EP V - Imperium kontratakuje PDF

CZYTAJ ONLINE
Ebook download
EP V - Imperium kontratakuje

EP V - Imperium kontratakuje pdf czytaj online lub pobierz na swoje urządzenie. Dokument został dodany przez użytkownika.
EP V - Imperium kontratakuje



Jeśli jesteś autorem/wydawcą i uważasz, że ktoś wgrał ten dokument bez pozwolenia oraz łamie on prawa autorskie, napisz na adres [email protected] i powiadom nas o tym, a my usuniemy zakazany plik w 24h.

 

EP V - Imperium kontratakuje

 

Pobierz PDF


 

EP V - Imperium kontratakuje Ebook transkrypt - 20 pierwszych stron materiału:

 

Strona 1 I To dopiero nazywam zimnem! — Lukę Sky-walker przerwał ciszę, której przestrzegał od opuszczenia nowej bazy Rebeliantów kilka godzin wcześniej. Dosiadał tautauna, jedynej poza nim żywej istoty w zasięgu wzroku. Czuł się zmęczony i samotny, więc dźwięk własnego głosu zaskoczył go. Wraz z innymi uczestnikami rebelianckiego Przymierza kolejno badali białe pustkowie Hoth, zbierając informacje o swym nowym domu. Wszyscy wracali do bazy z mieszanymi uczuciami ulgi i osamotnienia. Nic nie przeczyło ich wcześniejszym odkryciom, że na tej zimnej planecie nie istnieją żadne inteligentne formy życia. Podczas swych długich samotnych wypraw Lukę widział jedynie jałowe białe równiny i łańcuchy niebieskawych gór, które zdawały się znikać we mgłach odległych horyzontów. Młody mężczyzna uśmiechnął się pod podobną do maski szarą chustą, która chroniła go przed zimnymi wiatrami Hoth. Patrząc na lodową pustynię przez gogle, głębiej nacisnął na głowę obszyty futrem kaptur. Uśmiechnął się kącikiem ust, próbując wyobrazić sobie oficjalnych badaczy w służbie rządu Imperium. ,,Galaktyka jest usiana osadami kolonistów, których niewiele obchodzą sprawy Imperium czy jego opozycji — Przymierza — pomyślał. — Lecz szalony musiałby być osadnik, który rościłby sobie prawa do Hoth. Ta planeta nie ma nic do zaoferowania nikomu — oprócz n a s". Przymierze ponad miesiąc temu założyło na tym lodowym świecie wysuniętą placówkę. Lukę był dobrze znany w bazie i choć miał zaledwie dwadzieścia trzy lata, inni Rebelianci zwracali się do niego per komandor Skywalker. Ten tytuł wprawiał go w lekkie zakłopotanie. Tym niemniej jego pozycja upoważniała go do wydawania rozkazów zespołowi wytrawnych żołnierzy. Wiele przeżył i bardzo się zmienił. Jemu samemu trudno było uwierzyć, że jeszcze trzy lata temu był naiwnym chłopcem z farmy na swym rodzinnym Tatooine. Młody komandor przynaglił tauntauna do szybszego biegu. — No, dalej, mały — zachęcił go. Szare ciało jaszczura śnieżnego było pokryte gęstym futrem chroniącym go przed zimnem. Galopował na muskularnych tylnych nogach, których palce podobne do palców trydaktyla zakończone były wielkimi zakrzywionymi szponami wzbijającymi ogromne fontanny śniegu. Głowa tauntauna podobna do głowy lamy wyciągnęła się w przód, a jego ruchliwy ogon rozwinął się za nim, kiedy zwierzę wbiegało po oblodzonym stoku. Obracał z boku na bok rogatą głowę, jakby bodąc wiatr, który atakował jego kudłaty pysk. Lukę marzył o zakończeniu swej misji. Czuł, że mimo grubo watowanego ubrania używanego przez Rebeliantów, Strona 2 jest niemal zamarznięty, ale wiedział, że jest tu z własnego wyboru; zgłosił się na ochotnika do przeczesywania pól lodowych w poszukiwaniu innych form życia. Wzdrygnął się patrząc na długi cień, jaki on i zwierzę rzucali na śnieg. ,,Wiatr się wzmaga — pomyślał. — A te mroźne wiatry po zapadnięciu nocy przynoszą na równiny temperatury nie do zniesienia". Kusiło go, by wrócić do bazy trochę wcześniej, ale wiedział, jak ważne jest ustalenie z całą pewnością, że Rebelianci byli sami na Hoth. Tauntaun gwałtownie skręcił w prawo, niemal zrzucając Luke'a. Chłopak ciągle jeszcze przyzwyczajał się do jazdy na tych nieobliczalnych stworzeniach. — Nie chciałbym cię urazić — rzekł do swego wierzchowca — ale znacznie swobodniej czuję się w kabinie mojego starego, godnego zaufania śmi-gacza. Jednak dla wykonywanego zadania tauntaun — mimo swoich wad — był najbardziej sprawnym i praktycznym środkiem transportu dostępnym na Hoth. Kiedy zwierzę osiągnęło szczyt kolejnego lodowego wzniesienia, jeździec zatrzymał je. Zdjął przyciemnione gogle i przez parę chwil mrużył oczy, aby przyzwyczaić się do oślepiającego blasku śniegu. Nagle jego uwagę zwróciło pojawienie się na niebie pędzącego obiektu, który, opadając ku zamglonemu horyzontowi, zostawiał za sobą smugę dymu. Błys- kawicznym ruchem dłoni w rękawicy sięgnął do pasa i chwycił elektrolornetkę. Poczuł chłód niepokoju walczący o lepsze z zimnem atmosfery Hoth. To, co widział, mogło być dziełem człowieka, może nawet czymś wysłanym przez Imperium. Młody komandor śledził ognisty tor lotu obiektu i z napięciem patrzył, jak bolid spada na biały grunt i ginie w blasku własnego wybuchu. Tauntaun zadrżał na odgłos eksplozji. Wydał pełen przerażenia pomruk i zaczął nerwowo drzeć szponami śnieg. Lukę poklepał zwierzę po głowie, próbując je uspokoić. Z trudem słyszał własny głos wśród wycia wiatru. — Spokojnie, mały, to tylko meteoryt — krzyknął. Zwierzę uspokoiło się i Lukę podniósł do ust komunikator. — Echo Trzy do Echa Siedem. Hań, stary, słyszysz mnie? Z odbiornika dobiegały trzaski, a potem przez zakłócenia przedarł się znajomy głos: — To ty, mały? O co chodzi? Głos był nieco dojrzalszy i jakby ostrzejszy od głosu Luke'a. Przez chwilę młody mężczyzna wspominał ciepło pierwsze spotkanie z koreliańskim kosmicznym przemytnikiem w ciemnym, pełnym obcych, szynku w porcie kosmicznym na Tatooine. Teraz Hań był jego jedynym przyjacielem, który nie należał oficjalnie do Rebelii. — Zamknąłem swoje koło i nie wykryłem żadnym sygnałów życia — powiedział do transmitera, mocno przyciskając usta do nadajnika. — Tym, co żyje na tej kostce lodu, nie wypełniłbyś nawet krążownika — odpowiedział Hań, z trudem przekrzykując Strona 3 gwizd wiatru. — Ustawiłem już swoje czujniki. Kieruję się do bazy. — Zobaczymy się niedługo — odparł Lukę. Ciągle miał na oku falujący słup dymu wznoszący się z odległego ciemnego punktu. — Niedaleko stąd właśnie spadł meteoryt i chcę go sprawdzić. Nie potrwa to długo. Wyłączył transmiter i skupił uwagę na tauntaunie. Gad przestępował z nogi na nogę. Z głębi gardła wydał ryk sygnalizujący być może strach. — Stóóój, mały! — rzekł, poklepując go po głowie. — O co chodzi... Czujesz coś? Nic tu nie ma. Lecz także zaczął odczuwać niepokój, po raz pierwszy od wyruszenia z ukrytej bazy Rebeliantów. Jeśli wiedział cokolwiek o tych jaszczurach śnieżnych, to to, że miały wyostrzone zmysły. Niewątpliwie zwierzę usiłowało powiedzieć Lukę'owi, że coś, jakieś niebezpieczeństwo, czai się w pobliżu. Nie tracąc ani chwili odczepił od pasa mały przedmiot i ustawił jego miniaturowe potencjometry. Urządzenie było wystarczająco czule, aby wychwycić nawet najsłabsze sygnały życia przez wykrywanie temperatury ciała i wewnętrznych układów organizmu. Lecz kie dy zaczął odczytywać wskazania, zdał sobie sprawę, że nie było potrzeby — ani czasu — tego robić. Dobre półtora metra nad nim przesunął się jakiś cień. Lukę błyskawicznie odwrócił się i nagle wydało mu się, że ożył sam grunt. Rzuciła się na niego gwałtownie wielka góra pokryta białym futrem, doskonale zamaskowana na tle nieregularnie rozsianych pagórków śniegu. — O, cholera! Ręczny miotacz Lukę'a nie zdążył opuścić kabury. Wielka łapa lodowego stworzenia, wampy, uderzyła go mocno w twarz, zrzucając z tauntauna w zmrożony śnieg. Przytomność stracił szybko, tak szybko, że nawet nie usłyszał żałosnych wrzasków zwierzęcia ani gwałtownej ciszy, jaka nastąpiła po trzasku łamanego karku. I nie poczuł, jak wielka, włochata istota, która go zaatakowała, chwyciła go brutalnie za kostkę i powlokła, jak pozbawioną życia kukłę, przez pokrytą śniegiem równinę. Z zagłębienia w gruncie na stoku wzgórza, gdzie spadł obiekt latający, ciągle unosił się czarny dym. Jego ciemne kłęby, rozpędzane nad równinami przez lodowate wiatry Hoth, znacznie przerzedziły się od czasu, kiedy urządzenie spadło na ziemię i utworzyło dymiący krater. W kraterze coś się poruszyło. Najpierw dało się słyszeć tylko buczenie, mechaniczne, coraz intensywniejsze, jakby walczące o lepsze z wyjącym wiatrem. Potem przedmiot poruszył się. -Błyszczał w jasnym świetle popołudnia, powoli wynurzając się z krateru. Zdawało się, że obiekt jest jakąś formą życia or- ganicznego posiadającą podobną do czaszki głowę. Liczne pęcherzykowate oczy o ciemnych soczewkach Strona 4 patrzyły na zimne puste przestrzenie. Lecz w miarę wznoszenia się z krateru kształt obiektu zaczął wskazywać, że jest to jakaś maszyna o dużym cylindrycznym korpusie połączonym z kulistą głową i wyposażonym w kamery, czujniki i metalowe wysięgniki, z których kilka kończyło się chwytakami podobnymi do kleszczy kraba. Urządzenie zawisło nad dymiącym kraterem i wysunęło wysięgniki w różnych kierunkach. Następnie wewnątrz jego mechanizmów włączył się sygnał i maszyna popłynęła ponad lodową równinę. Ciemny robot sondujący zniknął wkrótce za odległym horyzontem. Inny jeździec, okutany w zimowy ubiór i siedzący na plamistoszarym tauntaunie, pędził przez zbocza Hoth w kierunku bazy operacyjnej Rebelii. Oczy mężczyzny patrzyły obojętnie na matowe szare kopuły, niezliczone wieże strzelnicze i ogromne generatory mocy, które były jedynym świadectwem cywilizowanego życia na tym świecie. Hań Solo stopniowo zwalniał bieg swego jaszczura śnieżnego, ściągając wodze tak, że do ogromnej jaskini lodowej stworzenie wbiegło kłusem. Hań z przyjemnością powitał względne ciepło wielkiego zespołu jaskiń, ogrzewanych przez urządzenia czerpiące moc z ogromnych generatorów na zewnątrz. Tę podziemną bazę stanowiły zarówno naturalna jaskinia lodowa, jak i plątanina kanciastych białych tuneli wytopionych rebelianckimi laserami w górze litego lodu. Korelianin bywał już w bardziej opuszczonych dziurach w Galaktyce, ale w tej chwili nie potrafił przypomnieć sobie, gdzie. Zsiadł z tauntauna i rozejrzał się, obserwując ruch panujący wewnątrz gigantycznej groty. Gdziekolwiek spojrzał, widział przenoszone, montowane lub naprawiane przedmioty. Rebelianci w szarych mundurach z pośpiechem wyładowywali zaopatrzenie i dopasowywali sprzęt. Były tam też roboty, głównie jednostki R2 i roboty pomocnicze, które wydawały się wszechobecne, tocząc się lub chodząc lodowymi korytarzami, sprawnie wykonując swe niezliczone zadania. Hań zaczął zastanawiać się, czy nie mięknie z czasem. Na początku nie miał ani osobistego interesu, ani nie czuł lojalności dla tej całej Rebelii. Jego ostateczne zaangażowanie w konflikt między Imperium a Przymierzem zaczęło się jako zwykła transakcja, sprzedaż jego usług oraz prawa do wykorzystania jego statku, ,,Sokoła Millenium". Zadanie wydawało się dość proste: zawieźć Bena Kenobiego, młodego Luke'a i dwa roboty do systemu Alderaan. Skąd miał wtedy wiedzieć, że będą od niego wymagać uratowania księżniczki ze wzbudzającej największy strach stacji bojowej Imperium, Gwiazdy Śmierci? Księżniczka Leia Organa... Im więcej Solo o niej myślał, tym bardziej zdawał sobie sprawę, w jakie wdepnął kłopoty, przyjmując pieniądze Bena Kenobiego. Początkowo chciał tylko odebrać zapłatę i Strona 5 prysnąć, żeby spłacić kilka paskudnych długów, które wisiały mu nad głową jak meteor gotów spaść w każdej chwili. Nigdy nie zamierzał zostać bohaterem. A jednak coś go tu trzymało. Przyłączył się do Luke'a i jego szalonych rebelianckich przyjaciół, kiedy przypuścili legendarny już atak na Gwiazdę Śmierci. Coś. Na razie Hań sam nie potrafił zdecydować się co to było. Teraz, długo po zniszczeniu Gwiazdy Śmierci, ciągle był z Rebeliantami, pomagając w zakładaniu tej bazy na Hoth, prawdopodobnie najbardziej ponurej ze wszystkich planet w Galaktyce. Ale powiedział sobie, że wszystko to szybko się zmieni. Jeśli o niego chodziło, to Hań Solo i Rebelianci właśnie mieli odpalić w rozbieżnych kierunkach. Przeszedł szybko przez podziemny pokład hangaru, gdzie dokowało kilka rebelianckich myśliwców. Kręcili się przy nich ubrani na szaro ludzie w asyście robotów różnych kształtów. Najbardziej interesował Koreliani-na frachtowiec w kształcie spodka spoczywający na świeżo zainstalowanych ładownikach. Ten statek, największy w hangarze, zarobił kilka nowych wgnieceń w metalowym poszyciu od czasu, kiedy Hań po raz pierwszy skumał się ze Skywalkerem i Kenobim. Jednak ,,Sokół Millenium" był słynny nie ze względu na wygląd, ale na szybkość: ten frachtowiec ciągle był najszybszym statkiem, jaki kiedykolwiek zrobił skok na Kes-sel lub prześcignął imperialny myśliwiec typu TIE. Znaczną część sukcesów ,,Sokoła" można było przypisać jego konserwacji, powierzonej w tej chwili włochatym rękom dwumetrowej góry brązowego futra, której twarz była właśnie ukryta pod maską do spawania. Chewbacca, ogromny Wookie i drugi pilot ,,Sokoła", naprawiał centralny podnośnik statku, kiedy zauważył nadchodzącego Solo. Przerwał pracę i podniósł maskę, odsłaniając swe pokryte futrem oblicze. Z jego pełnego zębów pyska dał się słyszeć ryk, który potrafiło zrozumieć tylko niewielu nie-Wookiech we wszechświecie. Hań Solo był jednym z tych niewielu. — Zimno to nie jest właściwe słowo, Chewie — odparł Korelianin. — Wolę porządną walkę, obojętnie kiedy, od całego tego chowania się i zamarzania! Zauważył smużki dymu unoszące się z nowo ze- spawanego kawałka metalu. — Jak ci idzie z tymi podnośnikami? Chewie odpowiedział typowym dla Wookiech pomrukiem. — Świetnie — powiedział Hań, w pełni zgadzając się z jego pragnieniem powrotu w przestrzeń, na jakąś inną planetę — gdziekolwiek, byle nie na Hoth. Pójdę się zameldować. Potem ci pomogę. Jak tylko zamontujemy te podnośniki, wynosimy się stąd. Wookie szczeknął radośnie i wrócił do pracy, a Solo poszedł w głąb jaskini lodowej. Centrum dowodzenia pełne było sztucznego życia sprzętu elektronicznego i urządzeń kontrolnych sięgających do lodowego sklepienia. Tak jak hangar, centrum roiło się Strona 6 od Rebeliantów. Pomieszczenie pełne było kontrolerów, żołnierzy, techników oraz robotów przeróżnych typów i rozmiarów. Wszyscy byli zajęci przekształcaniem pomieszczenia w sprawny ośrodek mający zastąpić bazę na Yavin. Mężczyzna, do którego przyszedł Hań Solo, całą uwagę skupiał na ekranie komputera, wielkiej konsoli, na której jasno błyskały kolorowe odczyty. Rie-ekan, ubrany w mundur generała Rebelii, wyprostował swą wysoką postać na widok przybyłego. — Generale, na tym terenie nie ma śladu życia — zameldował Hań. — Ale wszystkie wyznaczniki obszaru są ustawione, więc będzie pan wiedział, kiedy ktoś przyjdzie z wizytą. Jak zwykle generał Rieekan nie zareagował uśmiechem na błazenadę Solo. Podziwiał młodego mężczyznę za to, że jakby nieoficjalnie przyłączył się do Rebelii. Jego zalety wywarły takie wrażenie na Rie-ekanie, że często zastanawiał się, czyby nie nadać mu honorowego stopnia oficerskiego. — Czy komandor Skywalker już się zameldował? — zapytał generał. — Sprawdza meteoryt, który spadł blisko niego — odpowiedział Hań. — Wróci niedługo. Rieekan zerknął na nowo zainstalowany ekran radaru i przyjrzał się migającym obrazom. — Trudno będzie dojrzeć zbliżające się statki przy całej tej aktywności meteorów w tutejszym systemie. — Generale, ja... —Hań zawahał się. — Myślę, że czas, żebym się stąd ruszył. Zbliżająca się postać odciągnęła jego uwagę od generała Rieekana. Jej chód był pełen wdzięku i zarazem stanowczości, a delikatne rysy młodej kobiety jakoś nie pasowały do białego munduru bojowego. Nawet z tej odległości widział, że księżniczka Leia jest zaniepokojona. — Jesteś dobry w walce — zauważył generał, dodając: — Nie chciałbym cię stracić. — Dziękuję, generale. Wyznaczono jednak nagrodę za moją głowę i jeśli nie spłacę długu Hutowi Jabbie, to jestem chodzącym trupem. — Niełatwo żyć ze znamieniem śmierci — zaczął oficer, ale Hań odwrócił się do księżniczki Lei. Solo nie był sentymentalny, ale zdawał sobie sprawę, że w tej chwali jest poruszony. — To chyba już, Wasza Wysokość... — przerwał nie wiedząc, jakiej spodziewać się odpowiedzi od księżniczki. — Doskonale — zimno odparła Leia. Jej nagła wyniosłość szybko przekształciła się w szczery gniew. Mężczyzna potrząsnął głową. Dawno temu powiedział sobie, że stworzenia płci żeńskiej — ssaki, płazy czy jakieś jeszcze nie odkryte klasy biologiczne — są poza jego miernymi zdolnościami pojmowania. Często sobie mawiał, że lepiej byłoby, gdyby zostały dla niego tajemnicą. Lecz w końcu uwierzył na chwilę, że w całym kosmosie jest przynajmniej jedna osoba płci Strona 7 żeńskiej, którą naprawdę zaczynał rozumieć. A jednak w przeszłości zdarzało mu się mylić. — No — powiedział. — Nie rozklejaj się tak. Na razie, księżniczko. Odwracając się do niej gwałtownie plecami, wszedł do cichego korytarza łączącego się z centrum dowodzenia. Szedł w kierunku pokładu hangarowego, gdzie czekali na niego ogromny Wookie i przemytniczy frachtowiec, dwie rzeczywistości, które rozumiał. Nie miał zamiaru zatrzymywać się. — Hań! — Leia biegła za nim, lekko zadyszana. Zatrzymał się i obojętnie odwrócił do niej. — Tak, Wasza Wysokość? — Myślałam, że postanowiłeś zostać. Wydawało się, że w głosie Lei brzmiała prawdziwa troska, ale nie był tego pewien. — Ten łowca nagród, na którego wpadliśmy na Ord Mantell, zmienił moją decyzję. — Czy Lukę wie? — zapytała. — Dowie się, jak wróci — odburknął Hań. Oczy księżniczki zwęziły się. Obrzuciła go spojrzeniem, które dobrze znał. Przez chwilę czuł się jak jeden z sopli na powierzchni planety. — Nie częstuj mnie tym swoim spojrzeniem — powiedział ostro. — Z każdym dniem szuka mnie coraz więcej łapaczy. Zamierzam spłacić Jabbę, zanim wyśle więcej swoich zdalnych morderców, Ganków, i kto wie, kogo jeszcze. Muszę zdjąć tę nagrodę z mojej głowy, póki jeszcze ją mam. Jego słowa wyraźnie podziałały na Leię i Hań widział, że zaniepokoiła się o niego, a może nawet poczuła coś więcej. — Ale ciągle jesteś nam potrzebny — rzekła. — Nam? — zapytał. —Tak. — A co powiesz o sobie? — starannie podkreślił ostatnie słowo, ale tak naprawdę nie wiedział, dlaczego. Może było to coś, co chciał powiedzieć od pewnego czasu, ale brakowało mu odwagi — nie, poprawił się, głupoty — aby wyjawić swe uczucia. W tym momencie wydawało się, że niewiele ma do stracenia i był gotów na jakąkolwiek odpowiedź. — O mnie? — zapytała wprost. — Nie wiem, o co ci chodzi. Hań Solo z niedowierzaniem ponownie potrząsnął głową. — Nie, prawdopodobnie nie wiesz. — A co dokładnie mam wiedzieć? — znowu w jej głosie narastał gniew, prawdopodobnie Dlatego, pomyślał, że w końcu zaczynała rozumieć. Uśmiechnął się. — Chcesz, żebym został, z powodu tego, co do mnie czujesz. Księżniczka znowu zmiękła. — No, tak, bardzo... — rzekła i przerwała na chwilę — nam pomogłeś. Jesteś urodzonym przywódcą... Nie dał jej skończyć, przerywając w środku zdania. Strona 8 — Nie, Wasza Miłość. To nie o to chodzi. Nagle Leia popatrzyła Hanowi prosto w twarz oczyma, które wyrażały w końcu pełne zrozumienie. Wy- buchnęła śmiechem. — Masz bujną wyobraźnię. — Naprawdę? Myślę, że bałaś się, że odejdę nawet bez... — skoncentrował wzrok na jej wargach — ...pocałunku. Zaczęła się śmiać jeszcze bardziej. — Wolałabym raczej pocałować Wookiego. — Mogę ci to załatwić. — Zbliżył się do niej, a ona wyglądała promiennie nawet w zimnym świetle lodowego pomieszczenia. — Wierz mi, przydałby ci się dobry pocałunek. Jesteś tak zajęta wydawaniem rozkazów, że zapomniałaś, jak być kobietą. Gdybyś na chwilę popuściła, mógłbym ci pomóc. Ale już za późno, kwiatuszku. Twoja wielka szansa odlatuje. — Sądzę, że przeżyję — powiedziała, wyraźnie roz- drażniona. — Życzę powodzenia! — Nawet cię nie obchodzi, czy... Wiedział, co chciała powiedzieć i nie dał jej dokończyć. — Zaoszczędź mi tego, proszę! — przerwał. — Nie mów mi znowu o Rebelii. Mówisz tylko o niej. Jesteś tak zimna jak ta planeta. — A ty myślisz, że jesteś tym, który może dać nieco gorąca? — Jasne, gdybym był zainteresowany. Ale nie sądzę, żeby sprawiło mi to wielką przyjemność — mówiąc to Hań cofnął się i znowu na nią spojrzał, chłodno ją oceniając. — Jeszcze się spotkamy — rzekł. — Może do tego czasu trochę się rozgrzejesz. Wyraz jej twarzy znowu się zmienił. Solo widział morderców o przyjemniejszym spojrzeniu. — Masz wszelkie maniery banthy, ale nie taką klasę. Baw się dobrze w podróży, pistolecie! Księżniczka Leia szybko odwróciła się i pospieszyła korytarzem. II Temperatura na powierzchni Hoth opadła. Jednak mimo lodowatego powietrza imperialny robot sondujący leniwie płynął nad omiatanymi śniegiem polami i wzgórzami, wyciągając czujniki we wszystkich kierunkach w poszukiwaniu sygnałów życia. Czujniki termiczne robota nagle ożyły. Znalazł w pobliżu źródło ciepła, a ciepło było dobrym wskaźnikiem życia. Głowa przekręciła się na swej osi, a wrażliwe, podobne oczom, pęcherze zarejestrowały kierunek, w którym znajdowało się źródło ciepła. Robot sondujący automatycznie zmienił prędkość i ruszył nad lodowymi polami z maksymalną szybkością. Podobna do owada maszyna zwolniła dopiero wtedy, gdy zbliżała się do pagórka śniegu większego od siebie. Jej Strona 9 detektory zarejestrowały jego rozmiary — prawie 1,8 m wysokości i całe 6 m długości. Lecz wielkość pagórka miała znaczenie drugorzędne. Naprawdę zdumiewająca, jeśli urządzenie zwiadowcze w ogóle mogło być zdumione, była ilość ciepła promieniująca spod wzniesienia. Istota schowana pod nim z pewnością była świetnie zabezpieczona przed zimnem. Z jednego z wysięgników robota wystrzelił cienki niebieskobiały promień światła wwiercając się swym skoncentrowanym gorącem w biały pagórek i rozrzucając we wszystkich kierunkach błyszczące płatki śniegu. Pagórek zaczął drżeć, a potem gwałtownie dygotać. Cokolwiek pod nim się znajdowało, było głęboko zirytowane sondującym promieniem laserowym robota. Śnieg wielkimi płatami zaczął się zsuwać z tego czegoś, a w jednym końcu w masie bieli pokazało się dwoje oczu. Wielkie żółte jak bliźniacze punkciki ognia patrzyły na mechaniczną istotę, która ciągle jeszcze strzelała w najlepsze bolesnymi promieniami. Płonęły pierwotną nienawiścią do tego, co przerwało jego drzemkę. Pagórek zatrząsł się znowu z rykiem, który omal nie zniszczył czujników słuchowych robota sondującego. Automat odjechał parę metrów w tył powiększając odległość między sobą a istotą. Robot nigdy przedtem nie spotkał się z lodowym stworzeniem wampa; jego komputery poradziły mu postąpić ze zwierzęciem szybko i sprawnie. Maszyna dokonała wewnętrznej regulacji mocy swego promienia laserowego, który w chwilę później o-siągnął maksymalną koncentrację. Wycelowała laser w stworzenie, ogarniając je wielką chmurą promieni i dymu. W sekundę później nieliczne cząstki pozostałe z wampy zostały rozniesione lodowatymi wiatrami. Dym rozwiał się, nie zostawiając żadnego fizycznego dowodu — poza dużym zagłębieniem w śniegu — na to, że lodowe stworzenie kiedykolwiek znajdowało się w pobliżu. Lecz jego istnienie zostało zapisane w pamięci robota sondującego, który ponownie ruszył ze swą zaprog- ramowaną misją. Ryki innego lodowego stworzenia wampy w końcu obudziły poturbowanego młodego komandora Rebelii. Głowa Luke'a wirowała, bolała, a może, o ile mógł stwierdzić, pękała. Z trudem zogniskował wzrok i doszedł do wniosku, że znajduje się w lodowym wąwozie, którego ściany odbijają światło zapadającego zmroku. Nagle zdał sobie sprawę, że wisi głową w dół, ze związanymi rękoma i czubkami palców oddalonymi o jakieś trzydzieści centymetrów od zaśnieżonego podłoża. Kostki miał odrętwiałe. Wyciągnął szyję i zobaczył, że stopy ma zamrożone w lodzie zwisającym ze sklepienia i że na jego nogach formują się lodowe stalaktyty. Czuł zamarzniętą maskę własnej krwi zaskorupiałą na twarzy w miejscu, gdzie paskudnie rozcięło ją stworzenie. Strona 10 Znowu usłyszał zwierzęce porykiwania, głośniejsze teraz, kiedy rozbrzmiewały w głębokim i wąskim przejściu wśród lodu. Ryki potwora były ogłuszające. Zastanawiał się, co zabije go najpierw, zimno, czy kły i pazury tego, co zamieszkiwało wąwóz. — Muszę się uwolnić — pomyślał — wyrwać się z tego lodu. Siły nie powróciły mu jeszcze w pełni, ale zaciskając zęby podciągnął się i sięgnął do krępujących go więzów. Jeszcze zbyt słaby, Lukę nie mógł skruszyć lodu i wrócił do poprzedniej pozycji. Biała podłoga popędziła mu na spotkanie. — Odpręż się — powiedział do siebie. — Odpręż się. Lodowe ściany zatrzeszczały od coraz głośniejszych ryków zbliżającego się stworzenia. Jego kroki skrzypiały na zamarzniętym gruncie, zbliżając się przerażająco. Nie potrwa długo, zanim włochaty biały potwór wróci i prawdopodobnie ogrzeje zmarzniętego młodego wojownika w ciemności swego żołądka. Lukę obiegł spojrzeniem wąwóz, lokalizując w końcu stertę sprzętu, który zabrał ze sobą, leżącą teraz w bezużytecznej bezładnej kupce na ziemi, o prawie cały nieosiągalny metr poza zasięgiem jego ręki. A było tam urządzenie, które całkowicie pochłonęło jego uwagę — gruba rękojeść z parą przycisków zakończona metalowym dyskiem. Przedmiot ten należał niegdyś do jego ojca, byłego Rycerza Jedi, którego zdradził i zamordował młody Darth Vader. Lecz teraz był własnością młodego komandora. Dał mu go Ben Kenobi, aby dzierżył go z honorem przeciw tyranii Imperium. Lukę w rozpaczy spróbował skręcić swe obolałe ciało na tyle, aby dosięgnąć porzuconego miecza świetlnego. Lecz lodowate zimno zwolniło jego reakcje i osłabiło go. Zaczął poddawać się swemu losowi, kiedy usłyszał, jak warcząc nadchodzi lodowe stworzenie — wampa. Resztki nadziei prawie go opuściły, kiedy wyczuł tę obecność. Ale to nie obecność białego olbrzyma zdominowała wąwóz. Była to raczej ta uspokajająca duchowa obecność, która czasami nawiedzała Luke'a w chwilach napięcia lub niebezpieczeństwa. Obecność, która po raz pierwszy objawiła mu się po tym, jak stary Ben, raz jeszcze w swej roli Jedi Obi-wana Kenobiego, zniknął w kupce własnych ciemnych szat ścięty mieczem świetlnym Dartha Vadera. Obecność, która była czasami jak znajomy głos, prawie milczący szept, który przemawiał prosto do jego umysłu. — Lukę. — Szept pojawił się znowu, natarczywie. — Pomyśl o mieczu świetlnym w twojej dłoni. Słowa sprawiły, że już boląca głowa mężczyzny zaczęła pulsować. Potem poczuł nagły przypływ sił, poczucie pewności siebie, które zachęcało go do kontynuowania walki mimo pozornie beznadziejnej sytuacji. Skupił wzrok na mieczu świetlnym. Wyciągnął obolałą rękę, zacisnął powieki w skupieniu. Jednak broń ciągle była poza jego zasięgiem. Strona 11 Wiedział, że miecz będzie wymagał czegoś więcej niż tylko starań o dosięgnięcie go. — Muszę odprężyć się — powiedział sobie. — Od- prężyć... — Zawirowało mu w głowie, kiedy usłyszał słowa swego bezcielesnego opiekuna. — Pozwól płynąć Mocy, Lukę. Moc! Ujrzał wyłaniający się z ciemności podobny do goryla odwrócony wizerunek wampy, którego uniesione ramiona kończyły się ogromnymi błyszczącymi szponami. Po raz pierwszy widział jego małpi pysk i zadrżał na widok baranich rogów bestii i drgającej dolnej szczęki z wystającymi kłami. Lecz wtedy wojownik wyrzucił stworzenie ze swoich myśli. Przestał starać się dosięgnąć broni; jego ciało odprężyło się i zwiotczało, umożliwiając jego duchowi otwarcie się na wskazówki nauczy cielą. Już czuł, jak przepływa przez niego to pole energetyczne wytwarzane przez wszystkie żywe istoty, które zespala sam wszechświat. Tak jak nauczył go Kenobi, moc wypełniła Luke'a, by stać się posłuszną jego woli. Lodowe stworzenie, wampa, rozcapierzyło swe czarne, zakrzywione szpony i postąpiło ciężko w kierunku wiszącego młodzieńca. Nagle miecz świetlny, jakby za sprawą czarów, skoczył do ręki Luke'a. Ten błyskawicznie wcisnął barwny guzik na broni wyzwalając podobny do klingi promień, który szybko przeciął jego lodowe więzy. Kiedy spadł na ziemię z bronią w ręku, monstrualny kształt górujący nad nim zrobił ostrożny krok w tył. Mrugał paciorkowatymi oczyma koloru siarki, patrząc z niedowierzaniem na brzęczący promień światła, który przedstawiał widok niezrozumiały dla jego prymitywnego umysłu. Lukę, chociaż trudno było mu się poruszać, skoczył na równe nogi i zamachnął się mieczem na śnieżnobiałą masę mięśni i futra, zmuszając ją do cofnięcia się o krok, dwa. Opuszczając miecz, przeciął skórę potwora świetlnym ostrzem. Ściany wąwozu zadrżały od straszliwego ryku bólu lodowego stworzenia. Od wróciło się i pospiesznie wygramoliło z wąwozu. Jego biały tułów zlał się z odległym terenem. Niebo było już wyraźnie ciemniejsze, a z atakującą ciemnością nadeszły zimniejsze wiatry. Moc była z Luke'em, ale nawet ta tajemnicza siła nie mogła go teraz ogrzać. Każdy krok, jaki potykając się robił wychodząc z wąwozu, był trudniejszy niż poprzedni. W końcu pociemniało mu w oczach, potknął się, zjechał po zboczu i stracił przytomność zanim jeszcze dotarł do dna. W podpowierzchniowym głównym doku hangarowym Chewie przygotowywał ,,Sokoła Millenium" do startu. Odrywając wzrok od roboty ujrzał dość dziwną parę, która właśnie wyłoniła się zza pobliskiego zakrętu i wmieszała się w zwykłą krzątaninę Rebelian-tów w hangarze. Żadna z tych postaci nie była ludzka, choć jedna z nich miała kształt humanoidalny i sprawiała wrażenie człowieka Strona 12 w złocistej zbroi. Jego ruchy były dokładne, prawie zbyt dokładne, aby były ludzkie, kiedy ze szczękiem szedł sztywno korytarzem. Jego towarzysz nie potrzebował do przemieszczania się ludzkich nóg, ponieważ całkiem dobrze radził sobie tocząc swój niższy, beczkowaty korpus na miniaturowych kołach. Niższy z dwu robotów wydawał z siebie pełne pod- niecenia piski i gwizdy. — To nie moja wina, ty rozregulowana puszko po konserwach — oświadczył wysoki, człekopodobny robot wymachując metaliczną ręką. — Nie prosiłem, żebyś włączył grzejnik termiczny. Wyraziłem jedynie opinię, że w jej pomieszczeniu jest lodowato. Ale tam m a być lodowato. Jak teraz wysuszymy wszystkie jej rzeczy?... A! Jesteśmy na miejscu. Če Trzypeo, złocisty android o ludzkich kształtach, zatrzymał się, aby zogniskować czujniki optyczne na dekującym „Sokole Millenium". Drugi robot, Erdwa Dedwa, wciągnął koła i przednią nogę i oparł swój pękaty, metaliczny kadłub na ziemi. Czujniki mniejszego robota zlokalizowały znajome postacie Hana Solo i jego towarzysza, Wookiego, zajętych wymianą centralnych podnośników frachtowca. — Panie Solo, sir — zawołał Trzypeo, jedyny z dwójki robotów wyposażony w imitację ludzkiego głosu. — Czy mógłbym zamienić z panem słowo? Hań nie miał specjalnie nastroju do odrywania się od pracy, a szczególnie z powodu tego wybrednego androida. — O co chodzi? — Pani Leia próbuje skontaktować się z panem przez komunikator — poinformował go Trzypeo. — Musi być zepsuty. Lecz Hań wiedział, że tak nie było. — Wyłączyłem go — powiedział ostro, nie przerywając pracy przy statku. — Czego Jej Królewska Świątobliwość sobie życzy? Czujniki słuchowe Trzypeo wykryły pogardę w głosie mężczyzny, ale nie zrozumiały jej. Robot dodał, naśladując ludzką gestykulację; — Szuka pana Luke'a i przyjęła, że jest tutaj z panem, Zdaje się, że nikt nie wie... — Lukę jeszcze nie wrócił? — Korelianin natychmiast zaniepokoił się. Widział, że niebo nad wejściem do lodowej jaskini znacznie pociemniało od czasu, kiedy wraz z Chewbaccą zaczęli naprawiać „Sokoła Millenium". Wiedział, jak bardzo opadała temperatura na powierzchni po zapadnięciu nocy i jak zabójcze potrafiły być wiatry. W mgnieniu oka zeskoczył z podnośnika „Sokoła", nie obejrzawszy się nawet na Wookiego. — Zanituj to, Chewie. Oficer dyżurny! — wrzasnął, a potem przytknął do ust transmiter i spytał: — Straż Bezpieczeństwa, czy komandor Skywalker już się zameldował? Negatywna odpowiedź wywołała grymas na jego twarzy. Sierżant dyżurny wraz z adiutantem podbiegli do Solo. Strona 13 — Czy komandor Skywalker już wrócił? — zapytał Hań z napięciem w głosie. — Nie widziałem go — odparł sierżant. — Możliwe, że wszedł południowym wejściem. — Proszę to sprawdzić! — polecił ostro, choć oficjalnie nie był upoważniony do wydawania rozkazów. — To pilne. Kiedy sierżant wraz z adiutantem odwrócili się i popędzili korytarzem, mały robot wydał zaniepokojony wznoszący się pytająco gwizd. — Nie wiem, Erdwa — odpowiedział sztywno Trzypeo, zwracając głowę i tors w kierunku Hana. — Sir, czy mógłbym spytać, co się dzieje? Pilot odburknął robotowi gniewnie: — Idź i powiedz swojej księżniczce, że jeśli Lukę nie pojawi się szybko, to znaczy, że nie żyje. Erdwa zaczął gwizdać histerycznie na ponurą prze- powiednię Solo, a jego przerażony złocisty towarzysz wykrzyknął: — Och, nie! Kiedy Hań Solo wpadł do głównego tunelu, znalazł się w centrum krzątaniny. Ujrzał paru żołnierzy Rebelii ze wszystkich sił powstrzymujących próbującego się im wyrwać nerwowego tauntauna. Z drugiego końca wpadł do korytarza oficer dyżurny, szukając wzrokiem Solo. — Sir — rzekł gorączkowo — komandor Skywalker nie wszedł południowym wejściem. Mógł zapomnieć zameldować się. — Niemożliwe — warknął Korelianin. — Czy śmiga-cze są gotowe? — Jeszcze nie — odparł oficer — Przystosowanie ich do zimna okazuje się trudne. Może do rana... Hań przerwał mu. Nie było czasu do stracenia na maszyny, które i tak prawdopodobnie zepsułyby się. — Będziemy musieli wziąć tauntauny. Biorę sektor czwarty. — Temperatura spada zbyt gwałtownie. — Pewnie — burknął Solo — a Lukę jest na zewnątrz. Drugi oficer zgłosił się na ochotnika. — Ja wezmę sektor dwunasty. Niech kontrola ustawi sektor alfa. Ale Hań wiedział, że nie ma czasu na uruchamianie przez kontrolę ekranów obserwacyjnych, nie, kiedy Lukę prawdopodobnie umierał gdzieś na bezludnych równinach tam w górze. Przepchnął się przez tłum żołnierzy Rebelii i chwycił wodze jednego z ujeżdżonych tauntaunów wskakując mu na grzbiet. — Nocne burze zaczną się, zanim którykolwiek z was dotrze do pierwszego czujnika — ostrzegł oficer dyżurny. — No to zobaczymy się w piekle — mruknął Hań, kierując wierzchowca na zewnątrz jaskini. Padał gęsty śnieg, kiedy Solo pędził na tauntaunie przez pustynię. Zbliżała się noc i wiatr wściekle wył, przebijając Strona 14 jego grube ubranie. Wiedział, że jeśli nie znajdzie młodego wojownika szybko, będzie dla niego równie bezużyteczny jak lodowy sopel. Tauntaun odczuwał już skutki spadku temperatury. Nawet warstwy izolującego tłuszczu i zbitego szarego futra nie chroniły go przed żywiołami po zapadnięciu nocy. Zwierzę już sapało, oddychając z coraz większym trudem. Jeździec modlił się, aby śnieżny jaszczur nie padł przynajmniej zanim nie odnajdzie Luke'a. Ostrzej popędził swego wierzchowca, zmuszając go do biegu przez lodowe równiny. Poprzez śnieg poruszał się jeszcze jeden kształt. Jego metalowy korpus unosił się nad zamarzniętym podłożem. Imperialny robot sondujący zatrzymał się nagle, na moment obracając czujnikami we wszystkich kierunkach. Następnie, zadowolony z odczytów, robot łagodnie opuścił się na ziemię. Kilka sond przypominających nogi pająka oddzieliło się od metalowego kadłuba, rozgarniając leżący śnieg. Coś zaczęło materializować się wokół niego, pulsujący blask, który stopniowo przykrył maszynę jakby przezroczystą kopułą. Pole siłowe szybko zestaliło się, nie dopuszczając śniegu omiatającego kadłub robota do jego powierzchni. Po chwili blask zniknął, a pędzony wiatrem śnieg szybko uformował doskonałą kopułę bieli, całkowicie przesłaniając robota i chroniące go pole siłowe. Tauntaun pędził z największą szybkością, z pewnością zbyt wielką, biorąc pod uwagę odległość, jaką przebył i trudne do zniesienia mroźne powietrze. Już nie spał, zaczął żałośnie stękać, a jego chód był coraz bardziej niepewny. Hanowi było przykro z powodu bólu tauntauna, ale w tej chwili życie zwierzęcia było mniej ważne niż życie jego przyjaciela. Jeźdźcowi coraz trudniej było cokolwiek dostrzec przez gęstniejący śnieg. Zdesperowany, szukał jakiejś zmiany w wiecznych równinach, jakiegoś odległego punktu, który mógłby być Luke'em. Lecz nie było widać nic prócz ciemniejących połaci śniegu i lodu. A jednak było coś słychać. Ściągnął wodze, gwałtownie zatrzymując tauntauna. Solo nie był pewny, ale wydawało mu się, że słyszy coś jeszcze oprócz wycia wichru wokół siebie. Usiłował coś zobaczyć, skąd dochodził dźwięk. A potem przynaglił wierzchowca, zmuszając go do galopu przez omiatane śniegiem pole. Lukę mógł być martwy i stać się pożywieniem pad- linożerców przed powrotem świtu. Jednak jakimś cudem ciągle był żywy i walczył o utrzymanie tego stanu mimo gwałtownych ataków nocnych burz. Z bólem wydostał się ze śniegu tylko po to, aby lodowata wichura wbiła go weń z Strona 15 powrotem. Kiedy padał, zastanowił się nad ironią tego wszystkiego — chłopiec z farmy na Tatooine dojrzewający do walki z Gwiazdą Śmierci, teraz ginący samotnie na zamarzniętym obcym pustkowiu. Wyczołganie się na pół metra wyczerpało resztki jego sił, zanim w końcu runął w ciągle rosnące zaspy. — Nie mogę... — rzekł, choć nikt nie mógł go usłyszeć. Ale ktoś, choć niewidoczny, usłyszał go jednak. — Musisz. — Słowa wirowały w mózgu Luke'a. — Spójrz na mnie! Nie mógł zignorować tego polecenia; siła tych cicho wypowiedzianych słów była zbyt wielka. Z ogromnym wysiłkiem uniósł głowę i ujrzał coś, co wziął za halucynację. Przed nim, najwyraźniej nieczuły na zimno i ciągle odziany tylko w zniszczone szaty, które nosił na gorącej pustyni Tatooine, stał Ben Kenobi. Lukę chciał do niego zawołać, ale me potrafił wydobyć z siebie głosu. Zjawa przemówiła z tą samą łagodną powagą, jakiej Ben zawsze używał względem młodzieńca. — Musisz przeżyć, Lukę. Młody komandor odnalazł siły, aby ponownie poruszyć ustami. — Zimno mi... Tak zimno... — Musisz udać się do systemu Dagobah — pouczyła widmowa postać Bena Kenobiego. — Będziesz uczył się u Yody, Mistrza Jedi, który był i moim nauczycielem. Lukę słuchał, potem wyciągnął rękę do niesamowitej postaci. — Ben... Ben... — jęknął. Postać stała nieporuszona wysiłkami Luke'a. — Lukę — przemówiła znowu — jesteś naszą jedyną nadzieją. Naszą jedyną nadzieją. Młody mężczyzna był zdezorientowany. Lecz zanim zdołał zebrać siły, aby poprosić o wyjaśnienie, postać zaczęła rozpływać się. A kiedy ostatni ślad zjawy zniknął mu z oczu, Luke'owi wydało się, że widzi zbliżającego się tauntauna z człowiekiem na grzbiecie. Jaszczur śnieżny poruszał się chwiejnym krokiem. Jeździec był jeszcze za daleko, a burza uniemożliwiała rozpoznanie. W rozpaczy młody komandor zawołał: „Ben!" zanim znowu pogrążył się w nieświadomości. Tauntaun ledwie mógł ustać na nogach, kiedy Solo zatrzymał go i zsiadł. Hań patrzył z przerażeniem na pokryty śniegiem, prawie zamarznięty kształt leżący jak nieżywy u jego stóp. — No, chłopie — powiedział do nieruchomej postaci, natychmiast zapominając o tym, że sam prawie zamarzł — jeszcze nie jesteś martwy. Daj mi jakiś znak. Ale nie potrafił wykryć żadnej oznaki życia i zauważył, że twarz przyjaciela, prawie przykryta śniegiem, jest wściekle poszarpana. Potarł ją ostrożnie, unikając dotknięcia zasychających ran. Strona 16 — Nie rób tego, Lukę. Jeszcze nie czas na ciebie. Wreszcie słaba reakcja. Cichy jęk, ledwo słyszalny ponad wyciem wiatru, wystarczył do rozgrzania jego własnego dygocącego ciała. Hań uśmiechnął się z ulgą. — Wiedziałem, że nie zostawisz mnie tutaj samego! Musimy się stąd wydostać. Wiedząc, że ratunek Luke'a — i jego własny — leżał w szybkości tauntauna, ruszył do zwierzęcia, niosąc bezwładnego młodego wojownika na rękach. Lecz zanim zdołał ułożyć go na grzbiecie stworzenia, jaszczur śnieżny wydał pełen bólu ryk, a potem zwalił się na śnieg jak sterta szarych kłaków. Hań położył towarzysza i podbiegł do leżącego zwierzęcia, które wydało ostatni głos, nie ryk czy wycie, ale słabe chrap-nięcie i zamilkło. Solo zaczął szukać odrętwiałymi palcami choć naj- słabszego śladu życia. — Bardziej martwy niż księżyc Trytona — rzekł wiedząc, że Lukę nie słyszy ani słowa. — Nie mamy dużo czasu... Opierając nieruchome ciało przyjaciela o brzuch nieżywego jaszczura, przystąpił do pracy. Przez chwilę pomyślał, że takie użycie ulubionej broni Rycerza Jedi mogło być czymś w rodzaju świętokradztwa, ale właśnie teraz miecz świetlny był najbardziej efektywnym i precyzyjnym narzędziem do rozcięcia grubej skóry tauntauna. Z początku broń dziwnie leżała mu w ręku, ale za chwilę rozcinał kadłub zwierzęcia od kudłatej głowy do pokrytych łuskami tylnych łap. Skrzywił się od wstrętnego zapachu, buchającego z parującego brzucha. Niewiele pamiętał rzeczy, które śmierdziałyby jak wnętrzności jaszczura śnieżnego. Nie zastanawiając się odrzucił oślizłe trzewia w śnieg. Kiedy trup zwierzęcia był już zupełnie wypatroszony, Solo wepchnął przyjaciela do środka ciepłej, pokrytej futrem skóry. — Wiem, że nie pachnie tu ładnie, ale ochroni cię przed zamarznięciem. Jestem pewien, że ten tauntaun nie zawahałby się, gdyby był na naszym miejscu. Z wypatroszonego ciała jaszczura śnieżnego wydobyła się nowa fala smrodu. — Fu! — Hań omal nie zwymiotował. — Właściwie to dobrze, że urwał ci się film, bracie. Nie zostało wiele czasu do zrobienia tego, co należało zrobić. Lodowatymi rękami Solo przerzucał zawartość pakunku z zaopatrzeniem przymocowanego na grzbiecie wierzchowca, aż wśród rzeczy wydawanych Rebeliantom znalazł pojemnik z namiotem. Zanim go rozpakował, powiedział do transmitera: — Baza Echo, słyszycie mnie? Żadnej odpowiedzi. — Ten transmiter jest bezużyteczny! Niebo pociemniało złowrogo i wiatr dął gwałtownie, co prawie uniemożliwiało nawet oddychanie. Z trudem otworzył pojemnik i z wysiłkiem zaczął ustawiać jedyny element rebelianckiego wyposażenia, który mógł dać schronienie im obu — choćby na krótki czas. Strona 17 — Jeśli nie postawię tego namiotu szybko — mruknął do siebie — Jabba nie będzie potrzebował łowców nagród. III Erdwa Dedwa stał przed samym wejściem do ukrytego lodowego hangaru Rebeliantów, przy-prószony warstwą śniegu osiadłego na jego korpusie w kształcie korka. Jego wewnętrzne mechanizmy czasowe wiedziały, że czekał tu już długo, a jego czujniki optyczne powiedziały mu, że niebo jest ciemne. Ale jednostkę R2 interesowały tylko jej wbudowane czujniki sondujące, które ciągle wysyłały sygnały poprzez pola lodowe. Jego długie i uporczywe poszukiwania czujnikami Luke'a Skywalkera i Hana Solo niczego nie dały. Krępy robot zaczął gwizdać nerwowo, kiedy podszedł do niego Trzypeo sztywno brodząc w śniegu. — Erdwa — rzekł złocisty robot, przechylając w stawach biodrowych górną część korpusu — już nic więcej nie możesz zrobić. Musisz wejść do środka. — Złocisty android wyprostował się na całą wysokość, symulując ludzki dreszcz. Wiatr z wyciem omiatał jego błyszczący kadłub. — Erdwa, przeguby mi zamarzają. Czy mógłbyś się pospieszyć? — Trzypeo, zanim skończył zdanie, już spieszył z powrotem do wejścia do hangaru. Niebo Hoth było już wtedy całkowicie czarne, a zmartwiona księżniczka Leia Organa czuwając, stała w wejściu do rebelianckiej bazy. Drżała na nocnym wietrze, próbując przebić wzrokiem ciemność. Czekała obok głęboko zaniepokojonego Derlina, ale myślą błądziła gdzieś po lodowych polach. Ogromny Wookie siedział w pobliżu. Kiedy oba roboty weszły do hangaru, szybko podniósł grzywias-tą głowę znad owłosionych rąk. Trzypeo był po ludzku roztrzęsiony. — Erdwa nie odebrał żadnych sygnałów — zameldował nerwowo — choć uważa, że jego zasięg jest zbyt ograniczony, aby sprawić, żebyśmy porzucili nadzieję. Jednak w sztucznym głosie androida dało się wykryć bardzo mało pewności. Leia skinęła wyższemu robotowi głową na znak, że przyjęła wiadomość, ale nic nie powiedziała. Myśli miała zajęte parą zaginionych bohaterów. Najbardziej niepokojące dla niej było to, że skoncentrowała się na jednym z nich: ciemnowłosym Korelianinie, którego słowa nie zawsze należało brać dosłownie. Kiedy księżniczka stała na straży, Derlin odwrócił się, aby przyjąć meldunek od porucznika. — Wszystkie patrole z wyjątkiem Solo i Skywalkera powróciły, sir. Major obejrzał się na księżniczkę. — Wasza Wysokość — rzekł głosem ciężkim z żalu — dziś już nic więcej nie da się zrobić. Temperatura spada szybko. Trzeba zamknąć wrota. Przykro mi. — Odczekał chwilę, potem zwrócił się do porucznika: Strona 18 — Zamknąć wrota. Oficer odwrócił się, aby wykonać rozkaz i temperatura w lodowym pomieszczeniu zdawała się opadać jeszcze niżej, kiedy Wookie zawył żałośnie z rozpaczy. — Śmigacze powinny być gotowe rano — powiedział major do Lei. — Ułatwią poszukiwanie. Właściwie nie oczekując twierdzącej odpowiedzi zapytała: — Czy jest jakaś szansa, że przeżyją do rana? — Słaba — odparł z ponurą szczerością. — Ale owszem, szansa istnieje. W odpowiedzi na słowa majora Erdwa uruchomił w swym beczkowatym kadłubie miniaturowe kompu- tery. Żonglerka licznymi zbiorami matematycznych obliczeń i uwieńczenie wyliczeń serią tryumfalnych gwizdów zajęło mu tylko parę chwil. — Psze pani — przetłumaczył Trzypeo — Erdwa mówi, że prawdopodobieństwo przeżycia wynosi jeden do siedmiuset dwudziestu pięciu. — A pochylając się w kierunku niższego robota, android protokolarny mruknął: — Nie sądzę, aby w tej chwili ta informacja była nam potrzebna. Nikt nie zareagował na to tłumaczenie. Przez kilka długich chwil panowała uroczysta cisza, zakłócana jedynie wibrującym łoskotem metalu uderzającego o metal: ogromne wrota rebelianckiej bazy zostały zamknięte na noc. Tak jakby jakieś bezduszne bóstwo oficjalnie odcięło grupę od dwóch mężczyzn na lodowych równinach i oznajmiło ich śmierć metalicznym hukiem. Chewbacca jeszcze raz zawył rozdzierająco. W myśli Lei wkradła się cicha modlitwa, często odmawiana na byłym świecie zwanym Alderaan. Słońce wspinające się nad pomocny horyzont Hoth było stosunkowo przyćmione, ale jego blask wystarczał, aby nieco ogrzać lodową powierzchnię planety. Światło sunęło po falujących wzgórzach śniegu, z trudem wciskało się w ciemniejsze wgłębienia lodowego wąwozu i w końcu spoczęło na czymś, co musiało być jedynym doskonałym białym pagórkiem na całym świecie. Był on tak doskonały, że musiał zawdzięczać swe istnienie jakiejś innej sile niż Natura. Nagle, w miarę jak niebo stawało się coraz jaśniejsze, pagórek zaczął buczeć. Ktokolwiek by go obserwował, byłby zaskoczony tym, co zobaczył. Wydawało się, że śnież na kopuła rozrywa się w wielkim wybuchu wysyłając w niebo pokrywającą ją warstwę śniegu. Bucząca maszyna zaczęła wciągać wysuwane czujniki, a jej kadłub uniósł się powoli z zamarzniętego białego legowiska. Robot sondujący zatrzymał się na krótko w powietrzu, a potem ruszył dalej przez pokryte śniegiem równiny z poranną misją. Co jeszcze wtargnęło w poranne powietrze lodowego świata — stosunkowo mały tęponosy statek o ciemnych oknach kabiny i działkach laserowych po obu burtach. Strona 19 Rebeliancki śmigacz śnieżny był grubo opancerzony i przeznaczony do walki nad powierzchnią planety. Lecz tego ranka odbywał lot zwiadowczy, pędząc nad rozległym białym krajobrazem i wznosząc się nad konturami zasp. Choć był zaprojektowany dla dwuosobowej załogi, Zev był na statku sam. Ogarniał spojrzeniem panoramiczny odczyt posępnych połaci pod nim i modlił się o znalezienie obiektów poszukiwań zanim oślepnie od blasku śniegu. Nagle usłyszał słaby wysoki przerywany sygnał. — Baza Echo — krzyknął radośnie do kabinowego transmitera. — Mam coś! Niewiele, ale mógłby to być jakiś sygnał życia. Sektor 4-6-1 na 8-8-2. Podchodzę bliżej. Gorączkowo manipulując sterami statku, Zev zmniejszył lekko jego szybkość i przechylił go nad zaspą. Z przyjemnością powitał przeciążenie dociskające go do fotela i skierował śmigacz w kierunku słabego sygnału. Kiedy biały bezkres Hoth pędził pod nim, rebelian-cki pilot przełączył transmiter na inną częstotliwość. — Echo Trzy, tu Łobuz Dwa. Czy mnie słyszysz? Komandorze Skywalker, tu Łobuz Dwa. Jedyną odpowiedzią, jaką odebrał, były trzaski zakłóceń. Ale potem usłyszał głos, bardzo daleki głos przedzierający się przez trzaski. — Miło, że wpadliście, chłopaki. Mam nadzieję, że nie wyrwaliśmy was z łóżka zbyt wcześnie. Zev z radością powitał charakterystyczny sarkazm w głosie Hana Solo. Przełączył nadajnik z powrotem na ukrytą bazę Rebeliantów. — Baza Echo, tu Łobuz Dwa — zameldował nagle podniesionym głosem. — Znalazłem ich. Powtarzam... Jednocześnie pilot włączył precyzer sygnałów mru- gających na ekranach monitorów w kabinie. Następnie jeszcze bardziej zredukował prędkość statku, opuszczając go na tyle nisko, że mógł lepiej widzieć mały obiekt kontrastujący z puszystymi równinami. Obiekt, przenośny namiot wchodzący w skład wy- posażenia Rebeliantów, tkwił na szczycie zaspy. Po na- wietrznej leżała ubita warstwa śniegu. A o górną część zaspy była niepewnie oparta prowizoryczna antena radiowa. Lecz o wiele milszym widokiem niż wszystko to, była znajoma postać ludzka, stojąca przed śnieżnym schro- niskiem i gorączkowo wymachująca rękami. Kiedy Zev przechylił statek do lądowania, odczuł wszechogarniającą wdzięczność, że choć jeden z wo- jowników, których miał odnaleźć, jeszcze żyje. Jedynie grube okno ze szkła dzieliło poturbowanego, prawie zamarzniętego Luke'a Skywalkera od czwórki obserwujących go przyjaciół. Hań Solo, który doceniał względne ciepło panujące w centrum medycznym Rebeliantów, stał obok Lei, swego drugiego pilota Wookiego, Erdwa Dedwa i Če Trzypeo. Odetchnął z ulgą. Wiedział, że mimo ponurej Strona 20 atmosfery w pomieszczeniu młody komandor był wreszcie poza zasięgiem niebezpieczeństwa i w najlepszych mechanicznych rękach. Ubrany jedynie w białe spodenki, unosił się w pozycji pionowej wewnątrz przezroczystego walca. Nos i usta przykrywała mu maska oddechowa połączona z mikrofonem. Robot medyczny, chirurg 2-1B, zajmował się młodzieńcem z wprawą najlepszych humanoi-dalnych lekarzy. Pomagał mu asystent medyczny, robot FX-7, który wyglądał jak przykryty metalowym kołpakiem zestaw walców, kabli i wysięgników. Robot medyczny z wdziękiem nacisnął guzik, co spowodowało zalanie jego ludzkiego pacjenta czerwonym galaretowatym płynem. Hań wiedział, że bacta czyni cuda, nawet z pacjentami w tak opłakanym stanie, jak jego przyjaciel. Kiedy bąbelkujący śluz oblepiał mu ciało, Lukę zaczął szamotać się i bredzić w malignie. — Uważajcie... — jęknął — ... stworzenie śnieżne. Niebezpieczne... Yoda... udaj się do Yody... tylko on... Hań nie miał zielonego pojęcia, o czym majaczył jego przyjaciel. Chewbacca także zmieszany paplaniną młodzieńca, wyraził swe zdumienie pytającym szczeknięciem. — Ja też nic z tego nie rozumiem — odparł Hań. Trzypeo wtrącił się: — Żywię nadzieję, że jest cały, jeśli państwo mnie rozumieją. Byłoby niezwykle niepożądane, gdyby pan Lukę złapał krótkie spięcie. — Mały wpadł na coś — zauważył trzeźwo Solo — i nie był to tylko mróz... — To te stworzenia, o których ciągle mówi — rzekła Leia patrząc na ponurego Korelianina. — Podwoiliśmy środki bezpieczeństwa. Hań — zaczęła, próbując mu podziękować — nie wiem, jak... — Nie ma o czym mówić — powiedział szorstko. Teraz obchodził go tylko przyjaciel w czerwonym płynie bacta. Ciało Luke'a nurzało się w kolorowej substancji, której lecznicze właściwości już dawały rezultaty. Przez chwilę wydawało się, że próbował opierać się dobroczynnemu przepływowi przezroczystej mazi. W końcu przestał mamrotać i odprężył się, poddając się władzy bacty. 2-1B odwrócił się od człowieka powierzonego jego opiece. Przekrzywił głowę kształtu czaszki, aby spojrzeć przez okno na Solo i resztę. — Komandor Skywalker był w stanie uśpienia, lecz dobrze reaguje na bactę — obwieścił robot rozkazującym, autorytatywnym głosem, który było wyraźnie słychać przez szkło. — Niebezpieczeństwo minęło. Te słowa natychmiast zlikwidowały napięcie, w jakim znajdowała się grupka po drugiej stronie okna. Leia odetchnęła z ulgą, a Chewbacca wykrzyknął swoją aprobatę dla zabiegów 2-1B. Lukę nie potrafił określić, jak długo był nieprzytomny. Teraz jednak w pełni kontrolował umysł i zmysły. Siedział w

 

To tylko tagi:
pdf online
free download
pdf do pobrania
ebook za darmo
pobierz za darmo

 

DOSTĘP 24/H

POBIERAJ EBOOKI O DOWOLNEJ PORZE
 

ZA DARMO

BEZ PŁATNOŚCI/ANKIET
 

UPLOAD

Dodaj własny dokument i pozwól pobierać go innym