznacza to, że obecność Imperium wreszcie będzie mogła odpowiednio oddziaływać na niezdecydowane planety. Od tej chwili strach utrzyma w posłuchu potencjalnie zdradzieckie lokalne rządy. Strach przed flotą Imperium... i strach przed tą stacją bojową. - A co z rebelią? - zapytał Tagge. - Jeżeli buntownicy jakimś sposobem uzyskają dostęp do pełnej dokumentacji technicznej tej stacji, zdołają być może zlokalizować jej słaby punkt, który będą mogli wykorzystać - uśmiech Tarkina zmienił się w skrzywienie warg. Naturalnie wszyscy wiemy, jak starannie chronione są tak istotne dane. Nie jest możliwe, by wpadły w ręce rebeliantów. - Dane, do których czyni pan aluzje - warknął Vader - wkrótce zostaną odzyskane. Jeżeli... Tarkin przerwał mu niedbałym tonem, na jaki nie odważyłby się nikt z obecnych. - To nieistotne. Każdy atak buntowników na tę stację będzie aktem samobójczym. Samobójczym i bezcelowym, niezależnie od jakichkolwiek informacji, jakie zdołają uzyskać. Po wielu długich latach utrzymywanej w tajemnicy budowy - oświadczył z wyraźną przyjemnością - stacja stała się rozstrzygającą siłą w tej części wszechświata. O wydarzeniach w tym regionie nie będzie już decydował los, ustawy czy jakiekolwiek inne działanie. Będzie o nich decydować ta stacja! Wielka, okryta metalową rękawicą dłoń Vadera wykonała drobny gest i jeden z napełnionych kielichów posłusznie popłynął w jej stronę. Lekko strofującym tonem Czarny Lord kontynuował swoją wypowiedź. - Proszę się tak nie zachwycać tą technologiczną zgrozą, którą pan spłodził,

 

To tylko tagi:
pdf online
free download
pdf do pobrania
ebook za darmo
pobierz za darmo

 

DOSTĘP 24/H

POBIERAJ EBOOKI O DOWOLNEJ PORZE
 

ZA DARMO

BEZ PŁATNOŚCI/ANKIET
 

UPLOAD

Dodaj własny dokument i pozwól pobierać go innym