Richard A. Knaak - Studnia Wieczności PDF

CZYTAJ ONLINE
Ebook download
Richard A. Knaak - Studnia Wieczności

Richard A. Knaak - Studnia Wieczności pdf czytaj online lub pobierz na swoje urządzenie. Dokument został dodany przez użytkownika.
Richard A. Knaak - Studnia Wieczności



Jeśli jesteś autorem/wydawcą i uważasz, że ktoś wgrał ten dokument bez pozwolenia oraz łamie on prawa autorskie, napisz na adres [email protected] i powiadom nas o tym, a my usuniemy zakazany plik w 24h.

 

Richard A. Knaak - Studnia Wieczności

 

Pobierz PDF


 

Richard A. Knaak - Studnia Wieczności Ebook transkrypt - 20 pierwszych stron materiału:

 

Strona 1 RICHARD A. KNAAK WARCRAFT WOJNA STAROŻYTNYCH STUDNIA WIECZNOŚCI TŁUMACZENIE: KAROLINA POST-PAŚKO 2007 INNE KSIĄŻKI: Strona 2 SPIS TREŚCI SPIS TREŚCI STRASZLIWE WYCIE NAPEŁNIŁO ECHEM GÓRSKĄ PRZEŁĘCZ STUDNIA WIECZNOŚCI JEDEN DWA TRZY CZTERY PIĘĆ SZEŚĆ SIEDEM OSIEM DZIEWIĘĆ DZIESIĘĆ JEDENAŚCIE DWANAŚCIE TRZYNAŚCIE CZTERNAŚCIE PIĘTNAŚCIE SZESNAŚCIE SIEDEMNAŚCIE OSIEMNAŚCIE DZIEWIĘTNAŚCIE DWADZIEŚCIA DWADZIEŚCIA JEDEN DWADZIEŚCIA DWA DWADZIEŚCIA TRZY DWADZIEŚCIA CZTERY Strona 3 STRASZLIWE WYCIE NAPEŁNIŁO ECHEM GÓRSKĄ PRZEŁĘCZ Na maga spadł wielki, ośmionożny wilczy kształt. Gdyby czarodziej był kimś innym, zginąłby na miejscu, pożarty przez dzikiego szablozębego stwora o czterech lśniących zielonych ślepiach i ośmiu szponiastych łapach. Wilkowate monstrum powaliło go na ziemię, ale okryty magiczną opończą Rhonin okazał się twardym orzechem do zgryzienia. Pazury orały materiał, który powinny były rozerwać na strzępy, ale zamiast tego jeden z nich ułamał się z trzaskiem. Bestia zawyła z wściekłością, strosząc szare futro. Rhonin wykorzystał okazję, żeby rzucić prosty, ale skuteczny czar, który już wiele razy ratował mu skórę. Kakofonia światła wybuchła przed szmaragdowymi oczyma stwora, oślepiając go i oszałamiając. Odskoczył w tył, bezskutecznie starając się pacnąć łapą rozbłyskujące wzory. Już poza zasięgiem stwora, Rhonin zerwał się z ziemi. Nie miał szans na ucieczkę; wystarczyło by odwrócił się plecami do bestii, a zaklęcie ochronne zaczęłoby słabnąć. Jeszcze kilka ciosów pazurami i bestia go rozszarpie. Na wyspie poradził sobie z ghulem za pomocą ognia i nie widział powodu, dla którego taki wypróbowany czar miałby go teraz zawieść. Wymruczał słowa... ...które w niewytłumaczalny sposób rozległy się wspak. Co gorsza, sam zaczął się poruszać w tył, wracając pod wściekłe szpony oślepionej bestii. Czas zaczął płynąć wstecz... ale jak? Strona 4 Dla Martina Fajkusa i moich czytelników na całym świecie. Strona 5 STUDNIA WIECZNOŚCI Strona 6 JEDEN Strzelisty, posępny pałac wzniesiony na samej krawędzi wysokiego urwiska nachylał się nad ogromną połacią czarnego jeziora tak bardzo, iż wydawało się, że zaraz runie w jego mroczne odmęty. Kiedy go zbudowano przy użyciu magii, która scaliła skałę i las w jedną, spójną formę, wielki, otoczony murami gmach był cudem budzącym zachwyt w duszy każdego, kto nań spojrzał. Drzewa wzmocnione kamieniami stanowiły jego wieże o spiczastych iglicach i wysokich, otwartych oknach. Mury wzniesiono z wulkanicznych skał związanych ściśle pnączami i gigantycznymi korzeniami. Właściwy pałac utworzono poprzez związanie w magiczny sposób ponad setki olbrzymich, prastarych drzew. Przygięte do środka, tworzyły zaokrąglony szkielet, który obłożono kamieniem i pozwolono obrosnąć pnączom. Kiedy go zbudowano, budził zachwyt wszystkich; teraz wśród niektórych budził strach. Otaczała go niepokojąca aura, którą wzmagała jeszcze burzowa noc. Nieliczni, którzy spoglądali na starożytną budowlę, teraz odwracali wzrok. Ci, którzy spoglądali w dół, na jezioro, też nie odnajdywali spokoju. Czarne jak heban wody były wzburzone w nienaturalny, gwałtowny sposób. W oddali spienione fale wysokie jak sam pałac wznosiły się i opadały, roztrzaskując się z rykiem. Nad taflą wody migały błyskawice, złote, purpurowe albo zgniłozielone. Grzmoty huczały jak tysiąc smoków i zamieszkujący brzegi jeziora zbijali się w ciasne grupki, nie wiedząc, jakiego rodzaju burza zaraz się tu rozpęta. Na murach otaczających pałac ponurzy strażnicy w ciemnozielonych pancerzach, uzbrojeni w lance i miecze, rozglądali się z niepokojem. Wyglądali nie tylko niemądrych intruzów, ale od czasu do czasu zerkali ukradkiem za siebie... szczególnie na główną wieżę, gdzie wyczuwali działanie nieobliczalnych mocy. A w owej niebosiężnej wieży, w kamiennej komnacie ukrytej przed wzrokiem Strona 7 niepowołanych osób, wysokie, smukłe postacie w opalizujących turkusowych szatach wyszywanych srebrną nicią w stylizowane motywy roślinne pochylały się nad sześciobocznym wzorem w posadzce. Na środku wzoru płonęły własnym życiem symbole w języku tak archaicznym, że nie znali go nawet czarodzieje. Spod kapturów spoglądały srebrzyste, pozbawione źrenic oczy nocnych elfów mamroczących słowa zaklęcia. Ich ciemną, fioletową skórę pokryły kropelki potu, gdy magia wewnątrz wzoru się wzmogła. Wszystkie, oprócz jednego wyglądały na znużone, gotowe poddać się wyczerpaniu. Ten jeden, nadzorujący ich pracę, nie patrzył na wzór srebrnymi oczyma jak reszta, ale sztucznymi czarnymi gałkami poprzecinanymi poziomymi smugami rubinu. Jednak choć oczy miał sztuczne, odnotowywał każdy szczegół, każde słowo pozostałych. Na jego pociągłej twarzy, zbyt wąskiej nawet jak na elfa, malowało się gorączkowe oczekiwanie. Jeszcze jedna osoba przyglądała się temu wszystkiemu, chłonąc każde słowo i każdy gest. Siedziała na zbytkownym tronie z kości słoniowej i skóry, bujne, srebrne włosy okalały idealne rysy jej twarzy, a jedwabna suknia - złota jak jej oczy - podkreślała doskonałą figurę. Była ucieleśnieniem królowej w każdym calu. Odchylona na oparcie tronu, sączyła wino ze złotego pucharu. Wysadzane klejnotami bransolety dzwoniły przy każdym ruchu jej ręki, a rubiny w noszonej przez nią tiarze migotały w blasku czarodziejskich mocy przyzwanych przez pozostałych. Od czasu do czasu zerkała ukradkiem na postać o ciemnych oczach, wydymając wargi w nieco podejrzliwym grymasie. Ale gdy elf nagle rzucił okiem w jej stronę, jak gdyby wyczuwając na sobie jej wzrok, wszelkie podejrzenia zniknęły, a ich miejsce zajął omdlewający uśmiech. Elfy skanowały zaklęcia. Wody czarnego jeziora kotłowały się wściekle. *** Wojna wybuchła i dobiegła końca. Krasus wiedział, że historia odnotuje to, co się wydarzyło. Jednak niewiele miejsca w tych zapisach zajmą niezliczone osobiste tragedie, spustoszone krainy i niedoszły koniec całego śmiertelnego świata. W takich okolicznościach ulotne są nawet wspomnienia smoków, przyznał w duchu blada. Rozumiał to aż nadto dobrze, bo choć przypominał chudego elfa o jastrzębich rysach, Strona 8 siwiejących włosach i trzech długich bliznach przecinających prawy policzek, był kimś o wiele znaczniejszym. Większość uważała go za czarodzieja, ale nieliczni znali go pod imieniem Korialstrasz - imieniem, jakie mógł nosić tylko smok. Krasus urodził się smokiem, majestatycznym czerwonym smokiem, i był najmłodszym z oblubieńców wielkiej Alexstraszy. Ona sama, Dawczyni Życia, była jego najdroższą towarzyszką... a jednak po raz kolejny opuścił ją, aby badać losy i przyszłość żyjących krócej ras. Z wyciosanej w skale kryjówki, którą wybrał na swój nowy azyl, Krasus spoglądał na świat Azeroth. Błyszczący szmaragdowy kryształ pozwalał mu zobaczyć dowolną krainę, dowolną osobę. Wszędzie, gdzie spojrzał, smoczy mag widział zniszczenia. Wydawało się, że minęło zaledwie kilka lat od chwili, gdy groteskowe, zielonoskóre potwory zwane orkami, które najechały świat z zewnątrz, zostały pokonane. Ich niedobitki trzymano w obozach i Krasus wierzył, że świat dojrzał do pokoju. Jednak pokój okazał się krótkotrwały. Sojusz - stworzona koalicja stojąca podczas wojny na czele zbrojnego oporu - zaczął się natychmiast sypać, a jego członkowie zaczęli rywalizować o władzę. Było to po części winą smoków - albo jednego smoka, Skrzydeł Śmierci, - ale przede wszystkim efektem chciwości i pożądliwości ludzi, krasnoludów i elfów. Ale nawet to nie zmartwiłoby Krasusa, gdyby nie przybycie Płonącego Legionu. Dziś Krasus przyglądał się odległemu Kalimdorowi leżącemu po drugiej stronie morza. Nawet teraz niektóre obszary kontynentu wyglądały jak po straszliwej erupcji wulkanu. Nie ostało się tam żadne istnienie, nic, co mogłoby uchodzić za cywilizację. Ale nie spowodowała tego żadna naturalna katastrofa. Płonący Legion zostawiał za sobą jedynie śmierć. Płomienne demony przybyły z miejsca poza rzeczywistością. Szukały magii, a gdy ją znalazły, pożerały. Atakując razem ze swoimi potwornymi sługami, Plagą Nieumarłych, miały zamiar obrócić Azeroth w gruzy. A jednak nie przewidziały najbardziej nieprawdopodobnego z sojuszy... Orki, będące niegdyś ich marionetkami, zwróciły się przeciwko nim. Dołączyły do ludzi, elfów, krasnoludów i smoków, aby zdziesiątkować demonicznych wojowników i nieumarłe bestie i zepchnąć ich niedobitki do piekielnych zaświatów, z których przybyły. Tysiące zginęły, ale alternatywą było... Smoczy mag prychnął. Prawdę mówiąc, nie było żadnej alternatywy. Krasus machnął długimi, smukłymi palcami nad kulą, przywołując wizję orków. Strona 9 Obraz zamazał się na chwilę, a potem ukazał górzysty, skalisty teren położony w głębi lądu. Była to surowa kraina, ale wciąż pełna życia i zdolna do wykarmienia nowych osadników. W głównej osadzie, gdzie rządził wódz orków i jeden z bohaterów wojny, Thrall, wzniesiono już nawet kilka kamiennych budowli. Wysoki, zaokrąglony budynek służący mu za kwaterę był prymitywny według standardów każdej innej rasy, ale orki lubiły prostotę. Już samo posiadanie miejsca stałego zamieszkania było dla orka czymś niezwykłym. Orki były koczownikami i więźniami przez tak długi czas, że pojęcie „domu” stało im się zupełnie obce. Kilka rosłych zielonych postaci uprawiało pole. Przyglądając się tym brutalnie wyglądającym stworom o sterczących kłach, Krasus nie mógł się nadziwić, że zostały rolnikami. Jednak Thrall był bardzo niezwykłym orkiem i w krótkim czasie przyswoił sobie idee, które miały przywrócić jego ludowi stabilizację. Stabilizacja była czymś bardzo potrzebnym całemu światu. Kolejnym ruchem ręki smoczy mag odegnał obraz Kalimdoru, przywołując znacznie bliższe miejsce - dumną niegdyś stolicę Dalaran. Rządzony przez potężnych czarodziejów z Kirin Tor Dalaran stał się przyczółkiem Sojuszu w Lordaeronie i jednym z pierwszych i głównych celów ataków demonów. Połowa Dalaranu leżała w ruinach. Dumne niegdyś iglice zostały strzaskane. Wielkie biblioteki spalone. Wiedza wielu pokoleń utracona... a wraz z nią niezliczone życia. Nawet rada bardzo ucierpiała. Kilka osób, które Krasus uważał za przyjaciół, a przynajmniej godnych szacunku kolegów, zostało zamordowanych. Przywództwo ogarnął chaos i wiedział, że musi wyciągnąć do nich pomocną dłoń. Dalaran powinien mówić jednym głosem, nawet jeśli tylko po to, żeby utrzymać to, co zostało z rozbitego Sojuszu. Lecz choć przyszłość malowała się w ponurych barwach, smok nie tracił nadziei. Problemy tego świata nie były nieprzezwyciężone. Już nie musieli się obawiać orków ani demonów. Azeroth czekała mozolna walka, ale Krasus był przekonany, że czeka je rozkwit. Zostawił szmaragdowy kryształ i wstał. Królowa Smoków, jego ukochana Alexstrasza, czekała na niego. Podejrzewała, że pragnie pomóc śmiertelnemu światu i rozumiała to najlepiej ze wszystkich smoków. Zaraz przybierze swoją prawdziwą postać, pożegna się z nią - na jakiś czas - i odleci, zanim zatrzymają go wątpliwości. Swój azyl wybrał nie tylko ze względu na odludne położenie, ale i jego ogrom. Po wyjściu z mniejszej komnaty Krasus wkroczył do przestronnej pieczary, która dorównywała wysokością zburzonym wieżom Dalaranu. Mogłaby tu rozbić obóz cała armia, a i tak zostałoby jeszcze trochę miejsca. Wielkość w sam raz dla smoka. Strona 10 Krasus rozpostarł ramiona... a kiedy to zrobił, jego smukłe palce zrobiły się jeszcze dłuższe i wysunęły się z nich szpony. Grzbiet wygiął się, a spomiędzy łopatek wyrosły bliźniacze wypustki, które błyskawicznie przekształciły się w skrzydła. Pociągłe, elfie rysy twarzy wydłużyły się jeszcze bardziej, przechodząc w gadzie. Podczas tych przemian ciało Krasusa cały czas rosło. Stał się cztery, pięć, nawet dziesięć razy większy od człowieka i wciąż rósł. Jakiekolwiek podobieństwo do człowieka czy elfa szybko zniknęło. Z czarodzieja Krasus przedzierzgnął się w Korialstrasza, smoka. Ale w samym środku transformacji usłyszał w umyśle rozpaczliwy głos. Kor... strasz... Zawahał się, powracając prawie zupełnie do postaci czarodzieja. Zamrugał, a potem rozejrzał się po ogromnej komnacie, jak gdyby szukał źródła wołania. Nic. Smoczy mag czekał i czekał, ale wołanie się nie powtórzyło. Uznając, że się przesłyszał, rozpoczął ponownie transformację. I znów rozpaczliwy głos zawołał: Korialstra... Tym razem... rozpoznał go. Natychmiast odpowiedział w podobny sposób: Słyszą cię! Czego chcesz ode mnie? Nie otrzymał odpowiedzi, ale wciąż wyczuwał wiszącą w powietrzu desperację. Koncentrując się, spróbował nawiązać kontakt z istotą, która tak bardzo potrzebowała jego pomocy, istotą, której żadna pomoc nie powinna być potrzebna. Jestem tutaj!, zawołał smoczy mag. Wyczuj mnie! Przekaż mi, co się stało! W odpowiedzi poczuł leciutki dotyk, blady cień czyjegoś niepokoju. Krasus skupił wszystkie myśli na tym lichym połączeniu w nadziei, że... Przytłaczająca obecność smoka, którego magia tysiąckrotnie przewyższała jego własną, sprawiła, że Krasus się zatoczył. Poczuł na sobie brzemię stuleci, podeszłego wieku. Krasus miał wrażenie, że otoczył go sam Czas w swym straszliwym majestacie. Nie Czas... niezupełnie... ale ten, który był Aspektem Czasu. Smok Wieków... Nozdormu. Istniały tylko cztery wielkie smoki, cztery Wielkie Aspekty, z których jego ukochana Alexstrasza była Życiem. Szalony Malygos był Magią, a eteryczna Ysera miała wpływ na Sny. To one, wraz z zadumanym Nozdormu, reprezentowały stworzenie. Krasus się skrzywił. Tak naprawdę było pięć Aspektów. Piąty nazywał się kiedyś Neltharion... Strażnik Ziemi. Ale dawno temu, w czasach, których nawet Krasus dobrze nie pamiętał, Neltharion zdradził swoich towarzyszy. Strażnik Ziemi zwrócił się przeciwko nim, Strona 11 zyskując nowy, bardziej stosowny tytuł. Skrzydła Śmierci. Niszczyciel. Na samą myśl o Skrzydłach Śmierci Krasus zapomniał o zdumieniu. Bezwiednie dotknął palcami trzech blizn na policzku. Czyżby Skrzydła Śmierci powrócił, aby nękać świat? Czy dlatego wielki Nozdormu tak się niepokoił? Słyszę cię!, odkrzyknął mentalnie Krasus, teraz jeszcze bardziej przestraszony. Słyszę cię! Czy... czy chodzi o Niszczyciela? Ale w odpowiedzi znów zalała go przytłaczająca fala zaskakujących obrazów. Wryły mu się one w pamięć tak mocno, że już nigdy miał ich nie zapomnieć. Krasus w obu postaciach, choć zdolny i potężny, nie mógł dorównać nieokiełznanej mocy Aspektu. Siła mentalnej potęgi drugiego smoka cisnęła nim o najbliższą ścianę, gdzie osunął się na ziemię. Dopiero po kilku minutach zdołał wstać, ale nawet wtedy kręciło mu się w głowie. Pokawałkowane, cudze myśli atakowały jego zmysły. Z trudem zachowywał przytomność. Ale powoli natłok wrażeń ustabilizował się na tyle, że Krasus zdał sobie sprawę z wagi tego, co się właśnie wydarzyło. Nozdormu, Pan Czasu, wołał rozpaczliwie o pomoc... pomoc Krasusa. Specjalnie zwrócił się do pomniejszego smoka, nie do jednego ze swoich towarzyszy. Ale coś, co mogło do tego stopnia zdenerwować Aspekt, musiało stanowić ogromne zagrożenie dla Azeroth. Dlaczego w takim razie wybrał samotnego czerwonego smoka, a nie Alexstraszę albo Yserę? Krasus spróbował jeszcze raz nawiązać kontakt z wielkim smokiem, ale znów zakręciło mu się w głowie. Odzyskując równowagę, próbował zdecydować, co robić. Zwłaszcza jeden obraz domagał się ciągle jego uwagi, widok zasypanej śniegiem górskiej krainy w Kalimdorze. Cokolwiek Nozdormu chciał mu wytłumaczyć, miało to coś wspólnego z tym ponurym miejscem. Będzie musiał to zbadać, ale potrzebował zdolnego towarzysza, kogoś, kto potrafi się łatwo dostosować. Choć Krasus był dumny z własnych zdolności adaptacyjnych, przedstawiciele jego gatunku byli w większości uparci i przywiązani do swoich zwyczajów. Potrzebował kogoś, kto będzie go słuchał, ale jednocześnie będzie potrafił natychmiast zareagować na rozwój wydarzeń. Nie, do tak nieprzewidywalnego zadania nadawała się tylko jedna osoba. Człowiek. A zwłaszcza pewien człowiek o imieniu Rhonin. Czarodziej... Strona 12 *** A w Kalimdorze, na stepach dzikiej krainy, stary ork nachylił się nad kopcącym ogniskiem. Mamrocząc słowa pochodzące z innego, dawno utraconego świata, zielona jak mech postać dorzuciła kilka liści do ogniska, znad którego uniósł się jeszcze gęstszy dym. Opary wypełniły skromną lepiankę. Stary łysy ork nachylił się nad ogniem i wciągnął dym w nozdrza. Jego znużone brązowe oczy były przekrwione, a skóra obwisła. Zęby miał pożółkłe, wyszczerbione, a jeden z kłów odłamał się wiele lat temu. Z trudem wstawał samodzielnie, a chodził przygarbiony, wlokąc się noga za nogą. A jednak nawet najodważniejszy wojownik oddawał mu hołd jako szamanowi. Szczypta sproszkowanej kości, kilka jagód... wszystko to stanowiło część prastarej tradycji wskrzeszonej przez orków. Ojciec Kalthara nauczył go tego wszystkiego za mrocznych lat przynależności do Hordy, tak jak dziad Kalthara nauczył jego. A teraz, po raz pierwszy w życiu, sędziwy szaman miał nadzieję, że dobrze go nauczono. W głowie słyszał głosy duchów świata, który orki nazywały teraz domem. Zwykle mamrotały o błahostkach, codziennych sprawach, ale teraz szeptały z niepokojem, ostrzegając... ostrzegając... Ale przed czym? Musiał się dowiedzieć czegoś więcej. Kalthar sięgnął do sakiewki przy pasie i wyjął z niej trzy czarne wysuszone liście. Było to prawie wszystko, co zostało z pojedynczej rośliny pochodzącej z dawnego świata orków. Kalthara przestrzegano, żeby użyć ich tylko w razie najwyższej konieczności. Jego ojciec nigdy ich nie użył, jego dziad też nie. Szaman cisnął liście w płomienie. Dym natychmiast skręcił się w grubą, błękitną smugę. Nie czarną, ale niebieską. Ork zmarszczył brwi, zdziwiony tą zmianą koloru, ale znów nachylił się nad ogniem i wciągnął w płuca jak najwięcej dymu. Świat uległ przemianie, a wraz z nim ork. Stał się ptakiem, wielkim ptakiem szybującym nad ziemią. Przelatywał beztrosko nad górami. Jego oczy widziały najmniejsze zwierzęta, najdalsze rzeki. Kalthara ogarnęło uniesienie, jakiego nie zaznał od czasów młodości, ale pokonał je. Poddanie mu się mogło grozić utratą własnego ja. Mógłby już zawsze latać jako ptak, nie wiedząc, kim był kiedyś. W chwili, w której o tym pomyślał, zauważył jakąś nieprawidłowość w naturze Strona 13 świata, prawdopodobny powód obaw głosów. Było to coś, czego nie powinno tu być. Skręcił w stronę, która wydawała się właściwa, z każdą chwilą czując coraz większy niepokój. W samym sercu łańcucha górskiego szaman odkrył źródło swojego niepokoju. Jego uczony umysł wiedział, że postrzega ideę, a nie właściwą rzecz. Kaltharowi wydawało się, że widzi lej wodny - ale taki, który pochłaniał i wypluwał jednocześnie. Tym, co wydostawało się i zapadało w jego głębię, były dnie i noce, miesiące i lata. Wydawało się, że lej pożera i wyrzuca z siebie czas. Widok ten oszołomił szamana do tego stopnia, że dopiero w ostatniej chwili spostrzegł, iż teraz lej usiłuje wciągnąć jego. Natychmiast spróbował się uwolnić. Załopotał skrzydłami, napiął mięśnie. Umysłem sięgnął ku swojej fizycznej postaci, szarpiąc cienką jak babie lato nić łączącą ciało z duszą, usiłując przerwać trans. Lej wciąż przyciągał go ku sobie. Zdesperowany Kalthar zawołał na pomoc swoich duchowych przewodników, modląc się, by dali mu siłę. Przybyli, tak jak się spodziewał, ale z początku działali zbyt wolno. Lej wypełnił całe pole widzenia szamana, wydawało się, że go otacza... Świat gwałtownie okręcił się wokół Kalthara. Lej, góry... wszystko zawirowało wokół niego. Obudził się z cichym okrzykiem na ustach. Skrajnie wyczerpany, prawie runął twarzą w płomienie ogniska. Głosy, które nie przestawały mamrotać, teraz ucichły. Ork siedział na ziemi w swojej lepiance, próbując przekonać samego siebie, że teraz przebywa już całym sobą w śmiertelnym świecie. Duchowi przewodnicy uratowali go, choć niewiele brakowało. Ale tej pokrzepiającej myśli towarzyszyło wspomnienie tego, czego był świadkiem podczas wizji... i co to oznaczało. - Muszę powiedzieć Thrallowi... - wymamrotał, zmuszając stare, zmęczone nogi do powstania. - Muszę mu szybko powiedzieć... inaczej znów stracimy nasz dom... nasz świat... Strona 14 DWA To zły znak, uznał Rhonin, wpatrując się intensywnie zielonymi oczyma w wynik wróżb. Każdy czarodziej byłby tego zdania. - Jesteś pewien? - zawołała Vereesa z drugiego pokoju. - Sprawdziłeś odczyt? Rudowłosy mag kiwnął głową, a potem się skrzywił, uświadamiając sobie, że przecież elfka go nie widzi. Musiał jej to powiedzieć stojąc z nią twarzą w twarz. Zasługiwała na to. Mam nadzieję, że jest wystarczająco silna. Ubrany w granatowe spodnie i kurtkę obszytą złotem bardziej przypominał teraz polityka niż maga, ale przez kilka ostatnich lat musiał być zarówno magiem, jak i dyplomatą. Dyplomacja nigdy nie była jego najmocniejszą stroną - wolał od razu brać byka za rogi. Gęsta grzywa włosów i krótka broda sprawiały, że przypominał trochę lwa, co świetnie pasowało do jego charakteru, kiedy musiał pertraktować z zepsutymi, aroganckimi ambasadorami. Nos, złamany i nigdy nie nastawiony - z jego wyboru - podkreślał jeszcze ognisty temperament. - Rhoninie... czy jest coś, o czym mi nie powiedziałeś? Nie mógł kazać jej dłużej czekać. Musiała znać prawdę, jak straszna by ona nie była. - Idę, Vereeso. Odłożył magiczne przyrządy, wziął głęboki oddech i wrócił do elfki. Ale na progu przystanął. Widział tylko jej twarz - piękny, idealny owal, w którym osadzone były urzekające migdałowe oczy barwy czystego błękitu, drobny, zadarty nosek i kuszące usta prawie zawsze rozchylone w półuśmiechu. Twarz Vereesy otaczała burza srebrnych włosów, które, gdy stała, sięgały jej do pasa. Mogłaby uchodzić za ludzką kobietę, gdyby nie długie wystające spomiędzy włosów, spiczaste uszy zdradzające jej rasę. - I co? - zapytała cierpliwie. - To... to będą bliźnięta. Strona 15 Jej twarz rozpromieniła się, przez co wydała mu się jeszcze doskonalsza. - Bliźnięta! Cóż za szczęśliwy traf! Cudownie! Byłam tego pewna. Zmieniła pozycję na drewnianym łóżku. Szczupła, acz krągła elfia łowczyni była w zaawansowanej ciąży. Nie nosiła napierśnika ani skórzanego pancerza. Miała teraz na sobie srebrzystą suknię podkreślającą bliskie rozwiązanie. To, jak szybko się zaokrągliła, powinno było dać im do myślenia, ale Rhonin nie chciał przyjąć tego do wiadomości. Byli małżeństwem od zaledwie kilku miesięcy, kiedy odkryła swój stan. Oboje przyjęli to z obawą, bo nie dość, że małżeństwa ludzi z elfami rzadko odnotowywano w annałach, to związki takie nigdy jeszcze nie zaowocowały potomstwem. A teraz spodziewali się narodzin nie jednego, a dwojga dzieci. - Chyba nie rozumiesz, Vereeso. Bliźnięta! Bliźnięta maga i elfki! Ale jej twarzy wciąż promieniała radością i zachwytem. - Elfki rzadko wydają na świat potomstwo, a jeszcze rzadziej bliźnięta! Ich przeznaczeniem będą wielkie czyny! Rhonin nie potrafił powstrzymać kwaśnego grymasu. - Wiem. Właśnie to mnie martwi... On i Vereesa mieli już na swoim koncie dość „wielkich czynów”. Razem przedarli się do orczej twierdzy Grim Batol w ostatnich dniach wojny z Hordą, gdzie stawili czoła nie tylko orkom, ale także smokom, goblinom, trollom i innym istotom. Potem podróżowali z jednej krainy do drugiej w charakterze swego rodzaju ambasadorów, których zadaniem było przypominanie członkom Sojuszu, jak ważne jest jego przetrwanie. Nie oznaczało to jednak, że nie ryzykowali wówczas życiem, gdyż pokój, jaki nastał po wojnie, był w najlepszym wypadku chwiejny. A potem, bez ostrzeżenia, pojawił się Płonący Legion. Do tego czasu coś, co zaczęło się jako współpraca dwójki nieufnych sprzymierzeńców, przerodziło się w przedziwny związek dwóch bratnich dusz. W trakcie wojny z morderczymi demonami mag i łowczyni walczyli tyleż za swoje krainy, co za siebie nawzajem. Więcej niż raz myśleli już, że to drugie zginęło, i ból, jaki wówczas odczuwali, był dla obojga nie do zniesienia. Być może ból rozłąki wydawał się gorszy z powodu śmierci tych wszystkich, których kochali, a których zdążyła zabrać śmierć. Zarówno Dalaran, jak Quel’Thalas zostały spustoszone przez Plagę Nieumarłych, a tysiące wymordowane przez gnijące monstra służące strasznemu Królowi Liczowi, który był na usługach Legionu. Całe miasta ginęły straszliwą Strona 16 śmiercią, a sytuację jeszcze pogarszał fakt, że wiele ofiar wkrótce wstawało z martwych, a ich przeklęte cielesne powłoki zasilały szeregi Nieumarłych. Nieliczni członkowie rodziny Rhonina zginęli na samym początku wojny. Jego matka nie żyła od dawna, ale ojciec, brat i dwaj kuzyni zostali zabici podczas upadku miasta Andorhal. Na szczęście zdesperowani obrońcy, nie mając nadziei na ratunek, podpalili miasto. Nawet Nieumarli nie byli w stanie wskrzesić wojowników z popiołów. Rhonin nie widział się z nimi - nawet z ojcem - odkąd wstąpił w szeregi czarodziejów, ale poczuł w sercu pustkę, gdy dotarły do niego wieści o ich śmierci. Rozbrat między nim a jego krewnymi - spowodowany w dużej mierze wyborem drogi, jakiego dokonał - zniknął w tej samej chwili. Znaczenie miało tylko to, że był ostatnim członkiem swojej rodziny. Był całkiem sam. Sam, dopóki nie uzmysłowił sobie, że uczucia, jakie budzi w nim odważna elfia łowczyni, są odwzajemnione. Kiedy straszliwe zmagania dobiegły wreszcie końca, pozostało im tylko jedno logiczne wyjście. Wbrew przerażonym głosom ludu Vereesy i mistrzów Rhonina postanowili, że już nigdy się nie rozstaną. Zawarli umowę małżeńską i spróbowali rozpocząć na tyle normalne życie, na ile było to możliwe w świecie przeoranym wojenną zawieruchą. Oczywiście, pomyślał gorzko mag, spokój nie był nam pisany. Vereesa wstała z łóżka, zanim zdążył jej pomóc. Choć czas rozwiązania był już bliski, wciąż poruszała się szybko i zwinnie. Elfka objęła Rhonina. - Oj, wy czarodzieje! Zawsze spodziewacie się najgorszego! A myślałam, że to elfy są czarnowidzami! Ukochany, to będzie szczęśliwy poród, szczęśliwa dwójka dzieci! Dopilnujemy tego! Wiedział, że ma rację. Żadne z nich nie zrobiłoby nic, co mogłoby zaszkodzić dzieciom. Kiedy dowiedzieli się o jej stanie, zrezygnowali z prób odbudowania rozbitego Sojuszu i osiedlili się w jednym z najspokojniejszych regionów, jakie się ostały, niedaleko spustoszonego Dalaranu, ale nie za blisko. Mieszkali w skromnym, ale nie prymitywnym domu, a ludzie z pobliskiego miasteczka darzyli ich szacunkiem. Jej pewność siebie i nadzieja wciąż go zdumiewały, zważywszy na straty, jakie poniosła. Jeśli Rhonin czuł w sercu pustkę po utracie rodziny, o której prawie zdążył zapomnieć, w sercu Vereesy musiała ziać ogromna czeluść. Quel’Thalas, kraina bardziej legendarna i z pewnością lepiej chroniona niż nawet rządzony przez magów Dalaran, została zrównana z ziemią. Elfie fortece oszczędzone przez upływ stuleci padły w ciągu kilku zaledwie dni, a ich dumni niegdyś obrońcy zasilili szeregi Nieumarłych równie łatwo jak Strona 17 zwykli ludzie. Wśród nich znaleźli się członkowie klanu Vereesy... i kilku członków jej najbliższej rodziny. Od swojego dziadka dowiedziała się o rozpaczliwej walce, jaką stoczył z ożywionym trupem własnego syna, jej wuja. Od niego też usłyszała, jak jej młodszy brat został rozszarpany przez wygłodniałą zgraję Nieumarłych pod wodzą ich starszego brata, który później został podpalony i unicestwiony wraz z resztą Plagi przez ocalałych obrońców. Jaki los spotkał jej rodziców, nikt jeszcze nie wiedział, ale ich również uznano za zmarłych. A Rhonin nie powiedział jej... może nigdy nie będzie miał śmiałości jej powiedzieć o straszliwych pogłoskach, jakie słyszał o jednej z sióstr Vereesy, Sylvanas. Druga siostra Vereesy, Alleria, była bohaterką Drugiej Wojny. Ale Sylvanas, której żona Rhonina starała się dorównać przez całe życie, dowodziła walką przeciwko zdrajcy Arthasowi, księciu Lordaeron. Niegdyś nadzieja swego kraju, teraz wynaturzony sługa Legionu i Nieumarłych, spustoszył własne królestwo, a potem poprowadził nieumarłą zgraję na elfią stolicę Silvermoon. Sylvanas zastępowała mu drogę na każdym kroku i przez jakiś czas wydawało się, że w końcu go pokona. Ale tam, gdzie zawiodły powłóczące nogami trupy, ponure gargulce i ohydne monstra, czarna nekromancja zapewniła zdradzieckiemu szlachcicowi zwycięstwo. Zgodnie z oficjalną wersją wydarzeń Sylvanas zginęła bohaterską śmiercią, usiłując przeszkodzić niewolnikom Arthasa w wymordowaniu mieszkańców Silvermoon. Elfi przywódcy, nawet dziad Vereesy, twierdzili, że ciało łowczyni spłonęło w tym samym pożarze, który strawił połowę stolicy. Z pewnością nie został po niej żaden ślad. Ale choć dla Vereesy historia kończyła się w tym miejscu, poprzez swoje źródła w Kirin Tor i Quel’Thalas Rhonin dotarł do wiadomości o Sylvanas, które zmroziły mu krew w żyłach. Na wpół oszalały łowca, któremu udało się przeżyć, bełkotał, że jego generał została pojmana, ale nie zabita. Została straszliwie okaleczona, a w końcu uśmiercona dla przyjemności Arthasa. Wreszcie książę zabrał jej trupa do mrocznej świątyni wzniesionej w przypływie szaleństwa, gdzie splugawił jej ciało i duszę, przemieniając bohaterską elfkę w zwiastunkę złych wieści - udręczone, żałosne widmo zwane banshee, które ponoć wciąż włóczyło się po ruinach Quel’Thalas. Rhonin nie był w stanie zweryfikować prawdziwości tych pogłosek, ale był pewny, że jest w nich sporo prawdy. Modlił się, by Vereesa nigdy nie usłyszała tej historii. Tyle tragedii... nic dziwnego, że Rhonin nie potrafił wyzbyć się obaw, gdy chodziło o jego nową rodzinę. Westchnął. Strona 18 - Może kiedy się urodzą, poprawię się. Po prostu się denerwuję. - Co jest cechą troskliwego rodzica. - Vereesa wróciła na łóżko. - Poza tym nie jesteśmy sami. Pomaga nam Jalia. Jalia była starszą, pulchną kobietą, która urodziła sześcioro dzieci i pomogła przyjść na świat kilka razy większej ich liczbie. Rhonin był pewny, że ludzka kobieta będzie nieufna wobec elfki - nie mówiąc już o elfce, która miała za męża czarodzieja - ale Jalii wystarczył jeden rzut oka na Vereesę i jej instynkt macierzyński wziął górę. Choć Rhonin dobrze jej płacił za czas poświęcony żonie, podejrzewał, że mieszczka pomogłaby im i za darmo, tak bardzo polubiła Vereesę. - Chyba masz rację - zaczął. - Po prostu... Głos... znajomy głos rozległ się w jego umyśle. Głos, który na pewno nie przynosił dobrych wieści. Rhoninie... Potrzebuję cię... - Krasus? - wyrwało się magowi. Vereesa usiadła na łóżku, z jej twarzy zniknęła cała radość. - Krasus? Co z nim? Oboje znali mistrza magii, członka Kirin Tor. To Krasus doprowadził do ich spotkania. I to on nie powiedział im całej prawdy o powierzonej im misji, zwłaszcza o roli, jaką sam w niej odgrywał. Dopiero później odkryli w dramatycznych okolicznościach, że Krasus jest również smokiem Korialstraszem. - To... to Krasus. - Było to wszystko, co Rhonin potrafił w tej chwili powiedzieć. Rhoninie... Potrzebuję cię... Nie pomogę ci!, odpowiedział natychmiast mag. Zrobiłem już swoje! Wiesz, że teraz nie mogę jej zostawić! - Czego chce? - zapytała Vereesa. Tak jak czarodziej wiedziała, że Krasus nie kontaktowałby się z nimi gdyby nie chodziło o coś naprawdę poważnego. Zanim odrzucisz moją prośbę, pozwól że coś ci pokażę... oznajmił głos. Pozwólcie, że wam pokażę... Rhonin nie zdążył zaprotestować, gdy jego umysł wypełniły obrazy. Przeżył zdumienie Krasusa, gdy skontaktował się z nim Pan Czasu, doświadczył szoku smoczego maga, gdy desperacja Aspektu stała się oczywista. Wszystko, czego doświadczył Krasus, przeżywali teraz czarodziej i jego żona. W końcu Krasus przytłoczył ich wizją miejsca, które uznał za przyczynę niepokoju Strona 19 Nozdormu, zimnego i nieprzystępnego łańcucha poszarpanych górskich szczytów. Kalimdor. Cała wizja trwała tylko kilka sekund, ale wyczerpała Rhonina. Z łóżka dobiegło go westchnienie. Odwróciwszy się, czarodziej zobaczył, że Vereesa osunęła się na puchową poduszkę. Ruszył w jej stronę, ale uspokoiła go machnięciem ręki. - Nic mi nie jest... po prostu zaparło mi dech. Daj mi chwilę... Rhonin oddałby jej całą wieczność, ale innym nie miał zamiar poświęcić nawet sekundy. Przywołując w myślach obraz Krasusa, czarodziej odpowiedział: Wysyłaj na swoje wyprawy kogoś innego! Ja już z tym skończyłem! Mam ważniejsze rzeczy na głowie! Krasus milczał i Rhonin zastanawiał się, czy ta odpowiedź skłoniła jego dawnego mistrza do poszukania innego pionka. Szanował Krasusa, a nawet go lubił, ale Rhonin, którego szukał smoczy mag, już nie istniał. Teraz obchodziła go tylko jego własna rodzina. Ale ku jego zaskoczeniu ta, która powinna być jego głównym sojusznikiem, nagle wymruczała: - Oczywiście będziesz musiał natychmiast wyruszyć. Popatrzył na Vereesę. - Nigdzie się nie wybieram! Wyprostowała się. - Musisz. Widziałeś to, co ja. Nie wzywa cię dla jakiejś błahostki! Krasus jest bardzo zmartwiony... a to, co martwi jego, mnie przeraża. - Kiedy nie mogę cię teraz zostawić! - Rhonin upadł na jedno kolano obok łóżka. - Nie zostawię ani ciebie, ani ich! Na twarz Vereesy wypełzł cień jej łowieckiej przeszłości. Mrużąc groźnie oczy, odparła: - Ostatnią rzeczą, jakiej pragnę, jest narażanie cię na niebezpieczeństwa! Nie chcę poświęcić ojca moich dzieci, ale to, co widzieliśmy, może oznaczać straszliwe zagrożenie dla świata, na którym się narodzą! Już tylko z tego powodu twój wyjazd ma sens. Gdyby nie mój stan, stanęłabym u twego boku, wiesz o tym. - Oczywiście. - Mówię sobie, że Krasus jest silny. A jeszcze silniejszy jako Korialstrasz! Mówię sobie, że pozwalam ci wyruszyć tylko dlatego, że będziecie razem. Wiesz, że nie prosiłby cię o pomoc, gdyby nie wierzył, że dasz sobie radę. Była to prawda. Smoki szanowały tylko nielicznych śmiertelników. To, że Krasus, w Strona 20 tej czy innej postaci, prosił go o pomoc, wiele znaczyło... a jako pomocnik lewiatana Rhonin mógł liczyć na najlepszą możliwą ochronę. Co mogło pójść źle? Pokonany, Rhonin kiwnął głową. - Dobrze, już dobrze. Dasz sobie radę do przyjścia Jalii? - Z mojego łuku kładłam trupem orki ze stu jardów. Walczyłam z trollami, demonami i nie tylko. Przemierzyłam wzdłuż i wszerz prawie cały Azeroth... tak, ukochany, myślę, że dam sobie radę do przyjścia Jalii. Pochylił się i pocałował ją. - Więc lepiej dam Krasusowi znać, że przybędę. Jak na smoka jest strasznie niecierpliwy! - Wziął na swoje barki sprawy tego świata, Rhoninie. To wciąż nie wzbudzało w czarodzieju nadmiernego współczucia. Odporny na upływ czasu smok nadawał się znacznie lepiej do zapobiegania straszliwym kryzysom niż zwykły śmiertelny czarodziej czekający na narodziny dziecka. Skupiając się na zapamiętanym obrazie smoczego maga, Rhonin sięgnął myślą ku swemu dawnemu opiekunowi. Dobrze, Krasusie, pomogą ci. Gdzie się spot... Czarodzieja otoczyła ciemność. Z oddali dobiegł go słaby głos Vereesy wołającej jego imię. Zakręciło mu się w głowie. Buty czarodzieja stuknęły nagle o twardą skałę. Każda kość w jego ciele zatrzęsła się pod wpływem uderzenia i niewiele brakowało, żeby się przewrócił. Stał w ogromnej pieczarze, którą wydrążyło coś więcej niż kaprysy natury. Sklepienie było niemal idealnym owalem, a ściany były doskonale gładkie. Słabe oświetlenie bez żadnego widocznego źródła ukazało mu samotną postać w długich szatach czekającą na środku jaskini. - A więc... - zdołał wykrztusić Rhonin. - A więc spotykamy się tutaj. Krasus wskazał długą, obleczoną w rękawiczkę dłonią w lewo. - Tam znajdziesz tobołek z racjami żywności i wodą dla siebie. Weź go i chodź za mną. - Nawet nie zdążyłem pożegnać się z żoną... - mruknął Rhonin, idąc po duży skórzany tobołek, który zarzucił sobie na ramię. - Przykro mi - odparł smoczy mag, idąc przodem. - Dopilnowałem, żeby miała pomoc. Będzie bezpieczna podczas naszej nieobecności. Już po kilku sekundach słuchania Krasusa Rhonin przypomniał sobie, jak często smok

 

To tylko tagi:
pdf online
free download
pdf do pobrania
ebook za darmo
pobierz za darmo

 

DOSTĘP 24/H

POBIERAJ EBOOKI O DOWOLNEJ PORZE
 

ZA DARMO

BEZ PŁATNOŚCI/ANKIET
 

UPLOAD

Dodaj własny dokument i pozwól pobierać go innym