EP VI -Powrót Jedi PDF

CZYTAJ ONLINE
Ebook download
EP VI -Powrót Jedi

EP VI -Powrót Jedi pdf czytaj online lub pobierz na swoje urządzenie. Dokument został dodany przez użytkownika.
EP VI -Powrót Jedi



Jeśli jesteś autorem/wydawcą i uważasz, że ktoś wgrał ten dokument bez pozwolenia oraz łamie on prawa autorskie, napisz na adres [email protected] i powiadom nas o tym, a my usuniemy zakazany plik w 24h.

 

EP VI -Powrót Jedi

 

Pobierz PDF


 

EP VI -Powrót Jedi Ebook transkrypt - 20 pierwszych stron materiału:

 

Strona 1 Prolog Głębia przestrzeni. Istniała długość, szerokość i wysokość; jednak te trzy wymiary zwijały się, tworząc zakrzywioną czerń, mierzalną jedynie migotaniem gwiazd, mknących poprzez otchłań, by zniknąć w nieskończoności. Głębia kosmosu. Gwiazdy znaczyły upływ czasu wszechświata. Były tu dogasające, pomarańczowe głownie, błękitne karły i podwójne żółte olbrzymy. Były kolapsujące gwiazdy neutronowe i gniewne supernowe, wrzące w lodowatej pustce. Gwiazdy rodziły się, pulsowały i umierały. Była też Gwiazda Śmierci. Gwiazda Śmierci orbitowała na skraju Galaktyki, wokół zielonego księżyca Endor — księżyca, którego planeta macierzysta dawno temu rozpadła się w nie-odgadnionym kataklizmie i rozpłynęła w nicość. Gwiazda Śmierci była opancerzoną Stacją Bojową Imperium, niemal dwukrotnie większą od swej poprzedniczki, zniszczonej przed wielu laty przez flotę Rebeliantów. Niemal dwukrotnie większą i ponad dwukrotnie potężniejszą. Jej budowa jeszcze trwała. Ta nie dokończona kula zwisała nad żywym, zielonym światem Endoru, wyciągając ku niemu macki konstrukcji. Przypominały chwytne odnóża jadowitego pająka. Imperialny Gwiezdny Niszczyciel zbliżał się do gigantycznej stacji bojowej z prędkością rejsową. Był ogromny jak miasto, lecz poruszał się z niezwykłą gracją, niby wąż morski. Ochraniało go mniej więcej dziesięć myśliwców Twin Ion Engine — o podwójnym napędzie jonowym. Czarne, podobne do owadów jednostki przemykały wokół niszczyciela we wszystkie strony — badały przestrzeń, sondowały, przegrupowywały się i lądowały, Bez najmniejszego dźwięku otworzyło się główne stanowisko startowe statku. Zajaśniała zapłonowa struga wylotowa i imperialny prom przemknął z mroku hangaru w mrok przestrzeni, w stronę nie dokończonej Gwiazdy Śmierci. W kabinie dowódca i drugi pilot, wpatrzeni w instrumenty, kontrolowali sekwencję lądowania. Wykonywali ten manewr już tysiące razy, mimo to obaj byli wyraźnie zdenerwowani. Dowódca wcisnął przełącznik transmitera, — ST trzysta dwadzieścia jeden do stanowiska dowodzenia. Kod Wejściowy Niebieski. Rozpoczynamy manewr zbliżania. Wyłączcie pole ochronne. W odbiorniku odezwały się trzaski, potem głos kontrolera portu: — Dezaktywacja deflektora osłony po uzyskaniu potwierdzenia transmisji kodu. Przygotujcie się... W kabinie zapadła cisza. Dowódca przygryzł wargę i uśmiechnął się nerwowo do drugiego pilota. — Byle szybko — mruknął. — Żeby to nie trwało za długo. On nie lubi czekać. Starali się nie patrzeć za siebie, w stronę przedziału pasażerskiego, gdzie zgodnie z regulaminem lądowania wygaszono światła. Dobiegający stamtąd odgłos mechanicznego oddechu potęgował nerwowość załogi. W dole, w sterowni Gwiazdy Śmierci, wzdłuż pulpitów sterowniczych poruszali się sprawnie operatorzy. Kontrolowali cały ruch w tym obszarze, otwierali korytarze przelotowe, kierowali jednostki do odpowiednich rejonów. Kontroler pola spojrzał nagle przerażony na swój monitor. Ekran ukazywał Stację Bojową, Endor i sieć energii — pole deflektora — rozciągające się z zielonego księżyca, by objąć Gwiazdę Śmierci. Teraz jednak sieć ochronna otwierała się, tworząc tunel. A tunelem płynął niczym nie powstrzymywany czarny punkcik imperialnego promu. Kontroler pola natychmiast wezwał dowódcę. Nie wiedział, jak powinien reagować, — O co chodzi? — Ten prom ma pierwszy stopień priorytetu — kontroler starał się, by w jego głosie brzmiało raczej niedowierzanie, niż strach. Oficer tylko raz spojrzał na ekran. Od razu zrozumiał, kto jest pasażerem. — Vader! — szepnął do siebie. Przeszedł do iluminatora, skąd mógł obserwować końcowe manewry lądującej jednostki, — Zawiadom komendanta, że przybył prom Lorda Vadera. Stateczek przysiadł miękko. Wobec ogromu hali lądowiska wydawał się całkiem maleńki. Setki żołnierzy stanęły w szyku, otaczając podstawę rampy wejściowej: szturmowcy w białych pancerzach, oficerowie w szarych mundurach i elitarna Gwardia Imperialna w czerwonych Strona 2 kostiumach. Stanęli na baczność, gdy wkroczył Moff Jerjerrod — wysoki, szczupły i arogancki dowódca Gwiazdy Śmierci. Bez pośpiechu przeszedł wzdłuż szeregów żołnierzy aż do rampy promu. Jerjerrod nie uznawał pośpiechu, gdyż pośpiech sugerował, że chciałby się znaleźć gdzie indziej. A przecież był człowiekiem, który trafił dokładnie tam, gdzie chciał. Wielcy ludzie nigdy się nie spieszą, jak często mawiał. Wielcy ludzie zmuszają do pośpiechu innych. Ambicja nie odebrała mu jednak rozsądku. Nie mógł lekceważyć wizyty kogoś takiego, jak ten wielki Czarny-Lord. Stał więc obok promu i czekał — z szacunkiem, lecz bez nadgorliwości. Właz opadł nagle, a żołnierze wyprężyli się jeszcze bardziej. Z początku w otworze widzieli jedynie ciemność, potem stopnie. Usłyszeli charakterystyczny oddech, niby tchnienie maszyny. Wreszcie z pustki wyszedł Darth Vader, Lord Sith. Zszedł rampą, spoglądając na zgromadzone wojsko. Zatrzymał się obok Jerjerroda, który z uśmiechem skłonił głowę. — To niespodzianka i przyjemność, Lordzie Vader. Pańska obecność jest dla nas zaszczytem. — Darujmy sobie uprzejmości, komendancie — zdawało się, że głos Vadera dobiega z dna studni. — Imperator martwi się wolnym postępem budowy. Przyleciałem, by dopilnować realizacji planu. Jerjerrod zbladł. Nie takiego powitania się spodziewał. — Zapewniam, Lordzie Vader, że moi ludzie pracują najszybciej, jak mogą. — Może zdołam skłonić ich do przyspieszenia tempa. Znam sposoby, które nie przyszłyby panu do głowy — warknął przybysz. Oczywiście, miał swoje sposoby; był z tego znany. Wiele, bardzo wiele sposobów. Jerjerrod mówił spokojnie, choć gdzieś z głębi duszy upiór strachu torował sobie drogę do jego gardła. — To nie będzie konieczne, panie. Stacja zostanie ukończona zgodnie z planem. Nie ma żadnych wątpliwości. — Obawiam się, że Imperator nie podziela pańskiego optymizmu. — Lękam się, że żąda rzeczy niemożliwych — odparł komendant. — Może więc sam mu pan to wyjaśni, gdy przybędzie — twarz Vadera była niewidoczna pod czarną maską ochronną, lecz w modyfikowanym elektronicznie głosie wyraźnie zabrzmiała groźba. Jerjerrod zbladł jeszcze bardziej. — Imperator chce tu przylecieć? — Owszem, komendancie. I nie będzie zachwycony opóźnieniem realizacji planu — gość mówił głośno, by usłyszało go jak najwięcej ludzi. — Zdwoimy wysiłki, Lordzie Vader. Jerjerrod nie przesadzał. Przecież w chwilach szczególnej potrzeby nawet wielkich ludzi można zachęcić do pośpiechu. — Mam nadzieję, komendancie — Vader znowu zniżył głos. — Leży to w pańskim interesie. Imperator nie zniesie dalszego opóźniania ostatecznej likwidacji tej bezprawnej Rebelii. Otrzymaliśmy tajne wieści — mówił szeptem, by usłyszał wyłącznie Jerjerrod. — Flota Rebeliantów gromadzi siły, łącząc się w jedną, gigantyczną armadę. Nadchodzi moment, gdy zgnieciemy ich bez litości, jednym ciosem. Przez ułamek sekundy zdawało się, że jego oddech przyspieszył, lecz zaraz wrócił do dawnego rytmu, wydobywając się spod maski niby podmuch lekkiego wiatru. I Na zewnątrz chatki z suszonej w słońcu cegły burza piaskowa wyła jak bestia, która nie może skonać. Przytłumiony jęk dobiegał do wnętrza. Wśród murów było chłodniej, ciszej i ciemniej. Tam wyła bestia burzy, tu zaś, w królestwie cieni i nieostrych konturów, pracowała okryta opończą postać. Opalone dłonie trzymające złożone instrumenty wysuwały się z rękawów przypominającej kaftan szaty, Postać przykucnęła na ziemi. Obok leżało niezwykłe, dyskokształtne urządzenie. Z Strona 3 jednej strony sterczały pęki przewodów, z drugiej, na płaskiej powierzchni, wyryto jakieś symbole. Człowiek przymocował przewody do gładkiego, cylindrycznego uchwytu, przeciągnął przez biologiczne z wyglądu złącze i połączył razem za pomocą innego narzędzia. Skinął na cień w kącie, a ten potoczył się ostrożnie ku niemu. — Wrrrr-dit duiit? — spytał nieśmiało niewielki R2, Zatrzymał się o pół metra od człowieka w opończy i jego dziwnego aparatu. Mężczyzna skinął na robota, by zbliżył się jeszcze trochę. Erdwa Dedwa migocząc pokonał dzielącą ich odległość. Dłonie człowieka zawisły nad niewielką kopułą robota, Drobny piach uderzał o zbocza wydm na Tatooine. Zdawało się, że wiatr wieje ze wszystkich stron równocześnie: miejscami nabiera potęgi huraganu, gdzie indziej wiruje trąbą powietrzną, by nagle bez przyczyny zamrzeć w bezruchu. Droga wiła się przez pustynną równinę. Ulegała ciągłym zmianom — w jednej chwili zasypywał ją bruna- tnożółty piach, w następnej wiatr wymiatał go do czysta. Migotała w rozgrzanym nad ziemią powietrzu. Była bardziej efemeryda, niż szlakiem, drogą, którą jednak należało podążać. Nie istniała inna, wiodąca do pałacu Jabby Hutta. Jabba był najohydniejszym gangsterem w Galaktyce, zamieszanym w przemyt, handel niewolnikami i morderstwa. Wszędzie miał swoich agentów. Kolekcjonował i sam wymyślał okrucieństwa, a jego dwór był miejscem nieporównywalnego zepsucia. Mówiło się, że Jabba wybrał na swą rezydencję Tatooine, gdyż miał nadzieję, że jedynie w wypalonym tyglu tej planety jego dusza nie przegnije całkowicie — gorące słońce zapiekało ropiejące wrzody, W każdym razie było to miejsce, o którym niewielu uczciwych ludzi wiedziało, a jeszcze mniej do niego docierało — siedlisko zła, gdzie nawet najmężniejsi drżeli przed złością ohydnego Jabby. — Puut-wIIt beDOO gang uubi DIIp — zwokalizował Erdwa Dedwa, — Pewnie, że się martwię — odparł Ce Trzypeo. — l ty też powinieneś. Biedny Lando Calrissian nigdy stąd nie powrócił. Wyobrażasz sobie, co z nim zrobili? Erdwa gwizdnął zatroskany. Złocisty android brnął przez sypki piach wydmy, aż znieruchomiał, gdy przed nim wyłonił się nagle mroczny pałac Jabby, Erdwa wpadł niemal na niego i pospiesznie przemknął na skraj drogi. — Uważaj, jak chodzisz, Erdwa. — Ce Trzypeo ruszył dalej, chociaż wolniej, u boku swego małego przyjaciela. — Dlaczego Chewbacca nie mógł przekazać tej wiadomości? Nie, kiedy tylko trafi się jakaś niebezpieczna misja, od razu przychodzą do nas. Nikt się nie martwi o roboty. Zastanawiam się czasem, dlaczego właściwie robimy to wszystko. Burczał bez przerwy, pokonując ostatni odcinek zasypanej ciągle drogi. Wreszcie stanęli pod bramą pałacu — masywne, żelazne wrota wznosiły się poza zasięg wzroku Trzypeo. Były elementem ciągu kamiennych i żelaznych konstrukcji tworzących kilka ogromnych, cylindrycznych wież, wieńczących górę ubitego piachu. Roboty rozglądały się niepewnie, szukając oznak życia, kogoś, kto by wyszedł im na spotkanie, albo urządzenia sygnalizacyjnego, którym obwieściliby swoją obecność. Ponieważ nie znalazły niczego, co można by zaliczyć do jednej z tych trzech kategorii, Ce Trzypeo zebrał się na odwagę (tę funkcję zaprogramowano mu już dawno), trzy razy delikatnie zastukał w metal wrót i odwrócił się natychmiast. — Chyba nikogo nie ma — poinformował przyjaciela. — Wracajmy. Powiemy o tym panu Luke. Wtedy właśnie w samym środku płaszczyzny bramy otworzyła się niewielka klapka, wypuszczając pajęcze, mechaniczne ramię, zwieńczone elektronicznym okiem, Oko spojrzało na nich badawczo. Potem prze-mówiło, — Tee chuta hhat yudd! Trzypeo stał dumnie wyprostowany, mimo lekkiego drżenia obwodów. Popatrzył prosto w oko, wskazał na Erdwa Dedwa i na siebie. — Erdwa Dedwawha bo Cetrzypeosha ey toota odd mischka Jabba du Hutt. Oko uważnie zlustrowało oba roboty, po czym zniknęło. Trzasnęła zamykana klapka. — Buu-dIIp gaNUUg — szepnął zatroskany Erdwa. Trzypeo skinął głową. — Nie sądzę, by nas wpuścili. Lepiej chodźmy. Odwrócił się, a Erdwa zahuczał pełnym wahania czwórdźwiękiem. Strona 4 Nagle rozległ się przeraźliwy, głośny zgrzyt i żelazna brama wolno ruszyła w górę. Roboty spojrzały niepewnie. Przed nimi ziała groźnie czarna jama. Czekały, bojąc się wejść i bojąc się odejść. — Nudd chaa! — rozległ się w mroku dziwaczny głos oka, Erdwa zabrzęczał i ruszył w ciemność. Trzypeo wahał się przez chwilę, wreszcie pobiegł za swym przysadzistym towarzyszem. — Zaczekaj na mnie! — zawołał. A kiedy stanęli razem, dodał z wyrzutem: — Zgubisz się. Wielkie wrota opadły z ogłuszającym hukiem, który rozbrzmiewał echem w ciemnej pustce. Dwa przerażone roboty zamarły na moment. Potem niepewnie postąpiły do przodu, Natychmiast pojawili się trzej wielcy gamorreańscy strażnicy — potężne, podobne do wieprzków bestie, znane ze swej nienawiści do androidów. Nie skinąwszy im nawet, popędzili oba roboty w głąb mrocznego korytarza. Gdy dotarli do pierwszego, słabo oświetlonego rozwidlenia, jeden z nich burknięciem wydał jakieś polecenie. Erdwa zapiszczał pytająco. —Lepiej, żebyś nie wiedział — odparł bojaźliwie złocisty android. — Przekażmy szybko wiadomość od pana Luke'a i wynośmy się. Zanim zdążył wykonać kolejny krok, z półmroku bocznego tunelu wynurzyła się inna postać: Bib Fortuna, prostacki majordomus zdegenerowanego dworu Jabby. Był wysokim, humanoidalnym stworem, którego oczy. widziały tylko to, co powinny, a szata zasłaniała wszystko. Z potylicy wyrastały mu dwie grube, mackowate wypustki, zależnie od potrzeb spełniające funkcje chwytne, zmysłowe lub badawcze. Bib zarzucał je na ramiona dla ozdoby lub — gdy sytuacja wymagała zachowania równowagi — zwieszał z tyłu niby podwójny ogon. Stanął przed robotami i uśmiechnął się kwaśno. — Die wanna wanga. — Die wanna wanaga — odpowiedział formalnym tonem Trzypeo. — Przynosimy wiadomość dla twego pana, Jabby Hutta. Erdwa zagwizdał post scriptum, na co android skinął głową i dodał: — I prezent. Zastanowił się, a jego oczy błysnęły. — Prezent? Jaki prezent? — szepnął głośno. Bib z żalem pokręcił głową. — Nee Jabba no badda. Me chaade su goodie. Wyciągnął dłoń do Erdwa Dedwa. Mały robot cofnął się z lękiem. — bDuuu II NGrwrrr Op dbuuDIlop! — zaprotestował. — Erdwa, daj mu to — nalegał Trzypeo. Doprawdy, pomyślał, ten Erdwa zachowuje się czasem tak dwoiście... Jednak Erdwa wyraźnie się zbuntował. Buczał i gwizdał na Trzypeo i Fortunę, jakby obaj mieli wykasowane programy, Wreszcie android kiwnął głową, niezbyt zachwycony reakcją przyjaciela. Skłonił się przepraszająco. — Twierdzi, że nasz pan polecił przekazać prezent wyłącznie Jabbie, osobiście — Bib zastanawiał się, a Trzypeo wyjaśniał dalej: — Bardzo mi przykro. Niestety, jest w tych sprawach wyjątkowo uparty — jego ton wyrażał dezaprobatę, a jednocześnie pobłażanie wobec małego towarzysza. Bib skinął ręką. — Nudd chaa. Ruszył w ciemność. Roboty szły tuż za nim, a trójka gamorreańskich strażników zamykała pochód. Ce Trzypeo pochylił się nad niską jednostką R2. — Wiesz, mam złe przeczucia — szepnął. Ce Trzypeo i Erdwa Dedwa stali u wejścia do sali tronowej, —Jesteśmy zgubieni — szepnął złocisty android, po raz tysięczny żałując, że nie może zamknąć oczu. W ogromnej hali tłoczyły się wszelkie męty Galaktyki, groteskowe stwory z zapadłych systemów, oszołomione mocnym trunkiem i własnymi wyziewami. Gamorreanie, zmutowani ludzie, Jawowie — wszyscy tarzali się w prymitywnych rozkoszach lub chełpili przestępczymi dokonaniami. A u szczytu sali, na podwyższeniu, przyglądając się tej rozpuście leżał Jabba Hutt. Głowę miał trzy, może czterokrotnie większą od ludzkiej, żółte, gadzie oczy i wężową skórę, pokrytą warstewką tłuszczu. Nie miał szyi, za to ciąg podbródków, przechodzących w wielkie, nabrzmiałe cielsko, wypasione do granic wytrzymałości kradzionymi kąskami. Karłowate, niemal Strona 5 bezużyteczne ramiona wyrastały z torsu, a lepkie palce prawej dłoni ściskały ust-nik nargili. Włosy powypadały mu w wyniku najrozmaitszych zakażeń. Nie miał nóg — tułów zwężał się stopniowo w długi, gruby ogon, podobny do wałka drożdżowego ciasta i sięgający do krawędzi podwyższenia, pełniącego rolę tronu. Szerokie, pozbawione warg usta sięgały prawie uszu; ślinił się bez przerwy. Był zdecydowanie obrzydliwy. Obok, przykuta za szyję, siedziała smutna tancerka, przedstawicielka rasy Fortuny. Dwie smukłe macki zwisały z jej karku, opadając na nagie, umięśnione plecy. Miała na imię Oola. Z nieszczęśliwą miną odsunęła się na sam skraj podium, jak najdalej od Jabby. Tuż obok brzucha Jabby przycupnęło niewielkie, podobne do małpy stworzonko zwane Lubieżnym Okruchem. Chwytało wszelkie pożywienie i płyny, spadające z palców i spływające z ust jego pana, by je połykać z przyprawiającym o mdłości chichotem, Padające z góry promienie słońca oświetlały częściowo pijanych dworaków, których w drodze do podium wymijał Bib Fortuna, Sala zbudowana była z nie kończącego się ciągu niszy i gabinetów, więc większość z tego, co się działo, było tylko cieniem i wrażeniem ruchu, Majordomus stanął przed swym zaślinionym władcą, pochylił się i szepnął mu coś do ucha. Oczy Jabby zmieniły się w szparki... Z maniakalnym chichotem skinął dwóm robotom, by podeszły bliżej. — Bo shuda — wychrypiał i zakaszlał. Znał kilka języków, uważał jednak za punkt honoru, by mówić wyłącznie po huttańsku. Był to jego jedyny punkt honoru. Drżące roboty zbliżyły się do władcy, choć naruszało to ich najgłębiej wprogramowaną wrażliwość. — Wiadomość, Erdwa! — przynaglał Trzypeo. — Wiadomość! Erdwa świsnął krótko, a z kopuły błysnął promień światła, generujący hologram Luke'a Skywalkera. Obraz rósł szybko, aż młody Jedi osiągnął ponad trzy metry wzrostu, wznosząc się nad zebranym motłochem. Gwar ucichł natychmiast, — Bądź pozdrowiony, dostojny — odezwał się hologram. — Pozwól, że się przedstawię. Jestem Luke Skywalker, Rycerz Jedi i przyjaciel kapitana Solo. Pragnę uzyskać audiencję u Waszej Wysokości, by wykupić jego życie. Cała sala ryknęła śmiechem. Jabba uciszył gwar jednym ruchem ręki. Luke mówił dalej, — Wiem, że jesteś wielki i wspaniały, Jabbo. Równie wielki jest twój gniew na Solo, Jestem jednak pewien, że wypracujemy obopólnie korzystne porozumienie. Jako dowód mej dobrej woli przesyłam ci dar: te dwa roboty. Trzypeo podskoczył jak porażony. — Co? Co on powiedział? — Są pracowite i będą ci dobrze służyć — zakończył Luke i hologram zniknął. Trzypeo z rozpaczą potrząsnął głową. — Nie, to niemożliwe. Erdwa, musiałeś odtworzyć inną wiadomość. Jabba pluł i rechotał. — Targ zamiast walki? — zdziwił się Bib. — Żaden z niego Jedi, Jabba przytaknął. — Nie będzie żadnych targów — wychrypiał w stronę Trzypeo. — Nie mam zamiaru rezygnować ze swojej ulubionej rzeźby. Chichocząc złośliwie wskazał słabo oświetloną niszę obok tronu. Na ścianie wisiała karbonadyzowana postać Hana Solo. Twarz i ręce wynurzały się z zimnej, twardej płyty, jakby posąg sięgał nad powierzchnię kamiennego morza. Erdwa i Trzypeo maszerowali smętnie wilgotnym korytarzem, popędzani przez gamorreańskiego strażnika. Przeraźliwe krzyki bólu dobiegały zza drzwi cel, odbijały się echem od kamiennych murów i cichły w głębi nieskończonych katakumb. Od czasu do czasu jakaś ręka, szpon czy macka sięgała przez kraty, próbując pochwycić nieszczęsne roboty, Erdwa popiskiwał żałośnie. Trzypeo kręcił tylko głową. — Co mogło opętać pana Luke'a? Nigdy nie wyrażał niezadowolenia z mojej pracy... Drzwi na końcu korytarza otworzyły się samoczynnie i Gamorreanin wepchnął ich do wnętrza. Natychmiast w ich uszy uderzyły ogłuszające, mechaniczne hałasy: zgrzyt kół, stuk tłoków, szum wody, warkot silników. Kłęby pary ograniczały widoczność. Trafili do ciepłowni albo do zaprogramowanego piekła. Straszliwy elektroniczny wrzask, niby odgłos nie dopasowanych kół zębatych, ściągnął ich uwagę w róg pomieszczenia. Z mgły wyszedł EV-9D9, człekokształtny robot o niepokojąco Strona 6 ludzkich odruchach. Trzypeo dostrzegł, jak w głębi, na łożu tortur, wyrywają androidowi nogi, innemu zaś, wiszącemu głową w dół, przykładają do stóp czerwoną od żaru żelazną sztabę. On właśnie wyemitował przed chwilą elektroniczny krzyk, gdy obwody sensorów w metalowej powłoce zaczęły topnieć w bólu, Złocisty android zadrżał, a jego własne układy współczująco trzaskały ładunkiem elektrostatycznym. Dziewięćdedziewięć zatrzymała się przed Trzypeo i serdecznie rozłożyła chwytniki ramion. — Nowe nabytki — stwierdziła z głębokim zadowoleniem, — Jestem Eva Dziewięćdedziewięć, szef działań cyborgów. A ty jesteś androidem protokolarnym, Zgadza się? — Jestem Ce Trzypeo, ludzki cyborg od... — Wystarczy tak albo nie — przerwała chłodno Dziewięćdedziewięć. — Więc tak — odparł. Będą problemy z tym robotem, pomyślał. To jeden z tych, co wiecznie próbują udowodnić, że są bardziej androidalne od rozmówcy. — Ile znasz języków? Trzypeo uznał, że także potrafi jej czymś zaimponować. Odtworzył najbardziej oficjalną taśmę prezentacyjną. — Używam płynnie ponad sześciu milionów metod komunikacji i potrafię... — Znakomicie — stwierdziła radośnie Dziewięćdedziewięć. — Brakuje nam tłumacza, odkąd nasz pan zdenerwował się jakąś wypowiedzią poprzedniego androida protokolarnego i zdezintegrował go. — Zdezintegrował! — jęknął Trzypeo, Całkiem zapomniał o protokole. — Ten się przyda — oznajmiła Dziewięćdedziewięć świńskiemu strażnikowi, który pojawił się nie wiadomo skąd. — Dopasujcie mu sworzeń ogranicznika i zabierzcie do sali audiencyjnej. Strażnik burknął coś i pchnął Trzypeo ku drzwiom. — Erdwa, nie opuszczaj mnie! — krzyknął android, ale Gamorreanin chwycił go i odciągnął. Zniknęli, Erdwa wydał z siebie długi, żałosny pisk. Potem zwrócił się do Dziewięćdedziewięć i przez chwilę buczał gniewnie. Dziewięćdedziewięć roześmiała się. — Bezczelny jesteś, ale już wkrótce nauczysz się szacunku, Mam dla ciebie miejsce na Żaglowej Barce naszego pana. Ostatnio zniknęło parę astrodroidów. Pewnie rozkradli je na części zamienne. Nadasz się na ich miejsce. Robot na łożu tortur wyemitował głośny jęk wysokiej częstotliwości, zaiskrzył i ucichł. Dwór Jabby Hutta popadł w złośliwą ekstazę. Oola — piękna, przykuta do władcy istota — tańczyła na środku sali, a pijane monstra wrzeszczały i tupały. Trzypeo stał czujnie za tronem, starając się nie rzucać nikomu w oczy. Co chwila musiał odskakiwać przed jakimś ciśniętym owocem lub przestępować toczące się ciało. Na ogół jednak stał pochylony. Co mógł robić android protokolarny w miejscu, gdzie nikt nie przestrzegał protokołu? Jabba patrzył pożądliwie na Oolę poprzez smugę dymu hooka. Wreszcie skinął, by siadła przy nim. Natychmiast przerwała taniec, spojrzała z lękiem i cofnęła się, kręcąc głową. Najwyraźniej nie pierwszy raz była w ten sposób zapraszana. Jabba zirytował się. Wskazał stanowczo miejsce obok siebie na podium. — Da eitha! — warknął. Oola jeszcze gwałtowniej potrząsnęła głową, a jej twarz zmieniła się w maskę przerażenia. — Na chuba negatorie. Na! Na! Natoota... Jabbę ogarnęła wściekłość. Z furią machnął ręką w stronę Ooli. — Boscka! Puszczając łańcuch wdusił jakiś przycisk, Nim dziewczyna zdążyła odskoczyć, ze zgrzytem opadła klapa w podłodze i Oola runęła do lochu. Klapa zatrzasnęła się natychmiast. Nastąpiła chwila ciszy, potem niski, grzmiący ryk, przeraźliwy krzyk i znowu cisza. Jabba rechotał, aż całkiem się zapluł. Tuzin gapiów pospieszyło do kuchni, by przez kratę obserwować śmierć pięknej tancerki. Trzypeo pochylił się jeszcze niżej i szukając otuchy spojrzał na zastygłą postać Hana Solo, która niby płaskorzeźba zwisała nad podłogą. To był człowiek bez wyczucia protokołu, pomyślał tęsknie robot. Nienaturalna cisza przerwała jego zamyślenie. Bib Fortuna przepychał się przez tłum, a za nim dwaj ga-morreańscy strażnicy i groźny łowca nagród w płaszczu i hełmie. Prowadził na łańcuchu swą zdobycz: Wookiego Chewbaccę. Strona 7 Trzypeo jęknął przerażony. — Nie! To niemożliwe! Przyszłość rysowała się w bardzo ponurych barwach. Bib szepnął coś do ucha Jabby, wskazując łowcę nagród i jego więźnia. Hutt słuchał z uwagą. Łowca był humanoidem, niewysokim i szczupłym; jego kurtkę opasywała taśma z nabojami, a wąska szczelina w masce hełmu robiła wrażenie, że potrafi przejrzeć wszystko na wylot. Skłonił się nisko i przemówił płynnym ubańskim. — Witaj, Wasza Wysokość. Jestem Boushh — była to ostra, gardłowa mowa, dostosowana do warunków ojczystej planety tego plemienia nomadów, Jabba odpowiedział w tym samym języku, choć wolniej i kalecząc słowa. — Nareszcie ktoś mi przyprowadził potężnego Chewbaccę... — chciał mówić dalej, ale zaciął się na jakimś słowie i ze śmiechem spojrzał na Trzypeo. — Gdzie mój gadadroid? — huknął. Skinął ręką na nieszczęsnego robota, a ten wystąpił z wahaniem, lecz i z godnością. — Powitaj naszego przyjaciela — rozkazał dobrodusznie Jabba, — I spytaj o cenę tego Wookiego. Trzypeo przetłumaczył. Boushh słuchał uważnie, obserwując równocześnie zebrane na sali dzikie stwory, szukając możliwych dróg odwrotu, słabych punktów. Długą chwilę patrzył na stojącego obok drzwi Bobę Fetta — najemnika, który schwytał Hana Solo. Przybysz ogarnął wszystko jednym, szybkim spojrzeniem, po czym spokojnie odpowiedział: — Wezmę pięćdziesiąt tysięcy, ani tysiąca mniej. Trzypeo przetłumaczył, a Jabba zirytował się natychmiast i jednym ciosem grubego ogona zrzucił androida z podium. Trzypeo runął z brzękiem i przez chwilę leżał nieruchomo. Nie wiedział, co w takich sytuacjach nakazuje protokół. Jabba wykrzykiwał coś gardłowym huttańskim, Boushh przesunął broń w wygodniejsze miejsce, a robot z westchnieniem wspiął się na podwyższenie, opanował z wysiłkiem i przetłumaczył, choć bez przesadnej dokładności. — Może zapłacić najwyżej dwadzieścia pięć tysięcy. .. Jabba skinął na dwóch świńskich strażników, by odprowadzili Chewbaccę. Para Jawów zbliżała się do Boushha, Boba Fett także podniósł broń. — Powiedz mu: dwadzieścia pięć tysięcy plus jego życie — dodał Hutt. Trzypeo przetłumaczył. W sali zapadła pełna napięcia cisza. — Powiedz tej nadętej górze śmiecia — rzucił wreszcie Boushh, niezbyt głośno — że powinien podwyższyć ofertę. W przeciwnym razie będą wyskrobywać jego cuchnącą skórę ze wszystkich kątów tej sali. Trzymam w ręku detonator termiczny. Trzypeo dostrzegł nagle niewielką, srebrzystą kulkę, zasłoniętą częściowo palcami Boushha, Słyszał, jak buczy, cicho i groźnie. Spojrzał nerwowo na Jabbę, potem znów na Boushha. — No! — warknął Hutt. — Co powiedział? Trzypeo odchrząknął. — Wasza wspaniałość, on.,. tego.,. on... — Wykrztuś wreszcie! — ryknął Jabba. — Oj! — przeraził się robot. Przygotowany na najgorsze, przemówił w doskonałym huttańskim. — Boushh z całym szacunkiem pozwolił sobie nie zgodzić się z waszą emocjonalnością. Prosi o ponowne rozważenie kwoty... inaczej zwolni termiczny detonator, który trzyma w ręku. W sali zapanowało nerwowe poruszenie, Wszyscy cofnęli się, jakby te kilka kroków robiło jakąkolwiek różnicę. Jabba patrzył na srebrną kulę w zaciśniętych palcach łowcy. Zaczynała lśnić. Cały tłum zamarł w napięciu. Przez kilka długich sekund Jabba wbijał w łowcę wrogie spojrzenie. Potem, z wolna, jego szerokie usta wykrzywił uśmiech satysfakcji. Z bezdennej otchłani brzucha podniósł się rechot, niby pęcherz gazu na bagnach. — Lubię takich drani, jak ten łowca. Nieustraszony i pomysłowy. Zgadzam się na trzydzieści pięć, nie więcej. I niech nie kusi swojego losu. Trzypeo z ulgą powitał zwrot sytuacji. Przetłumaczył. Wszyscy obserwowali czujnie, jak zareaguje Boushh, Broń trzymano w pogotowiu, Wtedy łowca zwolnił przełącznik. Detonator zamarł, — Zeebuss — skinął głową. — Zgadza się — oznajmił robot, Tłum krzyknął z radości, a Jabba rozluźnił się wyraźnie. Strona 8 — Weź udział w naszych uroczystościach, przyjacielu — zaprosił. — Może znajdę dla ciebie jakieś zajęcie. Android przełożył, a goście Jabby wrócili do swych odrażających zabaw. Chewbacca warknął pod nosem, idąc za Gamorrea-nami. Mógłby skręcić im karki choćby za to, że są tacy paskudni, albo żeby przypomnieć wszystkim, że Wookie zawsze są groźni. Jednak tuż przy drzwiach dostrzegł znajomą twarz. Ukryty za półmaską górskiego dzika, w mundurze gwardzisty stał Lando Calrissian. Chewbacca nie zdradził się, że go poznaje; nie opierał się też, gdy strażnik prowadził go do celi, Lando kilka miesięcy temu dostał się do tego gniazda węży, by sprawdzić, czy zdoła uwolnić Solo. Uczynił to z kilku powodów. Przede wszystkim czuł — i słusznie — że to z jego winy Han znalazł się w trudnej sytuacji. Chciał naprawić szkody — oczywiście pod warunkiem, że zdoła to zrobić bez zbędnego ryzyka. Wtopienie się w tłum, jako jeden z piratów, nie stanowiło problemu — udawanie było stylem życia Lando. Po drugie, chciałby dołączyć do kumpli Hana w dowództwie Powstańczego Sprzymierzenia. Zamierzali zwyciężyć Imperium, a w tej chwili niczego bardziej nie pragnął. Imperialna policja o jeden raz za dużo przeszkodziła mu w działaniu i teraz Lando czuł do niej głęboką urazę. Poza tym chciałby stać się częścią grupy Solo — ci ludzie maczali palce we wszystkich akcjach przeciw Imperium, Po trzecie, księżniczka Leia prosiła o pomoc, a on nie potrafił odmawiać księżniczkom proszącym o pomoc, Zresztą, nigdy nie wiadomo, jak zechce się odwdzięczyć. Wreszcie, Lando postawiłby cały majątek na to, że Solo nie uda się uratować z tego miejsca. Nie umiał się oprzeć wyzwaniu. Żył więc w pałacu i obserwował. Obserwował i obliczał. Jak w tej właśnie chwili, gdy odprowadzano Chewiego. Przyjrzał się temu uważnie, by po chwili zniknąć wśród murów, Zaczęła grać orkiestra niebieskiego, kłapouchego wyj ca imieniem Max Rebo. Tancerze wyszli na scenę. Dworacy wrzeszczeli i jeszcze bardziej zatruwali własne mózgi. Wsparty o kolumnę Boushh rozglądał się obojętnie. Omiatał wzrokiem cały dwór, tancerzy, palaczy, zapaśników, graczy,,, aż napotkał równie nieruchome spojrzenie z przeciwnego końca sali. Boba Fett obserwował go. Boushh zmienił pozycję i stanął trzymając miotacz niby ukochane dziecko. Boba Fett nawet nie drgnął, choć jego pogardliwy uśmiech można było dostrzec nawet pod stalową maską. Świńscy strażnicy prowadzili Chewbaccę mrocznym, podziemnym korytarzem. Jakaś macka wysunęła się zza drzwi i sięgnęła do zadumanego Wookiego. — Rreeaaahhr! — ryknął, a macka odskoczyła i z powrotem skryła się w celi. Następne drzwi stały otworem. Zanim Chewie w pełni zrozumiał, co się dzieje, strażnicy z całej siły pchnęli go do środka. Trzasnęły drzwi, zamykające go w ciemności. Podniósł głowę i wydał żałosne wycie, które przez górę żelaza i piasku wzleciało aż do nieskończenie cierpliwego nieba. Sala tronowa była pusta i ciemna, gdy noc wpełzła w jej brudne zakamarki. Krew, wino i ślina plamiły podłogę, z haków zwisały strzępy ubrań, a nieprzytomne ciała zalegały pod strzaskanymi meblami. Bankiet dobiegł końca. Jakaś ciemna postać przesuwała się wśród cieni, zatrzymując się co chwila za kolumną czy posągiem. Dyskretnie przekradała się pod ścianami. Przestąpiła chrapiącego Yaka Face'a. Poruszała się bezszelestnie. Tą postacią był Boushh, łowca nagród. Dotarł do osłoniętej niszy, gdzie podtrzymywana siłowym polem wisiała płyta, która była kiedyś Hanem Solo, Boushh rozejrzał się czujnie, po czym pstryknął wyłącznikiem umieszczonym na ściance węglowej trumny. Buczenie pola ucichło i płyta z wolna opadła na podłogę, Boushh odstąpił i spojrzał na zamarzniętą twarz kosmicznego pirata. Dotknął karbonadyzowanego policzka — ostrożnie, jakby był to rzadki, szlachetny kamień. Zimny i twardy jak diament. Przez chwilę studiował rząd przełączników na bocznej ściance płyty, potem wcisnął kilka. Wreszcie, spojrzawszy jeszcze raz na żywy posąg, przesunął dźwignię dekarbonadyzacji, Płyta wyemitowała wysoki pisk. Boushh rozejrzał się nerwowo, sprawdzając, czy na pewno nikt go nie usłyszał. Twarda skorupa, która kryła zarys twarzy Strona 9 Solo, topniała z wolna. Wkrótce zniknęła cała przednia pokrywa, a wzniesione ręce, od tak dawna zamrożone w geście protestu, opadły bezwładnie. Twarz przypominała teraz śmiertelną maskę. Boushh chwycił ciało, wyjął je z węglowej płyty i delikatnie ułożył na podłodze. Zbliżył groźnie wyglądający hełm do ust Hana, szukając nerwowo oznak życia, Brak oddechu. Brak pulsu. Aż nagle Solo otworzył oczy i zakaszlał. Boushh podtrzymał go i próbował uciszyć — przecież mógł usłyszeć jakiś strażnik. — Cicho — szepnął. — Tylko spokojnie. Han starał się rozpoznać niewyraźną, pochyloną nad nim sylwetkę. — Nic nie widzę... co się dzieje? Był zdezorientowany. Sześć miesięcy spędził na tej pustynnej planecie w stanie zatrzymania procesów życiowych. Dla niego ten okres był bezczasowy. Miał wrażenie, jakby przez całą wieczność usiłował nabrać tchu, poruszyć się, krzyknąć; każda chwila mijała w świadomym, bolesnym bezdechu. I teraz, niespodziewanie, runął w hałaśliwą, czarną, zimną otchłań. Zmysły atakowały go ze wszystkich stron. Powietrze kąsało skórę tysiącami lodowych zębów; nieprzenikniona zasłona opadła na oczy; podmuchy uderzały w uszy z mocą huraganu. Nie wiedział, gdzie jest góra, gdzie dół; miliony zapachów przyprawiały go o mdłości; nie potrafił powstrzymać ślinotoku, bolały go wszystkie kości... a potem pojawiły się wizje. Wizje dzieciństwa, ostatniego śniadania, dwudziestu siedmiu napadów na statki... jak gdyby ktoś wtłoczył wszystkie wspomnienia do balonu, który pękł, a one rozsypały się i bezładnie trafiały z powrotem, To przytłaczało, powodując przeciążenie zmysłów, a raczej przeciążenie pamięci. Ludzie wpadali w obłęd podczas pierwszych minut po dekarbonadyzacji. Beznadziejni, skończeni szaleńcy, nigdy już nie potrafili sensownie i wybiórczo uporządkować dziesięciu miliardów obrazów składających się na życie ludzkie, Solo był bardziej odporny. Płynął na fali wrażeń, aż opadła, zatopiła masę wspomnień, pozostawiając na powierzchni jedynie najświeższe: zdradę Lando Calrissiana, którego nazywał kiedyś przyjacielem; rozpadający się statek; ostatnie spotkanie z Leia; schwytanie przez Bobę Fetta, łowcę nagród w żelaznej masce, który... Gdzie jest? Co się wydarzyło? Ostatnim wspomnie-nieniem był Boba Fett, patrzący spokojnie, jak Han zmienia się w karbonadową bryłę. Czy to Fett roztopił go, by nadal dręczyć? Słyszał w uszach ryk wichru; oddech był nieregularny, jakby obcy. Pomachał ręką przed twarzą. Boushh próbował go uspokoić. — Uwolniłeś się z karbonadu i cierpisz na chorobę hibernacyjną. Wzrok odzyskasz za jakiś czas. Chodź, trzeba się spieszyć, jeśli chcemy uciec z tego miejsca. Han odruchowo dotknął łowcy, trafił na okratowaną maskę hełmu i cofnął rękę. — Nigdzie nie idę. Nie wiem nawet, gdzie jestem. — Pocił się intensywnie, serce znowu pompowało krew, a umysł szukał odpowiedzi. — Kim ty w ogóle jesteś? — zapytał podejrzliwie. Może to jednak Boba Fett? Łowca zdjął hełm. Pod maską kryła się piękna twarz księżniczki Lei. — Kimś, kto cię kocha — szepnęła. Delikatnie ujęła jego twarz w okryte rękawicami dłonie i mocno ucałowała w usta. II Han usiłował ją dojrzeć, jednak wciąż miał oczy noworodka. — Leia! Gdzie jesteśmy? — W pałacu Jabby. Usiadł niepewnie. — Widzę tylko mętne plamy. Nie bardzo mogę ci pomóc, Spojrzała na niego — na swoją niewidomą miłość. Przebyła lata świetlne, by go odnaleźć, ryzykowała życie, traciła bezcenny czas, tak potrzebny Powstaniu, którego nie wolno jej było marnować na przedsięwzięcia osobiste... ale przecież kochała go. — Uda się nam — szepnęła ze łzami w oczach. Pod wpływem impulsu objęła go i pocałowała znowu. Han także poczuł nagły przypływ emocji — powrócił z martwych, trzymał w ramionach piękną księżniczkę, która wyrywała go z otchłani nicości. Był oszołomiony. Nie potrafił się poruszyć, nie mógł nawet mówić. Tulił ją tylko mocno, Strona 10 zamykając niewidzące oczy, by odgrodzić się od wszystkich nikczemności, które zaatakują aż nazbyt szybko. A nawet szybciej, jak się okazało. Nagle zabrzmiał przeraźliwy gwizd. Han wytężył wzrok, ale nadal był ślepy. Leia spojrzała w stronę niszy za plecami i w jej oczach błysnęło przerażenie. Odsunięto bowiem zasłonę, a całą wnękę, od podłogi po sufit, wypełniały najbardziej odrażające stwory dworu Jabby, gapiące się, zaślinione i zasapane. Leia zakryła dłonią usta. — Co się dzieje? — chciał wiedzieć Han. Najwyraź niej stało się coś bardzo niedobrego. Wytężał wzrok, wbijał w ciemność. Złośliwy chichot zabrzmiał w głębi niszy. Huttański chichot. Han spuścił głowę i zamknął oczy, jakby chciał na chwilę odsunąć nieuniknione. — Znam ten śmiech, Zasłona w głębi odpłynęła nagle. Za nią siedział Jabba, Ishi Tib, Bib, Boba i kilku strażników. Wszyscy się śmiali, ryczeli ze śmiechu. To miał być element kary. — No, no... cóż za wzruszający obrazek — mruczał Jabba. —Han, mój chłopcze, widzę, że poprawił ci się gust, chociaż szczęście niestety nie. Nawet w tej sytuacji Solo posługiwał się gładkimi słówkami z większą łatwością, niż pieprzojad. —Posłuchaj, Jabba, leciałem, żeby ci zapłacić. Musiałem trochę zboczyć. Wiem, że mieliśmy drobne nieporozumienia, ale z pewnością jakoś się dogadamy... Tym razem Jabba zaśmiał się szczerze, — Za późno, Solo. Byłeś najlepszym przemytnikiem w okolicy, ale teraz jesteś tylko żarciem dla banthów — spoważniał i skinął na straże. — Zabierzcie go. Żołnierze pochwycili Leię i Hana. Odciągnęli kore-liańskiego kapitana na bok, księżniczka tymczasem broniła się i wyrywała. — Później pomyślę, w jaki sposób ma umrzeć — mruknął Hutt. — Zapłacę potrójnie! — wołał Solo. — Jabba, odrzucasz fortunę. Nie bądź durniem... Zniknął za drzwiami. Spośród strażników wysunął się szybko Lando, chwycił Leię za ramię i usiłował wyprowadzić. — Czekaj! — zatrzymał ich Jabba. — Daj ją tutaj! Lando i Leia stanęli nieruchomo. Calrissian napiął mięśnie, lecz nie wiedział, jak się powinien zachować. Czas działania jeszcze nie nadszedł. Stosunek sił wciąż był dla niego niekorzystny. Czuł, że gra tu rolę asa w rękawie, a nie każdy umiał rozegrać takiego asa. — Poradzę sobie — szepnęła Leia. — Nie jestem przekonany — odparł. Lecz chwila minęła i teraz w niczym już nie mógł jej pomóc. Razem z Ishi Tibem, ptakogadem, zaciągnęli księżniczkę do Jabby. Trzypeo obserwował wszystko ze swego miejsca za plecami Hutta, ale nie mógł dłużej patrzeć. Odwrócił się przerażony. Leia za to stała dumnie wyprostowana przed odrażającym władcą. Dygotała z wściekłości. W Galaktyce wrzała wojna, a ona została schwytana na tej kuli piachu przez jakiegoś drobnego złodziejaszka... to więcej, niż mogła znieść. Mimo to mówiła spokojnie; była w końcu księżniczką. — Mamy potężnych przyjaciół, Jabbo. Pożałujesz tego... — Na pewno, na pewno! — huknął z uciechą stary gangster, — Ale tymczasem będę się rozkoszował twoim towarzystwem. Przyciągnął ją gwałtownie, aż ich twarze dzieliło najwyżej kilka centymetrów. Brzuch Lei dotykał śliskiej skóry Hutta. Pomyślała, że zabije go, tu i teraz. Powstrzymała się jednak. Te szczury mogą zabić ją także, zanim zdoła uciec z Hanem. Z pewnością trafi się jeszcze lepsza sposobność. Na razie musiała jakoś znieść tę bekę tłuszczu. Trzypeo rzucił okiem i odwrócił się natychmiast. — Nie! Nie mogę na to patrzeć! Jabba, ta wstrętna bestia, wystawił tłusty, ociekający śliną jęzor i wycisnął gwałtowny pocałunek na ustach księżniczki. Cisnęli go do lochu; trzasnęły drzwi. Upadł na podłogę, potem pozbierał się jakoś i usiadł pod ścianą, Przez chwilę walił pięścią o ziemię, potem, trochę spokojniejszy, spróbował zebrać myśli, Strona 11 Ciemność. Do licha, ślepota to ślepota. Nie ma co marzyć o rosie na meteorycie. Tyle że to irytujące. Został przywrócony życiu przez jedyną osobę, która... Leia! Żołądek kapitana zacisnął się nagle na myśl o tym, co musi teraz przeżywać. Gdyby chociaż wiedział, gdzie się znajduje. Ostrożnie zastukał w ścianę... lita skała. Co może zrobić? Może się potarguje? Ale co mógłby zaoferować? Głupie pytanie, pomyślał. Czy miał kiedy cokolwiek, czym mógłby teraz handlować? Pieniądze? Jabba miał więcej, niż mógł wydać. Przyjemności? Nic nie sprawi mu większej rozkoszy, niż zbrukanie księżniczki i zabicie Solo. Nie, sprawy wyglądają fatalnie... właściwie trudno sobie wyobrazić, by sytuacja jeszcze się pogorszyła. Wtedy usłyszał warknięcie: głuchy, przenikliwy warkot wśród gęstej czerni. Dobiegał z przeciwnego kąta celi. To musiała być jakaś potężna i wściekła bestia. Poczuł, jak jeżą mu się włosy na skórze ramion. Wstał szybko i stanął plecami do muru, — Chyba mam towarzystwo — mruknął. — Groawwwwr! — ryknął szaleńczo dziki stwór, Popędził do Solo, objął go gwałtownie, podniósł do góry i uściskiem wypchnął powietrze z płuc. Na kilka długich sekund Han znieruchomiał. Nie wierzył własnym uszom, — To ty, Chewie? Ogromny Wookie szczeknął z radości. Po raz drugi w ciągu ostatniej godziny Solo poczuł się szczęśliwy. Teraz jednak było to zupełnie inne szczęście. — Dobrze, dobrze. Poczekaj chwilę. Zgnieciesz mnie. Chewbacca postawił przyjaciela na ziemi. Han podrapał go w pierś. Chewie pisnął jak mały szczeniak. —Już dobrze, Co się tu dzieje? — Han natychmiast wrócił do najważniejszych kwestii. Miał niewiarygodne szczęście: spotkał kogoś, z kim może ułożyć jakiś plan. I to nie byle kogo, ale najwierniejszego przyjaciela w Galaktyce. — Arh arhaghh shpahrgh rahr aurowwwrahrah grop rahp ran — wyjaśnił szczegółowo Chewie. — Plan Lando? A co on tutaj robi? Chewie zaszczekał wylewnie. — Czy Luke oszalał? — potrząsnął głową Han. — Czemu go posłuchałeś? Ten dzieciak sam wymaga opieki. Jak zdoła kogokolwiek uratować? — Rowr ahrgh awf ahraroww rohngrgrgrff rf rf. — Rycerz Jedi? Daj spokój. Wystarczy, że zniknę na chwilę, a już wszyscy ulegają złudzeniom... Chewbacca warknął z uporem. W ciemnościach Han z powątpiewaniem kiwnął głową. — Uwierzę, kiedy zobaczę — oświadczył, idąc sztywno do ściany. —Jeśli wolno mi użyć takiego wyrażenia. Żelazne wrota pałacu Jabby, konserwowane jedynie przez piasek i czas, uniosły się ze zgrzytem. Na zewnątrz, w niesionych wiatrem tumanach kurzu, patrząc w ciemną głębię bramy, stał Luke Skywalker. Miał na sobie czarną szatę Rycerza Jedi, właściwie habit. Nie nosił jednak miotacza ani świetlnego mie cza. Stał spokojnie, ani śladu dawnej brawury. Oceniał miejsce, do którego miał wkroczyć. Był już mężczyzną. I zmądrzał, jak mężczyzna. Postarzał się, lecz mniej z upływu lat, niż z poniesionej straty. Stracił iluzje, stracił poczucie przynależności. Na wojnie stracił przyjaciół. Zmartwienia odebrały mu sen. Stracił zdolność śmiechu.I rękę, Lecz największa była strata wynikająca z wiedzy i z głębokiego przekonania, że nigdy nie zdoła zapomnieć o tym, czego się dowiedział. Tak wiele było rzeczy, o których wołałby nie słyszeć. Ciężar tej wiedzy dodał mu lat. Naturalnie, wiedza przynosiła także pewne korzyści. Luke stał się mniej porywczy, dojrzałość dała mu perspektywę, ramę, do której mógł dopasować fakty swego życia — kratownicę współrzędnych przestrzennych i czasowych obejmującą całe jego istnienie, od najdawniejszych wspomnień aż do stu alternatywnych przyszłości. Kratownicę głębi, zagadek i przecięć, poprzez które potrafił spojrzeć z właściwego dystansu na dowolne zdarzenie. Kratownicę kątów i cieni, Strona 12 biegnących w dal, po horyzont umysłu, A czarne otwory kraty dodawały wszystkiemu takiej perspektywy,., no cóż, w pewnym sensie kratownica okryła go mrokiem. Niematerialnym, oczywiście. Zresztą niektórzy uważali, że ten cień pogłębił jego osobowość, do tej pory dość płaską, jednowymiarową. Chociaż takie twierdzenie pochodziłoby zapewne od steranych życiem malkontentów, dyskutujących o ciężkich czasach. Tym niemniej, w jaźni Luke'a zaistniała teraz ciemność. Wiedza dawała też inne korzyści; poczucie rzeczywistości, świadomość wyboru. Zwłaszcza to ostatnie było obosieczną bronią. Poza tym zyskał sprawność w korzystaniu z tych sztuk Jedi, które dotąd jedynie wyczuwał. Stał się bardziej świadomy. Z pewnością były to pożądane atrybuty dojrzewania; Luke wiedział, że wszystko, co żyje, musi rosnąć. Mimo to niosły za sobą pewien smutek. Odruch żalu. No cóż, nikogo nie stać na to, by wiecznie pozostawać chłopcem. Luke pewnym krokiem wszedł pod łukowe sklepienie bramy, Niemal natychmiast zastąpili mu drogę dwaj Ga-morreanie. — No chuba! — oznajmił jeden z nich głosem, który nie zachęcał do dyskusji. Luke wyciągnął ku nim rękę. Zanim zdążyli sięgnąć po broń, obaj trzymali się już za gardła i krztusili się, ciężko dysząc. Opadli na kolana. Luke opuścił ramię i przeszedł. Strażnicy znowu mogli oddychać, lecz leżeli bezwładnie na zasypanych piaskiem stopniach. Nie próbowali go ścigać. Za zakrętem na spotkanie Luke'a wyszedł Bib Fortuna. Zaczął mówić, zanim jeszcze zbliżył się do młodego Jedi, ten jednak nie zwolnił kroku. Bib musiał zawrócić i biec za nim, by kontynuować rozmowę. —Jesteś pewnie Skywalkerem. Jego wysokość przyjmie ciebie. — Chcę rozmawiać z Jabba. Natychmiast — odparł spokojnie Luke. Na skrzyżowaniu korytarzy minęli kilku strażników, którzy ruszyli za nimi, — Wielki Jabba śpi — wyjaśnił Bib. — Polecił ci przekazać, że nie będzie żadnych targów,,. Luke zatrzymał się nagle i spojrzał Bibowi w oczy. Uniósł dłoń i wykonał lekki ruch. — Zaprowadzisz mnie prosto do Jabby, Bib urwał i pochylił głowę. Jakie właściwie dostał instrukcje? A tak, już sobie przypomniał, — Zaprowadzę cię prosto do Jabby, Odwrócił się i ruszył krętym korytarzem do sali tronowej. Luke podążał za nim poprzez mrok. — Dobrze służysz swojemu panu — szepnął Bibowi do ucha, — Dobrze służę swojemu panu — Fortuna z satysfakcją kiwnął głową. — Na pewno otrzymasz nagrodę. Majordomus uśmiechnął się z zadowoleniem. — Na pewno otrzymam nagrodę. Kiedy wkroczyli do sali tronowej, gwar przycichł natychmiast, jakby obecność Luke'a wywierała na zebranych uspokajający wpływ. Wszyscy wyczuli zmianę. Fortuna i młody Jedi podeszli do tronu. Luke dostrzegł Leię siedzącą obok Jabby, Miała na sobie skąpy kostium tancerki i łańcuch na szyi. Odbierał na odległość jej ból, ale milczał, nawet na nią nie patrzył, zatrzasnął się przed jej cierpieniem. Musiał się całkowicie skoncentrować na Jabbie. Leia zrozumiała to od razu. Ukryła przed Luke'em swoje myśli, by go nie rozpraszać. Równocześnie jednak umysł miała otwarty, gotowy odebrać najdrobniejszy choćby sygnał, niezbędny do działania. Otwierały się nowe możliwości. Trzypeo wyjrzał zza tronu. Po raz pierwszy od wielu dni uruchomił program nadziei. — Och! — roziskrzył się. — Nareszcie przybył pan Luke, żeby mnie stąd uwolnić! Bib stanął dumnie przed tronem Jabby. — Panie, przedstawiam ci Luke'a Skywalkera, Rycerza Jedi. — Mówiłem, żeby go nie wpuszczać — warknął po huttańsku wielki ślimak. — Muszę z tobą porozmawiać — Luke powiedział cichym głosem, lecz wszyscy obecni słyszeli jego słowa. — Musi z tobą porozmawiać — potwierdził z namysłem Bib. Wściekły Jabba jednym ciosem w twarz powalił Fortunę na podłogę. — Ty tępy durniu! To stara sztuczka Jedi! —Przyprowadzisz do mnie kapitana Solo i Wookiego. Strona 13 — Twoja psychiczna moc, chłopcze, nie ma na mnie wpływu — uśmiechnął się ponuro Hutt. — Ludzki wzorzec myślowy jest mi obcy, Zabijałem takich, jak ty, gdy Jedi coś jeszcze znaczyli — dodał po chwili. Luke zmienił pozycję, wewnętrznie i zewnętrznie, — Mimo to zabiorę stąd kapitana Solo i jego przyjaciół. Albo na tym zyskasz... albo zginiesz, Wybór należy do ciebie, ale ostrzegam przed niedocenianiem moich sił — mówił ojczystym językiem, który Jabba doskonale rozumiał. Gangster ryknął śmiechem, jak lew, któremu grozi myszka. Trzypeo z napięciem obserwował całą scenę. Teraz pochylił się, by szepnąć: — Panie, stoisz na... Strażnik pochwycił przestraszonego robota i pchnął go na miejsce za tronem. Luke uniósł rękę. Miotacz wyskoczył z kabury najbliższego strażnika i wylądował gładko w dłoni Jedi. Ten wymierzył broń w Jabbę. Hutt splunął. — Boscka! Podłoga zapadła się nagle, a Luke i strażnik runęli w przepaść. Klapa zatrzasnęła się natychmiast, a wszystkie monstra dworu Jabby zbiegły się, by popatrzeć przez kratę. — Luke! — krzyknęła Leia. Czuła się tak, jakby wyrwano część jej ciała i ciśnięto w dół. Chciała podbiec do zapadni, ale powstrzymała ją obroża na szyi. Złośliwy rechot rozbrzmiewał ze wszystkich stron, drażnił nerwy. Leia przygotowała się do walki. Strażnik-człowiek dotknął j ej ramienia. Spojrzała. To był Lando. Niedostrzegalnie pokręcił głową. Lekko rozluźniła mięśnie. Wiedział, że chwila nie jest właściwa, choć rozdano odpowiednie karty. Wszyscy byli już na miejscu: Luke, Han, Leia, Chewbacca... i stary Lando, as w rękawie. Nie chciał, by Leia odkryła karty, zanim zakończą się zakłady. Stawka była zbyt wysoka. W podziemnym lochu Luke podniósł się na nogi. Znalazł się w wielkim, podobnym do groty pomieszczeniu o ścianach z popękanych, kanciastych głazów, Na podłodze pogryzione kości niezliczonych zwierząt cuchnęły odorem zepsutego mięsa i strachu. Osiem metrów wyżej, w stropie, tkwiła krata, przez którą zaglądali obrzydliwi dworacy Jabby. Nagle strażnik wrzasnął z przerażenia. Z boku, w skale, powoli, ze zgrzytem otworzyły się wrota, Luke z absolutnym spokojem rozejrzał się po jaskini, zdjął szatę Jedi i pozostał tylko w krótkiej tunice, dającej większą swobodę ruchów. Cofnął się szybko pod ścianę, przykucnął i patrzył. Z bocznego tunelu wysunął się olbrzymi rancor. Rozmiarów słonia, był trochę podobny do gada, a trochę do potwora z sennego koszmaru. Jego ogromny łeb rozcinała niesymetrycznie rozwarta paszcza, a kły i szpony były nieproporcjonalnie wielkie. Rancor był wyraźnie mutantem, dzikim jak wszystko, co sprzeczne z rozsądkiem. Strażnik porwał z ziemi miotacz i raz po raz odpalał w potwora laserowe impulsy. Tylko go tym rozdrażnił. Rancor ruszył, groźnie szczerząc zęby. Przerażony Gamorreanin strzelał, lecz potwór, nie zważając na błyski lasera, pochwycił strażnika, wsunął go do paszczy i przełknął w jednym kęsie. Publiczność na górze wrzeszczała, chichotała i rzucała przez kratę różne przedmioty. Potwór odwrócił się i ruszył w stronę Luke'a, lecz Jedi wyskoczył osiem metrów w górę i chwycił kratę w suficie. Tłum zawył z dezaprobatą. Luke przesuwał się na rękach w kąt jaskini, Z trudem utrzymywał ciężar ciała, a publiczność każdy z jego wysiłków witała szyderstwami. Dłoń Jedi ześlizgnęła się ze śliskiego od smaru pręta, a on sam zawisł niepewnie nad wściekłym mutantem, Dwaj Jawowie przebiegli przez kratę, by kolbami strzelb zmiażdżyć Luke'owi palce. Tłum znowu ryknął z radości. Rancor wyciągnął łapy, lecz Luke wisiał poza ich zasięgiem. Nagle zwolnił uchwyt i spadł, trafiając wyjącego potwora w oko. Potem stoczył się na ziemię. Rancor zawył z bólu, potknął się i machnął łapą przed pyskiem, by odpędzić źródło cierpienia. Kilka razy przebiegł wokół jaskini, dostrzegł swój łup i ruszył ku niemu. Luke schylił się, chwycił długą kość którejś z poprzednich ofiar i wysunął przed siebie, Widzowie z galerii za kratą uznali to za świetny dowcip i pohukiwali z uciechy. Strona 14 Potwór złapał Luke'a i podniósł do zaślinionego pyska. Jednak w ostatniej chwili Jedi wbił kość między zębate szczęki. Zeskoczył na ziemię. Rancor zaczął się dławić, ryknął i pognał na oślep, trafiając głową w ścianę. Wypadło kilka głazów, powodując lawinę, która niemal pogrzebała Luke'a, skulonego w szczelinie tuż nad ziemią. Widzowie klaskali coraz głośniej. Luke próbował uporządkować myśli. Strach jest jak chmura, mawiał kiedyś Ben. Sprawia, że chłód jest zi-mniejszy, a ciemność bardziej mroczna. Pozwól mu wznieść się, a zniknie. I Luke pozwolił, by strach uniósł go ponad ryki szalejącej bestii. Szukał sposobu, by skierować gniew nieszczęsnego stworzenia przeciwko niemu samemu, To nie było złe stworzenie — tyle zrozumiał od razu. Gdyby było inaczej, łatwo skierowałby swą niegodzi-wość na siebie, ponieważ czyste zło, mówił Ben, zawsze przejawia skłonności do autodestrukcji. Ale potwór nie był zły — po prostu był głupi i źle traktowany. Głodny i cierpiący atakował wszystko, co znalazło się w jego zasięgu. Gniew na zwierzę byłby tylko projekcją mrocznych cech umysłu Luke'a — byłby fałszywy i z pewnością nie pomógłby w tej sytuacji. Nie, musi po prostu zachować sprawny umysł, przechytrzyć dzikie zwierzę i zakończyć jego mękę, Najchętniej wypuściłby je na dworaków Jabby, choć to raczej niemożliwe. Potem rozważył ewentualność wskazania potworowi odpowiednich środków, by sam skrócił swe cierpienia. Niestety, rancor był zbyt rozwścieczony, by pojąć dobrodziejstwo i spokój nicości, W końcu Luke zaczął badać specyficzne cechy jaskini, pozwalając na ułożenie jakiegoś planu. Tymczasem rancor wypchnął z paszczy kość i grzebał w stosie kamieni szukając Luke'a. Ten z kolei, choć kryjąca go ciągle sterta głazów przesłaniała widok, dostrzegł za potworem mniejszą grotę, w której był trzymany, a dalej drzwiczki dla dozorcy. Gdyby tylko zdołał tam dotrzeć... Rancor odepchnął głaz i zauważył ukrytego w szczelinie człowieka. Chciwie wyciągnął łapę, Luke chwycił spory kamień i z całej siły walnął nim w paluch bestii. A gdy rancor odskoczył i raz jeszcze zawył z bólu, chłopiec przemknął do bocznej groty. Ciężka krata zablokowała drogę. W głębi dwóch dozorców jadło obiad. Kiedy Luke podbiegł, spojrzeli zdziwieni, po czym wstali i podeszli do prętów. Wściekły rancor był coraz bliżej. Młody Jedi odwrócił się, spróbował otworzyć bramę. Dozorcy ze śmiechem kłuli go przez kraty dzidami o podwójnych ostrzach i przeżuwali swój posiłek. Bestia była tuż, tuż. Luke przylgnął do bocznej ściany, cofając się przed drapieżnymi szponami rancora. Nagle dostrzegł pa-nel sterowania bramy, w połowie wysokości przeciwległej ściany. Potwór wtłaczał się do mniejszej jaskini, był coraz bliżej swej ofiary. W jednej chwili Luke porwał z ziemi jakąś czaszkę i z rozmachem cisnął w tablicę kontrolną. Trysnęły iskry, a ogromne, ciężkie, żelazne pręty runęły z góry na łeb rancora, miażdżąc go niby topór trafiający w dojrzały arbuz, Gapie na górze jęknęli chórem i umilkli. Niespodziewany obrót wydarzeń całkiem ich oszołomił. Wszyscy patrzyli na Jabbę, który poczerwieniał z furii. Nigdy jeszcze nie był tak wściekły. Leia z trudem hamowała radość, choć nie zdołała ukryć uśmiechu, a to jeszcze bardziej rozgniewało Hutta. — Wyciągnijcie go stamtąd — warknął. — Przyprowadźcie Solo i Wookiego. Wszyscy zostaną ukarani za tę obrazę. W podziemnej grocie Luke nie stawiał oporu, gdy strażnicy zakuwali go w kajdany i wyprowadzali na zewnątrz. Dozorca rancora nie kryjąc łez rzucił się na martwe ciało ulubieńca. Od tego dnia życie straciło dla niego urok. Han i Chewie stanęli przed rozwścieczonym Jabba. Han ciągle mrużył oczy i potykał się na każdym kroku. Przerażony Trzypeo tkwił za Huttem, Jabba trzymał Leię na krótkiej smyczy i gładził jej włosy, co miało go trochę uspokoić. W sali panował gwar, gdyż dworacy usiłowali odgadnąć, co kogo czeka. Nastąpiło małe zamieszanie, gdy kilku strażników — wśród nich Lando Calrissian — wprowadziło Luke^. Niby falujące morze gapie rozstępowali się na boki, by zrobić im przejście, Młody Jedi stanął przed tronem i z uśmiechem szturchnął Solo w bok, Strona 15 — Miło cię znowu zobaczyć, stary druhu. Han rozpromienił się. Bez przerwy trafiał tutaj na przyjaciół. — Luke! Też się w to wpakowałeś? — Nie darowałbym sobie — przez jedną chwilę Skywalker znowu poczuł się chłopcem, — Jak nam idzie? — Solo uniósł brwi, —Jak zwykle. — No, no — mruknął pod nosem dawny przemytnik. Odprężył się całkowicie. Jak za dawnych lat... ale natychmiast zmroziła go straszna myśl. — Gdzie Leia? Czy... Nie odrywała od niego spojrzenia, gdy tylko wkroczył do sali, osłaniała jego ducha własnym. Gdy spytał o nią, zawołała z podium tronu Jabby: — Nic mi nie jest! Ale nie wiem, jak długo jeszcze zdołam powstrzymywać twojego zaślinionego przyjaciela! Świadomie udawała brawurę, by uspokoić Hana. Zresztą, widok wszystkich przyjaciół zebranych razem sprawił, że poczuła się niemal niezwyciężona. Han, Luke, Chewie i Lando... nawet Trzypeo krył się gdzieś w pobliżu marząc, by o nim zapomniano, Leia miała ochotę roześmiać się głośno i przyłożyć Jabbie w sam nos. Z trudem się powstrzymywała, Chciałaby uściskać ich wszystkich. Nagle Hutt krzyknął. W sali natychmiast zapadła cisza. — Gadadroid! Trzypeo wystąpił potulnie, skłonił się skromnie i przemówił do jeńców: —Jego emocjonalność, wielki Jabba Hutt, skazuje was na śmierć. Wyrok zostanie wykonany natychmiast. — Doskonale — oznajmił Solo, — Nie znoszę długiego oczekiwania. — Niesłychana obraza, jakiej dopuściliście się wobec jego wysokości — kontynuował Trzypeo — wymaga najstraszniejszych męczarni... — Nie warto zatrzymywać się wpół drogi — parsknął Solo. — Jabba potrafił być taki napuszony, zwłaszcza teraz, gdy stara Złota Sztaba przemawia zamiast niego... Niezależnie od sytuacji, Trzypeo po prostu nienawidził, kiedy ktoś mu przerywał. Podniósł dumnie głowę i mówił dalej: — Zostaniecie przewiezieni na Morze Wydm i tam wrzuceni do Wielkiej jamy Carkoon... Han wzruszył ramionami. — Brzmi to obiecująco — mruknął do Luke'a, Robot zignorował tę uwagę. — ...schronienia wszechmocnego Sarlacca. W jego żołądku odkryjecie nową definicję bólu i cierpienia, trawieni wolno przez tysiąc lat. — Kiedy się lepiej zastanowić, chyba mógłbym bez tego przeżyć — Han zmienił zdanie, — Tysiąc lat to zdecydowanie za długo, Chewie warknął, całkowicie zgadzając się z przyjacielem. — Powinieneś się zgodzić na targi, Jabbo — rzucił z uśmiechem Luke. — To twój ostatni błąd w życiu, Nie potrafił ukryć nuty szczerej satysfakcji. Jabba był stworzeniem godnym pogardy, galaktyczną pija wką, wysysającą życie ze wszystkiego, czego dotknęła, Szczerze pragnął zniszczyć tego potwora i dlatego był raczej zadowolony, że Jabba odmówił rokowań. Teraz może spełnić swoje marzenie. Naturalnie, przybył tu przede wszystkim, by uwolnić swoich przyjaciół; ten cel przyświecał mu także teraz. Ale jeśli przy okazji uwolni wszechświat od gangstera... Ta perspe- ktywa kalała szlachetny zamiar odrobiną mrocznej satysfakcji. Jabba prychnął złośliwie. — Zabierzcie ich — polecił, Nareszcie chwila przyjemności w tym ponurym dniu. Karmienie Sarlacca było jedyną rzeczą, którą Jabba lubił tak samo, jak karmienie rancora. Biedny rancor. W tłumie rozległy się entuzjastyczne okrzyki, żegnające wyprowadzanych więźniów. Leia spoglądała za nimi z troską. Gdy jednak Luke obejrzał się, dostrzegła na jego twarzy szczery, szeroki uśmiech, Westchnęła ciężko, usiłując stłumić zwątpienie. Ogromna, anty grawitacyjna Barka Żaglowa Jabby płynęła wolno ponad nieskończonym Morzem Wydm. Wypolerowany przez piasek kadłub trzeszczał lekko w łagodnej bryzie, a każdy podmuch wiatru słabo, niby kaszlnięcie, uderzał w dwa wielkie żagle — jak gdyby sama natura Strona 16 cierpiała na niemoc wszędzie tam, gdzie znalazł się Jabba. Wraz z dworem przebywał teraz na dolnym pokładzie, kryjąc zgniliznę ducha przed oczyszczającym światłem słońca, Obok barki płynęły w szyku dwa skiffy, Jeden niósł eskortę, złożoną z sześciu ponurych żołnierzy; drugi przewoził więźniów: Hana, Chewiego i Luke'a. Cała trójka była skuta i pod strażą — jednego Barady, dwóch Weequayów. I Lando Calrissiana. Barada był bardzo rzeczowy. Niemożliwe, by stracił panowanie nad sytuacją. Trzymał swój długi karabin i zachowywał się tak, jakby marzył, by usłyszeć jego głos. Weeguayowie wyglądali dość dziwacznie. Bracia, chudzi i łysi, jeśli nie liczyć plemiennego kosmyka na czubku głowy, zaplecionego i zarzuconego na bok. Nikt nie wiedział, czy Weequay jest nazwą ich szczepu, czy gatunku; czy wszyscy w ich szczepie są braćmi albo, czy wszyscy nazywają się Weequayami. Wiadomo było tylko, że ci dwaj reagowali na to imię i że wszystkie inne stworzenia traktowali obojętnie. Wobec siebie byli uprzejmi, nawet łagodni. Podobnie je- dnak jak Barada, też nie mogli się doczekać, kiedy więźniowie popełnią jakieś głupstwo. Lando, naturalnie, siedział milczący i gotowy. Czekał na okazję. Wszystko to przypominało mu ten numer z litem, jaki wykonał na Pesmenben IV. Posypywali wtedy wydmy węglanem litu, co miało skłonić gubernatora Imperium do wydzierżawienia planety. Lando udawał górnika spoza związku zawodowego. Raz kazał gubernatorowi paść twarzą na dno łodzi i wyrzucił jego łapówkę za burtę, gdy dopadli ich ,,przedstawiciele związku". Nieźle wtedy zarobili. Przypuszczał, że ta robota okaże się podobnie popłatna, choć teraz za burtę trzeba będzie wyrzucić strażników, Han nasłuchiwał pilnie, gdyż jego oczy nadal nie nadawały się do użytku. Rozprawiał z demonstracyjną obojętnością, by uspokoić strażników, by ich przyzwyczaić do tego, że porusza się i rozmawia. Kiedy przyjdzie pora na prawdziwy ruch, mogą przegapić decydujący ułamek sekundy, Naturalnie, jak zwykle, mówił także po to, by słyszeć własny głos. — Wzrok mi powraca — oznajmił, spoglądając na morze piasku. — Zamiast wielkiej ciemnej plamy widzę wielką jasną plamę. — Niewiele tracisz, możesz mi wierzyć — uśmiechnął się Luke, — Wychowałem się tutaj. Wspominał młodość spędzoną w domu wuja, kiedy ścigał się własnoręcznie wyremontowanym śmiga-czem z przyjaciółmi — synami osadników, tkwiących na samotnych farmach. Nie było tu właściwie nic do roboty, ani dla chłopców, ani dla mężczyzn — tylko lot nad monotonnym morzem wydm i unikanie groźnych Jeźdźców Tusken, którzy strzegli pustyni, jakby była wysypana złotym piaskiem. Luke dobrze znał to miejsce. Tutaj spotkał Obi-wana Kenobi — starego Bena Kenobi, pustelnika od niepamiętnych czasów żyjącego w dziczy. Ten człowiek jako pierwszy pokazał Luke'o-wi drogę Jedi. Luke myślał o nim z miłością i żalem. Ben bowiem, bardziej niż ktokolwiek inny, był przyczyną odkryć i strat chłopca. Odkrywania strat. Ben zabrał Luke "a do MOS Eisley, miasta piratów na zachodniej półkuli Tatooine, do kantyny, gdzie po raz pierwszy spotkali Hana Solo i Wookiego Chewbaccę. Zaopiekowali się nim, gdy szturmowcy, szukając zbiegłych robotów, Erdwa i Trzypeo, zamordowali wuja Owena i ciocię Beru. Tak się wszystko zaczęło; tu, na Tatooine. Pamiętał to miejsce jak natrętny sen, A przysiągł sobie, że nigdy tutaj nie wróci. — Tu się wychowałem — powtórzył. — A teraz wszyscy tu zginiemy — odparł Solo. — Tego nie zaplanowałem — Luke otrząsnął się z zamyślenia. — Jeśli to ma być twój plan, to raczej nie budzi we mnie entuzjazmu. — Pałac Jabby jest zbyt dobrze strzeżony. Musiałem wydostać cię na zewnątrz. Po prostu trzymaj się w pobliżu Chewiego i Lando. Oni wszystkiego dopilnują. — Nie mogę się doczekać, Solo miał nieprzyjemne wrażenie, że cała ta wielka ucieczka opiera się na przekonaniu Luke'a o tym, że jest Rycerzem Jedi. A to budziło pewne wątpliwości, nawet przy optymistycznym nastawieniu. Jedi to nie istniejący już zakon. Używali Mocy, a Han nie wierzył w Moc. Szybki statek i dobry miotacz — oto, w co wierzył naprawdę. Żałował, że nie ma ich teraz. Jabba otoczony swym orszakiem siedział w głównej kabinie Żaglowej Barki. Zabawa trwała nadal, tyle że w ruchu, W rezultacie wszyscy bardziej się chwiali, niż w pałacu, i impreza Strona 17 przypominała raczej pijaństwo przed samosądem. Żądza krwi i wojowniczość osiągały coraz wyższy poziom, Trzypeo nie czuł się najlepiej. W tej chwili zmuszony był do tłumaczenia sporu między Ephant Monem i Ree-Yeesem, na temat kwarkowych środków bojowych. Zakres dyskusji minimalnie przerastał jego możliwości. Ephant Mon, potężny gruboskórowiec poruszający się w pozycji pionowej, z paskudnym, uzbrojonym w kły ryjem, zajmował (zdaniem Trzypeo) stanowisko nie do obrony. Lecz na jego ramieniu siedział Lubieżny Okruch, zwariowana gadzia małpa, i powtarzał dosłownie wszystkie wypowiedzi Ephanta. Tym samym podwajał wagę jego argumentów, Ephant zakończył orację typowo wojowniczym stwierdzeniem. — Woossie jawamba boog! Na co Lubieżny kiwnął głową. — Woossie jawamba boog! — potwierdził. Trzypeo nie miał ochoty tłumaczyć tego Ree-Yeeso-wi, trójokowi z kozim pyskiem, pijanemu już jak piep-rzojad. Zrobił to jednak, Troje oczu rozszerzyło się wściekle. — Backawa! Backawa! Bez dalszych wstępów wymierzył Ephantowi Mono-wi potężny cios w ryj, po którym gruboskórowiec potoczył się w grupkę głowonogów. Ce Trzypeo uznał, że odpowiedź nie wymaga tłumaczenia, i skorzystał z okazji, by prześlizgnąć się na tyły podium, gdzie natychmiast wpadł na małego robota, podającego drinki. Napoje chlusnęły na wszystkie strony. Krępy, nieduży robot wydał z siebie serię gniewnych gwizdów, buczeń i pohukiwań. Trzypeo zrozumiał je natychmiast i z radością spojrzał w dół, — Erdwa! Co ty tu robisz? — duuuWIIp chWHRrrrrii bedzhng. — Widzę, że roznosisz drinki. Ale to niebezpieczne miejsce. Mają wykonać wyrok na panu Luke'u. Nas też zabiją, jeśli nie będziemy ostrożni. Erdwa gwizdnął, zdaniem Trzypeo nieco nonszalancko. — Zazdroszczę ci tej wiary — mruknął ponuro. Jabba rechotał widząc leżącego Ephanta Mona. Lubił ostre bójki, A wręcz uwielbiał patrzeć, jak kruszy się moc i cierpi duma. Tłustymi palcami szarpnął łańcuch, umocowany na szyi księżniczki. Im mocniej się opierała, tym bardziej się ślinił — aż przyciągnął do siebie walczącą, skąpo odzianą Leię. — Nie odchodź zbyt daleko, moja piękna. Wkrótce mnie docenisz — przysunął ją bliżej i zmusił, by wypiła z jego kielicha. Leia otworzyła usta i zamknęła umysł. Wszystko to było obrzydliwe, ale mogła sobie wyobrazić gorsze rzeczy. Zresztą, to już niedługo potrwa. Te gorsze rzeczy poznała dobrze. Dla porównania wspominała noc, gdy torturował ją Darth Vader. Prawie się załamała. Czarny Lord nie wiedział nawet, jak niewiele dzieliło go od zdobycia pożądanej informacji — pozycji powstańczej bazy. Schwytał ją chwilę po tym, jak wysłała po pomoc Erdwa i Trzypeo, Schwytał, zabrał na Gwiazdę Śmierci, naszprycował osłabiającymi umysł narkotykami... i torturował. Najpierw ciało, przy pomocy niezwykle skutecznych bólobotów. Czułe punkty, igły, ogniste ostrza, elektronakłuwacze... Zniosła tamten ból, jak teraz znosiła obrzydliwe dotknięcia Jabby — z naturalną, wewnętrzną siłą. Hutt przestał zwracać na nią uwagę, więc odsunęła się na dwa kroki. Wyjrzała przez szczeliny żaluzji, by poprzez tumany kurzu popatrzeć na skiff, niosący jej wybawców. Hamował. Cały konwój zatrzymał się nad wielką jamą w piasku. Barka Żaglowa i skiff eskorty stanęły nad skrajem zagłębienia, a pojazd więźniów zawisł nad samym jego środkiem, na wysokości mniej więcej siedmiu metrów. W dole, na dnie piaskowego leja, ział obrzydliwy, pokryty śluzem otwór średnicy dwóch i pół metra. Błoniaste ścianki były prawie nieruchome. Na obwodzie wyrastały trzy rzędy ostrych jak igły zębów, skierowanych do wewnątrz. Piasek lepił się do śluzu i z rzadka sypał w głąb otworu, To była paszcza Sarlacca, Strona 18 Z burty skiffa więźniów wysunięto stalowy pomost, Strażnicy rozwiązali Luke'owi ręce i pchnęli go na trap, nad otwór w piasku. Jama zaczęła falować lekko perystaltycznym ruchem i wydzielała więcej śluzu — czuła mięso, jakie wkrótce miała otrzymać. Jabba z orszakiem przenieśli się na pokład widokowy. Luke roztarł nadgarstki, by przywrócić krążenie krwi. Drżące nad gorącą pustynią powietrze rozgrzewało duszę — ta planeta zawsze przecież pozostanie domem. Urodził się i wychował na skórze bantha, Przy relingu barki dostrzegł Leię i mrugnął porozumiewawczo. Odpowiedziała tym samym. Jabba przywołał Trzypeo i szepnął mu coś do ucha. Robot podszedł do konsoli komunikatora, Jabba wzniósł rękę i zbieranina kosmicznych piratów ucichła natychmiast. Głos androida zabrzmiał potężnie, wzmocniony przez megafony. —Jego wysokość wyraża nadzieję, że umrzecie z honorem — oznajmił Trzypeo. Coś tu nie pasowało, Ktoś chyba powinien skorygować program. Był przecież tylko robotem o ściśle określonych funkcjach. Wyłącznie tłumaczyć i lepiej zapomnieć o wolnej woli. Potrząsnął głową i kontynuował. — Gdyby jednak jeden z was chciał błagać o łaskę, Jabba wysłucha teraz jego próśb. Han wystąpił, by przekazać tej nadętej beczce śluzu swe ostatnie myśli — na wypadek, gdyby się im nie udało. — Powiedz temu zaślinionemu, robaczywemu śmieciowi... Pechowo Han stanął twarzą do pustyni i plecami do barki. Chewie wyciągnął rękę i ustawił go należycie, przodem do robaczywego śmiecia, do którego przemawiał. Han skinął głową, nie przerywając wystąpienia. — .. .że nie sprawimy mu tej przyjemności. Chewie wydał kilka gardłowych pomruków, oznaczających zgodę z tezami mówcy. Luke był gotów. — To twoja ostatnia szansa, Jabbo! — krzyknął. — Uwolnij nas lub giń! Spojrzał za siebie. Lando przesuwał się dyskretnie na rufę skiffa. O to właśnie chodzi, myślał. Po prostu wyrzucą strażników za burtę i uciekną tamtym sprzed nosa. Bandyci na barce ryknęli śmiechem. Tymczasem Erdwa wtoczył się cicho po rampie i zatrzymał na skraju górnego pokładu. Jabba podniósł rękę i jego pachołkowie umilkli. — Jestem przekonany, że się nie mylisz, mój młody przyjacielu Jedi — uśmiechnął się, wysuwając zwrócony w dół kciuk. — Zrzucić go. Widzowie klaskali, gdy Weequay popychał skazańca na koniec pomostu, Luke spojrzał na Erdwa, samotnego przy relingu, po czym żartobliwie zasalutował małemu robotowi. Na ten umówiony znak, w kopule maszyny odskoczyła klapka, przez którą wyleciał w powietrze jakiś pocisk. Łagodnym łukiem wzniósł się nad pustynią. Luke zeskoczył z trapu. Rozległ się kolejny krzyk radości. Jednak w ułamku sekundy Luke obrócił się w powietrzu i czubkami palców chwycił krawędź pomostu. Cienka metalowa płyta ugięła się pod ciężarem, znieruchomiała na moment przed pęknięciem i wyrzuciła Jedi do góry. W locie wykręcił salto i wylądował na środku trapu — w miejscu, które przed chwilą opuścił, lecz tym razem za plecami zdumionych strażników. Od niechcenia wyciągnął rękę, a wystrzelony przez Erdwa świetlny miecz trafił dokładnie w otwartą dłoń. Luke błyskawicznie uaktywnił klingę i po chwili strażnik, stojący między nim a skiff em, spadał z krzykiem prosto w drżącą paszczę Sarlacca. Kolejni strażnicy rzucili się na niego. Błysnął świetlny miecz. Jego własny miecz — nie ojca. Tamten stracił w pojedynku z Darthem Vaderem, Stracił także rękę. Va-der powiedział wtedy, że to on jest ojcem Luke'a, Ten świetlny miecz konstruował sam, w opuszczonej chacie Obi-wana Kenobiego po drugiej stronie Tatooine — zrobił go, korzystając z narzędzi i części, pozostawionych przez starego Mistrza Jedi, wkładając w dzieło uczucie, kunszt i palącą potrzebę. Teraz trzymał rękojeść, jakby wrosła mu w dłoń, jakby była przedłużeniem ramienia. Lando siłował się ze sternikiem, próbując przejąć instrumenty kontrolne skiffa. Laser żołnierza wystrzelił, rozbijając sąsiednią tablicę. Skiff pochylił się mocno, następny strażnik runął do leja, a wszyscy pozostali upadli na pokład. Luke wstał szybko i unosząc miecz ruszył do sternika, Ten cofnął się, przerażony groźnym widokiem, potknął,., i wypadł za burtę. Strona 19 Oszołomiony wylądował na miękkim zboczu jamy i niepowstrzymanie zsuwał się wprost do zębatego, drapieżnego otworu. Krzyczał, rozpaczliwie wbijając palce w piach. Nagle z paszczy Sarlacca wystrzeliła gruba macka, podpełzła kawałek, pochwyciła sternika za kostkę i ściągnęła w dół. Zniknął z głośnym mlaśnięciem. Wszystko to zdarzyło się w ciągu kilku sekund. Jabba ryknął z wściekłości i z furią wykrzykiwał polecenia. Przez chwilę panowało absolutne zamieszanie, a dworacy wbiegali i wybiegali wszystkimi drzwiami. Wtedy właśnie, podczas ogólnego chaosu, Leia ruszyła do akcji. Wskoczyła na podium, chwyciła mocno łańcuch, którym była przykuta, i owinęła wokół nabrzmiałego gardła Jabby. Potem przebiegła za oparcie i szarpnęła z całej siły. Niewielkie, metalowe ogniwa jak garota wpiły się w luźne fałdy skóry. Leia ciągnęła z nadludzką siłą, Hutt szarpnął swe potężne cielsko, niemal łamiąc jej palce, wyrywając ramiona ze stawów. Nie miał się o co oprzeć, jego tułów nie był dostatecznie gibki, lecz sama masa wystarczała prawie, by zerwać wszelkie więzy, Lecz chwyt Lei nie był efektem jedynie siły fizycznej. Zamknęła oczy, zablokowała uczucie bólu w palcach, skoncentrowała całą swą siłę życiową na jednym celu — by zadusić obrzydliwego stwora! Ciągnęła spocona, wyobrażając sobie, jak milimetr po milimetrze łańcuch wrzyna się w tchawicę Jabby — on zaś szarpał i wykręcał szaleńczo całe cielsko, by się uwolnić od najbardziej nieoczekiwanego przeciwnika, W ostatnim porywie Hutt napiął wszystkie mięśnie i rzucił się do przodu. Gadzie oczy wystąpiły z orbit, gdy zaciskał się łańcuch, gruby ogon dygotał w spazmatycznym wysiłku, aż wreszcie znieruchomiał. Był martwy. Leia zaczęła rozpinać obrożę. Na zewnątrz wrzała bitwa. Boba Fett uruchomił swój plecak rakietowy, wyskoczył w powietrze i płynnym łukiem wylądował na skif-fie w chwili, gdy Luke uwalniał z więzów Hana i Che-wiego. Boba wymierzył w niego laser, ale nim zdołał wystrzelić, młody Jedi odwrócił się błyskawicznie i zatoczył świetlnym mieczem ciasny krąg, rozcinając miotacz na połowę. Działo na pokładzie barki odezwało się nagle i seria strzałów trafiła w burtę skiffa. Lando spadł z pochylo nego pod kątem czterdziestu stopni pokładu, W ostatniej chwili chwycił złamany drążek i zawisł nad paszczą Sarlacca. To, co się działo, całkowicie odbiegało od jego planów i Lando'poprzysiągł, że już nigdy nie pozwoli się wplątać w sprawę, której nie prowadzi osobiście od początku do końca, Skiff otrzymał kolejne bezpośrednie trafienie z działa pokładowego barki. Wstrząs cisnął Hana i Chewie-go na reling. Ranny Wookie zawył z bólu, Luke obejrzał się na kosmatego przyjaciela, a Boba Fett, wykorzystując chwilę nieuwagi, odpalił linę z opancerzonego rękawa. Kabel kilkakrotnie opasał Luke'a i przycisnął mu ręce do tułowia. Jedynie dłonie pozostały wolne. Młodzieniec wygiął nadgarstek, kierując miecz w górę... i machnął nim wzdłuż liny, w stronę Boby. Świetlne ostrze na moment dotknęło drucianego lassa, rozcinając je natychmiast. Luke uwolnił się jednym ruchem w chwili, gdy następny strzał trafił skiff, a Boba runął nieprzyto- mny na pokład. Niestety, wybuch oderwał także drążek i Lando potoczył się wprost do jamy Sarlacca. Wybuch wstrząsnął Luke'em, ale nie wyrządził mu krzywdy. Lando upadł na zbocze, krzyknął o pomoc i próbował wygrzebać się na górę, jednak zjeżdżał coraz głębiej w lawinie luźnego piachu. Zamknął oczy. Myślał, w jaki sposób zdoła zapewnić Sarlacco-wi tysiąc lat niestrawności. Założył się sam z sobą, że przeżyje wszystkich, którzy trafią do żołądka potwora. Gdyby przekonał ostatniego strażnika, by oddał mu swój mundur... — Nie ruszaj się! — wrzasnął Luke, lecz natychmiast musiał skoncentrować uwagę na nadlatującym skiffie eskorty. Strażnicy strzelali bez przerwy, Dla Jedi taki manewr był jak reguła prawej ręki, ale żołnierze zostali zaskoczeni całkowicie: kiedy przeciwnik ma przewagę — atakuj. Wtedy siła nieprzyjaciela kieruje się przeciwko niemu. Luke przeskoczył na pokład drugiego skiffa i błyskawicznymi cięciami świetlnego miecza rozpoczął rzeź napastników. Na więziennym skiffie Chewie wygrzebywał się spod odłamków, a Han stanął niepewnie. Wookie warknął krótko, by skierować go ku leżącej na pokładzie włóczni. Strona 20 Lando wrzasnął. Zsunął się bliżej lśniącej śluzem paszczy. Był hazardzistą, ale w tej chwili nie obstawiałby zbyt wysoko swoich szans na ocalenie. — Spokojnie, Lando! — zawołał Han. — Idę do ciebie! I dodał ciszej: — Gdzie to jest, Chewie? Przesuwał ręce po pokładzie, a Wookie kierował jego ruchami. Wreszcie pochwycił włócznię. Wtedy właśnie ocknął się Boba, wciąż lekko oszołomiony wybuchem. Na pokładzie skiffa eskorty trwała walka Jedi z sześcioma strażnikami. Łowca jedną ręką przytrzymał się relingu, drugą wymierzył miotacz w Luke'a. Chewie warknął coś do Hana, — W którą stronę? — spytał Solo. Chewie warknął znowu. Niewidomy pirat machnął długą włócznią. Boba instynktownie zablokował cios przedramieniem i znowu wymierzył laser. — Nie wchodź mi w drogę, ślepy durniu! — wrzasnął. Chewie szczeknął gorączkowo. Han ponownie zatoczył włócznią krąg, tym razem w przeciwnym kierunku. Cios trafił w sam środek plecaka rakietowego Boby. Wstrząs spowodował zapłon. Fett wystartował nagle, jak pocisk przemknął nad drugim skiff em i ryko szetem trafił w sam środek jamy. Obciążony pancerzem przejechał po piasku obok Calrissiana wprost w paszczę Sarlacca. — Rrgrrowrrbroo fro bo — skwitował Chewie. — Naprawdę? — uśmiechnął się Solo. — Szkoda, że tego nie widziałem. Celne trafienie z działa przewróciło skiff na bok, a niemal wszystko, co było na pokładzie — w tym Solo — zsunęło się za burtę. Han zaczepił stopą o reling i zawisł niepewnie nad Sarlaccem. Ranny Wookie ostatkiem sił trzymał się jakiegoś poskręcanego żelastwa na rufie, Luke zakończył swój spór na skiffie eskorty, szybko ocenił sytuację i skoczył nad piaskiem wprost na stromą, stalową burtę wielkiej barki. Wolno zaczął się wspinać na pokład, gdzie stało działko. Tymczasem na pokładzie widokowym Leia bezskutecznie walczyła z łańcuchem, przykuwającym ją do martwego gangstera. Gdy przebiegali strażnicy, kryła się za jego masywnym cielskiem. Teraz starała się pochwycić porzucony przez kogoś laser, lecz łańcuch nie pozwalał go dosięgnąć. Na szczęście Erdwa, który zgubił drogę i pojechał nieprawidłową rampą, przybył w końcu z pomocą. Wysunął z obudowy końcówkę tnącą i uwolnił księżniczkę z więzów. — Dzięki, Erdwa. Dobra robota, A teraz wynośmy się stąd, Pobiegli w stronę drzwi. Po drodze natrafili na Trzypeo. Wrzeszczał leżąc na podłodze, przygnieciony ciężarem bulwiastego cielska osobnika imieniem Her-mi Odle. Lubieżny Okruch, gadzia małpa, przykucnął obok głowy androida i wydłubywał mu prawy wizjer. — Nie! Nie! Tylko nie oczy! —jęczał Trzypeo. Erdwa wystrzelił elektryczną iskrą w bok Hermiego Odle'a, aż ten z jękiem wyleciał przez okno. Druga iskra cisnęła Lubieżny Okruch na sufit, skąd już nie spadł. Trzypeo wstał; oko zwisało mu na wiązce przewodów. Wraz z Erdwa pospieszyli za Leia do bocznego wyjścia, Działo raz jeszcze trafiło w przechylony skiff. Za burtę wypadło praktycznie wszystko, co jeszcze pozostało wewnątrz — oprócz Wookiego. Rozpaczliwie zaciskając palce zranionej ręki, przewieszony przez reling ściskał za kostkę dyndającego w powietrzu Hana, który z kolei na ślepo wyciągał dłoń ku przerażonemu Calrissianowi. Lando zdołał powstrzymać zjazd w dół. Leżał teraz nieruchomo, a każda próba sięgnięcia do ręki Solo kończyła się przesunięciem odrobinę bliżej żarłocznego otworu. Miał nadzieję, że Han nie ma już pretensji o tę idiotyczną aferę na Bespinie. Chewie wywarczał przyjacielowi kolejną wskazówkę. — Tak, wiem. Widzę już o wiele lepiej. To pewnie przez całą krew, jaka mi spływa do głowy. — To świetnie! — zawołał Lando, — A czy nie mógłbyś urosnąć o dziesięć centymetrów? Artylerzyści na barce mierzyli w ten ludzki łańcuch, gotowi do coup de grace, gdy nagle stanął przed nimi Luke. Szczerzy! zęby niby piracki król. Zapalił świetlny miecz zanim zdążyli wystrzelić; w chwilę później byli już tylko dymiącymi zwłokami, Grupa strażników wybiegła z dolnych pokładów. Strzał jednego z nich wytrącił Luke'owi miecz. Rzucił się do ucieczki, lecz szybko został otoczony. Dwaj żołnierze znowu obsadzili działo, Luke spojrzał na rękę;

 

To tylko tagi:
pdf online
free download
pdf do pobrania
ebook za darmo
pobierz za darmo

 

DOSTĘP 24/H

POBIERAJ EBOOKI O DOWOLNEJ PORZE
 

ZA DARMO

BEZ PŁATNOŚCI/ANKIET
 

UPLOAD

Dodaj własny dokument i pozwól pobierać go innym