LINIE WROGA II - Twierdza rebelii PDF

CZYTAJ ONLINE
Ebook download
LINIE WROGA II - Twierdza rebelii

LINIE WROGA II - Twierdza rebelii pdf czytaj online lub pobierz na swoje urządzenie. Dokument został dodany przez użytkownika.
LINIE WROGA II - Twierdza rebelii



Jeśli jesteś autorem/wydawcą i uważasz, że ktoś wgrał ten dokument bez pozwolenia oraz łamie on prawa autorskie, napisz na adres [email protected] i powiadom nas o tym, a my usuniemy zakazany plik w 24h.

 

LINIE WROGA II - Twierdza rebelii

 

Pobierz PDF


 

LINIE WROGA II - Twierdza rebelii Ebook transkrypt - 20 pierwszych stron materiału:

 

Strona 1 TWIERDZA REBELII 4 Strona 2 Moim Przyjaciołom 5 Strona 3 NY IO An Man rd O EG sio n tell W NA R Vort Bilbrin ex KÓ ZD NE Borleia gi UU IE s I-R GW NA Coruscant Ca am as SS DA EZ A AD CHT KIE Kuat A NI M O NA BO O OM Świa GR OR GŁĘ ĄDR • Balmorra G J KO GR i Fon tyk Commenor ty Jądra galak W dor Korelia EW Duro a NĘ Bakur KOLONIE TR ZN wy R E YagUBIEŻ a or nd lo nn ’Dh E Ty End ha k ul A zla NSJI RZ k is SP A O iańS s N EK TW AN relS EKT REJO Falleen ES TH Va Bes Hoth on wy o K - EN O Z Kalabra • PR BO ro pin JU EK RY dlo Rodia na VE SA Umgul ui han t KS - Ando aw Trasa na A Sullusta Naboo th lak Is Eriadu Bo Roon i sz S Clak’dor VII ODLEGŁE RUB EL EKT k Sluis Van ańs RO OR Zhar Tatooine K Dagobah mi OD orelię Ryloth Rim A SEK GRO Alzoc III TOR MA DA ZA KA TH MIN O W OR OL S ST A ZE PR IE ZIK D 6 Strona 4 Bel Bast ion Hels kadan ka RA Dub M M IU Da ril IĘ PER M ntoo lion TI I M ori ine NG Ord shim Hydiańska droga Aga Biniir Bimmiel EL EKT LNY mar a Al S WS raw Top Zi ma Dathomira os PÓ nia S t Ithor ME EKT Yav OR Wa R O i My yland IAN ID R n owy rkr A k handl szla • Lianna Obroa-skai iańsk i GROMADA TION Perlem Os • Dellatt CR A I sus M TK ON DY GROMADA HAPES ar RO Ą y k m no esse G SZCZ hyy la Kas s aari Ka m i Bim ZA ar m R m r l O Ta TW ÓW ES TT tta Ho K gh Z U u PR H l H Na a zj A Ile RZ I AN b a ra B Gamorra Pzob RUBIEŻE Sakoria Korelia Talfaglio Froz Jumus Nowy Plympton Nubia Duro 7 Strona 5 44 lata przed Now¹ nadziej¹ 0 Nowa nadzieja UCZEÑ JEDI Gwiezdne Wojny, czêœæ IV: 33 lata przed Now¹ nadziej¹ Nowa nadzieja Darth Maul – sabota¿ysta 0–3 lata po Nowej nadziei Maska k³amstw Opowieœci z kantyny Mos Eisley 32,5 roku przed Now¹ nadziej¹ Spotkanie na Mimban Darth Maul – ³owca z mroku 3 lata po Nowej nadziei 32 lata przed Now¹ nadziej¹ Gwiezdne Wojny, czêœæ V: Gwiezdne Wojny, czêœæ I: Imperium kontratakuje Mroczne widmo Opowieœci ³owców nagród 29 lat przed Now¹ nadziej¹ 3,5 roku po Nowej nadziei Planeta ¿ycia Cienie Imperium 22,5 roku przed Now¹ nadziej¹ 4 lata po Nowej nadziei Nadci¹gaj¹ca burza Gwiezdne Wojny, czêœæ VI: 22 lata przed Now¹ nadziej¹ Powrót Jedi Gwiezdne Wojny, czêœæ II: Pakt na Bakurze Atak klonów Opowieœci z pa³acu Hutta Jabby WOJNY £OWCÓW NAGRÓD 20 lat przed Now¹ nadziej¹ Mandaloriañska zbroja Gwiezdne Wojny, czêœæ III Spisek Xizora Polowanie na ³owcê 10–8 lat przed Now¹ nadziej¹ TRYLOGIA HANA SOLO 6,5–7,5 roku po Nowej nadziei Rajska pu³apka Gambit Huttów X-WINGI Œwit Rebelii Eskadra £otrów 5–2 lata przed Now¹ nadziej¹ Ryzyko Wedge’a PRZYGODY LANDA Pu³apka Krytosa CALRISSIANA Wojna o bactê Lando Calrissian i Myœloharfa Eskadra Widm Sharów ¯elazna Piêœæ Lando Calrissian i Ogniowicher Dowódca Solo Oseona 8 lat po Nowej nadziei Lando Calrissian Œlub ksiê¿niczki Leii i Gwiazdogrota ThonBoka 9 lat po Nowej nadziei PRZYGODY HANA SOLO X-WINGI: Zemsta Isard Han Solo na Krañcu Gwiazd TRYLOGIA THRAWNA Zemsta Hana Solo Dziedzic Imperium Han Solo i utracona fortuna Ciemna Strona Mocy Ostatni rozkaz 8 Strona 6 11 lat po Nowej nadziei Akademia Ciemnej Strony Ja, Jedi Zagubieni TRYLOGIA AKADEMIA JEDI Miecze œwietlne W poszukiwaniu Jedi Najciemniejszy Rycerz Uczeñ Ciemnej Strony Oblê¿enie Akademii Jedi W³adcy Mocy Okruchy Alderaana 12–13 lat po Nowej nadziei Sojusz Ró¿norodnoœci Mania wielkoœci Dzieci Jedi Nagroda Jedi Miecz Ciemnoœci Zaraza Imperatora Planeta zmierzchu Powrót na Ord Mantell X-WINGI: Gwiezdne Tarapaty w Mieœcie myœliwce z Adumara w Chmurach 14 lat po Nowej nadziei Kryzys w Crystal Reef Kryszta³owa gwiazda 16–17 lat po Nowej nadziei 25–30 lat po Nowej nadziei TRYLOGIA KRYZYS CZARNEJ NOWA ERA JEDI FLOTY Wektor pierwszy Przed burz¹ Mroczny przyp³yw I: Szturm Tarcza k³amstw Mroczny przyp³yw II: Inwazja Próba tyrana Agenci chaosu I: Próba 17 lat po Nowej nadziei bohatera Nowa Rebelia Agenci chaosu II: Zmierzch Jedi 18 lat po Nowej nadziei Punkt równowagi Ostrze zwyciêstwa I: Podbój TRYLOGIA KORELIAÑSKA Ostrze zwyciêstwa II: Zasadzka na Korelii Napaœæ na Selonii Odrodzenie Gwiazda po gwieŸdzie Zwyciêstwo na Centerpoint Mroczna podró¿ 19 lat po Nowej nadziei Linie wroga I: Powrót Rebelii DUOLOGIA RÊKA THRAWNA Linie wroga II: Twierdza Rebelii Widmo przesz³oœci Wizja przysz³oœci 22 lata po Nowej nadziei NAJM£ODSI RYCERZE JEDI Z³ota kula Œwiat Lyric Obietnice Wyprawa Anakina Forteca Vadera Ostrze Kenobiego 23–24 lata po Nowej nadziei M£ODZI RYCERZE JEDI Spadkobiercy Mocy 9 Strona 7 10 Strona 8 ROZDZIA£ 1 System Pyria Jaina Solo położyła X-winga w zwrot tak ciasny, jak tylko była w stanie wytrzymać. Przyspieszenie wcisnęło ją w fotel, ale sięgnęła w Moc, żeby przez cały czas pozostawać o włos od utraty przytomności. Wyszła ze zwrotu z dziobem w tym samym kierunku, z którego nadleciała, wprost ku gwiezdnemu niszczycielowi „Sen Rebelii” i ukry- tym w jego cieniu niedobitkom eskadry Yuuzhan Vongów. Rzuciła wzrokiem na tablicę czujników. Pozostali członkowie jej trójki, Kyp Durron i Jag Fel, nie pozostawali w tyle. Dla Jaga taki manewr nie stanowił żadnego problemu, jego chissański szponostatek był znacz- nie zwrotniejszy od myśliwca, ale Kypowi dał się we znaki tak samo, jak Jainie. Z drugiej strony Kyp był mistrzem Jedi, a nie zaledwie dwu- dziestoletnim rycerzem. Jaina i jej klucz przemknęli pod „Snem Rebelii”. Ogromny statek na moment przysłonił im nieboskłon. – W porządku, plan jest taki: zachowujemy się tak, jakbyśmy chcieli uderzyć w sam środek ich formacji – oznajmiła. – Zamiast tego skręca- my w prawo i lecimy po krawędzi. Koncentrujemy ogień kolejno na każdym celu, jaki się nawinie, tak samo jak na ćwiczeniach, gotowi? – Zawsze gotowi, bogini – głos Kypa był spokojny i opanowany. Jag tylko twierdząco prztyknął w komunikator. – Ognia i rozciągnąć szyk. Najbliższy z nadlatujących skoczków znalazł się w zasięgu ognia i natychmiast zaczął wysyłać w ich stronę strumień drobnych czerwo- nych iskierek. Każda iskierka stanowiła kilkukilogramowy kłąb prze- grzanej, stopionej skały – plazmy. W lodowatej przestrzeni pociski 11 Strona 9 stygły szybko, ale przez te kilka chwil, kiedy pozostawały gorące, sta- nowiły śmiercionośną broń, bez trudu przepalającą powłokę myśliw- ca, jakby to była tafla lodu. Jaina nastawiła lasery na podwójny ogień i czekała. Chwilę póź- niej poczuła, jak Kyp sięga ku niej poprzez Moc, przejmując na chwilę kontrolę nad jej ręką spoczywającą na drążku steru. Wycelowała i strze- liła w odległego skoczka niejako bez udziału świadomości. Lasery Kypa błysnęły w tej samej chwili, Jaga – o ułamek sekundy później. W oddali strzał Jainy został natychmiast wchłonięty przez maleń- ką czarną osobliwość, miniaturową czarną dziurę zwaną pustką, która błyskawicznie pojawiła się na dziobie skoczka. Strzał Kypa wsiąkł w identyczną czarną dziurę o metr za pierwszą, ale strzał Jaga – o jeden za dużo do strawienia dla pustek skoczka – wbił się w kopułkę statku. W jej wnętrzu pojawił się krótki rozbłysk i lot skoczka z kontrolowa- nego zmienił swój tor na balistyczny. Jaina, znów całkowicie panując nad ruchami, przechyliła statek i skręciła w prawo. Towarzysze trzymali się jej skrzydeł w ciasnej, starannie kontrolowanej formacji. Przed nimi znajdował się kolejny skoczek, wkrótce pojawił się trzeci. Sięgnęła w kierunku Kypa, po- zwoliła mu strzelić, odzyskała kontrolę, zmieniła cel, sięgnęła do Kypa, pozwoliła mu strzelić... W ciągu kilku sekund dwa kolejne skoczki zmieniły się w płonące wraki zawieszone w przestrzeni. Nawet nie patrząc na tablicę Jaina wiedziała, że skoczki z drugiej strony formacji kierują się ku niej, nad- latując z lewej. Postawiła myśliwiec na ogonie w stosunku do poprzed- niego kursu i wzniosła się ponad strefę potyczki, zmuszając skoczki do pościgu. Byle dalej od „Mon Mothmy” i jej misji. Widoczna z oddali „Mon Mothma” weszła w strefę min dovin basali. Jej własny oddział myśliwców – E-wingów, X-wingów i prze- chwytujących myśliwców TIE – wysypał się z doków i uniósł w mrok, w kierunku statku, który miał eskortować i chronić. Coruscant Luke Skywalker, Mistrz Jedi, szedł sam o kilka metrów przed grupą. Wiedział, że nikt go nie rozpozna, pomimo otaczającej go sławy. Miał na sobie zbroję ze skorupy kraba vonduun, najchętniej noszony strój bojowy Yuuzhan Vongów. Jego zbroja była co prawda sztuczna, ale wykonana z lekkich materiałów starannie ukształtowanych i za- 12 Strona 10 barwionych tak, aby przypominały płyty żywego yuuzhańskiego sko- rupiaka. Wolał takie rozwiązanie. Niektórzy z jego towarzyszy nosili prawdziwe zbroje i musieli przyzwyczajać się do skurczów i pulsowa- nia żywej istoty. Pod zbroją miał na sobie cienki, przylegający ciasno do ciała, jasnoszary kombinezon, cieniowany błękitnymi pasmami, któ- ry dość dokładnie imitował odcień skóry niektórych Yuuzhan. Gdyby nie to, że był o kilka szerokości dłoni niższy od przeciętnego yuuzhań- skiego wojownika, do złudzenia przypominałby przedstawiciela tej rasy. Zresztą i tak trudno byłoby go dokładnie obejrzeć w miejscu, gdzie właśnie się znajdowali. Szedł korytarzem przeznaczonym dla pieszych, łączącym kilka budynków zamkniętymi, zawieszonymi w powietrzu pasażami na wysokości mniej więcej setnego piętra. Ten budynek musiał kiedyś być eleganckim kondominium dla bogaczy, bo na każ- dym piętrze znajdowało się jedynie kilka wytwornie urządzonych apar- tamentów. Wszystkie drzwi zostały wybite, ale – sądząc ze stanu po- mieszczeń, odartych z wszystkich co cenniejszych przedmiotów, ale z nietkniętymi urządzeniami mechanicznymi – należało sądzić, że dzie- ła zniszczenia dokonali szabrownicy, a nie Yuuzhanie. Wszędzie unosił się smród rozkładu. Nieustannie potykali się o szczątki byłych mieszkańców Coruscant – niektóre nosiły na sobie wyraźne ślady przemocy, przyczynę śmierci innych trudno było do- strzec na pierwszy rzut oka, wszystkie jednak znajdowały się w stanie zaawansowanego rozkładu. Ile jedzenia znajdowało się w kuchniach tych ludzi w chwili upadku Coruscant i całkowitego zniszczenia jego infrastruktury? Ile wody uda im się znaleźć? Na świecie, gdzie nie istniały ani tereny leśne, ani rolnicze, gdzie nie było innego sposobu zdobycia pożywienia, jak tyl- ko przez import maszynami, które tak łatwo mógł zniszczyć nieprzy- jaciel, należało się spodziewać, że większość prostych mieszkańców Coruscant już nie żyła, a śmierć każdego dnia zbierała nowe żniwo. W niektórych miejscach smród zgnilizny wydawał się mocniej- szy, w innych słabszy, ale był wszędzie. Luke i większość jego grupy korzystali z niewielkich perfumowanych chusteczek, którymi zasła- niali nozdrza. To Buźka je zabrał. Luke wolał nie wiedzieć, przez jakie doświadczenia musiał przejść, żeby pamiętać o dużym zapasie tych szmatek. Luke zbliżył się do wylotu, gdzie korytarz budynku przechodził w pasaż i zgasił pręt żarowy, zbudowany tak, aby przypominał yuuzhań- skie stworzenia dające światło. Z otworu sączyło się mdłe światło 13 Strona 11 słoneczne, co wskazywało na to, że pasaż zbudowano z transpastali. Za dawnych czasów widok z tego miejsca musiał zapierać dech w piersiach. Poczuł, a później także usłyszał kroki Mary, która zaszła go od tyłu. – Ty załatwiłeś ostatnią, farmerze – mruknęła. Obejrzał się na nią. Mara również była ubrana w zbroję wojenną Yuuzhan Vongów i odpowiedni kombinezon. Gdyby nie kształt pod- bródka i ust pod krawędzią hełmu, nigdy nie rozpoznałby w niej swo- jej żony. – A ty poprzednią – zauważył. – Moja kolej – oznajmił Garik „Buźka” Loran, dawny aktor, póź- niej długoletni dowódca komórki wywiadowczej Nowej Republiki. Prawie połowa jego zwykłej ekipy zwanej Widmami, dzieliła z nim tę misję. Buźka był nie do rozpoznania, gdyż oprócz zbroi ze skorupy kraba vonduun miał na sobie ooglitha, coś w rodzaju żywej maski uży- wanej przez Yuuzhan. Ta jednak była dziełem członka grupy Widm nazwiskiem Baljos Arnjak i przypominała pokrytą bliznami, zniekształ- coną twarz wojownika Yuuzhan Vongów. Stanął obok Mary. – Buzi na szczęście? – wysunął poszarpane, wystrzępione wargi jak do pocałunku. Pokręciła głową. – Życie ci niemiłe czy straciłeś instynkt samozachowawczy? Buźka zachichotał. Zrzucił plecak i wysupłał z niego zwój liny, obwiązując jeden jej koniec wokół pasa. Drugi koniec, wraz z resztą zwoju, podał Luke’owi. – Buzi na szczęście? – Spływaj z pierwszym podmuchem. Dotarli do dużego otworu prowadzącego do pasażu. Podobnie jak cały korytarz, był dość szeroki, aby czworo potężnie zbudowanych ludzi mogło iść obok siebie; ściany z obu stron stanowiły płyty trans- pastali wzmocnione metalowymi wspornikami. Przez przejrzysty ma- teriał Luke widział otaczające budynki, w większości pokryte czymś w rodzaju alg lub kępkami traw nieznanego gatunku. Wiele budynków wydawało się bliskich zawalenia, z zapadniętymi dachami i zaokrą- glonymi od erozji krawędziami. Buźka ruszył przed siebie, macając stopą podłoże, zanim zrobił kolejny krok. Luke nie widział drugiego końca korytarza, który w po- łowie wyginał się łagodnym łukiem, by lepiej wytrzymywać duże ob- ciążenia, a mierzył co najmniej pięćdziesiąt metrów. Pod pasażem cią- gnął się szeroki, obecnie zniszczony nie do poznania bulwar. 14 Strona 12 Kiedy Buźka znajdował się już w odległości około dziesięciu me- trów, komunikator w hełmie Luke’a trzasnął i ożył, odzywając się gło- sem Buźki. – Nie trzeszczy za mocno. Wydaje się całkiem solidny. Pozostali członkowie grupy Luke’a przybliżyli się do wylotu. Wszyscy mieli na sobie yuuzhańskie zbroje – albo prawdziwe, jak u Buźki, albo sztuczne, jak Luke’a. Najwyższy z „wojowników”, o wyraźnych czarno-czerwonych symbolach na masce i napierśniku, był to Kell Tainer, kolejne Widmo, wielbiciel maszyn i mocnych materiałów wybuchowych, a także mistrz walki wręcz. Następni dwaj wojownicy nosili zbroje domeny Kraal, ozdobione zawiłymi ornamentami o barwie srebra i różowego koralu, ściągnięte z Yuuzhan okupujących Borleias, zanim odbiła ją rozpadająca się Nowa Republika. Baljos Arnjak, ten w bardziej spiczastym hełmie, był eks- pertem Widm w zakresie wiedzy społecznej o Yuuzhanach i o ich or- ganicznej technologii; drugi, szerszy hełm o większych otworach na oczy, ukrywał Bhindi Drayson, kobietę o najróżniejszych talentach wywiadowczych, znającą się świetnie na taktyce militarnej, kompute- rach i robotyce. Twarz Bhindi była oszpecona niezmywalnym makija- żem, więc dopiero przy bliskim przyjrzeniu się dało się zauważyć, że jej wargi nie były naprawdę powycinane w strzępy, a reszty twarzy nie pokrywały prawdziwe tatuaże. Baljos również miał na sobie maskera ooglitha z parą kłów wystających z dolnej części podbródka. Dalej szedł Elassar Targon, Devaronianin, lekarz Widm. Miał na sobie sztuczną zbroję utrzymaną w tonacji zielonoszarej, gdyż natu- ralna zdawała się przepełniać go zabobonnym przerażeniem. Nawet teraz, gdy nie spuszczał oka z postępów Buźki, nie przestawał wyko- nywać prawą dłonią magicznych gestów. Czy po to, aby Yuuzhanie trzymali się z daleka, czy żeby Buźka bezpiecznie dotarł do końca korytarza? Luke nie wiedział, a Elassar wykonywał te gesty tak często, że pewnie bez udziału świadomości. Obok szła Danni Quee, naukowiec Nowej Republiki, autorka wielu wynalazków technicznych w wojnie przeciwko Yuuzhan Vongom. Jej zbroja była całkiem czarna i żywa, wyhodowana właściwie dla Elassara i dlatego nieco na nią za duża i krępująca ruchy. Korzystając z chwili wolnego czasu wyjęła z torby małe elektroniczne urządzenie i zaczęła pobierać próbki z otoczenia. Danni i Elassar również nosili charaktery- zację, choć na diabolicznych rysach i czerwonej skórze Devaronianina wyglądała ona znacznie efektowniej niż na łagodnym obliczu Danni. 15 Strona 13 Tahiri Veila trzymała się kilka metrów za grupą, pilnując tyłów. Była trzecim Jedi w grupie. Jako nastolatka oficjalnie była jeszcze uczennicą, lecz w istocie, jeśli nie liczyć tej oficjalnej strony, uważana była przez wszystkich za rycerza, bo od początku inwazji Yuuzhan Vongów nabrała doświadczenia i wiedzy. W tych wojennych czasach wszystko zmieniało się tak szybko, że szkolenie nie nadążało za roz- wojem jej pokolenia Jedi. Zbroja Tahiri miała rdzawą barwę, a prze- ciwpoślizgowe podeszwy jej kombinezonu były dla niej bez wątpie- nia lepszym rozwiązaniem niż jakiekolwiek obuwie, choć nie mogły się równać z chodzeniem na bosaka, co zdecydowanie wolała. Miała na sobie trzeciego ooglitha, któremu z każdego policzka sterczały po cztery ostre jak szpony kolce, a podbródek i szyję pokrywały głębokie, krzyżujące się czerwone krechy blizn. Luke spojrzał na nią. Nie potrzebował Mocy, by wyczuć cierpie- nie, które od jakiegoś czasu zdawało się nieodłącznym towarzyszem dziewczyny. Niedawno zginął jej najlepszy przyjaciel, siostrzeniec Luke’a, młody Anakin Solo. Zginął w czasie uwieńczonej sukcesem, lecz bardzo kosztownej misji zniszczenia gniazda stworzeń zwanych voxynami, które okazały się bardzo pożyteczne w polowaniach na Jedi i ich zabijaniu. Od tamtego czasu, z wyjątkiem nielicznych chwil, Ta- hiri owijała się w milczenie jak w szatę Jedi, trzymając wszystkich na dystans. Luke sam wyraził zgodę na misję młodych Jedi. Wielu z nich zgi- nęło. Czasem trudno mu było spojrzeć w oczy Hanowi i Leii, rodzi- com Anakina. A teraz prowadził kolejną misję, w której zagrożone jest życie młodej Jedi. Czasem zastanawiał się, czy kiedykolwiek prze- stanie wysyłać młodych ludzi na pewne cierpienie i śmierć. Prawdopodobnie nigdy, pomyślał. Nie należę do tych szczęśliwców. – Jestem na środku – szepnął Buźka. – Wciąż żadnych trzasków. Poskaczę trochę, kiedy będę na drugiej stronie, żeby sprawdzić, czy połączenie wciąż jest bezpieczne i... zaraz, zaraz, coś tam się rusza... Nagle z oddali, gdzieś zza pleców Buźki, rozległy się okrzyki w ję- zyku Yuuzhan Vongów. Tizowyrm – organiczny yuuzhański tłumacz – zainstalowany w uchu Luke’a – przetłumaczył ten okrzyk na wspólny: „Stój! Nie ruszaj się! Imię, domena i zadanie!” Luke rzucił zwój liny Baljosowi. – Zostawcie tu plecaki – polecił. Poszedł przodem, Mara i Kell w ślad za nim, a z tyłu rozlegał się tupot stóp Tahiri. Tylko ich czwórka miała szansę stoczyć wyrównaną walkę z grupą świetnie wyszkolonych wojowników Yuuzhan Vongów. 16 Strona 14 Luke słyszał odpowiedź Buźki zarówno normalnie, jak i przez komunikator. Zdawała się zawierać w sobie odpowiedni ładunek agre- sji i gniewu. – Jestem Faka Rann. Moją misją jest niszczenie bluźnierstw i szko- lenie moich wojowników. Nie zatrzymujcie mnie. Luke, Mara, Kell i Tahiri zbliżyli się do Buźki. Teraz dopiero mogli spojrzeć w dół pochyłości, skąd zbliżała się grupka yuuzhańskich wo- jowników. Luke naliczył siedmiu, większość miała już w rękach am- phistaffy. Wężowate stworzenia były sztywne, w pozycji włócznia/ pika. Buźka manipulował przy swoim sztucznym amphistaffie, który miał owinięty wokół pasa, ale Luke wiedział, że tylko uwalnia się ze sznura. Podszedł do Buźki i stanął obok niego z rękami skrzyżowanymi na piersiach, emanując pychą i arogancją. Mara ustawiła się przy nim, Tahiri i Kell z drugiej strony Buźki. Kell odwinął z pasa własnego sztucznego amphistaffa i ustawił w sztywnej pozycji. Była to dosko- nała imitacja działania prawdziwej broni, choć nie wytrzymałaby bez- pośredniej walki. Zbliżająca się grupa wojowników zatrzymała się o dziesięć me- trów od nich. Jej dowódca objął wzrokiem grupę Luke’a. – To wyznaczona dla nas strefa – zauważył. – Kto was tu przysłał na łowy? – Nikt nas nie przysłał – głos Buźki brzmiał ostro i drwiąco nawet w tłumaczeniu tizowyrma. – Nie jesteśmy na służbie, szukamy osobistej chwały. – Jeśli nie jesteście na służbie, musicie nam ustąpić. Z drogi. Luke wiedział, że żaden prawdziwy wojownik Yuuzhan Vong nie zareaguje dobrze na takie wezwanie i westchnął w duchu: będzie walka. Przesunął kolano, aż wyczuł miecz świetlny, który zwisał mu z pasa pod płytami zbroi. – Jeśli wy jesteście na służbie – odparł Buźka – to znaczy, że na- sza misja jest ważniejsza od waszej, bo wy polujecie jedynie na rozkaz dowódców, a my dlatego, że to czyni nas wspaniałymi. To wy zejdźcie nam z drogi. Dowódca nieprzyjaciół wytrzeszczył oczy na Buźkę. A potem krót- kie słowne starcie zakończyło się dokładnie tak, jak powinno: najpierw zaatakował dowódca, a za nim wojownicy w dwóch szeregach. Buźka odskoczył, pozwalając, aby zręczniejsi od niego w walce wypełnili lukę. Dowódca wroga rzucił się w jego kierunku, jakby chciał się wcisnąć pomiędzy Luke’a i Kella, wywijając amphistaffem i celując 2 – Twierdza Rebelii 17 Strona 15 w głowę Luke’a. Ten jednak skoczył w górę, a jego salto wyglądało tylko trochę mniej zwinnie z powodu fałszywej zbroi. Zawieszony w powietrzu zobaczył, że Kell złapał dowódcę i za- winął nim w przód i dokoła, rozpłaszczając go na jednej z transpasta- lowych szyb pasażu. Szyba wytrzymała, ale metalowe okucia zawio- dły i puściły. Wojownik spadł w dół, wrzeszcząc i wymachując ramio- nami. Luke wylądował i wyciągnął spod zbroi swój świetlny miecz. W tej samej chwili usłyszał trzask i syk włączanych mieczy Tahiri i Mary. Ostrze zapłonęło dokładnie w chwili, kiedy należało odbić cios amphistaffa. Odepchnął śmiercionośny, zatruty łeb na bok, wyminął go i zripostował. Wojownik zdołał pochwycić ostrze miecza górną częścią apmhistaffa i ostrze odskoczyło, pozostawiając na grzbiecie zwierzęcia tylko niewielkie oparzenie. – Jeedai! – wrzasnął jego przeciwnik. Pozostali wojownicy pod- chwycili i powtórzyli okrzyk – a potem zabrzmiał on jeszcze raz, wy- krzykiwany przez inne głosy, z większej odległości. Luke odparował żuka, którym rzucił w jego stronę jeden z wojow- ników z tylnego szeregu, i zamachnął się z całych sił na swojego prze- ciwnika. Wojownik uchylił się, ale nie on był prawdziwym celem – Luke kierował broń w kierunku ramienia przeciwnika Tahiri po pra- wej stronie. Ostrze wbiło się w nieosłonięty łokieć i odcięło go. Wo- jownik ryknął; wydawało się, że nie tyle z bólu, ile z gniewu. Jego ramię wraz z amphistaffem spadło na ziemię. Tahiri wykorzystała ten moment, żeby go kopnąć i odesłać na tyły szeregu. Tymczasem Luke kątem oka zauważył Marę, która właśnie zwinnie przyżegała rzucone- go w jej kierunku brzytwożuka, jednocześnie parując potężne uderze- nie amphistaffa z pierwszej linii i sztych drugiego z tylnej. Wtedy Luke zobaczył kolejną grupę wojowników nadbiegającą z korytarza sąsiedniego budynku. Nie mógł ich policzyć, ale uznał, że musiało ich być co najmniej dwudziestu, a otwór korytarza z każdą sekundą wypluwał kolejnych. Wszyscy wykrzykiwali: Jeedai! Kell Tainer odwrócił się i pobiegł. Luke przez moment pochwycił zdumione i pełne zawodu spojrzenie Tahiri spod przyłbicy, ale jej twarz zaraz znikła, kiedy znów zanurkowała pod ramieniem kolejnego prze- ciwnika. Zanim zdążyła się wyprostować, powietrze nad nią zagoto- wało się od ognia miotaczy. Większość energii wchłonęła lub odbiła zbroja przeciwnika, ale jeden strzał trafił wojownika w szyję. Yuuzha- nin upadł na wznak z dymiącym gardłem, a Luke spostrzegł, że Buźka z miotaczem w ręku stoi tuż za Tahiri. Kiedy dziewczyna wstała, Buź- 18 Strona 16 ka zwolnił wyzwalacz i odstąpił w lewo, poza zasięg wzroku Luke’a, czekając na kolejny cel. Luke kopnął odcięte ramię wraz z amphistafferm wprost w twarz prze- ciwnika, pieczętując go prostym sztychem w twarz. Ten wojownik był jednak zbyt sprytny, aby nabrać się na tę sztuczkę. Ani drgnął, kiedy ramię odbiło się od jego hełmu, i sparował cięcie własnym amphistaffem. Nagle napłynęła kolejna fala wojowników i zrobiło się gęsto od amphistaffów, brzytwożuków, chrząszczy udarowych i podobnych do noży couffeee, którym trzeba było stawić czoło. Luke stwierdził na- gle, że musi się cofać krok za krokiem, jednocześnie parując kolejne ciosy, spalając brzytwożuki, a co jakiś czas zatapiając miecz w gardle przeciwnika. – Zbrojny odwrót! – rozkazał. Coś przemknęło pomiędzy Lukiem a Marą. Wyglądało jak płaskie czarne pudełko wielkości mniej więcej ludzkiej dłoni, z błyszczącymi znakami – literami lub cyframi – na boku. Kell znów znalazł się w polu widzenia Luke’a, tym razem z miotaczem trzymanym wysoko ponad głową Jedi; raził Yuuzhan strumieniami ognia. – Proponuję naprawdę szybki odwrót – zawołał. – Dziesięć! – Co to było? – zapytał Luke. Zamiast zablokować kolejny nadla- tujący amphistaff, pochylił się do przodu i ciachnął mieczem nadgar- stek nowego przeciwnika, odcinając mu dłoń wraz z bronią. – Wiesz, co to było. Siedem. Sześć. Luke zaczął biec z powrotem. Mara i Tahiri dotrzymywały mu kroku, Buźka i Kell nie przerywali ognia, wspomaganego od czasu do czasu celnym strzałem ze strony pozostałych członków grupy. Zaledwie znów znaleźli się w korytarzu, ładunek eksplodował. Nagle pasaż pośrodku grupy Yuuzhan Vongów zmienił się w ścianę ognia, pędzącą ku nim z oszałamiającą prędkością. Luke ostatnim wysiłkiem użył Mocy i rzucił się w tył, pociągając za sobą Marę i Tahiri. Wylądowali kilkanaście metrów w głębi korytarza, wciąż odbijając rzucane chrząszcze i brzytwożuki. Ognisty podmuch eksplozji z rykiem przeleciał nad grupą interwencyjną, na moment ośle- piając Luke’a i odrzucając go do tyłu. Luke doskonale wiedział, gdzie znajdują się inni Jedi i Widma, i śmiało wywinął świetlnym mieczem w kombinacji obronnej, której rzadko używał poza salą treningową. Po- czuł, jak jego ostrze natrafia na coś twardego i nieustępliwego. Żar i błysk przeleciały i zniknęły, a Luke stwierdził, że jego miecz jest sczepiony z amphistaffem wojownika, z którego pleców unosi się dym. Trzej inni wojownicy stali pomiędzy nim a resztą grupy, a dwaj 19 Strona 17 miotali się w skoncentrowanym ogniu miotaczy Widm i Danni Quee. Ostatni znajdował się właśnie w połowie eleganckiego wyskoku z kop- nięciem, kiedy skierowane w górę ostrze miecza Mary pogrążyło się pod spódniczką jego zbroi. Luke kopnął swojego przeciwnika w sam środek brzucha, wytrą- cając go z równowagi. Yuuzhanin zatoczył się, cofnął do otworu pasa- żu i z okrzykiem zaskoczenia znikł w przepaści. Pasażu nie było. O tym, że kiedykolwiek istniał, świadczyły jedy- nie zjeżone szczątki konstrukcji i unoszący się dym. Nawet poprzez dźwięczący w uszach huk eksplozji Luke mógł słyszeć zgrzyt i huk pogruchotanych szczątków, spadających trzysta czy czterysta metrów w dół na ruinę bulwaru. Stali przez chwilę w milczeniu, dysząc z wysiłku. Widma, Jedi i naukowiec spojrzeli po sobie. – Czy ktoś jest ranny? – zapytał wreszcie Luke. – Brzytwożuk mnie drasnął – zawiadomiła Danni. – Właściwie odbił się od zbroi i tylko ściął mnie z nóg. – Dość niszczycielska walka – mruknął Luke. – Ale przynajmniej nikt z naszych nie ucierpiał. – Bardzo dobra potyczka – zauważył Buźka. – Obiecująca. – Jak to? – zmarszczył brwi Luke. – Przecież teraz wiedzą, że tu jesteśmy. Że Jedi tutaj są. – Nie. Po pierwsze, sądzę, że wszyscy oni byli w pasażu. A zatem nie przeżył nikt, kto wie, że są tutaj Jedi. – Dopóki nie znajdą ciał – zauważyła Mara. – Z bardzo charakte- rystycznymi śladami mieczy świetlnych. Buźka wzruszył ramionami. – I tu mnie masz. Ale jest coś ważniejszego: dopóki nie wyszły na jaw miecze świetlne, uważali nas za Yuuzhan. A więc wszystko gra: i przebrania, i moje niezwykłe zdolności językowe, dzięki którym w ciągu ostatnich kilku lat nauczyłem się potocznego języka Yuuzhan Vongów. Możemy się spodziewać, że dalej też będzie w porządku. – Słusznie. Buźka przybrał nagle ton zawodowej troski. – Czy to się liczy jako moja kolej, czy mam sprawdzić następny korytarz? Luke wyszczerzył zęby. – Liczy się jako twoja kolej. – Następny będzie o dwadzieścia lub trzydzieści metrów w dół – zauważył Kell. – Może lepiej tam chodźmy. 20 Strona 18 Bhindi klepnęła Kella w tył hełmu. – Tamten na dole z pewnością będzie rozbity przez szczątki tego tutaj, kolego Bumbum. Idziemy w górę. – Wiedziałem – odparł zgnębionym tonem Kell. Borleias, system Pyria Han Solo wisiał głową w dół, pogrążony po pas w maszynerii pod płytami pokładu „Sokoła Millenium”, kiedy usłyszał i poczuł zbliża- jące się kroki. Były lekkie i zdecydowane – czyli była to Leia. To zna- czy, że powinien pojawić się również drugi odgłos – kroków Meewalh, noghryjskiej morderczej damy do towarzystwa Leii, ale Han nigdy jesz- cze nie miał okazji go usłyszeć. Bardzo chciał naprawić sprzęgło, nad którym się biedził, a odwró- cona pozycja pozbawiła go ciekawości – zresztą czuł, że gdyby Leia miała jakiś problem, jej kroki brzmiałyby inaczej. – Artoo, możesz mi podać ten elektryczny przepływomierz? – wyciągnął dłoń w powietrze i czekał. R2-D2, robot astromechaniczny Luke’a, odpowiedział mu serią wesołych pisków i pohukiwań. Han usłyszał buczenie wyciąganego manipulatora, poczuł, jak miernik ląduje mu w dłoni. A potem dobiegł go głos żony: – Ciekawe, czy jeśli go popchnę, walnie głową w podłogę? Radosny pisk R2-D2 brzmiał zdecydowanie twierdząco. – Módl się, do czego tam chcesz, Artoo, żeby tego nie zrobiła – odparł Han. – Nie mogę uderzyć mojej żony, będę więc musiał zem- ścić się na pierwszym robocie, jaki mi się nawinie. Artoo odpowiedział niezadowolonym trylem, po czym oddalił się z warkotem kółek. – Co on gada? – zapytał Han. Leia się roześmiała. – Nie wiem, ale na jego miejscu powiedziałabym: „No to idę po See Threepio”. – Racja – Han podłączył przepływomierz do świeżo zainstalowa- nych przewodów. – Mogłabyś włączyć mi holokom? – Czy ty siedzisz z głową w kablach zasilających holokomu? – Tak. – No to nie mogłabym. – Jeśli tego nie zrobisz, nie sprawdzę, czy zasilanie jest prawidłowe. 21 Strona 19 – Wyjdź na górę, a miernik zostaw tam, gdzie będziesz go mógł odczytać. Han stęknął. Wiedział w głębi ducha, że nic się nie może stać, że „Sokół” nigdy by go nie skrzywdził w czasie naprawy. Uznawał to za pewnik, pomimo niezliczonych otarć, kontuzji i kopnięć prądem, ja- kich doświadczył w ciągu tych lat. Ale Leia pozostała nieugięta. Wiedział też z wieloletniego doświadczenia, że Leia nie odejdzie, dopóki się nie upewni, że Han nie zrobi czegoś, co ona uważa za głu- pie. Może albo czekać tak z głową w dół do końca świata, albo ustą- pić. Umieścił zatem miernik tak, żeby móc odczytać wskazania z góry i wydźwignął się z włazu, prezentując Leii sztucznie wesoły uśmiech. – Zadowolona? – Jeszcze jak. Ale jesteś czerwony. – Tak to już jest, kiedy się za długo wisi głową w dół. Mogę do- stać trochę kafu? Albo coś do czytania? Nie chcę się nudzić, kiedy ty będziesz prowadzić naprawę. – Zignorował nagły zawrót głowy, spo- wodowany odpływem krwi od mózgu i wstał. Leia uśmiechnęła się, ani trochę nie zbita z tropu jego uszczypli- wością. – Chciałam ci tylko przypomnieć, że przed wyjazdem powinni- śmy wstąpić do Tarka. – Tak, wiem. Nie znoszę pożegnań. Leia zniżyła głos do szeptu. – Skoro już o tym mowa, nie wiesz przypadkiem, jak mam po- wiedzieć Meewalh, że nie możemy jej zabrać w tę misję? Że jej obec- ność w charakterze goryla obróci wniwecz cały nasz kamuflaż? Han odpowiedział również szeptem: – Może dasz jej urlop? – Han... – A może tuż przed startem poślemy ją po butelkę brandy i odle- cimy zanim wróci? – Wcale mi nie pomagasz. Uśmiechnął się i przyciągnął ją do siebie. – Nikogo nie oszukasz. Doskonale wiesz, co jej masz powiedzieć. Chcesz tylko, żebym przy tym był, żebym cię poparł, tak? Spojrzała na niego z udaną urazą. – Mógłbyś mi nie zaglądać do głowy? – Mam rację? – Masz, masz – westchnęła Leia i przytuliła się do niego. 22 Strona 20 Lecz wyraz jej twarzy był tylko pozornie wesoły. Nie mogła czuć się beztrosko, skoro jeden z jej synów niedawno zginął na wojnie, a drugi zaginął i wielu ludzi uważało go za zmarłego, jedyna córka zaś wraz ze swoją eskadrą prowadzi misję gdzieś w systemie Pyrii. Han zastanowił się, czy kiedykolwiek nadejdzie taki czas, że ujrzy praw- dziwy spokój na twarzy żony. System Pyria Głęboko w polu minowym dovin basali Jaina i jej Eskadra Bliź- niaczych Słońc dotarli do „Mon Mothmy”, która właśnie wykonywała zwrot w kierunku Borleias. W dali pojawił się statek towarowy typu Gallofree, tłusty i brzydki jak Hutt w pół drogi do basenu, kierujący się w ich stronę. Drobne światełka migające wokół frachtowca świad- czyły o wciąż toczącej się bitwie, ale było ich niewiele, w dodatku ciągle ich ubywało. Światełka czujników przedstawiające skoczki ko- ralowe stopniowo znikały z ekranu. – Bliźniacze Słońca, tu „Sen Rebelii”. Czujniki pokazują kolejne eskadry skoczków, ale sądzę, że przed ich przybyciem nasz konwój wykona ostatni mikroskok i znajdzie się poza polem minowym. Ale może być gorąco, więc uważajcie, proszę. Jaina wyszczerzyła zęby na słowo „proszę”. Dzięki grze, w jaką grała z Yuuzhan Vongami, dzięki oszustwu, które powodowało, że co- raz bardziej identyfikowała się z boginią Yun-Harlą, znajdowała się zawsze o krok poza strukturami dowodzenia Borleias, a wszystkich dowódców poinstruowano w cztery oczy, żeby traktowali ją z szacun- kiem godnym zagranicznego dygnitarza. Nieraz się zastanawiała, któ- rych dowódców ta gra bawi, a których irytuje. Głos tego kontrolera nie nosił śladów irytacji. – Dowódca Bliźniaczych Słońc do „Snu Rebelii”: odebrałam. Jaina wprowadziła eskadrę w łuk równoległy do trajektorii „Snu Rebelii” i czekała. Kiedy kontury statku towarowego stały się wresz- cie widoczne gołym okiem, jego nazwa pojawiła się także na tablicy czujników: „Szalona Namiętność”. Widać też było, jakie myśliwce ją eskortują. Po skończonej walce ustawiły się w formację oskrzydlają- cą. Większość nosiła szaro-białe barwy sił wspomagających „Snu Re- belii”, ale jedna z eskadr, mieszana, składająca się z myśliwców A i E, pomalowana była na jaskrawożółto z groźnymi czarnymi zygzakami. – A co to za sithowe nasienie? – zdziwiła się Jaina. 23

 

To tylko tagi:
pdf online
free download
pdf do pobrania
ebook za darmo
pobierz za darmo

 

DOSTĘP 24/H

POBIERAJ EBOOKI O DOWOLNEJ PORZE
 

ZA DARMO

BEZ PŁATNOŚCI/ANKIET
 

UPLOAD

Dodaj własny dokument i pozwól pobierać go innym