Otchlan 2 Wieza - Szmidt Robert J_ PDF

CZYTAJ ONLINE
Ebook download
Otchlan 2 Wieza - Szmidt Robert J_

Otchlan 2 Wieza - Szmidt Robert J_ pdf czytaj online lub pobierz na swoje urządzenie. Dokument został dodany przez użytkownika.
Otchlan 2 Wieza - Szmidt Robert J_



Jeśli jesteś autorem/wydawcą i uważasz, że ktoś wgrał ten dokument bez pozwolenia oraz łamie on prawa autorskie, napisz na adres [email protected] i powiadom nas o tym, a my usuniemy zakazany plik w 24h.

 

Otchlan 2 Wieza - Szmidt Robert J_

 

Pobierz PDF


 

Otchlan 2 Wieza - Szmidt Robert J_ Ebook transkrypt - 20 pierwszych stron materiału:

 

Strona 1 Strona 2 Strona 3 Strona 4 Copy right © Dmitry Glukhovsky, 2016 Copy right © Robert J. Szmidt, 2016 All rights reserved. The moral law of the authors has been asserted Pomy sł serii Uniwersum Metro 2033 © Dmitry Glukhovsky, 2009 Projekt okładki Ilja Jackiewicz Projekt logoty pu serii Jacek Doroszenko, www.doroszenko.com Redakcja Urszula Gardner Redakcja i korekta Pracownia12A Plan postapokalipty cznego Wrocławia Design Partners, www.designpartners.pl Konwersja Tomasz Brzozowski Copy right © for this edition Insignis Media, Kraków 2016 Wszelkie prawa zastrzeżone. ISBN 978-83-65315-58-8 Insignis Media ul. Szlak 77/228–229, 31-153 Kraków telefon / fax +48 (12) 636 01 90 [email protected], www.insignis.pl facebook.com/Wy dawnictwo.Insignis twitter.com/insignis_media (@insignis_media) instagram.com/insignis_media (@insignis_media) Snapchat: insignis_media Strona 5 Świat jest padołem nieszczęść i płaczu. ARTHUR Schopenhauer (1788–1860) Strona 6 Prolog Ruszy li z Kozanowskiej ciasny m przejściem pomiędzy dwoma wy palony mi jedenastopiętrowy mi blokami. By ło ich pięcioro, jak zawsze. Na czoło wy sforowała się od razu dziewczy na, wy soka, ciemnowłosa, o bardzo pociągłej twarzy, wy datny ch kościach policzkowy ch i wąskich, niemal skośny ch oczach. Dragon nie znał jej imienia, dołączy ła do pozostały ch tuż przed wy jściem na powierzchnię i od tamtej pory nie wy powiedziała nawet słowa. Tuż za nią biegł Pry szcz. Nabity, jak każdy kark, ogolony na ły so, z płaską ospowatą gębą buldoga. By ł niższy o pół głowy od prowadzącej małolaty. W środku stawki trzy mało się dwóch kolejny ch chłopaków, znacznie drobniejszy ch od wy przedzającego ich Dresa, ale także nieźle wy ży łowany ch. Dużo ćwiczy li, co dawało się zobaczy ć choćby po doskonałej koordy nacji ruchów. Dragon – najwy ższy z całej piątki, prawie dwumetrowy brodaty blondy n o posturze atlety – biegł ostatni. By ł starszy od reszty o niemal dziesięć lat i lekko licząc, kilkanaście kilogramów cięższy od dziobatego osiłka. Skóra na jego szy i i jedny m policzku miała dziwną, szarawą barwę, wy glądała jak wy schnięta, łuszczy ła się też płatami. Zdarzało się, że ludzie z inny ch dzielnic uciekali na ten widok, zwłaszcza ci, którzy pamiętali szarą zarazę, ale tutaj, na Kozanowie, wszy scy wiedzieli, czy m są spowodowane te zmiany. Ktoś tak wielki i ciężki nie miał szans z młody mi biegaczami, jednakże Dragon nie przejmował się zby tnio ty m, że szy bko zostawili go w ty le. On jeden z całej piątki znał bowiem tę trasę, i to nie ty lko dlatego, że pokonał ją już wielokrotnie, czego pozostali na pewno nie mogli o sobie powiedzieć. Obejrzenie jej wcześniej z bezpiecznego dy stansu nie mogło się równać z osobisty m, do tego wielokrotny m pokony waniem przeszkód. Nie, nie. To by ło jego tery torium. Jego dzielnica. Tutaj się urodził i tutaj umarł po raz pierwszy, razem ze stary m światem. Miał zaledwie sześć lat, gdy zawy ły sy reny. Wciąż jednak pamiętał potworny chaos, mrok, smród i przy tulającą go ze wszy stkich sił matkę. Drżąc razem z nią w cuchnący m odchodami kanale, usły szał narastający głuchy pomruk, a potem… Potem ziemia zadrżała w posadach. Zatrzęsła się tak gwałtownie, jakby ona także konała w konwulsjach. Albo jakby chciała wy pluć gnieżdżący ch się pod jej skórą ludzi. Kozanów znajdował się prawie pięć kilometrów od punktu zero, skutki Ataku nie by ły więc Strona 7 tutaj aż tak bardzo odczuwalne jak w centrum miasta, lecz stare, budowane jeszcze za socjalizmu bloki z wielkiej pły ty okazały się mniej wy trzy małe niż niemal stuletnie poniemieckie kamienice. To, czego nie zdołała dokonać słabnąca fala uderzeniowa, a po niej termiczna, stało się za sprawą drgań zry tej atomem ziemi. Żelbetowe giganty poskładały się w wielu miejscach jak domki z kart, a gaz z rozszczelniony ch instalacji dokończy ł dzieła zniszczenia. Pół osiedla legło w gruzach, choć ukry ty za zakolami murów obronny ch blokowiska pięciokondy gnacy jny budy nek – ten sam, który musieli dzisiaj obiec – przetrwał wy buch stukilotonowej głowicy w niemal nienaruszony m stanie. Dwieście pięćdziesiąt metrów. Naprawdę niewiele, choć na tej ćwiartce kilometra zginęło więcej ludzi niż podczas niejednej wojny między Pasami i Dresami. Już za moment Smukła – tak Dragon nazwał w my ślach biegnącą kilka kroków przed nim dziewczy nę – zobaczy bielejące kości ty ch, który m nie udało się dotrzeć do schronienia. Lekkie odbicie w lewo, gdzie runęły dwie klatki jedenastopiętrowca. Czterdziestka i czterdziestka dwójka, a może trzy dziestka ósemka? Po dwudziestu latach takie szczegóły umy kały pamięci. Wielkie betonowe pły ty pokruszy ły się, tworząc wy sokie na kilka metrów osy pisko. To by ła pierwsza przeszkoda. Tempo biegu spadło bły skawicznie. Dziewczy na zawahała się, przy stanęła ty lko na moment, ale to wy starczy ło, by Pry szcz odtrącił ją barkiem, posy łając na gruz. Dragon zignorował jej wrzaski i jego chrapliwy śmiech. Odbił lekko na prawo, gdzie pry zma gruzu by ło bardziej stroma, ale zarazem stabilniejsza. Duże kawałki pły t nie chwiały się pod stopami i nie osy py wały jak drobnica, mógł więc wspinać się na nie szy bciej, tak szy bko, jak poruszał rękami i nogami. Jeden z chudy ch chłopaków, ten z wielkim nosem i zmierzwiony mi czarny mi włosami, nie by ł wcale taki głupi, na jakiego wy glądał. Ominął wy zy wającą się wciąż parę i ścigającego ją rudzielca, po czy m bez zastanowienia ruszy ł śladem Dragona. Dobrze to sobie wy kombinował. Jako mniejszy, lżejszy i zwinniejszy, bez trudu wy przedził wielkoluda, który w dodatku zwolnił tuż przed szczy tem. Baran. Zamiast sprawdzić, co się kry je za betonową granią, posłał kpiące spojrzenie zdy szanemu ry walowi. Nawet się nie zorientował, kiedy przeszy ły go długie na pół metra zębate szpony pilaka. Kłącze smukłego drapieżcy, bardziej rośliny niż zwierzęcia, wy strzeliło z mrocznej szpary pomiędzy stojący mi niemal pionowo pły tami betonu. Zaskoczony Dragon minął wrzeszczącego przeraźliwie chłopaka, zanim ten został rozerwany na strzępy. Skowy t konającego ucichł równie nagle, jak się rozległ. Nie by ło czasu na rozpamięty wanie. Dragon podniósł kawał gruzu i cisnął nim w dół osy piska, zanim pozostała trójka dotarła do szczy tu przeszkody. Ruszy ł w ślad za lawiną, zbiegając sobie znany m szlakiem, by jak najszy bciej oddalić się od pożerającego ofiarę monstrum. Tego stworzenia lepiej nie mieć tuż za plecami, nawet jeśli upolowało już tak soczy sty kąsek. Kawał gruzu odbił się po raz kolejny od rumowiska, ale zanim zdąży ł ponownie opaść, został zdmuchnięty przez siatkowatą mackę sarlaka. Giganty czna roślina zadrżała, unosząc zdoby cz w kierunku niewidocznej z tego miejsca paszczy. Ludzie patrzy li jednak w inną stronę. W dwóch Strona 8 miejscach kamy ki poruszy ły się, a nad rumowiskiem zawirowały obłoczki py łu. Niepohamowany ruch my śliwego zdradził położenie reszty pułapek. Przeskakując nad nimi, Dragon pomy ślał o zasadzce, w którą o mały włos sam by wpadł. Niewy kluczone, że wielkonosy szczeniak, którego imię przed kwadransem usły szał i naty chmiast zapomniał, ocalił mu właśnie ży cie, ale… Zaklął pod nosem na my śl o pilaku, który pojawił się dzisiaj w tak niety powy m miejscu. Nigdy jeszcze żaden drapieżca nie zaatakował tak wcześnie. W dodatku znajdował się tuż przed sarlakiem. Mógł odwrócić uwagę biegnący ch, zdezorientować ich na okamgnienie… Uważaj, człowieku, napomniał się w my ślach. Skup się. Tym razem będzie inaczej! Moment rozprzężenia wy starczy ł, by pozostała trójka go dogoniła. Na długiej prostej – do kolejnego dużego osy piska mieli całe pięćdziesiąt metrów – lżejsi i młodsi od niego ludzie musieli by ć szy bsi, mimo że to on dy sponował najdłuższy mi nogami w ty m towarzy stwie. Z ty m się jednak liczy ł, nie poczuł więc zawodu, gdy w połowie dy stansu wy przedził go zdy szany kark. Teraz, siny na gębie i zaśliniony, jeszcze bardziej przy pominał buldoga. Pry mity wne małe oczka zalśniły złowieszczo pod masy wny mi brwiami, kiedy zerknął przez ramię, taksując uważny m spojrzeniem Dragona. Doskonale wiedział, z kim tańczy, a akcja z dziewczy ną pokazała, że jest gotów posunąć się dalej niż reszta. Druga przeszkoda by ła bardziej pochy ła i o wiele groźniejsza. W ty m miejscu przed Atakiem znajdowało się przejście między blokami, podobne do tego, z którego wy ruszy li. Wy buch gazu, który zniszczy ł ostatnią klatkę wieżowca, zasy pał je całkowicie, uszkadzając przy okazji ścianę sąsiedniego bloku. Spiętrzone zwały gruzu sięgały wy sokości trzeciej kondy gnacji niższego budy nku, który także zawalił się pod naciskiem mas żelbetu. Biegacze zwolnili, musieli wy brać jedną z dwu dostępny ch tras. Jedna prowadziła w górę, druga – szparą pomiędzy dwiema giganty czny mi, lekko ty lko nadkruszony mi pły tami – w głąb przy sy panego, niegdy ś parterowego pawilonu handlowego, który chy ba cudem oparł się lawinie gruzu. Nawet Dragon się zawahał. Wkroczenie w mrok groziło wpadnięciem na cieniaka. Po zdarzeniu na pierwszej przeszkodzie by ł niemal pewien, że z pozoru łatwiejsza trasa stanie się dzisiaj czy imś grobem. Wolał więc zary zy kować bardziej czasochłonną wspinaczkę, choć tamci pójdą pewnie na ży wioł i w trójkę zary zy kują przeprawę przez mrok, licząc, że bestia pochwy ci ty lko jedną ofiarę – zresztą gdy by się okazało, że jest tam i drugi cieniak, ostatni ze śmiałków wy dostałby się z matni, uzy skując ogromną przewagę. Dragon nie czekał, aż pozostali dokonają wy boru. Wskoczy ł na chy botliwą pły tę, przebiegł po niej do miejsca, gdzie z rumowiska wy stawały pręty zbrojenia. Doty chczas wspiął się tą drogą kilka razy, omijając zawsze szczeliny i zagłębienia, w który ch mogły się czaić inne bestie. Kark warknął coś, wy szarpnął noże zza paska i zanurkował między pły ty. Dziewczy na zaklęła i zrobiła to samo. Rudy zatrzy mał się. Wodził wzrokiem od wspinającego się mężczy zny do wejścia do pawilonu i z powrotem. Ruszy ł dopiero wtedy, gdy spod gruzów dobiegł krzy k. Wy soki, przenikliwy, babski. Dragon, przeskakując na kolejną pły tę zwałowiska, uśmiechnął się pod nosem. Dróg przez ciemność by ło kilka; wy glądało na to, że Dres miał więcej szczęścia przy wy borze. Strona 9 Rzucił okiem w dół. Rudy znikał właśnie między pły tami. Zwlekając, paradoksalnie zwiększy ł swoje szanse na przeży cie. Gdy z dołu dobiegł kolejny wrzask, wspinaczowi zostały do szczy tu rumowiska jeszcze trzy, najwy żej cztery metry. Nie by ł w stanie stwierdzić, kto ty m razem nadział się na niewidzialnego zabójcę. By ło mu to jednak obojętne. Po raz pierwszy od bardzo dawna zaczął się bać. Pod gruzami na pewno nie by ło aż trzech bestii, lada moment więc zostanie z ty łu. I to jeszcze przed ostatnim zakrętem, za który m będzie musiał pokonać ponad siedemdziesiąt metrów odkry tego terenu. A na prostej każdy z ty ch szczy li okaże się szy bszy od niego. Wspiął się na szczy t sterty gruzu najkrótszą drogą, nie przejmując się potencjalny mi pułapkami. Teraz wszy stko straciło znaczenie. W dół także zamierzał zejść najłatwiejszą trasą. Przecinająca rumowisko sieć glizdawca wy dawała się z tej odległości gęsta jak tkanina, ale Dragon liczy ł na to, że impet, z jakim na nią wpadnie, pozwoli mu się przebić. Nabierając pędu, mierzy ł w najbardziej prześwitujące miejsce. Wielki robal wy pełzał właśnie z kokonu. Skurwiel wy czuwał najlżejsze wibracje, a wielki mężczy zna zdąży ł już poruszy ć całą lawinę skruszonego betonu. Dragon sięgnął po ulubioną broń. Przecięte na pół ostrze piły tarczowej z dorobiony m uchwy tem ekspandera leżało idealnie w dłoniach. Ale czy ostra stal zdoła przeciąć taką masę klejący ch włókien, gdy by sam impet nie wy starczy ł, by przedrzeć się przez sieć? Skoczy ł, podciągając nogi i biorąc równocześnie szeroki zamach. Wpadł w plątaninę pokry ty ch lepką substancją nici, zadając dwa szy bkie cięcia. Pierwsze ostrze zniknęło z jego ręki w połowie ruchu, jakby wy rwano je z ogromną siłą, drugie zdołał jakimś cudem utrzy mać. Poczuł jednak, że coś wy hamowuje jego pęd. Naprężone elasty czne włókna wpiły mu się boleśnie w golenie, twarz i barki. Wziął więc drugi zamach, od dołu ku górze, i tak stracił ostatnie ostrze. Ale zanim zdąży ł pomy śleć, że to najmniejszy z jego problemów, coś trzasnęło. Zawy ł, gdy poczuł piekący ból i gorąco na policzku i brodzie. Zdezorientowany uderzy ł kolanami w coś twardego i… zaczął się toczy ć. Dałem radę, ucieszy ł się, zapominając o bólu. Ledwie dotarł do podnóża rumowiska, zerwał się na równe nogi. Glizdawiec chwiał się na poły uniesiony. Otaczające jego jamę trawiącą czułki poruszały się frenety cznie, badając rozerwaną sieć. Musiał by ć nie mniej zdumiony niż człowiek, który cudem wy mknął się z pułapki. Dragon odwrócił głowę – kilka metrów na prawo od niego w głębi mrocznej szczeliny coś głośno szeleściło. Ktokolwiek przeży ł wy prawę przez pawilon, właśnie docierał do wy jścia. Narożnik znajdował się pięć metrów dalej, za nim zaczy nała się ostatnia prosta, na której końcu Dragon zobaczy ł pięć wy bity ch w ścianie otworów i wiszące nad nimi kraty. To by ł cel, do którego zmierzał. Musiał dotrzeć tam pierwszy. Zdawał sobie sprawę, że nie będzie to łatwe. I nie chodziło wcale o ból w mocno poraniony ch podczas upadku nogach. Na razie miał sporą przewagę nad… dziewczy ną? Zerkając przez ramię, dostrzegł pomiędzy żelbetowy mi pły tami szopę przy prószony ch py łem, długich i czarniejszy ch od mroku włosów. To kark piszczał w ostatnich chwilach jak dziewczynka, zaśmiał się pod nosem, przy śpieszając. Strona 10 Przed sobą miał ty lko – albo aż – sześćdziesiąt metrów podwórza i… Rozejrzał się uważnie na wszy stkie strony, szukając ostatniej pułapki. Tam. Na osy pisku daleko po prawej, za stopioną zjeżdżalnią, wy patrzy ł jakiś ruch. Trzy kuliste, pokry te bły szczącą łuską kształty staczały się po gruzach bloku oddzielającego to miejsce od ulicy Pałuckiej. Sunęły w dół gruzowiska podobnie jak on przed chwilą. Podobnie, lecz na pewno kilkakrotnie szy bciej. Obejrzał się za siebie. Smukła biegła za nim, słaniając się na nogach, a ze szczeliny prowadzącej do pawilonu wy nurzał się… zakrwawiony jak patroszony szarik Pry szcz. Dragon nie miał czasu na zastanawianie się, jakim cudem kark przeży ł spotkanie z cieniakiem. Teraz jego – ich wszy stkich – problemem będą te trzy kulczaki. Ścierwa wy czuły krew, na pewno więc nie odpuszczą, dopóki nie zatopią w zdoby czy jadowitego dzioba i kłów. Pięćdziesiąt metrów do celu, a w płucach zaczyna brakować tchu. Brodaty wielkolud zwolnił, wiedział, że teraz, kiedy stracił broń, musi polegać raczej na spry cie niż szy bkości. Początkowo zaczął zbaczać w lewo, aby goniąca go dziewczy na, która także dostrzegła nowe zagrożenie, i depczący jej po piętach Dres, znaleźli się pomiędzy nim a drapieżcami. Wy konując ten manewr, zauważy ł kątem oka ruch przy jednej z klatek schodowy ch w głębi placy ku. Zdębiał i zmy lił krok, gdy na podwórze wy padły dwa młode szariki. Trafił między młot i kowadło, a jedy na broń, jaką dy sponował, została w pułapce glizdawca. Wiele razy przemierzał to miejsce, wiedział więc, że nie ma co kombinować. Jeśli chce przeży ć, musi porzucić fortele i gnać ile sił w nogach. Czterdzieści metrów. Pięć, może sześć sekund, ty le będzie potrzebował na dotarcie do najbliższej kraty. Jego ry wale, który m nierozważnie pozwolił się dogonić, już nabierali tempa. Szariki gnały prosto na niego, na szczęście by ły jeszcze zby t głupie, by rozumieć, że lepiej odciąć drogę ofierze. Kulczakami na razie się nie przejmował. Miały dwa bliższe cele, przy odrobinie szczęścia pozagry zają się wzajemnie, walcząc o Smukłą albo Pry szcza. Adrenalina zrobiła swoje. Wy rwał do przodu, przebierając nogami tak szy bko, że jego mózg nie by ł w stanie za nimi nadąży ć. To nie mogło skończy ć się dobrze, ale nie miał innego wy jścia. Wóz albo przewóz, o to przecież chodziło w ty m wszy stkim. Nie obrócił się, gdy który ś z kulczaków dopadł dziewczy ny. Jej skowy t by ł tak przejmujący, że skóra momentalnie ścierpła mu na karku. Dwadzieścia metrów. Szariki w końcu zrozumiały, że lepiej biec po prostej niż po łuku. Piętnaście. Pry szcz zakwiczał. Krótko, pewnie załatwiły go jadem. Dziesięć. Ciemność za kratą rosła w oczach. Na cztery kroki przed zbawieniem Dragonowi powinęła się noga. Padając na spękany asfalt, insty nktownie skulił ramiona. Zanim dotknął ziemi barkiem, spostrzegł nad sobą przemy kający szy bko cień. Pierwszy szarik złapał kłami powietrze, tam gdzie powinna znajdować się w ty m momencie głowa człowieka. Po przewrocie Dragon nie próbował wstać, po prostu toczy ł się dalej. Druga bestia skoczy ła i… zaskowy czała z bólu, gdy opadająca ciężka krata przy szpiliła ją do betonu. Dragon leżał metr od szarika, dy sząc ciężko, niezdolny do najlżejszego ruchu. Za kratą kręcił Strona 11 się drugi zmutowany pies, nieco dalej dwa kulczaki walczy ły nad zwłokami Pry szcza, rozszarpując je przy okazji na strzępy. Trzeci pożerał ży wcem konającą dziewczy nę. Nie sparaliżował jej nawet jadem, wciąż próbowała odepchnąć go zakrwawiony mi rękami. Gdzieś z góry sły chać by ło śmiechy, złorzeczenia i wiwaty. Wy ścig został zakończony, ktoś wy grał, ktoś przegrał, ale wszy scy mieli dobrą zabawę. – Dałeś czadu, człowieku – zza jego pleców dobiegł znajomy głos. – Nie pamiętam tak ekscy tującej gonitwy, a robię w tej branży już od pięciu lat. Coś czuję, że obaj zarobiliśmy dziś krocie. *** – Twoja działka. – Na stole obok barłogu Dragona wy lądowały cztery skrzy nki pełne flaszek samogonu, szy nek z szarika, szczurzy ch tuszek, pożółkły ch gazet i woreczków zielska, które zastąpiło ty toń. By ło tam także sporo innego badziewia, którego nie chciało mu się teraz przeglądać. – Co to niby by ło? – warknął brodacz, omiótłszy spojrzeniem zdoby te dobra. By ło ich trzy razy więcej niż zwy kle. – O czy m mówisz? – zapy tał oty ły mężczy zna około trzy dziestki, opadając ciężko na fotel. Z twarzy przy pominał Pry szcza, taki sam tępy ry j ozdobiony bulwą nosa, neandertalskim czołem i świńskimi oczkami. Gdy by Dragon nie znał Bosego tak dobrze, mógłby pomy śleć, że ma przed sobą ojca dopiero co pożartego karka. – Pilak na podejściu do pierwszej przeszkody – wy charczał, krzy wiąc się mocno, gdy pokry ta liszajami owrzodzeń dziwka zaczęła zszy wać najdłuższe rozcięcie na jego lewej nodze. Grubas, niekwestionowany król hazardu i właściciel tego osiedla, pochy lił się w jego kierunku. – Każda zabawa może w końcu się przejeść – rzucił, nie tracąc humoru. – Ile zgarnąłeś za ostatni wy ścig? Ćwiartkę tego co normalnie? – Mniej więcej – odburknął Dragon, układając się wy godniej. – I zjebałeś mnie jak szczerbatą kurwę, że to dla ciebie za mało, pamiętasz? – przy pomniał mu Bosy. Ludzie tak go ochrzcili, bo pochodził z miejscowej biedoty. Jego stary ch nie by ło stać nawet na jedną parę porządny ch butów dla sy na. Ale odkuł się skurwiel, tego nie można mu by ło odmówić, w pięć lat stworzy ł autenty czne imperium. Teraz miał na nogach prawdziwe kowbojki. Nie jakieś podrabiane gówno, ty lko buty nie do zdarcia z najgrubszej skóry. – Pamiętam. Grubas odchy lił się na oparcie fotela. – Ja też zauważy łem, że nasze przedstawienie znudziło ludzi, dlatego postanowiłem, że od tej pory będziemy szli na całość. No i mamy kumulację. – My ? – zdziwił się Dragon. Strona 12 – My. Ja i moi ludzie – odparł Bosy. – Nie ty, bracie. Jesteś najlepszy m biegaczem, jakiego w ży ciu widziałem, ale… – Zawahał się. – Ale co? – Znamy się od tak dawna, że nie będę ci ściemniał. To jest biznes. A ty stałeś się za bardzo przewidy walny – dokończy ł grubas. – Wy gry wasz każdy wy ścig, do którego stajesz, więc stali by walcy obstawiają cię jak pewniaka, a o nowe twarze w tej branży coraz trudniej, zwłaszcza teraz, gdy Dresowie mają taką kosę z Pasami. – I dlatego postanowiłeś się mnie pozby ć? Dragon nie ruszy ł się z miejsca, wy starczy ł ton jego głosu, by Bosy wy sunął przed siebie obie ręce w znaczący m geście. – Co ty mówisz, przy jacielu! – żachnął się. – Ja ty lko podniosłem stawkę. Sprawiłem, że rozgry wka znów stała się nieprzewidy walna. – Na jedno wy chodzi. – Dragon sięgnął do najbliższej skrzy nki po flaszkę wy pełnioną mętną cieczą. – Zostaw to gówno – poprosił grubas, kiwając na drugą z obecny ch w piwnicy kobiet. – Dzisiaj napijemy się prawdziwego przedwojennego szajsu. Dziwka zniknęła za drzwiami bezszelestnie jak cień. – Ty stawiasz? – zdumiał się jedy ny ocalały zawodnik. – Nie chcę, żeby ś ży wił do mnie urazę – wy jaśnił Bosy. – Gdy by m poinformował cię o ty ch nowinkach, klienci zauważy liby zmianę w twoim zachowaniu i mogliby pomy śleć, że ustawiamy gonitwy. Wy szedłby m w ich oczach na oszusta. Co ja mówię, obaj wy szliby śmy na krętaczy, a tego by ś chy ba nie chciał… Dragon nie skomentował jego słów. Bosy mógł mieć rację, choć z drugiej strony ktoś taki jak on miał głęboko w dupie, co zwy kli ludzie o nim mówią. Nikt inny w ty m mieście, a przy najmniej na zachód od strefy zakazanej, nie urządzał podobny ch zawodów. Pracowali dla niego najwięksi twardziele i najbardziej łebscy cwaniacy. Jak inaczej zdołałby zapanować nad najgroźniejszy mi mutantami? Jak inaczej stworzy łby to widowisko, na które ściągali ludzie z całej dzielnicy, a czasami nawet z samego Miasta? Kozanów, jak większość przedmieść Wrocławia, nie ucierpiał tak bardzo jak centrum. Skażenie by ło tu nieco mniejsze nawet w pierwszy ch latach po wojnie, po Ataku więc okolica wy glądała normalniej niż tereny przy pograniczu albo nad enklawami Miasta. Ta laba skończy ła się jednak bezpowrotnie, gdy najpierw z Odry, a potem ze strefy zakazanej zaczęło wy pełzać coraz więcej plugastwa. Kilka lat wy starczy ło, by względnie bezpieczna okolica zamieniła się w piekło, a jej mieszkańcy zostali zmuszeni do porzucenia marzeń o ponowny m zapanowaniu nad powierzchnią. Zaskrzy piały zawiasy. Zamiast dziwki wy słanej po wódkę w półmroku rozjaśniany m kilkoma świecami i dwiema lampami łojowy mi pojawił się mężczy zna, na którego widok Bosy wstał z fotela. Dragon także odepchnął bezceremonialnie kobietę obmy wającą mu kolejną ranę. – Znikaj. – Jedno machnięcie dłoni grubasa wy wiało ją z piwnicy. Strona 13 – Ty też – rzucił przy by ły, nie patrząc nawet w kierunku lokalnego bossa. – Coś po…? – zaczął py tać Bosy. – Won! – warknął obcy, wy glądający przy właścicielu tego przy by tku jak słomka. Płomy ki świec zamigotały, gdy drzwi piwnicy zamknęły się z trzaskiem. Zostali sami. Dragon nadal leżał na barłogu. On w odróżnieniu od grubasa nie bał się tego człowieka. Pracował dla niego, to prawda, lecz nie miał w zwy czaju płaszczy ć się przed by le zbirem. A ten facet mimo roztaczanej aury niesamowitości by ł ty lko czy imś popy chadłem. – Gratulacje – rzucił przy by sz, siadając w fotelu Bosego. Miał na sobie wy prasowane na kant spodnie, które wy glądały na prawie nowe, wciąż niemal białą koszulę i lekko ty lko wy tarty skórzany płaszcz. Przed wojną mógłby by ć klientem pierwszego z brzegu lumpeksu, dzisiaj zadawał szy ku na dzielnicy. Nikt nie wiedział, kim jest ani jakim cudem posiada wciąż amunicję do noszonego ostentacy jnie glocka. Pierwszy cwaniak, który chciał sprawdzić, czy to nie ściema, zatruł się śmiertelnie ołowiem. Następny ch chętny ch nie by ło. Przy by sz pojawiał się na Kozanowie od dwóch lat, załatwiał, co trzeba, a potem znikał w kanałach jak duch aż do kolejnej, zazwy czaj niespodziewanej wizy ty. Gdy ktoś py tał, jak się do niego zwracać, odpowiadał krótko: „To nieistotne”, dlatego Dragon tak właśnie postanowił go nazy wać: Nieistotny. – Dzięki – odburknął. – Przy szedłeś tu ty lko po to, żeby mi pogratulować zwy cięstwa? – Ależ skąd – odparł przy by sz, uśmiechając się półgębkiem jak to on. – Robotę mam, ale… – zawiesił na moment głos, przy glądając się wciąż krwawiący m rozcięciom – …pozwól najpierw, że o coś zapy tam. – Nie mam ochoty na pieprzenie o by le czy m. Ty m razem na okrągłej, lekko ty lko zarośniętej twarzy Nieistotnego pojawił się gry mas z grubsza ty lko przy pominający uśmiech. – Jeśli masz się za by le co, przy jacielu… – zaczął, ale nie dane mu by ło skończy ć. – Tutaj nawet najtańsza dziwka Bosego nigdy nie uzna cię za przy jaciela, więc daruj sobie te gadki. – Skoro tak mówisz. I tak wolę, żeby się mnie bali, niż lubili. – Oni boją się wszy stkiego. – Nie o nich chciałem rozmawiać. Dziwi mnie, dlaczego babrasz się w ty m gównie. Za to, co od nas dostajesz, mógłby ś ży ć całe lata, i to na niezły m poziomie. Obstawiać wy ścigi, zamiast brać w nich udział. Ta tłusta świnia wy stawiła cię dzisiaj, wiesz o ty m. Gdy by nie odrobina szczęścia, by łby ś karmą dla jego mutków. – A co ciebie to obchodzi? – W sumie wisi mi, czy zdechniesz na torze, czy prędzej zeżre cię nasz towar – przy znał Nieistotny, wy ciągając z kieszeni małą, niegdy ś czerwoną foliówkę z ledwie czy telny m logo Media Marktu. Wy pełnione kry ształkami i obwiązane sznurkiem opakowanie wy lądowało na barłogu pomiędzy nogami Dragona. – To zaliczka. Drugie ty le dostaniesz po robocie. Strona 14 Brodaty sięgnął po pakiecik, zważy ł go w dłoni, potem wrzucił do najbliższej skrzy nki. – Kto ty m razem? Nieistotny sięgnął do drugiej kieszeni płaszcza, z której wy jął kopertę. Żółtą, wy miętoloną i brudną. Jego szefowie, podobnie jak on sam, próbowali chy ba zrobić wrażenie. Pozowali na kogoś, kim na pewno nie by li. Koperta wy lądowała tam, gdzie wcześniej paczka. Dragon otworzy ł ją. W środku znalazł… zdjęcie. Nie jakieś wy blakłe czy pożółkłe przedwojenne gówno, ale porządną fotografię przedstawiającą twarz starszego mężczy zny z dziwny m tatuażem wokół oka. Przeniósł wolno wzrok na siedzącego naprzeciw posłańca. – To jakiś żart? – zapy tał. – Nie. To prezent. Od przy jaciół. Z tego, co mi wiadomo, masz okazję zaszlachtować ostatniego z Czarny ch Skorpionów. – Sprawiało mu frajdę patrzenie na niepewną minę największego zabijaki, z jakim kontaktował się na powierzchni. Pozostali jego podopieczni nie dorastali do pięt brodaczowi. Dlatego szefostwo wy brało do tej roboty właśnie jego. Tej roboty nie wolno by ło spieprzy ć, a on jeszcze nigdy nie zawiódł. – Jeśli to prawda, odpalę go za darmo – zadeklarował Dragon. – Możesz zabrać te prochy – dodał, sięgając po foliówkę, w której znajdowało się ty le narkoty ków, że nawet Bosy miałby problemy z kupieniem ich w całości. Trącona przy okazji koperta upadła na podłogę. – Upiecz dwie pieczenie przy jedny m ogniu – zaśmiał się Nieistotny, ignorując hojną propozy cję, jakby jego przełożeni nie dbali o dobra materialne. – Tutaj masz wszy stkie potrzebne informacje. – Zerwał się z fotela, podszedł do barłogu i podniósł kopertę z posadzki. Wy ciągnął rękę do leżącego brodacza. Ten nie raczy ł nawet spojrzeć na niego. – Zapamiętaj i spal – rzucił Nieistotny. – Zostaw i spierdalaj – odwarknął Dragon, wpatrując się uważnie w zdjęcie. Strona 15 1 | Otchłań Miesiąc wcześniej Remer raz jeszcze spojrzał w lustro. Lustro! Nie jakiś miniaturowy ułomek większej całości, nie wy polerowany na bły sk kawał metalu, ty lko prawdziwą taflę szkła pokry tego od spodniej strony aluminium. Stał przed ty m zwierciadłem jak wmurowany, nie mogąc oderwać oczu. Od lat nie widział dobrze swojej twarzy, a od chwili, gdy został Nauczy cielem, nie miał na sobie tak porządny ch czy sty ch łachów. Jakby tego by ło mało, pozwolono mu brać pry sznice – bardzo długie i naprawdę gorące. Nic dziwnego, że czuł się teraz jak młody bóg. – Długo jeszcze, poruczniku? – usły szał dobiegający zza drzwi łazienki zniecierpliwiony głos Bondarczuk. – Sekundkę. Już wy chodzę – odpowiedział niezby t składnie, strącony nagle na ziemię. Po raz ostatni obrzucił się kry ty czny m wzrokiem. Odpiął jeden z guzików, potem poprawił kołnierzy k flanelowej koszuli. Przeby wając w kanałach, nie zastanawiał się, jak widzą go ludzie – czy to z enklawy Innego, czy obcy. Tak samo nie dbał o to, że oni chodzą brudni i obdarci. Z czasem stało mu się to obojętne, jak zresztą wszy stkim ocalony m. Enklawa Innego… Dla niego taką właśnie nazwę nosiła i będzie nosić. Ruszając w kierunku drzwi, przy pomniał sobie wy darzenia ze Ślepego Toru. Ciekawe, kto przejął schedę po zabitym albinosie, zastanowił się. Pewnie sędzia, w końcu wydawał się naturalnym kandydatem. Bondarczuk także przy jrzała mu się kry ty cznie, jakby opuścił przed momentem przy mierzalnię w ekskluzy wny m butiku. Z marsa na jej czole wy wnioskował, że nie wy gląda najlepiej. W odniesieniu do tutejszy ch standardów, rzecz jasna. Nie przeszkadzało mu to jednak. Buszując po przepastny m magazy nie, wy brał rzeczy, w który ch czuł się komfortowo jak chy ba nigdy dotąd. Reszta nie miała więc żadnego znaczenia – przy najmniej dla niego. Katarzy na opuściła jego kwaterę bez słowa komentarza, za co by ł jej wdzięczny. – Zanim dotrzemy do centrum dowodzenia, pokażę panu, dlaczego to miejsce nazwano Otchłanią – rzuciła, gdy ruszy li wąskim kory tarzem w kierunku grodzi oddzielającej główny tunel od bunkra mieszczącego skromne identy czne sy pialnie. Strona 16 To musiała by ć najstarsza, jeszcze poniemiecka część kompleksu. Na poznaczony m szalunkami betonie wciąż dało się odczy tać pisane goty kiem hasła. – My ślałem, że to oczy wiste – odpowiedział zaskoczony tą nagłą propozy cją. – Zdziwi się pan. Usły szał jej śmiech. Chichotała jak mała dziewczy nka. Główna arteria podziemnego miasta miała imponujące rozmiary. Nawet najszersze burzowce nie mogły się z nią równać. Tutaj także, jak w przy padku boczny ch odnóg, ściany by ły proste, betonowe, poznaczone śladami po szalunkach. Prakty czni do bólu Niemcy nie zamierzali mnoży ć kosztów ty nkowaniem ty sięcy metrów kwadratowy ch powierzchni. Nowi włodarze Otchłani również nie widzieli sensu w wy dawaniu na to pieniędzy. Dzięki ich decy zji, a raczej jej braku, zbudowany przez nazistów kompleks zachował history czny klimat… Można by nawet powiedzieć, że zy skał duszę. Środkiem szerokiego na osiem metrów tunelu biegły dwa tory ułożone na dębowy ch podkładach, węższe jednak, i to znacznie, od znany ch z powierzchni tramwajowy ch i kolejowy ch. Znajdujące się na nich trzecie szy ny sugerowały czy telnie, jaki napęd mają jeżdżące tą trasą składy. W górze, pod tonący m w półmroku prosty m sklepieniem, w regularny ch odstępach wisiały wielkie cy lindry czne klosze tłoczone z aluminium. Przed dziewięćdziesięciu laty kry ły się pod nimi mocne lampy sodowe. Ten ty p oświetlenia by ł jednak bardzo energochłonny, nic więc dziwnego, że ludzie Bondarczuk porzucili go na rzecz nowocześniejszy ch rozwiązań. Ledy dawały mniej naturalne, białe światło, by ły też bez porównania słabsze, ale pozwalały na zaoszczędzenie giganty czny ch ilości prądu, co zwłaszcza ostatnimi czasy miało wielką wagę. Oczy wiście nie należało też zapominać o ich legendarnej trwałości. Paweł szedł, słuchając obszerny ch wy jaśnień do chwili, gdy Katarzy na stanęła przed wy lotem bocznego kory tarza, którego surowe ściany wy glądały tak, jakby zostały wy kute w lity m betonie. Wewnątrz by ło o wiele ciemniej i ciaśniej. Paweł musiał schy lać głowę, by nie zawadzać co rusz o stalowe żebrowania podtrzy mujące łukowate sklepienie. Przejście to, na jego szczęście, okazało się bardzo krótkie. Tak przy najmniej pomy ślał, widząc, że kończy się kilkanaście kroków dalej nowocześnie wy glądający mi pancerny mi drzwiami. Bondarczuk przy łoży ła kartę chipową do umieszczonego na ścianie czy tnika, a potem wpisała sześciocy frowy kod, korzy stając ze znajdującej się poniżej klawiatury. Po dwudziestu kolejny ch metrach, pokonany ch jeszcze bardziej klaustrofobiczny m kory tarzem, trafili na drugą, identy czną gródź. Za nią dopiero znajdował się cel ich wy prawy : ogromna, sklepiona kopułowato pieczara, a raczej komora, która także musiała by ć dziełem rąk hitlerowców. Wskazy wały na to choćby napisy pokry wające dolną część obłej ściany. Tutaj by ły o wiele wy raźniejsze niż w tunelach, całkiem jakby czas się ich nie imał. Paweł znał kiedy ś niemiecki, może nie za dobrze, ale w sam raz, by podczas nieliczny ch wy padów za zachodnią granicę porozumieć się w sklepach, restauracjach i na ulicy. Teraz jednak, po dwudziestu latach, z trudem odszy frowy wał znaczenie pisany ch goty kiem słów. Zrozumiał ty lko ty le, że ma do czy nienia z ostrzeżeniami. Przed czy m, tego już niestety nie wiedział. Strona 17 Rozejrzał się uważnie wokół, nie kry jąc zaciekawienia. Górna część łukowatego stropu niknęła w ciemnościach. Światło rozmieszczony ch w równy ch odstępach lamp nie sięgało tak wy soko. Za to podłoże by ło doskonale widoczne. Na samy m środku pustej hali tkwiła mocno pordzewiała konstrukcja – prosty stalowy trójnóg z podwieszony m bloczkiem, przez który biegła lina kończąca się z jednej strony przy stalowej pły cie pokry wającej część podłoża, a z drugiej na bębnie stojącej opodal elektry cznej wy ciągarki. W ścianie naprzeciw wejścia Remer dostrzegł też nieco większą przerwę pomiędzy lampami, a w niej ciemny krąg przy pominający wy lot tunelu. – Co to za miejsce? – zapy tał, odwracając się do Katarzy ny. – Nie wiemy – odparła, ruszając w kierunku szerokiego na prawie dziesięć metrów, okrągłego, stalowego podestu, na który m ustawiono konstrukcję. Zdziwiła go tak szczerą, a zarazem nieoczekiwaną odpowiedzią. – Jak możecie tego nie wiedzieć? – Najnormalniej w świecie, poruczniku. – Podeszła do jednej z nóg, otworzy ła drzwiczki umieszczonej na niej skrzy nki rozdzielczej i nacisnęła największy klawisz. W oddali zaszumiał uruchamiany generator. Kolejny ruch ręki i stalowa pły ta pod stopami Pawła zadrżała. – Spokojnie, poruczniku, to ty lko Otchłań – dodała z rozbawieniem w głosie, widząc jego nerwową reakcję. Nie usłuchał jej. Cofnął się o kilka kroków aż na kamienne podłoże, nie spuszczając oka z sunący ch wolno w górę skrzy deł włazu. Odczekał, aż silnik wy ciągarki zamilknie, wrócił na środek komnaty i zajrzał ostrożnie w głąb odsłoniętego otworu. Z początku niewiele widział prócz ciemności, dlatego Bondarczuk włączy ła reflektory umieszczone gdzieś pod krawędzią stalowej pły ty, na której stał. W snopach silnego światła ujrzał szeroki na trzy metry skalny komin o wy gładzony ch, niemal lśniący ch ścianach biegnący ch pionowo w dół aż do miejsca, którego nawet tak silne szperacze nie by ły w stanie oświetlić. – Niesamowite – mruknął, prostując w końcu plecy. – To dzieło człowieka czy natury ? – Kiedy zeszliśmy po raz pierwszy do Otchłani – Katarzy na zaczęła opowiadać beznamiętny m tonem przewodniczki muzealnej – nie mieliśmy pojęcia o istnieniu tej komnaty. Niemcy tuż przed opuszczeniem podziemi zalali prowadzący do niej kory tarz betonem, i to na całej długości. Na szczęście… nasze rzecz jasna… Szwaby nie pomy ślały o jedny m drobny m szczególe. Kończąc robotę od strony głównego tunelu, położy li szalunek, ale nie zadbali o to, by spasować go dokładnie z istniejący mi odciskami. Niby duperela, lecz wy starczy ł rzut oka, by jeden z naszy ch techników zrozumiał, że coś tu jest nie tak. Zaczęliśmy więc kuć i szy bko pojęliśmy, że mamy do czy nienia z czy mś, co poprzedni właściciele próbowali ukry ć. Metr za metrem przebijaliśmy się nie przez skałę, ty lko przez lity beton. W trzecim dniu prac trafiliśmy na pierwszą gródź, stalową, grubą na pół metra. Patrząc na nią, moi przełożeni by li przekonani, że za tą przeszkodą znajdą wszy stkie zaginione skarby. Wie pan, zawartość Złotego Pociągu, Burszty nową Komnatę… Jedny m słowem, święcie wierzy li, że kry je się tam naprawdę wielki majątek. Może pan sobie wy obrazić ich miny, gdy po rozpruciu drugiej przegrody zobaczy li to, co pan ogląda teraz. Pustą komnatę i… tę dziurę. Strona 18 – Jak głęboki jest ten komin? – zapy tał Remer, ponownie pochy lając się nad otchłanią. – Kilometr, dwa, pięć, dziesięć – odparła enigmaty cznie Katarzy na. Sły sząc jej słowa, cofnął się odruchowo. – Nie zmierzy liście go? – Nie zdąży liśmy … – Westchnęła ciężko, jakby przy pomniała sobie o czy mś przy kry m. – Trafiliśmy na to miejsce ty dzień przed Atakiem – dodała tonem wy jaśnienia. – Jak pan rozumie, nie mieliśmy potem głowy do prowadzenia dokładniejszy ch badań. A później… Powiem tak: najdłuższa lina, jaką udało nam się powiązać, miała osiemset pięćdziesiąt metrów. Spuściliśmy na niej kamerę, ale pokazała to, co widzi pan tutaj. Pionowe ściany biegnące gdzieś w dół. – Niesamowite. – Jeszcze bardziej niesamowita jest historia tego miejsca – zapewniła go, włączając mechanizm zamy kający właz. – To odkry cie kazało nam przy jrzeć się uważniej reszcie kompleksu. Po latach drobiazgowy ch analiz odkry liśmy jeszcze kilka zamurowany ch pomieszczeń. W jedny m znaleźliśmy prawdziwe skarby Trzeciej Rzeszy. Żadne tam złoto, ty lko dokumenty. Całe skrzy nie tajny ch papierów. Plany, projekty, meldunki; te ostatnie oczy wiście zaszy frowane, ale dzięki komputerom zdołaliśmy złamać klucz i odczy tać część zapisów. Stąd wiemy tak dużo o historii Otchłani. Podziemne miasto budowano cztery lata. W absolutnej tajemnicy. Nawet ówcześni włodarze miasta nie wiedzieli, że głęboko pod ich stopami powstaje rozległy kompleks bunkrów. W projekt zaangażowano ty lko kilku wojskowy ch z tutejszego dowództwa i specjalnie ściągnięty ch do Wrocławia esesmanów z Czarnego Słońca. Kojarzy pan tę nazwę? – Nie. – To by ła jedna z najbardziej utajniony ch grup wpły wów w Trzeciej Rzeszy. Elita SS, wy wodząca się z towarzy stwa Thule. – Przepraszam, ale te nazwy nic mi nie mówią. – Nieważne – machnęła ręką. – Projekt by ł tak tajny, jak to ty lko możliwe. Budowę zaczęto od wy drążenia kilkusetmetrowej sztolni, ale nie tutaj, ty lko za Odrą, za Karłowicami, na terenach zamkniętej jednostki wojskowej, która dy sponowała własną bocznicą. Tą drogą sprowadzano w sekrecie siłę roboczą i pozby wano się urobku, a także zwłok ty ch, którzy zginęli przy niewolniczej pracy. Gdy ry jący sztolnię sowieccy jeńcy dotarli na zakładaną głębokość, czy li około sześćdziesiąt metrów licząc w pionie, rozpoczęto drążenie właściwego tunelu. W szczy towy m okresie, który przy padał na lata czterdzieści trzy i czterdzieści cztery, pod ziemią pracowało aż sześć ty sięcy Rosjan. – Sporo – przy znał Paweł. – Gdy by znał się pan na tego ty pu robotach, wiedziałby pan, że nawet taka ogromna masa ludzi nie by łaby w stanie zbudować tego wszy stkiego. – Zatoczy ła ręką szeroki łuk. – Faszy stom pomógł przy padek. Któregoś dnia, już po przekopaniu się na zachodni brzeg Odry, natrafili na istniejący tunel, taki jak ten, który widzi pan po tamtej stronie komory – wskazała ciemny wy lot, zauważony wcześniej przez Remera. – I ten, który przed momentem panu pokazałam. – Jej wzrok Strona 19 powędrował na zamknięty właz. – W ty siąc dziewięćset czterdziesty m drugim po chwilowy m wstrzy maniu prac Himmler, który osobiście zapoznał się z odkry ciem, kazał podwładny m wy korzy stać ten naturalny, jak podówczas sądzono, fenomen. Jedno trzeba Niemcom przy znać, my śleli szy bko i prakty cznie. Gdy zrozumieli, jak bardzo sprzy ja im szczęście, nie zasy piali gruszek w popiele. Sprowadzili kolejne transporty jeńców i dokończy li inwesty cję dwutorowo. Połowa Rosjan drąży ła właściwy tunel prowadzący do Leśnicy, a reszta poszerzała odkry te kory tarze. Dzięki temu w kwietniu czterdziestego piątego, na kilka ty godni przed kapitulacją Festung Breslau, Niemcy dotarli aż pod masy w Ślęży. Nie na wiele im się to zdało, jak pan wie, ale co ciekawe, dranie nie my śleli wtedy o przegranej jak o końcu swojego świata. Ten i inne podobne ośrodki miały czekać na powrót rasy panów, po ty m, jak cy wilizacja Zachodu zetrze się i wy niszczy wzajemnie z sowiecką zarazą. To słowa samego Reichsführera. Nie uwierzy pan, ale on i jego świta ukry li się tutaj po upadku miasta i przeczekali najgorsze. – Przecież Himmler został złapany i popełnił samobójstwo, jeśli dobrze pamiętam – zdziwił się Paweł. – Ja mówię o Hankem. – Kto to by ł Hanke? – Gauleiter Dolnego Śląska, a po dezercji Himmlera ostatni Reischführer SS – wy jaśniła zwięźle. – Ten, który niby uciekł z oblężonego Wrocławia awionetką. – Coś chy ba kojarzę… – To wszy stko bujdy. Hanke wy słał ty m samolotem sobowtóra, aby zmy lić sowiecką agenturę, a sam z resztą zwy rodnialców schronił się w ty m kompleksie. Trzy lata tutaj siedzieli, czekając na cud. W jedny m z zamurowany ch pomieszczeń znaleźliśmy gabinet, jeśli można tak powiedzieć, a w nim osobisty dziennik ostatniego Reichsführera. Dzięki skrupulatności tego łotra dowiedzieliśmy się wielu ciekawy ch rzeczy. Na przy kład tego, że stoimy teraz w miejscu kaźni prawie piętnastu ty sięcy jeńców. – Mówiła pani, że pracowało ich tu ty lko kilka ty sięcy. – Mówiłam, że ty lu pracowało ich tutaj naraz. Ty ch, którzy umierali z wy cieńczenia, zastępowano kolejny mi, a przy tej robocie ludzie padali jak muchy, może mi pan wierzy ć. Po dokładniejszy m zbadaniu komina Niemcy uznali, że będzie idealny m miejscem na pozby cie się zwłok. W tamty m okresie nie mogli ich już wy wieźć przez sztolnię na przedmieściach, ponieważ zdąży li ją wy sadzić, aby zbliżający się do miasta czerwonoarmiści nie odkry li przy padkiem głównego wejścia do kompleksu. Zaraz po przerwaniu prac pozby li się masowo wszy stkich świadków, żeby nikt nie zdradził tajemnicy Otchłani. Zaplanowali tę zbrodnię do ostatniego szczegółu, skubani pedanci. Hanke wszy stko opisał, wy chwalając pomy słowość podwładny ch z Czarnego Słońca. – Policzki jej zapłonęły z emocji, gdy ciągnęła opowieść. Mimowolnie podniosła też głos. – Zamknięci w ty ch podziemiach hitlerowcy bali się, że jeńcy podniosą bunt, jeśli zauważą szy kujące się masowe egzekucje. A proszę nie zapominać, poruczniku, że na jednego esesmana przy padało stu Rosjan. Taki zry w mógł się różnie skończy ć, dlatego Niemcy postanowili uderzy ć z zaskoczenia. Pewnego ranka jeńcom wy dano narzędzia jak każdego dnia Strona 20 pracy, a potem zawieziono ich kolejką do odległej sekcji głównego tunelu. Tam wmaszerowali w zastawioną na nich pułapkę sami, można powiedzieć, że ze śpiewem na ustach. Gdy dotarli na miejsce kaźni, Niemcy po prostu zamknęli grodzie przeciwpożarowe i wy łączy li wenty latory. Kilka godzin później zrobiono to samo na inny m odcinku tunelu z jeńcami pracujący mi na drugą zmianę. Żaden z nich nie zorientował się, że idzie na śmierć… – Zamilkła na moment, jakby ktoś ścisnął ją za gardło. – Podobno… Podobno uwięzieni Rosjanie pozabijali się wzajemnie goły mi rękami, kilofami i młotami, licząc na to, że garstce ocalały ch powietrza wy starczy na dłużej. Hitlerowcy przewidzieli jednak i to. Odczekali całe dwie doby, zanim ponownie otworzy li tunel. Ostatnich stu jeńców, wy selekcjonowany ch wcześniej przez SS najgorszy ch kolaborantów i donosicieli, który mi od pewnego czasu wy sługiwali się Niemcy, poprzewoziło zwłoki do tej komnaty i powrzucało je do szy bu. Zdrajcy mieli nadzieję, że ty m sposobem wy kupią się od pewnej śmierci. To właśnie obiecano im tamtego ranka. Ary jczy cy nie mieli jednak zamiaru dotrzy my wać słowa danego podludziom. Wszy scy świadkowie musieli zamilknąć na wieki. Remer słuchał ty ch słów ze spuszczoną głową, czując na plecach palący wzrok Katarzy ny. Zerkał w jej kierunku od czasu do czasu, wiedział więc, że to nie przy padkowe wrażenie. Mówiąc o wy darzeniach sprzed niemal stu lat, obserwowała go bacznie, jakby to miał by ć jakiś test. Może na resztki człowieczeństwa? Ta opowieść powinna podnieść mu ciśnienie, ścisnąć krtań. Bondarczuk liczy ła zapewne, że tak właśnie będzie, i – sądząc z uśmieszku, jaki przemknął w pewny m momencie po jej twarzy – chy ba by ła zadowolona z efektu. Problem jednak w ty m, że Paweł stał nad masowy m grobem cichy i ponury jak chmura gradowa wcale nie dlatego, że poruszy ł go los ty sięcy zamordowany ch jeńców. W ciągu ostatnich dwudziestu lat napatrzy ł się na taki ogrom śmierci, krzy wd i cierpienia, że nie by ł już w stanie się wzruszy ć okrutną egzekucją obcy ch mu ludzi. Nawet jeśli by ły ich ty siące. Nawet jeśli zginęli wszy scy jednego dnia, zdradzeni, doprowadzeni do ostateczności. Miasto znajdujące się gdzieś tam nad jego głową zapłaciło sto razy większą daninę krwi podczas Ataku, a potem… Potem by ło jeszcze gorzej i dlatego nie umiał wy krzesać z siebie ani jednej iskry współczucia. Posmutniał wy łącznie dlatego, że stojąc tutaj, w miejscu kaźni, i spoglądając obojętnie na zamknięty właz, zrozumiał w końcu, że nie ma w nim już grama empatii. Dopiero teraz dotarło do niego z pełną mocą, jakim wrakiem emocjonalny m uczy niła go dwudziestoletnia egzy stencja w kanałach. – To… nieludzkie – rzucił w końcu, raczej by sprawić jej saty sfakcję, niż z potrzeby serca. – Owszem – przy znała. – Im więcej wiem o ty m kompleksie, ty m bardziej go nienawidzę. Ciekawe, co byś powiedziała, gdybyś po Ataku musiała zamieszkać w którejś z enklaw Pasów albo Dresów, pomy ślał Paweł, podchodząc bliżej wskazanego przez nią chwilę wcześniej mrocznego wy lotu. – Dokąd prowadzi ten tunel? – zapy tał. – Donikąd – odparła beznamiętny m tonem. – Niemcy wy sadzili ponad stumetrowy odcinek, grzebiąc ży wcem kolaborantów, którzy przenosili zwłoki. Jak wspomniałam, zaplanowali wszy stko

 

To tylko tagi:
pdf online
free download
pdf do pobrania
ebook za darmo
pobierz za darmo

 

DOSTĘP 24/H

POBIERAJ EBOOKI O DOWOLNEJ PORZE
 

ZA DARMO

BEZ PŁATNOŚCI/ANKIET
 

UPLOAD

Dodaj własny dokument i pozwól pobierać go innym