Knaak Richard A. - Warcraft 03 - Rozbicie PDF

CZYTAJ ONLINE
Ebook download
Knaak Richard A. - Warcraft 03 - Rozbicie

Knaak Richard A. - Warcraft 03 - Rozbicie pdf czytaj online lub pobierz na swoje urządzenie. Dokument został dodany przez użytkownika.
Knaak Richard A. - Warcraft 03 - Rozbicie



Jeśli jesteś autorem/wydawcą i uważasz, że ktoś wgrał ten dokument bez pozwolenia oraz łamie on prawa autorskie, napisz na adres [email protected] i powiadom nas o tym, a my usuniemy zakazany plik w 24h.

 

Knaak Richard A. - Warcraft 03 - Rozbicie

 

Pobierz PDF


 

Knaak Richard A. - Warcraft 03 - Rozbicie Ebook transkrypt - 20 pierwszych stron materiału:

 

Strona 1 RICHARD A. KNAAK WARCRAFT WOJNA STAROŻYTNYCH ROZBICIE TŁUMACZENIE: KAROLINA POST-PAŚKO 2008 INNE KSIĄŻKI: Strona 2 SPIS TREŚCI SPIS TREŚCI ROZBICIE PROLOG JEDEN DWA TRZY CZTERY PIĘĆ SZEŚĆ SIEDEM OSIEM DZIEWIĘĆ DZIESIĘĆ JEDENAŚCIE DWANAŚCIE TRZYNAŚCIE CZTERNAŚCIE PIĘTNAŚCIE SZESNAŚCIE SIEDEMNAŚCIE OSIEMNAŚCIE DZIEWIĘTNAŚCIE DWADZIEŚCIA DWADZIEŚCIA JEDEN DWADZIEŚCIA DWA DWADZIEŚCIA TRZY Strona 3 Nad samym środkiem Studni Wieczności płonęła jasnym blaskiem Dusza Demona. W otchłani utworzonej przez zaklęcie Sargerasa kotłowały się siły przebudzone przez Duszę i Studnię, tworząc powoli stabilny portal. W swoim potwornym królestwie pan Legionu przygotowywał się do najnowszego podboju. Wkrótce, już wkrótce usunie z Azeroth wszelkie życie, wszelkie istnienie... a potem przeniesie się do następnego dojrzałego świata. Ale i inni czekali z zapartym tchem, inni, których marzenia były jeszcze starsze niż pragnienia władcy demonów. Czekali już od bardzo dawna na okazję ucieczki, sposobność odzyskania tego, co kiedyś należało do nich. Każdy sukces Sargerasa na drodze do wzmocnienia portalu jest ich sukcesem. Dzięki Studni, Duszy Demona i potędze pana Legionu otworzą okno do swojego wiecznego więzienia. A kiedy okno zostanie otwarte, nie będzie można go już zamknąć. Prastarzy Bogowie czekają. Czekają już od tak dawna, że mogą poczekać jeszcze trochę dłużej. Ale tylko trochę... Strona 4 Dla mojego siostrzeńca, Brandona Strona 5 ROZBICIE Strona 6 PROLOG Wszędzie wokół niego szalała pierwotna furia, niezmordowanie szarpiąc go ze wszystkich stron. Ogień, woda, ziemia i powietrze nasycone surową, nieposkromioną magią wirowały wokół niego w obłąkanym tańcu. Wysiłek, jakiego wymagało pozostanie w jednym miejscu, prawie rozrywał go na strzępy, a jednak trwał. Nie mógł przestać. Przed jego oczyma przewijały się niezliczone sceny, niezliczone przedmioty. Bezkresna, dzika panorama czasu atakowała jego zmysły. Krajobrazy, bitwy i stwory, których nawet on nie był w stanie nazwać. Słyszał głosy wszystkich istot, które istniały teraz, w przeszłości i w przyszłości. Każdy dźwięk, który kiedykolwiek rozbrzmiał, huczał mu w uszach. Oślepiały go niewiarygodne kolory. Ale najbardziej niepokojący był widok samego siebie w każdym momencie istnienia, prawie od zarania czasu aż po jego kres. Mogłoby mu to nawet dodać otuchy, gdyby nie fakt, że każdy jego aspekt znajdował się w tej samej wymęczonej pozie. Każde jego istnienie usiłowało uchronić nie tylko jego świat, ale całą rzeczywistość przed pogrążeniem się w chaosie. Nozdormu potrząsnął łbem i zaryczał z bólu i frustracji. Nosił postać smoka - ogromnego, złotobrązowego lewiatana, którego opancerzone ciało wydawało się stworzone z piasków czasu. Lśniące klejnoty oczu miały barwę słońca. Szpony były z migoczących diamentów. Był Aspektem czasu, jedną z pięciu wielkich istot, które sprawowały pieczę nad światem Azeroth, utrzymując go w równowadze i chroniąc przed zewnętrznymi i wewnętrznymi zagrożeniami, Ci, którzy ukształtowali świat, stworzyli jego i jego towarzyszy, a Nozdormu obdarzyli szczególną mocą. Zdolnością widzenia tysięcy ścieżek przyszłości i zgłębiania zawiłości przeszłości. Pływał w rzece czasu tak jak inni w powietrzu. Strona 7 Ale teraz Nozdormu z trudem powstrzymywał katastrofę, choć miał pomoc swoich niezliczonych wersji. Skąd to się bierze?, zapytał sam siebie po raz któryś z rzędu. Co jest powodem? Miał pewne ogólne pojęcie, ale wciąż żadnych konkretów. Kiedy wyczuł, że materia rzeczywistości zaczyna się pruć, przybył tu, aby zbadać ów fenomen. Na miejscu okazało się, że zdążył w ostatniej chwili zapobiec unicestwieniu wszystkiego, zadanie to pochłonęło go jednak do tego stopnia, że sam nie był w stanie zdziałać nic więcej. W końcu behemot zwrócił się do kogoś, kogo po tysiąckroć przewyższał mocą, ale czyja inteligencja i oddanie dorównywały przymiotom każdego członka wielkiej piątki. Nozdormu skontaktował się w poszatkowanej wizji z czerwonym smokiem Korialstraszem, oblubieńcem Alexstraszy, Aspektu Życia. Zdołał wysłać lewiatana - w postaci czarodzieja Krasusa - aby zbadał jedną z zewnętrznych oznak nadciągającej katastrofy i być może znalazł sposób zażegnania kryzysu. Lecz anomalia, której Korialstrasz i jego ludzki protegowany, Rhonin, szukali we wschodnich górach, wchłonęła ich. Wyczuwając ich nagłą bliskość, Nozdormu cisnął ich w epokę, która wydała mu się związana z zagrożeniem. Wiedział, że przeżyli, ale nie udało im się osiągnąć znaczących sukcesów. I tak, choć wciąż pokładał w nich nadzieje, Aspekt sam szukał przyczyn zawirowania. Wytężając swą moc do granic możliwości, śledził każdy przejaw chaosu. Walczył z wizjami ogarniętych bitewnym szałem orków, rozkwitających i upadających królestw, gwałtownych erupcji wulkanicznych, ale wciąż nie mógł znaleźć żadnej wskazówki... Nie! Wreszcie odkrył coś nowego... coś, co wydawało się mieć wpływ na całe to szaleństwo. Moc emanującą z odległego ogniwa. Nozdormu pogonił za słabym śladem jak rekin za ofiarą, nurkując zmysłami w potworny wir czasu. Kilka razy myślał już, że go zgubił, ale zawsze udawało mu się go znów pochwycić. Nagle, powoli, scaliła się przed nim jakaś mglista siła. Było w niej coś znajomego, coś, co sprawiło, że w pierwszej chwili prawie odrzucił prawdę, gdy ta odsłoniła się przed nim. Nozdormu zawahał się, pewny, że jest w błędzie. To nie mogło być źródłem. To nie było możliwe! Miał przed sobą wizję Studni Wieczności. Wody czarnego jeziora były wzburzone podobnie jak całe otoczenie Aspektu. Dzikie rozbłyski czystej magii przecinały powietrze nad ciemnymi wodami. A potem usłyszał szepty. Początkowo wziął je za głosy demonów, głosy Płonącego Legionu, ale wydały mu się Strona 8 znajome, więc szybko odrzucił ten pomysł. Nie, zło, jakim ociekały, było jeszcze starsze, jeszcze bardziej nikczemne... Pierwotne siły wciąż targały jego istotą, ale Nozdormu ignorował ból, pochłonięty swym odkryciem. To tutaj znajdował się klucz do katastrofy. Nie wiedział, czy jest w stanie cokolwiek zdziałać, ale jeśli przynajmniej pozna prawdę, Korialstrasz wciąż będzie miał szansę. Nozdormu dalej sondował jezioro. Niewielu wiedziało równie dobrze jak on, że to, co wydawało się zbiornikiem wodnym, było w rzeczywistości czymś o wiele większym. Śmiertelne istoty nie były w stanie pojąć w pełni jego natury. Nawet inne Aspekty nie rozumiały jego wód tak dobrze jak Nozdormu, który wiedział, że jezioro ma sekrety także przed nim. Oczy mówiły mu, że leci nad czarnymi odmętami, ale w rzeczywistości przedzierał się przez inną domenę. Walczył z plątaniną połączonych sił chroniących jądro Studni. Miał wrażenie, jakby wody ożyły, albo jak gdyby coś zadomowiło się w Studni do tego stopnia, że stało się jej częścią. Znów przyszły mu do głowy demony - Płonący Legion - i ich plan wykorzystania mocy Studni Wieczności do otwarcia bramy i unicestwienia wszelkiego życia w Azeroth. Ale to było zbyt błyskotliwe jak na nie... nawet jak na ich pana Sargerasa. Brnąc przed siebie odczuwał coraz większy niepokój. Kilka razy prawie wpadł w pułapkę. Miał przed sobą fałszywe ścieżki, kuszące szlaki, które miały go na zawsze przywiązać do Studni i pożreć jego moc, jego istotę. Nozdormu poruszał się z największą ostrożnością. Schwytanie w pułapkę oznaczałoby nie tylko jego upadek, ale być może koniec wszystkiego. Zapuszczał się coraz głębiej. Intensywność sił tworzących Studnię zdumiewała go. Potęga, jaką wyczuwał, przywodziła na myśl stwórców, w obliczu pradawnej chwały których czuł się jak robak wypełzający z błota. Czyżby byli w jakiś sposób powiązani z tajemnicami Studni? Jego postać wciąż wisiała tuż nad mroczną powierzchnią jeziora. Tylko on i Studnia zachowywali jakąkolwiek stabilność w tym miejscu poza śmiertelnym planem. Wody unosiły się w powietrzu, bezdenne jezioro rozciągało się w poprzek światów. Zbliżył się do wzburzonej tafli. Na śmiertelnym planie powinna się była odbić jego postać, ale tutaj widział tylko ciemność. Sięgnął umysłem jeszcze głębiej, wgryzając się ku jądru... i prawdzie. Macki czarnej jak atrament wody sięgnęły ku niemu i oplotły mu skrzydła, kończyny i Strona 9 szyję. Aspekt zareagował w ostatniej chwili, nie dając się wciągnąć pod powierzchnię. Opierał się wężowatym tworom, ale te trzymały mocno. Wszystkie cztery łapy miał unieruchomione, a macka wokół szyi zacisnęła się, odcinając powietrze. Nozdormu zdawał sobie sprawę, że te doznania są jedynie iluzją ale bardzo potężną i stanowiącą odzwierciedlenie rzeczywistości. Jego umysł wpadł w sidła mocy czającej się w głębi Studni. Jeśli szybko się nie uwolni, będzie tak samo martwy, jak gdyby iluzja była rzeczywistością. Nozdormu odetchnął... i strumień piasku zmienił taflę Studni w migotliwe zwierciadło. Macki szarpnęły się i rozluźniły chwyt. Potem uschły, gdy magia, która powołała je do życia, zestarzała się i zużyła. Ale gdy opadały, wystrzeliły ku niemu nowe. Nozdormu, który się tego spodziewał, machnął mocno skrzydłami, wzbijając się szybko w górę. Cztery czarne macki smagnęły bezsilnie powietrze, a potem runęły w wodę. Coś szarpnęło smokiem - to kolejna macka ucapiła go od tyłu. Gdy odwrócił się, żeby się jej pozbyć, wystrzeliły ku niemu kolejne. Odepchnął jedną potem następną i jeszcze następną - po czym uwiązł opleciony kilkunastoma kolejnymi, które zacisnęły się z potworną siłą wlekąc go nieubłaganie ku kipiącym wodom Studni. Pod nim utworzył się wir. Nawet w powietrzu Nozdormu czuł jego straszliwą siłę. Luka między Aspektem a wodą zmniejszała się. Nagle wir się przeobraził. Fale mknące po jego krawędzi stały się poszarpane, po czym zakrzepły. Środek zapadł się, a z jego wnętrza wysunęło się coś przypominającego w pierwszej chwili jeszcze jedną choć nieco inną mackę. Była długa, żylasta, o koniuszku najeżonym trzema spiczastymi wypustkami i unosiła się ku smokowi. Paszcza. Złote ślepia Nozdormu rozszerzyły się. Zaszamotał się jeszcze gwałtowniej. Macki przyciągały go ku demonicznej paszczy, która otworzyła się żarłocznie. „Język” smagnął smoka po pysku, raniąc dotkliwie. Szepty dochodzące z głębi Studni stały się jeszcze bardziej napastliwe i podekscytowane. Wyraźne głosy, od których Aspektowi ciarki przeszły po grzbiecie. Tak, należały do istot potężniejszych niż demony... Znów zionął piaskami czasu w stronę macek, ale tym razem osypały się z czarnych kończyn jak zwykły pył. Nozdormu zwinął się, próbując uwolnić się z uchwytu choć jednej z nich, ale wczepiły się w niego z wampiryczną zajadłością. Strona 10 To nie spodobało się Aspektowi. Jako esencja czasu został obdarzony przez stwórców znajomością momentu własnej śmierci. Lekcja ta miała służyć temu, by nigdy nie uznał swej mocy za tak wielką i straszliwą, aby nie musieć odpowiadać przed nikim i niczym. Nozdormu wiedział dokładnie, jak i kiedy zginie - i nie była to ta chwila. Ale nie był w stanie się uwolnić. „Język” owinął mu się wokół pyska, zaciskając się tak mocno, że Nozdormu miał wrażenie, iż zgruchocze mu kości szczęki. Po raz kolejny powiedział sobie, że to tylko iluzja, ale ta świadomość nie była w stanie złagodzić ani bólu, ani niepokoju, który zżerał go bardziej niż kiedykolwiek. Był już prawie przy kłach, które zgrzytnęły groźnie, zapewne w próbie zdenerwowania go - udanej próbie. Wysiłek, jakiego wymagało utrzymanie razem splotów rzeczywistości, był dodatkowym obciążeniem. O ileż prościej byłoby pozwolić, żeby Studnia go pochłonęła i darować sobie te zmagania... Nie!, pomyślał gwałtownie Nozdormu. Do głowy przyszła mu rozpaczliwa myśl. Nie wiedział, czy dysponuje wystarczającą mocą, ale nie miał innego wyboru. Ciało Aspektu zamigotało. Wydawał się wycofywać w głąb siebie. Czas zaczął biec wstecz. Każdy wykonany ruch cofnął się. „Język” odwinął się z jego pyska. Smok wciągnął w płuca piach, a macki wypuściły jego członki, chowając się w ciemnej wodzie... W tej samej chwili Nozdormu przerwał proces odwrócenia i natychmiast wycofał swój umysł ze Studni. Znów unosił się w rzece czasu, z trudem utrzymując ciągłość rzeczywistości. Ten tytaniczny wysiłek wymagał po katastrofalnych poszukiwaniach jeszcze większego mozołu, ale jakimś cudem Aspekt znalazł w sobie dość sił, by się nie poddać. Dotknął zła deprawującego Studnię i wiedział, że porażka będzie oznaczała coś gorszego niż unicestwienie. Nozdormu wreszcie rozpoznał, czym było owo zło. Nawet straszliwa furia Płonącego Legionu bledła w porównaniu z nim. Ale Aspekt nie mógł zrobić nic, by je powstrzymać. Z trudem panował nad chaosem. Nie chciało mu się nawet sięgnąć myślą ku pozostałym, zakładając, że byłby w ogóle do tego zdolny. A więc nadzieja umierała. Wciąż pozostawał jej blady promyk, ten sam, co zawsze, ale wydawał się tak nikły, tak pozbawiony znaczenia, że nie był w stanie czerpać zeń pokrzepienia. Strona 11 Wszystko zależy od nich... pomyślał, targany przez siły żywiołów. Wszystko zależy od Korialstrasza i człowieka... Strona 12 JEDEN Z oddali dolatywał smród i trudno było stwierdzić, który jest silniejszy: kwaśny dym unoszący się znad płonącej ziemi, czy przejmujący, niemal słodki odór setek rozkładających się powoli ciał, którymi była zasłana. Nocne elfy zdołały odeprzeć ostatni atak Płonącego Legionu, ale znów musiały się cofnąć. Lord Desdel Stareye nazwał to manewrem oszczędzającym, który miał umożliwić ocenę słabych stron przeciwnika, ale Malfurion Stormrage i jego przyjaciele znali prawdę. Stareye był arystokratą nie mającym bladego pojęcia o strategii i otaczał się podobnymi sobie. Po śmierci lorda Ravencresta nikt nie miał odwagi przeciwstawić się szczupłemu, wpływowemu szlachcicowi. Oprócz Ravencresta niewiele nocnych elfów znało się na wojaczce, a ponieważ zabity dowódca był ostatnim z rodu, jego dom nie miał go kim zastąpić. Stareye był bez wątpienia ambitny, ale jego nieudolność musiała prędzej czy później ściągnąć na niego i jego ludzi zagładę. Lecz Malfurion gryzł się nie tylko niepewnym losem elfiej armii. Inna, bliższa jego sercu sprawa kazała mu raz po raz spoglądać w stronę Zin-Azshari, niegdyś wspaniałej stolicy królestwa nocnych elfów. Gdy tylko przebłysk bladego światła na wschodzie obwieścił początek pochmurnego dnia, młodzieniec powrócił myślami do swoich porażek. Utraty dwóch osób, który znaczyły dla niego najwięcej - pięknej Tyrande i brata bliźniaka Illidana. Nocne elfy starzały się bardzo powoli, ale młody Malfurion wydawał się liczyć sobie więcej niż kilkadziesiąt lat. Wciąż był wysoki - mierzył około siedmiu stóp - szczupły i miał ciemnofioletową skórę jak każdy elf. Ale jego skośne, srebrne oczy bez źrenic, miały dojrzały i gorzki wyraz, jakiego próżno było szukać w spojrzeniu większości jego pobratymców. Rysy jego twarzy stały się też bardziej wilcze, podobne do rysów brata. Strona 13 Jeszcze bardziej zaskakujące były jego włosy, sięgająca ramion grzywa niezwykłej, ciemnozielonej barwy, choć nawet jego brat miał włosy granatowe. Inni patrzyli na nie tak, jak kiedyś spoglądali na jego skromne szaty, które przedkładał nad strojny ubiór. Jako adept druidyzmu Malfurion nie nosił krzykliwych, fantazyjnych strojów, w jakie zwykle odziewał się jego lud. Wolał proste, lniane tuniki, zwykłe skórzane kaftany i spodnie oraz skórzane buty do kolan. Ekstrawaganckie stroje noszone przez nocne elfy był oznaką ich zblazowania i wrodzonej arogancji, przeciwnych jego naturze. Teraz, rzecz jasna, większość nocnych elfów z wyjątkiem lorda Stareye’a i jemu podobnych chodziła w zabłoconych, przesiąkniętych krwią ubraniach. Ale co istotniejsze, zamiast spoglądać z góry na młodego odmieńca, patrzyli nań teraz z rozpaczliwą nadzieją, świadomi, że większość z nich ocalała dzięki jego działaniom. Ale dokąd zaprowadziły go te działania? Jak dotąd trudno je było nazwać sukcesem. Na domiar złego Malfurion odkrył, że czerpiąc z naturalnych mocy żywego świata zapoczątkował proces fizycznej przemiany. Potarł wierzch głowy, gdzie pod włosami rosły mu dwa drobne guzki. Pojawiły się zaledwie kilka dni temu, ale zdążyły już podwoić swoje rozmiary. Te dwa drobne narośla przejmowały Malfuriona dreszczem, bo za bardzo przypominały mu rogi satyra. Te z kolei przywodziły na myśl Xaviusa, doradcę królowej, który powstał z martwych i zanim Malfurion rozprawił się z nim raz na zawsze, zdążył przekazać Tyrande w łapska dowódców Płonącego Legionu. - Musisz przestać o niej myśleć - powiedział ktoś, podchodząc do niego z tyłu. Zaskoczony Malfurion podniósł oczy na towarzysza, który wśród nocnych elfów budził jeszcze większe zaciekawienie niż druid. W całym Kalimdorze nie było drugiej takiej istoty jak Rhonin. Zakapturzona postać spowita w granatową opończę, spod której wystawały koszula i spodnie tego samego koloru, była o ponad głowę niższa od Malfuriona, nawet w butach. Ale to nie jej wzrost ani szaty ściągały na nią spojrzenia i wzbudzały komentarze. To płomienne włosy do ramion, wysypujące się spod kaptura, bardziej okrągła, bardzo blada twarz - zwłaszcza nos skrzywiony lekko w bok - niepokoiły tak bardzo inne nocne elfy. Jeszcze bardziej zaskakujące były oczy mężczyzny - szmaragdowozielone z całkowicie czarnymi źrenicami. Pomimo stosunkowo niskiego wzrostu Rhonin był zbudowany potężniej od Malfuriona. Wyglądał na tęgiego rębajłę i rzeczywiście nim był - rzecz niezwykła u kogoś, kto wykazał się również znajomością magicznych arkanów. Rhonin twierdził, że należy do Strona 14 rasy „ludzi”, o jakiej nikt jeszcze nie słyszał. Lecz jeśli podróżnik o szkarłatnych włosach był jej typowym przedstawicielem, Malfurion życzyłby sobie jeszcze tysiąca takich jak on w szeregach elfiej armii. Podczas gdy magia jego własnego ludu, zależna w dużej mierze od Studni Wieczności, coraz częściej zawodziła, Rhonin posługiwał się własną mocą niczym potomek półboga. - Jak mogę przestać? Jak mógłbym śmieć? - zapytał Malfurion, czując nagły przypływ złości, choć wiedział, że jego towarzysz nie zasługuje na to. - Tyrande jest ich więźniarką już zbyt długo, a mi cały czas nie udaje się nawet zajrzeć za mury pałacu! W przeszłości Malfurion wykorzystywał nauki swojego mentora - półboga Cenariusa - aby wędrować po krainie Szmaragdowego Snu. Szmaragdowy Sen był miejscem, gdzie świat wyglądał tak, jak mógłby wyglądać, gdyby nie pojawiła się cywilizacja ani zwierzęta. Podróżując przezeń pod senną postacią można było szybko dotrzeć w dowolne miejsce na świecie. Dzięki temu Malfurion był w stanie przeniknąć przez magiczne bariery otaczające cytadelę królowej Azshary i śledzić jej Szlachetnie Urodzonych oraz dowódców Płonącego Legionu. W ten sposób zdołał pokrzyżować plany Xaviusa, doradcy władczyni, a po wydostaniu się z niewoli zniszczyć tymczasowo portal i wieżę, w której ten się mieścił. Ale teraz potężny demon Archimond wzmocnił bariery ochronne, uniemożliwiając sforsowanie ich nawet w Szmaragdowym Śnie. Malfurion wciąż próbował się przez nie przedrzeć, ale równie dobrze mógłby próbować przebić własnym ciałem prawdziwy mur. Świadomość, że oprócz Tyrande mógł się tam znajdować również Illidan, wcale nie była pomocna. - Elune otoczy ją swą opieką - odparł stanowczo Rhonin. - Księżycowa Matka wydaje się spoglądać na nią z wyjątkową przychylnością. Malfurion nie mógł zaprzeczyć. Jeszcze niedawno Tyrande była młodą nowicjuszką służącą lunarnej bogini. Jednak nadejście Płonącego Legionu przyspieszyło u niej przemianę równie wielką jak u niego, jeśli nie większą. Jej moc wzrosła i ku jej ogromnemu zaskoczeniu wysoka kapłanka, która została śmiertelnie ranna podczas bitwy, na łożu śmierci wybrała Tyrande na swoją następczynię, choć było wiele znacznie bardziej doświadczonych sióstr wyższych rangą. Niestety, nowa godność sprawiła, że została porwana przez przeobrażonego Xaviusa i jego satyry. Xavius zapłacił w końcu za swoje niecne czyny, ale nie ocaliło to Tyrande. - Czy nawet Elune jest w stanie przeciwstawić się mrokowi Sargerasa? Rhonin uniósł krzaczaste brwi. - Takie gadanie nikomu nie pomoże, Malfurionie. - Obejrzał się za siebie. - I byłbym Strona 15 bardzo wdzięczny, gdybyś się powstrzymał wśród naszych nowych przyjaciół. Druid zapomniał na chwilę o swoim nieszczęściu, bo zza pleców czarodzieja wyłoniły się ciemne postacie. Natychmiast zauważył, że należą do więcej niż jednej rasy, bo niektóre przewyższały go zarówno wzrostem, jak i obwodem w pasie, zaś inne były niższe nawet od Rhonina. Jednak wszyscy, którzy szli w ich stronę, poruszali się zdecydowanym krokiem i roztaczali wokół siebie poczucie siły, jakie lud Malfuriona zaczynał dopiero odnajdywać. Gdy doleciał go zapach piżma, natychmiast stężał. Nad nocnym elfem zatrzymała się porośnięta futrem postać odziana jedynie w przepaskę biodrową i dzierżąca ogromną włócznię. Olbrzym sapał ciężko, przez co kółko w jego nosie pobrzękiwało cicho. Pysk stwora miał ponad stopę długości, a nad nim płonęło determinacją dwoje głęboko osadzonych oczu. Nad srogim, pomarszczonym czołem wyrastała para groźnie wyglądających rogów. Tauren... - Oto... - zaczął Rhonin. - Wiedz, że stoi przed tobą Huln Highmountain, nocny elfie - zagrzmiała kudłata istota o byczym łbie. - Huln dzierżący orlą włócznię! - Uniósł oręż, pokazując zakrzywione ostrze wykute na kształt dzioba drapieżnego ptaka. Całe drzewce było od góry do dołu obciągnięte skórą, na której widniały znaki w języku ludu Hulna. Malfurion wiedział o taurenach dość, by się domyślić, że wyryto na nim całą historię włóczni, od chwili jej wykucia poprzez wszystkie bohaterskie czyny jej właścicieli. - Huln, który przemawia w imieniu wszystkich zebranych plemion. Byk kiwnął łbem dla podkreślenia swoich słów. W jego futrze można się było doliczyć ponad dwóch tuzinów warkoczyków, których większość zwisała mu pod szczęką. Każdy oznaczał jedną ofiarę w bitwie. Przysadzista, acz muskularna postać pod prawym ramieniem taurena prychnęła. Przypominała nieco pobratymca Rhonina, przynajmniej z rysów twarzy. Ale tu kończyły się wszelkie podobieństwa. Brodacz był zbudowany tak, jak gdyby jakaś potężna siła - może tauren albo niedźwiedziowaty stwór stojący za nim - wzięła młot bojowy i kilkoma uderzeniami wgniotła go w ziemię. Jeszcze bardziej zdumiewające było to, że ciało nieznajomego było z kamienia. Skóra wydawała się wyciosana z szarego granitu, skośne oczy lśniły jak diamenty, a brodę tworzyła plątanina mineralnych narośli. Krasnolud - bo taką nazwę jego rasy znał Malfurion - sięgnął do jednej z sakiewek przy pasie i wyciągnął z niej glinianą fajkę, hubkę oraz krzesiwo. Gdy ją zapalał, rozbłysk płomieni oświetlił na chwilę szarą twarz, zwłaszcza duży, perkaty nochal. Pomimo że siwa Strona 16 broda świadczyła o podeszłym wieku, krasnolud nie zdradzał żadnych oznak zniedołężnienia. Choć z kamienia, nosił opończę z kapturem, szerokie, płaskie buty oraz spodnie i koszulę, jakie mógł nosić górnik. Przez plecy miał przewieszony topór o jednym, wyjątkowo ostrym ostrzu prawie dorównujący mu wielkością. - Dungard Ironcutter, reprezentujący klany Ziemnych - powiedział krótko, jako że krasnoludy nie słynęły z krasomówstwa. Ziemni. Malfurion obiecał sobie zapamiętać tę nazwę. „Krasnolud” było słowem wymyślonym przez nocne elfy, w dodatku nieco obraźliwym. Niedźwiedziowaty stwór za plecami Dungarda warknął nagle. Ani krasnolud, ani tauren nie zwrócili uwagi na ten groźny odgłos, ale Malfurion cofnął się instynktownie o krok. Stwór wyszedł ciężko naprzód. Był podobny do niedźwiedzia, ale poruszał się bardziej jak człowiek. Malfurionowi przypominał pod pewnymi względami bliźniaczych bogów Ursoca i Ursola, ale był wyraźnie prymitywnym stworzeniem. Miał na sobie tylko brązową, wyblakłą przepaskę biodrową i naszyjnik z pazurów. Bestia o trójpalczastych stopach wzniosła maczugę. Drugą łapę o czterech palcach zacisnęła w pięść. Stwór znów zaryczał, nieco innym tonem niż za pierwszym razem. - Furbolg Unng Ak mówi, że wypowiada się w imieniu stad - przetłumaczył szybko Rhonin. Za nimi stali jeszcze inni, ale nie zdecydowali się wystąpić naprzód. Malfurion przyglądał się temu niezwykłemu zgromadzeniu, po czym spojrzał z niejakim podziwem na Rhonina. - Przekonałeś ich wszystkich, żeby przyszli... - Brox i ja pomagaliśmy, ale najwięcej dokonał Krasus. Malfurion rozejrzał się wśród ciżby stworów, lecz nie dostrzegł nauczyciela Rhonina. Na pierwszy rzut oka wysoka postać w szarej opończy przypominała nocnego elfa najbardziej ze wszystkich przybyszów. Na pewno bardziej niż Brox, zwalisty, zielonoskóry wojownik, który nazywał siebie orkiem. Tak, Krasus mógłby uchodzić za nocnego elfa... ale od dawna martwego, bo jego skóra miała bardzo blady odcień, a większość włosów lśniła srebrem. Mag miał też o wiele ostrzejsze rysy twarzy niż pobratymcy Malfuriona. Na dodatek jego oczy przypominały nieco oczy Rhonina, ale były długie i wąskie, zaś w ich źrenicach tlił się ogień pradawnej mądrości. Pradawnej mądrości istoty, która w rzeczywistości była smokiem. W ich stronę zmierzała jakaś postać. Nie Krasus, lecz Brox. Ork sprawiał wrażenie Strona 17 znużonego, ale jak zwykle był w bojowym nastroju. Brox był wojownikiem, który poświęcił walce całe swoje życie. Całe ciało orka pokrywały blizny. Muskulaturą mógł rywalizować z taurenami. Lord Stareye uważał go za bestię nie lepszą niż Huln czy furbolg. Jednak wszyscy szanowali siłę jego ramienia, zwłaszcza gdy dzierżył magiczny drewniany topór, który stworzyli specjalnie dla niego Cenarius z Malfurionem. Druid wciąż rozglądał się za Krasusem, ale nigdzie nie było go widać. Nie podobało mu się to. - Gdzie on jest? Zaciskając usta, Rhonin odpowiedział kwaśno: - Powiedział, że jest coś, czym musi się natychmiast zająć, bez względu na konsekwencje. - Co takiego? - Nie mam pojęcia, Malfurionie. W wielu sprawach Krasus polega wyłącznie na sobie. - Potrzebujemy go... ja go potrzebuję... Rhonin położył rękę na ramieniu nocnego elfa. - Obiecuję ci, że ją uwolnimy. Malfurion nie był tego wcale taki pewny, podobnie jak nie był przekonany, że lord Stareye zaakceptuje nowych sojuszników. Misja, jakiej podjął się Rhonin wraz z towarzyszami, nie uzyskała aprobaty dowódcy armii, ale Krasus był przekonany, że kiedy szlachcicowi zostanie przedstawiona taka siła, opamięta się. Jednak przekonanie Desdela Stareye’a mogło się okazać o wiele trudniejszym zadaniem niż przemówienie do rozsądku furbolgom. Druid pogodził się wreszcie z faktem, że nie podejmą natychmiast kolejnej próby ratowania Tyrande. Prawdę mówiąc, wykorzystali już wszystkie dostępne możliwości, przynajmniej na tę chwilę. Mimo to, choć skupił się z powrotem na przybyszach, wciąż starał się wymyślić sposób, który pozwoliłby ocalić przyjaciółkę z dzieciństwa... i jednocześnie poznać prawdę o losie Illidana. Krasnolud pykał z fajki, Huln czekał z cierpliwością zadającą kłam jego bestialskiemu wyglądowi. Unng Ak węszył, wciągając w nozdrza różne zapachy i ściskając mocno maczugę. - A niech mnie, wolałabym jednak, żeby Krasus tu był - powiedział Rhonin, przyglądając się potencjalnym sojusznikom. - Nie mogę się już doczekać, żeby zobaczyć minę Stareye’a, kiedy ta banda przed nim stanie... Strona 18 *** Szlachcicowi opadła szczęka. Niesiona w stronę nosa szczypta tabaki spadła na podłogę namiotu jak popiół, gdy zadrżały mu palce. - Kogo sprowadziliście do naszego obozu? Na twarzy Rhonina wciąż malował się spokój. - Naszą jedyną szansę na wyrównanie strat, a może nawet zwycięstwo. Lord Stareye gniewnym gestem odrzucił połę wyszywanego bogato płaszcza. W powietrzu zafurkotała plątanina zielonych, pomarańczowych i purpurowych linii. Pancerz miał bardziej stonowaną, szarozieloną barwę, choć napierśnik ozdobiony był na środku symbolem jego domu, masą inkrustowanych klejnotami gwiazdek, pomiędzy którymi osadzono złotą kulę. Na stole z mapami leżał jego hełm pokryty podobnymi zdobieniami. Wyniosły nocny elf spoglądał w dół z wyraźną złością. - Zlekceważyliście wyraźny rozkaz! Każę was zakuć w dyby... - Które rozpuszczę, zanim się zamkną. A potem opuszczę armię, podobnie jak niektórzy moi przyjaciele, jak przypuszczam. Było to zwykłe stwierdzenie faktu, ale wszyscy obecni pojęli groźbę. Stareye wbił wzrok w trzech szlachciców, którzy towarzyszyli mu, gdy Rhonin i Malfurion weszli do namiotu, aby ogłosić przybycie sprzymierzeńców. Odpowiedziały mu obojętne spojrzenia. Żaden nie chciał wziąć na siebie odpowiedzialności za nakłanianie przełożonego do pozbycia się najpotężniejszych członków armii. Dowódca nocnych elfów uśmiechnął się nagle. Malfurion z trudem opanował drżenie. - Wybacz mi, mistrzu Rhoninie! To pochopne słowa, wypowiedziane bez namysłu! W żadnym wypadku nie chciałbym urazić ciebie i twoich... - Sięgnął do kieszeni, wydobył z niej odrobinę białego proszku i wciągnął go w jedną z dziurek nosa. - Jesteśmy rozsądni. Załatwimy tę sprawę rozsądnie, bez względu na to, w jaki sposób narzucono ją niektórym z nas. - Niedbałym gestem wskazał klapę namiotu. - Wprowadźcie je... ich do środka. Rhonin podszedł do wyjścia i zawołał. Do środka weszło dwóch żołnierzy, a zaraz za nimi oficer dobrze znany Malfurionowi. Jarod Shadowsong służył jako kapitan gwardii Suramarskiej, gdy miał pecha wziąć Krasusa w niewolę. W efekcie stał się wbrew własnej woli członkiem ich drużyny, a świętej pamięci Ravencrest powierzył mu nawet ich ochronę. Stareye nie zmienił dyspozycji poprzednika, choć już dawno okazało się, że nikt nie jest w stanie utrzymać drużyny, a zwłaszcza starszego maga, w jednym miejscu. Za Jarodem weszli do środka Huln, furbolg i Dungard. Za nimi wpadło do środka Strona 19 kilku kolejnych żołnierzy, którzy szybko zajęli strategiczne pozycje, aby w razie konieczności móc chronić dowódcę. Stareye zmarszczył nos. Nawet nie starał się ukryć pogardy. Huln stał niewzruszony jak skała. Unng Ak wyszczerzył ostre kły. Dungard palił fajkę. - Wolałabym, żebyś to zgasił - powiedział szlachcic. Krasnolud pyknął z fajki. - Bezczelny! Widzisz, z jakimi bestiami i wyrzutkami szykujesz nam sojusz? - warknął Stareye, zapominając już o swoich wcześniejszych słowach. - Nasz lud nigdy na to nie pójdzie! - Jako dowódca musisz ich przekonać - odparł spokojnie czarodziej. - Tak samo jak stojąca przed tobą trójka musiała przekonać swoich pobratymców. - Pyszałkowate nocne elfy potrzebują kogoś, kto potrafi walczyć - mruknął nagle Dungard, z fajką wciąż w kąciku ust. - Kogoś, kto nauczy was prawdziwego życia... Unng Ak wydał z siebie głośne szczeknięcie. Malfurion dopiero po chwili zorientował się, że furbolg gruchnął śmiechem. - Przynajmniej nieobce są nam dobrodziejstwa cywilizacji - odwarknął jakiś szlachcic. - Takie jak kąpiele i dbałość o wygląd. - Może demony pozwolą wam zostać swoimi łaziebnymi. Nocny elf dobył miecza, jego towarzysze zrobili to samo. Dungard dobył topora tak szybko, że ruch rozmazał się w oczach. Huln ścisnął włócznię i prychnął. Unng Ak machnął wyzywająco maczugą. Środek namiotu rozbłysnął nagle błękitnym blaskiem. Obie strony zapomniały o sprzeczce, próbując osłonić oczy. Malfurion odwrócił się, zauważając, że na Rhoninie rozbłysk nie zrobił żadnego wrażenia. Człowiek wkroczył pomiędzy zwaśnione strony. - Dość tego! Los Kalimdoru, waszych najbliższych... - wahał się przez chwilę, patrząc w dal. - Waszych najbliższych... zależy od tego, czy przezwyciężycie swoje małostkowe uprzedzenia! Rhonin spojrzał na Hulna i jego towarzyszy, a potem na szlachciców Stareye’a. Żadna ze stron nie miała najwyraźniej ochoty, by powtórzył swój oślepiający wyczyn. Kiwnął gwałtownie głową. - Doskonale! Skoro się zrozumieliśmy, czas porozmawiać o... Strona 20 *** Krasus uderzył o posadzkę lodowatej pieczary z głuchym łoskotem. Leżał tak przez chwilę, łapiąc z trudem oddech. Zaklęcie, które go tu przeniosło, było ryzykowne, zwłaszcza w jego stanie. Pieczara znajdowała się daleko od miejsca, gdzie stacjonowała elfia armia - prawie pół świata dalej. Ośmielił się jednak podjąć ryzyko, świadomy nie tylko konsekwencji, jakie mogło mieć dla jego osoby, ale i tego, że może być już za późno, aby zrobić to, co zamierzył. O swoich zamiarach nie śmiał powiedzieć nawet Rhoninowi. Czarodziej domagałby się, aby mu towarzyszyć, ale jeden z nich musiał zostać, żeby kontrolować napiętą sytuację z potencjalnymi sojusznikami nocnych elfów. Krasus ufał człowiekowi całkowicie - Rhonin okazał się bardziej elastyczny i godny zaufania niż ktokolwiek, kogo smoczy mag zdążył poznać w swoim tak długim życiu. Kiedy odzyskał miarowy oddech, wstał. W chłodnej jaskini z jego ust wydobywały się kłęby pary, które unosiły się powoli ku wysokiemu, poszarpanemu sklepieniu. Sterczące z niego stalaktyty rywalizowały z poszczerbionymi lodowymi formacjami, posadzkę pokrywał szron. Mag wysondował mentalnie najbliższą okolicę, ale nie odkrył obecności żadnej innej istoty. Nie dodało mu to otuchy, ale i nie zaskoczyło go. Widział katastrofę na własne oczy, patrzył, jak Neltharion, Strażnik Ziemi - wielki czarny smok - zwrócił się w swym szaleństwie przeciwko własnej rasie i wizja ta wryła mu się na zawsze w pamięć. Wszyscy członkowie czterech stad ucierpieli, ale mieszkańcy tej pieczary zapłacili za swój opór najwyższą cenę. Dzieci Malygosa zostały wyrżnięte w pień, a on sam przepędzony w siną dal. Wszystko to za sprawą zdradzieckiego tworu Strażnika Ziemi, który smoki same nasyciły mocą. Dusza Smoka... a raczej Dusza Demona, jak nazywał ją w myślach. - Malygosie... - zawołał Krasus. Imię odbiło się echem od skrzących się ścian komnaty. Kiedyś, pomimo panującego w nim chłodu, było to miejsce radosne, bowiem błękitne smoki były istotami czystej magii i kochały się nią otaczać. Jakże pusta, niemal martwa wydawała się teraz pieczara. Krasus odczekał wystarczająco długo, aby dać wielkiemu Aspektowi czas na odpowiedź, po czym ruszył ostrożnie po śliskim, nierównym podłożu. Sam też był smokiem, ale należącym do stada czerwonych smoków Alexstraszy, Matki Życia. Między czerwonymi a błękitnymi gadami nigdy nie było wrogości, ale nie chciał ryzykować. Gdyby Malygos ukrył

 

To tylko tagi:
pdf online
free download
pdf do pobrania
ebook za darmo
pobierz za darmo

 

DOSTĘP 24/H

POBIERAJ EBOOKI O DOWOLNEJ PORZE
 

ZA DARMO

BEZ PŁATNOŚCI/ANKIET
 

UPLOAD

Dodaj własny dokument i pozwól pobierać go innym