Richard A. Knaak - Warcraft 01 - Dzień Smoka PDF

CZYTAJ ONLINE
Ebook download
Richard A. Knaak - Warcraft 01 - Dzień Smoka

Richard A. Knaak - Warcraft 01 - Dzień Smoka pdf czytaj online lub pobierz na swoje urządzenie. Dokument został dodany przez użytkownika.
Richard A. Knaak - Warcraft 01 - Dzień Smoka



Jeśli jesteś autorem/wydawcą i uważasz, że ktoś wgrał ten dokument bez pozwolenia oraz łamie on prawa autorskie, napisz na adres [email protected] i powiadom nas o tym, a my usuniemy zakazany plik w 24h.

 

Richard A. Knaak - Warcraft 01 - Dzień Smoka

 

Pobierz PDF


 

Richard A. Knaak - Warcraft 01 - Dzień Smoka Ebook transkrypt - 20 pierwszych stron materiału:

 

Strona 1 RICHARD A. KNAAK WarCraft Dzień Smoka Strona 2 JEDEN Wojna. Niektórym z członków Kirin Tor, rady magów, która rządziła niewielką krainą Dalaran, zdawało się, że świat Azeroth nigdy nie zaznał niczego innego, jak tylko ciągłego rozlewu krwi. Przed utworzeniem Sojuszu z Lordaeron były trolle, a kiedy w końcu ludzkość poradziła sobie z tym wstrętnym zagrożeniem, pierwsza fala orków spadła na krainy, wydostając się z przerażającego rozdarcia w samej materii wszechświata. Z początku zdawało się, że nic nie będzie w stanie powstrzymać tych groteskowych napastników, jednak co wpierw było straszliwą rzezią, wkrótce przekształciło się w męczącą sytuację patową. Bitwy wygrywano przez zmęczenie. Setki ginęły po obu stronach, bez żadnego, jak się zdawało, powodu. Przez lata Kirin Tor nie było w stanie przewidzieć zakończenia. To jednak wreszcie się zmieniło. Sojuszowi udało się odepchnąć Hordę, a w końcu całkiem ją rozgromić. Nawet wielki wódz orków, legendarny Orgrim Młot Zagłady, nie był w stanie powstrzymać nacierających armii i w końcu skapitulował. Za wyjątkiem kilku klanów- renegatów, ci najeźdźcy, którzy przeżyli, zostali zamknięci w enklawach pilnowanych przez oddziały wojskowe, którymi dowodzili osobiście rycerze Srebrnej Dłoni. Po raz pierwszy w ciągu bardzo wielu lat trwały pokój zdawał się być możliwością, nie tylko słabą nadzieją. A jednak członkowie wewnętrznej rady Kirin Tor wciąż odczuwali niepewność. Dlatego też najwyżsi z najwyższych spotkali się w Komnacie Powietrza, nazwanej tak, gdyż zdawała się być pomieszczeniem bez ścian, pod ogromnym, ciągle zmieniającym się niebem, na którym chmury, słońce, księżyc i gwiazdy pędziły, jakby przyspieszono czas. Szara, kamienna podłoga z błyszczącym rombem symbolizującym cztery żywioły była jedynym materialnym elementem tej sceny. Czarodzieje odziani w ciemne płaszcze, które zasłaniały nie tylko twarze, lecz i figury, wydawali się migotać zgodnie z poruszeniami na niebie, jakby sami również byli jedynie iluzją. Chociaż znajdowali się wśród nich zarówno mężczyźni jak i kobiety, można było to odkryć jedynie wtedy, gdy któreś z nich przemówiło. Wówczas twarz mówcy stawała się częściowo widoczna, choć nie w pełni. Na tym spotkaniu było ich sześcioro. Sześcioro najstarszych rangą, choć niekoniecznie najbardziej utalentowanych. Przywódców Kirin Tor wybierano na różne sposoby, a magia była tylko jednym z nich. - Coś się dzieje w Khaz Modan - oznajmił pierwszy z nich stentorowym głosem. Na Strona 3 chwilę pojawił się niewyraźny zarys brodatej twarzy. Przez jego ciało przepływały tysiące gwiazd. - Niedaleko jaskiń klanu Smoczej Paszczy lub w ich środku. - Powiedz nam coś, czego jeszcze nie wiemy - powiedział zgrzytliwym głosem drugi czarodziej, kobieta, prawdopodobnie w zaawansowanym wieku, ale o silnej woli. Blask księżyca przez chwilę przenikał jej kaptur. - Teraz, kiedy wojownicy Młota Zagłady się poddali, a sam wódz zniknął, to jeden z ostatnich punktów oporu orków. Pierwszy mag najprawdopodobniej poczuł się tym urażony, jednak odpowiadał spokojnie. - Dobrze! Może to was bardziej zainteresuje - uważam, ze Skrzydła Śmierci znów się pojawił. To zaskoczyło pozostałych, nawet starszą kobietę. Noc nagle zmieniła się w dzień, ale czarodzieje zignorowali cos, co dla nich było zwyczajnym zjawiskiem w komnacie. Chmury przepłynęły przez głowę trzeciego maga, który najwyraźniej nie wierzył w to stwierdzenie. - Skrzydła Śmierci nie żyje! - stwierdził. Jego sylwetka, jako jedyna w komnacie, wskazywała na nadwagę. - Spadł do morza wiele miesięcy temu, po tym jak ta właśnie rada i wybrani przez nas najsilniejsi czarodzieje zadali mu śmiertelny cios! Żaden smok, nawet on, nie przeżyłby takiego ataku! Część magów pokiwała głowami, ale pierwszy kontynuował. - A gdzie ciało? Skrzydła Śmierci był inny niż wszystkie smoki. Nawet zanim gobliny przymocowały płyty z adamantium do jego skóry, stanowił zagrożenie większe niż Hor a... - Ale jaki masz dowód na jego dalszą egzystencję? - Pytanie padło z ust młodej kobiety, z pewnością znajdującej się kwiecie życia. Nie była tak doświadczona jak pozostali, ale na tyle silna, by zostać członkiem rady. - Śmierć dwóch czerwonych smoków z miotu Alexstraszy. Rozdartych w taki sposób, że mógł to zrobić tylko ktoś z ich rodzaju, i to ogromny. - Są inne duże smoki. Rozpoczęła się burza, błyskawice i deszcz spadały na czarodziejów, jednak nie dotykały ani ich, ani podłogi. Burza w mgnieniu oka przeminęła i płonące słońce znów pojawiło się na niebie. Pierwsi z Kirin Tor ani trochę się tym nie zainteresowali. - Najwyraźniej nigdy nie widziałaś dzieła Skrzydeł Śmierci, gdyż wtedy byś czegoś takiego nie powiedziała. - Może być tak, jak mówisz - wtrącił piąty mag. Zarys elfiej twarzy pojawił się i zniknął szybciej niż burza. - A jeśli tak, sprawa jest poważna. Jednak nie możemy się tym teraz zajmować. Jeśli Skrzydła Śmierci żyje i atakuje potomków swojego największego Strona 4 rywala, to przynosi nam to korzyść. W końcu Alexstrasza jest wciąż więźniem klanu Smoczej Paszczy i to jej pomiot orki wykorzystują od lat do szerzenia chaosu we wszystkich krainach Sojuszu. Czy już zapomnieliśmy o tragedii Trzeciej Floty z Kuł Tiras? Sądzę, że admirał Daelin Proudmoore nigdy jej nie zapomni. W końcu stracił tam swojego najstarszego syna i sześć wspaniałych statków wraz z załogami, kiedy spadły na nie ogromne czerwone lewiatany. Proudmoore z chęcią dałby medal Skrzydłom Śmierci, gdyby okazało się, że to on odpowiada za te dwa zgony. Nikt nie sprzeciwił się tym słowom, nawet pierwszy mag. Ze wspaniałych okrętów pozostały tylko kawałki drewna i kilka poszarpanych trupów znaczących miejsce całkowitej destrukcji. Trzeba było przyznać admirałowi Proudmoore, że się nie załamał i natychmiast zarządził wybudowanie nowych statków, po czym kontynuował walkę. - A, jak już mówiłem wcześniej, nie możemy się obecnie zajmować tą sytuacją, zwłaszcza że pojawiły się inne problemy, które musimy natychmiast rozwiązać. - Mówisz o kryzysie w Alterac, nieprawdaż? - zagrzmiał brodaty mag. - Czemuż ciągłe utarczki między Lordaeron i Stromgarde miałyby nas bardziej martwić niż możliwość powrotu Skrzydeł Śmierci? - Ponieważ teraz do sporów dołączyło się Gilneas. Ponownie magowie byli poruszeni, nawet milczący szósty. Cień ze śladami nadwagi zbliżył się do elfa. - Dlaczego kłótnia dwóch królestw o ten żałosny kawałek ziemi miałaby interesować Genna Szarą Grzywę? Gilneas znajduje się na końcu południowego półwyspu, dalej od Alterac niż jakiekolwiek inne królestwo Sojuszu! - Naprawdę musisz pytać? Szara Grzywa zawsze chciał być przywódcą Sojuszu, chociaż powstrzymywał swoje armie do chwili, kiedy orki zaatakowały jego granice. Jeśli kiedykolwiek zachęcał króla Terenasa z Lordaeron do działania, to tylko dlatego, żeby osłabić militarną potęgę Lordaeron. Teraz Terenas pozostaje przywódcą Sojuszu tylko dzięki naszej pracy i otwartemu wsparciu admirała Proudmoore. Alterac i Stromgarde, sąsiadujące królestwa, nie zgadzały się ze sobą od początku wojny. Thoras Zguba Trolli wszystkimi siłami Stromgarde wsparł Sojusz z Lordaeron. Ponieważ górskie królestwo bezpośrednio graniczyło z Khaz Modan, zjednoczone działanie leżało w jego interesie. Nikt nie mógł również negować determinacji wojowników Zguby Trolli. Gdyby nie oni, orki w ciągu pierwszych tygodni wojny zajęłyby większą część terytorium Sojuszu, przez co wynik konfliktu mógłby być zupełnie inny i na pewno gorszy. Alterac z kolei, choć jego przedstawiciele mówili wiele o odwadze i słuszności sprawy, nie szafował tak chętnie swoimi oddziałami. Podobnie jak Gilneas zaofiarował Strona 5 jedynie symboliczne wsparcie. O ile jednak Genn Szara Grzywa powstrzymywał się z powodu ambicji, lord Perenolde, jak mówiono, robił tak ze strachu. Nawet członkowie Kirin Tor zadawali sobie pytanie, czy Perenolde nie był gotów zawrzeć ugody z Młotem Zagłady, gdyby Sojusz załamał się pod nieustającym naporem Hordy. Okazało się, że te obawy były uzasadnione. Perenolde rzeczywiście zdradził Sojusz, ale na całe szczęście jego fałszywe poczynania były krótkotrwałe. Terenas, kiedy tylko się o tym dowiedział, wprowadził wojska Lordaeron do Alterac i ogłosił stan wojenny. Ponieważ trwała wojna, nikt nie uznał za stosowne, by przeciw temu protestować, a szczególnie Stromgarde. Teraz jednak, kiedy nadszedł pokój, Thoras Zguba Trolli zaczął twierdzić, że Stromgarde powinno otrzymać jako słuszne zadośćuczynienie za wszystkie ofiary całą wschodnią część swojego zdradzieckiego sąsiada. Terenas widział sprawę w innym świetle. Wciąż wahał się między dwoma możliwościami: mógł albo przyłączyć Alterac w całości do swojego królestwa, albo umieścić na jego tronie nowego, rozsądniejszego władcę... przypuszczalnie z sympatią patrzącego na Lordaeron. Jednak Stromgarde było lojalnym i wiernym sojusznikiem w walce i wszyscy wiedzieli, że Thoras Zguba Trolli oraz Terenas nawzajem się podziwiali. To sprawiało, że cała sytuacja polityczna była jeszcze bardziej przygnębiająca. Tymczasem Gilneas nie miało takich związków z oboma uwikłanymi królestwami, zawsze izolowało się od innych krain zachodu. Zarówno Kirin Tor jak i król Terenas wiedzieli, że Genn Szara Grzywa pragnął się wtrącić nie tylko po to, by podnieść swój prestiż, ale także aby zrealizować swoje marzenia o ekspansji. Jeden z siostrzeńców lorda Perenolde’a uciekł do tego kraju wkrótce po zdradzie wuja i mówiono, że Szara Grzywa popierał jego prawa do sukcesji. Przyczółek w Alterac dawałby Gilneas dostęp do surowców, których południowe królestwo nie posiadało i pretekst do wysyłania swojej potężnej floty przez Wielkie Morze. Wtedy z kolei w równaniu pojawiłoby się Kuł Tiras, gdyż ten morski naród bardzo dbał o utrzymanie władzy nad morzami. - To rozerwie Sojusz - szepnął młody mag. Jego głos nosił ślady akcentu. - Jeszcze do tego nie doszło - zwrócił uwagę elf - ale wkrótce może. Dlatego też nie mamy czasu na zajmowanie się smokami. Jeśli Skrzydła Śmierci żyje i postanowił odnowić wendettę przeciwko Alexstraszy, nie będę mu przeszkadzał. Im mniej smoków na tym świecie, tym lepiej. Ich czas już przeminął. - Słyszałem - stwierdził głos nie noszący śladu akcentu, mogący równie dobrze należeć do mężczyzny jak i kobiety - że kiedyś elfy i smoki byli sojusznikami, nawet szanującymi się wzajemnie przyjaciółmi. Strona 6 Elf odwrócił się do ostatniego maga - szczupłej, nawet wychudzonej postaci niewiele wyraźniejszej od cienia. - To tylko bajki, zapewniam cię. Nie zniżylibyśmy się do współpracy z tak potwornymi bestiami. Słońce i chmury zostały zastąpione przez gwiazdy i księżyc. Szósty mag pochylił się lekko, jakby w geście przeprosin. - Najwyraźniej słyszałem nieprawdę. Mój błąd. - Masz rację, że należy uspokoić sytuację - powiedział brodaty czarodziej do piątego. - I zgadzam się, że powinno być to dla nas najważniejsze. Mimo to nie możemy zignorować tego, co dzieje się wokół Khaz Modan. Nawet jeśli się mylę co do Skrzydeł Śmierci, to i tak, dopóki tamtejsze orki trzymają w niewoli królową smoków, są zagrożeniem dla stabilności kraju. - W takim razie potrzebujemy obserwatora - wtrąciła się starsza kobieta. - Kogoś, kto będzie pilnował spraw i powiadomi nas, kiedy sytuacja stanie się krytyczna. - Ale kogo? W tej chwili nikogo nie możemy poświęcić! - Jest ktoś taki. - Szósty mag przysunął się o krok. Jego twarz pozostawała w cieniu nawet wtedy, gdy mówił. - Rhonin... - Rhonin?! - wybuchnął brodaty mag. - Rhonin! Po ostatniej katastrofie? Nie jest nawet godzien nosić szat czarodzieja! Stanowi większe niebezpieczeństwo niż nadzieję! - Jest niestabilny - zgodziła się starsza kobieta. - Szaleniec... - mruknął mag z nadwagą. - Niegodny zaufania... - Przestępca! Szósty zaczekał, aż wszyscy się wypowiedzieli, po czym powoli pokiwał głową. - Jest to jedyny uzdolniony czarodziej, bez którego możemy się obyć w tym momencie. Poza tym to prosta misja obserwacyjna. Nie zbliży się nawet do potencjalnego punktu zapalnego. Jego obowiązkiem będzie obserwacja i składanie nam raportów, to wszystko. - Kiedy nikt nie zaprotestował, ciemny mag dodał - Jestem pewien, że wyciągnął wnioski z przeszłości. - Miejmy nadzieję - mruknęła starsza kobieta. - Może i osiągnął cel swojej ostatniej misji, ale większość jego towarzyszy kosztowało to życie. - Tym razem wyruszy sam, przewodnik doprowadzi go jedynie do granic ziem kontrolowanych przez Sojusz. Nawet nie przekroczy granicy Khaz Modan. Magiczna kula pozwoli mu prowadzić obserwacje z pewnej odległości. Strona 7 - Wydaje się to bardzo proste - stwierdziła młoda kobieta. - Nawet dla Rhonina. Elf skinął głową. - W takim razie zgódźmy się na to i skończmy z tym tematem. Może, jeśli będziemy mieli szczęście, Skrzydła Śmierci połknie Rhonina i się nim zadławi, przez co uwolnimy się od obu. - Przyjrzał się pozostałym i dodał - Teraz jednak muszę zażądać, żebyśmy skoncentrowali się na obecności Gilneas w konflikcie o Alterac, i roli, jaką możemy odegrać, żeby go załagodzić... *** Stał z opuszczoną głową, w takiej samej pozycji jak przez ostatnie dwie godziny, i koncentrował się. Komnatę wokół niego oświetlał tylko słaby blask bez żadnego widocznego źródła, ale i tak nie było co oglądać. Z boku stało krzesło, którego nie wykorzystał, a za nim, na grubej, kamiennej ścianie, wisiał gobelin przedstawiający skomplikowany wzór złotego oka na fioletowym polu. Pod okiem trzy sztylety, również złote, skierowane ostrzami do ziemi. Flaga i symbole Dalaranu, które strzegły Sojuszu w czasie wojny, nawet jeśli nie wszyscy członkowie Kirin Tor wypełniali swoje obowiązki z pełnym honorem. - Rhonin - zabrzmiał głos bez śladu akcentu, dochodzący zewsząd i znikąd. Spojrzał w ciemność zaskakująco zielonymi oczami spod czupryny w kolorze płomienia. Kiedyś jakiś uczeń złamał mu nos, a Rhonin, choć miał odpowiednie umiejętności, jakoś nigdy nie znalazł czasu, żeby go wyprostować. Mimo to był całkiem przystojny, miał silną, gładką szczękę i ostre rysy. Stale uniesiona brew nadawała jego twarzy nieco sardoniczny wyraz, jakby wszystko poddawał w wątpliwość. Wygląd ten sprawiał, że często miał kłopoty z mistrzami, w czym nie pomagała jego postawa, która odpowiadała jego minie. Wysoki, smukły, odziany w szatę w kolorze nocnego nieba, wyglądał całkiem imponująco, co musieli przyznać nawet inni czarodzieje. Rhonin nie wyglądał na kogoś opornego, choć jego ostatnia misja kosztowała życie pięciu dobrych ludzi. Stał prosto i wpatrywał się w półmrok, chcąc się przekonać, skąd przemówi do niego mag. - Wezwałeś mnie, więc czekam - szepnął czerwonowłosy czarodziej, nie bez pewnej niecierpliwości. - Nic nie mogłem na to poradzić. Sam musiałem czekać, aż ktoś inny wspomni o tej sprawie. - Z mroku wyłoniła się wysoka postać, odziana w płaszcz z kapturem - szósty członek wewnętrznej rady Kirin Tor. - I tak też się stało. Po raz pierwszy w oczach Rhonina pojawił się ślad zapału. - A moja pokuta? Czy skończył się mój okres próbny? Strona 8 - Tak. Zostaniesz przywrócony do naszych szeregów... pod warunkiem, że natychmiast zdecydujesz się podjąć misję o niezwykłej wadze. - Pozostało im tak dużo wiary we mnie? - Gorycz powróciła do głosu młodego maga. - Po tym jak inni zginęli? - Tylko ty im pozostałeś. - To brzmi bardziej realistycznie. Powinienem był się domyślić. - Weź to. - Ukryty w cieniu czarodziej wyciągnął smukłą, okrytą rękawiczką rękę. Nad dłonią nagle pojawiły się dwa błyszczące obiekty - nieduża szmaragdowa kula i złoty pierścień z pojedynczym czarnym klejnotem. Rhonin w taki sam sposób wyciągnął swoją dłoń... i pojawiły się nad nią dwa przedmioty. Uniósł oba i przyjrzał im się. - Rozpoznaję magiczną kulę, ale nie wiem, czym jest ten drugi. Wydaje się potężny, ale, jak zgaduję, nie w sposób agresywny. - Jesteś bystry, i właśnie dlatego w ogóle zdecydowałem się bronić twojej sprawy, Rhoninie. Znasz przeznaczenie kuli, pierścień będzie cię chronił. Udajesz się na terytorium, gdzie wciąż można napotkać orczych warlocków. Ten pierścień ochroni cię przed wykryciem przez nich. Niestety, z drugiej strony będzie nam utrudniał monitorowanie ciebie. - A więc będę sam. - Rhonin uśmiechnął się sardonicznie do swojego opiekuna. - Przynajmniej będzie mniej prawdopodobne, że spowoduję niepotrzebne zgony... - Jeśli o to chodzi, nie będziesz sam, przynajmniej dopóki nie dotrzesz do portu. Będzie cię eskortować łowca. Rhonin pokiwał głową, choć najwyraźniej nie podobał mu się pomysł jakiejkolwiek eskorty, a szczególnie łowcy. Magowi nie układała się współpraca z elfami. - Nie powiedziałeś mi jeszcze o mojej misji. Okryty cieniem czarodziej oparł się, jakby usiadł na potężnym fotelu, którego młody mag nie mógł zobaczyć. Splótł przed twarzą palce rąk, zastanawiając się nad wyborem odpowiednich słów. - Nie potraktowali cię łagodnie, Rhoninie. Niektórzy z rady zastanawiali się nawet nad ostatecznym wykluczeniem cię z naszych szeregów. Musisz zasłużyć na powrót i dlatego będziesz musiał wypełnić tę misję co do słowa. - Brzmi to jak niezwykle trudne zadanie. - Są z tą sprawą związane smoki... i tylko ktoś o twoich zdolnościach podoła zadaniu, tak uważa rada. - Smoki... - Oczy Rhonina rozszerzyły się, kiedy usłyszał o lewiatanach. Mimo iż Strona 9 zwykle miał skłonność do arogancji, wiedział, że teraz brzmiał bardziej jak uczeń. Smoki... Samo ich wspomnienie wzbudzało lęk w młodszych magach. - Tak, smoki. - Jego opiekun pochylił się do przodu. - Nie daj się zmylić, Rhoninie. Nikt nie może wiedzieć o tej misji oprócz rady i ciebie. Nawet łowca, który będzie cię eskortować, ani kapitan statku, który wysadzi cię na brzegach Khaz Modan. Gdyby ktoś dowiedział się, wszystkie nasze plany mogłyby znaleźć się w niebezpieczeństwie. - Ale jaka jest moja misja? Zielone oczy Rhonina świeciły. Wyprawa będzie niezwykle niebezpieczna, ale mag jasno widział nagrodę. Powrót do szeregów czarodziejów i oczywiście zwiększenie prestiżu. Nic nie podnosiło pozycji czarodzieja w Kirin Tor szybciej niż dobra reputacja, choć nikt z wewnętrznej rady nigdy nie przyznałby się do tego faktu. - Masz udać się do Khaz Modan - powiedział starszy mag z pewnym wahaniem - a kiedy tam dotrzesz, musisz podjąć kroki niezbędne do uwolnienia królowej smoków, Alexstraszy... Strona 10 DWA Vereesa nie lubiła czekać. Większość ludzi uważała, że elfy cierpliwością dorównywały lodowcom, ale młodsi przedstawiciele tej rasy, tacy jak ona (dopiero rok wcześniej zakończyła naukę) pod tym jednym względem bardzo przypominali ludzi. Czekała trzy dni na jakiegoś czarodzieja, którego miała doprowadzić do jednego ze wschodnich portów na Wielkim Morzu. Zwykle szanowała czarodziejów na tyle, na ile elfy szanowały ludzi, ale ten osobnik zasłużył na jej gniew. Vereesa chciała dołączyć do swoich braci i sióstr, pomóc im w wytropieniu tych orków, które jeszcze walczyły i zadać okrutnym bestiom zasłużoną śmierć. Łowczym nie oczekiwała, że jej pierwszym poważniejszym zdaniem będzie opieka nad jakimś niezdarnym i najwyraźniej zapominalskim starym czarodziejem. - Jeszcze godzina - mruknęła. - Jeszcze godzina i się stąd wynoszę. Jej smukła, kasztanowata, elfia klacz cichutko parsknęła. Wiele pokoleń hodowli stworzyło istoty o wiele doskonalsze niż ich zwyczajni kuzyni, tak w każdym razie uważał lud Vereesy. Klacz była dostrojona do swojego jeźdźca i to co dla większości ludzi zdawałoby się niczym więcej jak tylko prostym chrząknięciem, sprawiło, że łowczyni zerwała się na równe nogi, z naciągniętym łukiem w ręku. A jednak lasy wokół niej były ciche i nic nie świadczyło o jakichkolwiek kłopotach. Tak daleko w głębi Sojuszu Lordaeron nie mogła się spodziewać ataku orków czy trolli. Vereesa spojrzała w stronę niewielkiej gospody, którą wyznaczono na miejsce spotkania, jednak oprócz chłopca stajennego niosącego siano nie zobaczyła nikogo. Mimo to elfka nie opuszczała łuku. Jej koń rzadko się odzywał, jeśli gdzieś w okolicy nie oczekiwały na nią jakieś kłopoty. Może bandyci? Łowczyni obróciła się powoli wokół własnej osi. Podmuch wiatru sprawił, że część długich, srebrnych włosów zakryła jej twarz, nie na tyle jednak, żeby utrudnić jej obserwację. Migdałowe oczy o barwie najczystszego błękitu zauważały nawet najdrobniejsze poruszenia listowia, a długie, spiczaste uszy, które wystawały z gęstych włosów, mogły usłyszeć nawet motyla lądującego na pobliskim kwiatku. I wciąż nie wiedziała, dlaczego klacz ją ostrzegała. Być może odstraszyła to coś, co czaiło się w pobliżu. Jak wszystkie elfy, Vereesa wiedziała, że jej wygląd mógł wywoływać duże wrażenie. Łowczyni była wyższa niż większość ludzi, nosiła wysokie do kolan buty, spodnie i koszulę o barwie leśnej zieleni oraz podróżny płaszcz w kolorze dębowej kory. Sięgające prawie do łokci rękawiczki chroniły jej Strona 11 dłonie, jednocześnie nie przeszkadzając w korzystaniu z haku czy wiszącego u boku miecza. Na koszuli nosiła mocny napierśnik, dopasowany do szczupłej, lecz kobiecej figury. Jeden z miejscowych w gospodzie popełnił duży błąd - zachwycał się kobiecymi aspektami jej wyglądu, jednocześnie całkowicie ignorując wojskowe. Ponieważ był pijany i w innej sytuacji najprawdopodobniej powstrzymałby się od niegrzecznych propozycji, skończył tylko z połamanymi palcami. Klacz ponownie parsknęła. Łowczyni spojrzała wściekle na klacz, na usta cisnęły jej się słowa reprymendy. - Jak sądzę, jesteś Vereesa Córka Wiatru - stwierdził nagle niskim, przyciągającym uwagę głosem ktoś zza jej pleców. Zanim mógł powiedzieć cokolwiek innego, przytknęła grot strzały do jego gardła. Gdyby Vereesa wypuściła strzałę, przeszłaby ona w całości przez szyję przybysza i wyszła po drugiej stronie. Co ciekawe, ta śmiertelnie niebezpieczna sytuacja najwyraźniej nie wywarła na nim najmniejszego wrażenia. Elfica obejrzała go od góry do dołu... co wcale nie było nieprzyjemnym zadaniem... i uświadomiła sobie, że intruz mógł być tylko czarodziejem, na którego czekała. Z pewnością wyjaśniłoby to dziwne zachowanie klaczy i fakt, że nie była w stanie wcześniej go wyczuć. - Jesteś Rhonin? - zapytała w końcu łowczyni. - Nie tego oczekiwałaś? - odpowiedział pytaniem na pytanie, ze śladem sardonicznego uśmiechu. Opuściła łuk i rozluźniła się nieco. - Mówili o czarodzieju. To wszystko, człowieku. - A mnie powiedzieli o elfim łowcy, nic więcej. - Spojrzał na Vereesę w taki sposób, że miała ochotę ponownie unieść łuk. - Czyli jesteśmy kwita. - Nie całkiem. Czekałam tutaj trzy dni! Zmarnowałam trzy cenne dni! - Nic nie mogłem na to poradzić. Musiałem poczynić przygotowania. - Czarodziej nie powiedział nic więcej. Vereesa poddała się. Jak większość ludzi, jej towarzysz przejmował się tylko sobą. Uznała, że i tak miała szczęście -mogła czekać dłużej. Dziwiło ją, że Sojusz mógł w ogóle zatryumfować nad Hordą, mając w swoich szeregach tak wielu ludzi przypominających Rhonina. - Cóż, jeśli chcesz udać się do Khaz Modan, powinniśmy wyruszyć natychmiast. - Elfka popatrzyła za jego plecy. - Gdzie twój koń? Na wpół oczekiwała, iż odpowie jej, że nie ma żadnego i użył swoich ogromnych Strona 12 mocy, żeby przenieść się aż tutaj... ale gdyby tak było, Rhonin nie potrzebowałby jej pomocy w dotarciu do statku. Jako czarodziej niewątpliwie miał imponujące umiejętności, ale również ograniczenia. Poza tym, choć niewiele wiedziała o jego misji, podejrzewała, że Rhonin będzie potrzebował całej swojej mocy, żeby przeżyć. Khaz Modan nie było przyjazne dla obcych. Jak słyszała, czaszki wielu dzielnych wojowników zdobiły namioty orków, a smoki ciągle patrolowały niebo. Nie, w takie miejsce Vereesa nie udałaby się bez armii u boku. Nie była tchórzem, ale nie była również głupcem. - Stoi przywiązany do koryta obok gospody i pije. Przebyłem dzisiaj długą drogę, pani. Użycie tytułu mogłoby pochlebić Vereesie, gdyby nie lekki ton sarkazmu, który zauważyła w jego głosie. Walcząc z irytacją, odwróciła się do konia, umieściła łuk i strzałę na swoich miejscach, po czym zaczęła przygotowywać swojego wierzchowca do odjazdu. - Mojemu koniowi przydałoby się jeszcze trochę odpoczynku - stwierdził czarodziej - mnie zresztą też. - Szybko nauczysz się spać w siodle, a jeśli chodzi o twojego konia, na początku będziemy jechać w tempie, które pozwoli mu wypocząć. Czekaliśmy o wiele za długo. Niewiele statków, nawet tych z Kuł Tiras, z ochotą popłynęłoby do Khaz Modan tylko po to, żeby dostarczyć na miejsce czarodzieja z misją obserwacyjną. Jeśli szybko nie dotrzesz do portu, mogą uznać, że mają ważniejsze i mniej samobójcze sprawy do załatwienia. Ku jej uldze Rhonin się nie sprzeciwił. Odwrócił się tylko z kwaśną miną i poszedł w stronę gospody. Vereesa patrzyła, jak odchodził i miała tylko nadzieję, że zanim uda im się rozstać, nie podda się pokusie przebicia go na wylot. Myślała o jego misji. Oczywiście Khaz Modan wciąż było zagrożeniem ze względu na smoki i ich orczych panów, ale Sojusz miał już innych, lepiej wytrenowanych obserwatorów w samej krainie i wokół niej. Vereesa podejrzewała, że misja Rhonina dotyczyła czegoś o wiele poważniejszego, gdyż inaczej Kirin Tor nie zaryzykowałoby tak wiele dla tego aroganckiego maga. Ale czy rozważyli sprawę, wystarczająco dokładnie, kiedy go wybierali? Z pewnością potrzebny był ktoś bardziej utalentowany... i godny zaufania. Ten czarodziej miał coś w sobie, co świadczyło o pewnej nieprzewidywalności, która mogła doprowadzić do katastrofy. Elfka próbowała zignorować swoje obawy. Kirin Tor zdecydowało, a przywódcy Sojuszu z pewnością się z tym zgadzali, gdyż inaczej Vereesa nie zostałaby wysłana, by mu towarzyszyć. Lepiej zapomnieć o wszystkich troskach. Musiała tylko dostarczyć swojego podopiecznego do statku, a potem mogła już ruszyć w swoją stronę. Co Rhonin mógł albo Strona 13 czego nie mógł zrobić po ich rozstaniu, zupełnie jej nie obchodziło. *** Wędrowali przez cztery dni, a największym zagrożeniem, na jakie się natknęli, były uciążliwe insekty. W innych okolicznościach taka podróż wydawałaby się niemal idylliczna, gdyby nie fakt, że Rhonin i jego przewodniczka prawie ze sobą nie rozmawiali. Przez większość czasu magowi to nie przeszkadzało, gdyż jego myśli zajmowało niebezpieczne zadanie, które go czekało. Gdy na statku Sojuszu dopłynie do brzegów Khaz Modan, pozostanie sam w krainie opanowanej przez orki i, co gorsza, patrolowanej z powietrza przez ich więźniów - smoki. Choć Rhonin nie był tchórzem, nie miał ochoty stać się ofiarą tortur i powolnej, bolesnej śmierci. Z tego wyłącznie powodu jego dobroczyńca poinformował go o ostatnich poruszeniach klanu Smoczej Paszczy. Klan będzie ostrożny, szczególnie jeśli, jak powiedziano Rhoninowi, czarny lewiatan Skrzydła Śmierci rzeczywiście żyje. Choć wyprawa maga wydawała się niebezpieczna, Rhonin nie zawróciłby. Teraz miał okazję nie tylko odkupić swoje winy, ale też poprawić pozycję w Kirin Tor. Za to będzie na zawsze niezwykle wdzięczny swojemu patronowi, którego znał pod imieniem Krasus. Z pewnością nie było ono prawdziwe, co często zdarzało się wśród członków rządzącej rady. Władców Dalaran wybierano w tajemnicy, o ich wyniesieniu wiedzieli jedynie ich towarzysze, nawet najbliżsi pozostawali nieświadomi. Głos dobroczyńcy Rhonina mógł brzmieć zupełnie inaczej niż jego prawdziwy głos, o ile rzeczywiście był mężczyzną. Tożsamość niektórych członków wewnętrznej rady można było odgadnąć, jednak Krasus pozostawał zagadką nawet dla swojego sprytnego agenta. W rzeczywistości Rhonina przestała obchodzić tożsamość Krasusa, interesowało go jedynie to, że dzięki niemu młody czarodziej mógł spełnić swoje marzenia. Marzenia te pozostaną jednak odległe, jeśli nie zdąży na statek. Pochylając się do przodu w siodle, Rhonin zapytał - Jak daleko jeszcze do Hasic? Nie odwracając się do niego, Vereesa odpowiedziała - Co najmniej trzy dni. Nie martw się, w takim tempie dotrzemy do portu na czas. Rhonin znów pochylił się do tyłu. I tyle przyszło z rozmowy, drugiej tego dnia. Od jazdy z elfką gorsza byłaby chyba tylko podróż z jednym z surowych rycerzy Srebrnej Dłoni. Choć paladyni byli zawsze uprzedzająco grzeczni, to jednak zwykle dawali mu do zrozumienia, że uważali magię za zło konieczne, bez którego w większości wypadków by sobie poradzili. Zachowanie ostatniego, którego Rhonin spotkał, całkiem jasno wskazywało, że wierzył, iż dusza maga zostanie po śmierci skazana na tę samą mroczną otchłań, w której Strona 14 zamieszkiwały pradawne demony. I to niezależnie od tego, jak czysta mogła być dusza Rhonina w każdym innym aspekcie. Popołudniowe słońce zaczęło ukrywać się za koronami drzew, tworząc kontrastujące obszary jasności i głębokiego cienia między drzewami. Rhonin miał nadzieję dotrzeć do krawędzi lasu przed zmrokiem, ale teraz już wiedział, że im się to nie uda. Nie po raz pierwszy w myślach przejrzał mapy, starając się nie tylko zlokalizować ich obecne miejsce pobytu, ale też sprawdzić, czy rzeczywiście uda im się dotrzeć na czas. Nie mógł uniknąć opóźnienia w spotkaniu z Vereesą, gdyż musiał zebrać odpowiednie zapasy i komponenty. Miał tylko nadzieję, że nie naraził przez to na niebezpieczeństwo całej swojej misji. Uwolnić królową smoków... Niektórzy uznaliby to misję za nie do wykonania, większość za pewną śmierć. Jednak Rhonin zaproponował to jeszcze w czasie wojny. Było jasne, że gdy królowa smoków zostanie uwolniona, pozbawi to orki ich największej broni. Jednak okoliczności nigdy nie pozwalały na podjęcie tak poważnej misji. Rhonin wiedział, że większość rady miała nadzieję, iż mu się nie uda. Pozbycie się go wymazałoby coś, co uważali za czarną plamę w swojej historii. Ta misja była jak dwusieczne ostrze: gdyby mu się udało, byliby zdumieni, ale gdyby zginął, odczuliby ulgę. Przynajmniej mógł ufać Krasusowi. Czarodziej pierwszy przyszedł do niego, pytając go, czy wciąż wierzy, że może dokonać czegoś niemożliwego. O ile Alexstrasza nie zostanie uwolniona, klan Smoczej Paszczy będzie mógł w nieskończoność kontrolować Khaz Modan. A tak długo, jak długo tamtejsze orki były częścią Hordy, miejsce to mogło stanowić punkt zbiorczy dla ich pobratymców zamkniętych w strzeżonych enklawach. Nikt nie chciał, żeby wojna rozgorzała na nowo, zwłaszcza że Sojusz był zbyt zajęty konfliktami wewnętrznymi. Krótki grzmot na chwilę przerwał rozważania Rhonina. Mag spojrzał w górę, ale zobaczył tylko kilka wełnistych chmur. Krzywiąc się, czerwonowłosy czarodziej obrócił się w stronę elfki, by zapytać się, czy ona też to słyszała. Kolejny, bardziej przerażający grzmot sprawił, że wszystkie mięśnie Rhonina napięły się. W tym samym momencie Vereesa rzuciła się na niego. Jakimś sposobem udało jej się obrócić w siodle i skoczyć w jego stronę. Otoczenie przykrył ogromny cień. Łowczyni i czarodziej zderzyli się, elfka przeważyła i oboje zsunęli się z grzbietu wierzchowca Rhonina. W pobliżu zabrzmiał ogłuszający ryk, a przez okolicę przeszedł wiatr wiejący z siłą tornada. Czarodziej uderzył z całej siły o ziemię, jednak mimo bólu usłyszał krótki kwik Strona 15 swojego konia, który natychmiast ucichł. - Nie podnoś się! - krzyczała Vereesa głośniej od wiatru i ryku. - Nie podnoś się! Rhonin jednak obrócił się, żeby zobaczyć niebo, lecz zamiast tego ujrzał widok godny piekła. Smok koloru szalejącego pożaru wypełniał przestrzeń nad nimi, w przednich łapach trzymał resztki jego konia i cennych, starannie dobranych zapasów. Szkarłatny lewiatan połknął w całości resztę zwierzęcia, wpatrując się jednocześnie w malutkie, żałosne postaci poniżej. Na grzbiecie bestii siedziała groteskowa, zielonkawa istota z kłami i toporem. Wykrzykiwała rozkazy w jakimś szorstkim języku i wskazywała prosto na Rhonina. Z otwartą paszczą i wysuniętymi pazurami smok zanurkował w jego stronę. *** - Dziękuję za poświęcenie mi czasu, Wasza Wysokość - powiedział wysoki, czarnowłosy szlachcic głosem pełnym siły i zrozumienia. - Może jeszcze uda się nam powstrzymać ten kryzys, zanim zniszczy to, co z takim trudem stworzyłeś. - Jeśli tak będzie - odpowiedziała starsza, brodata postać, odziana w eleganckie, biało- złote szaty monarchy - i Lordaeron i Sojusz będą ci wiele zawdzięczać, lordzie Prestorze. Tylko dzięki twojej pracy Gilneas i Stromgarde mogą jeszcze wysłuchać głosu rozsądku. - Choć król Terenas nie był drobnym mężczyzną, czuł się nieco przytłoczony przez swojego wyższego towarzysza. Młodszy mężczyzna uśmiechnął się, pokazując doskonałe uzębienie. Terenas byłby zdziwiony, gdyby udało mu się znaleźć kogoś wyglądającego bardziej królewsko od lorda Prestora. Mężczyzna miał krótkie, zadbane, czarne włosy, gładko wygoloną twarz o ostrych rysach, która wywoływała szybsze bicie serca u wielu kobiet na dworze, bystry umysł i zachowanie bardziej książęce niż jakikolwiek książę w Sojuszu. Nie było więc nic dziwnego w tym, że wszyscy uwikłani w konflikt wokół Alterac polubili go, nawet Genn Szara Grzywa. Prestor miał tak sympatyczny sposób bycia, że władcy Gilneas zdarzało się uśmiechnąć w jego obecności, jak informowali Terenasa zdziwieni dyplomaci. Jak na młodego szlachcica, o którym przed pięciu laty nikt jeszcze nie słyszał, gość króla wyrobił sobie niezłą opinię. Prestor pochodził z najbardziej górzystych i najmniej znanych okolic Lordaeron, ale mógł również wykazać związki krwi z królewskim rodem z Alterac. Jego niewielki majątek został zniszczony podczas wojny przez atak smoków, a sam Prestor przybył do stolicy pieszo i zupełnie bez służby. Jego tragedia i pozycja, jaką później Strona 16 uzyskał, przypominały historię z książki. Co ważniejsze, jego rady pomogły królowi wiele razy, włączając w to mroczne dni, kiedy siwiejący monarcha zastanawiał się, co zrobić z lordem Perenolde. Właściwie to opinia Prestora przechyliła szalę. To on zachęcił Terenasa do przejęcia władzy w Alterac i wprowadzenia stanu wojennego. Stromgarde i inne królestwa rozumiały potrzebę działania przeciwko zdradzieckiemu Perenolde’owi, ale nie ciągłą okupację nawet po zakończeniu wojny. Teraz jednak wydawało się, że Prestor będzie im w stanie wszystko wytłumaczyć i skłonić do przyjęcia ostatecznej decyzji. To sprawiło, że starzejący się monarcha zaczął ostatnio zastanawiać się nad rozwiązaniem, które zaskoczyłoby nawet bystrego mężczyznę stojącego przed nim. Terenas odmówił oddania Alterac siostrzeńcowi Perenolde’a, którego próbowało wspierać Gilneas. Nie uznał też za dobre wyjście podzielenia królestwa między Lordaeron i Stromgarde. To z pewnością wywołałoby gniew nie tylko Gilneas, ale nawet Kuł Tiras. Przyłączenie Alterac w całości również nie wchodziło w rachubę. A gdyby oddał władzę w odpowiedzialne ręce kogoś, kogo wszyscy podziwiali i kto pokazał, że pragnie jedynie pokoju i jedności? Do tego, na ile król Terenas mógł to ocenić, był sprawnym administratorem, nie wspominając już o tym, że z pewnością pozostałby wiernym sojusznikiem i przyjacielem Lordaeron... - Naprawdę, Prestorze! - Król wyciągnął rękę, żeby poklepać dużo wyższego mężczyznę po ramieniu. Prestor musiał mieć prawie siedem stóp, a choć był szczupły, nikt nie mógłby nazwać go chudym. W niebiesko-czarnym mundurze wyglądał jak ucieleśnienie bohatera wojennego. - Powinieneś z wielu rzeczy być dumny... i zostać za nie wynagrodzony! Nie zapomnę o twoim w tym udziale, wierz mi! Prestor wydawał się promieniować radością. Najprawdopodobniej wierzył, że zostanie mu przywrócony jego malutki majątek. Terenas uznał, że pozwoli chłopcu zatrzymać to marzenie. Kiedy władca Lordaeron zaproponuje, żeby Prestor został nowym królem Alterac, z przyjemnością zobaczy wyraz twarzy szlachcica. Bardzo rzadko ktoś zostawał królem... oczywiście o ile nie odziedziczył tej pozycji. Gość honorowy Terenasa zasalutował mu i, skłoniwszy się wdzięcznie, opuścił królewską komnatę. Starszy mężczyzna zachmurzył się, kiedy Prestor wyszedł. Doszedł do wniosku, że jedwabne zasłony, złote kandelabry, a nawet biała marmurowa podłoga nie rozjaśniały komnaty tak jak młody szlachcic. Lord Prestor rzeczywiście wyróżniał się spośród wielu, często odrażających dworzan tłoczących się w pałacu. Był człowiekiem, któremu każdy mógł zaufać, godnym szacunku pod każdym względem. Terenas wolałby, żeby jego syn bardziej przypominał Prestora. Strona 17 Król podrapał się po brodzie. O tak, doskonały człowiek do odbudowania honoru Alterac i przywrócenia harmonii pomiędzy członkami Sojuszu. Nowa i silna krew. Terenas pomyślał teraz o swojej córce Calii. Wciąż jeszcze była dzieckiem, ale z pewnością wyrośnie na piękność. Może któregoś dnia, jeśli wszystko pójdzie dobrze, on i Prestor mogliby wzmocnić przyjaźń i sojusz królewskim małżeństwem. Tak, odwiedzi teraz doradców i przekaże im swoje królewskie zdanie. Terenas był pewien, że zgodzą się z nim w tej sprawie. Nie spotkał jeszcze nikogo, kto nie polubiłby młodego szlachcica. Król Prestor z Alterac. Terenas prawie sobie wyobrażał wyraz twarzy przyjaciela, kiedy ten dowie się o rozmiarze nagrody... *** - Masz na twarzy cień uśmiechu, czyżby ktoś zginał straszną, okrutną, krwawą śmiercią, o jadowity? - Nie dowcipkuj sobie, Kryllu - odpowiedział lord Prestor, zamykając za sobą wielkie, żelazne drzwi. Powyżej, w starym domku gościnnym oddanym mu przez króla Terenasa, służący specjalnie dobrani przez Prestora pilnowali, żeby do środka nie weszli żadni nieoczekiwani goście. Ich mistrz miał dużo pracy, a nawet jeśli żaden ze służących nie wiedział, co dokładnie działo się w komnatach poniżej, to jednak Prestor uświadomił im, że gdyby ktoś mu przeszkodził, kosztowałoby ich to życie. Prestor nie spodziewał się, by mu ktoś przeszkodził, i ufał, że słudzy będą mu wierni aż do śmierci. Zaklęcie, odmiana tego, dzięki któremu król i cały dwór tak bardzo podziwiali dziarskiego uciekiniera, nie pozwalało im na refleksję. Przez lata poprawił jego efektywność. - Przyjmij me pokorne przeprosiny, o książę dwulicowości ! - powiedziała zgrzytliwie niska, żylasta postać przed nim. W jej głosie były nuty złośliwości i szaleństwa, jak również coś nieludzkiego. Nic dziwnego, gdyż towarzysz Prestora był goblinem. Ponieważ głowa istoty sięgała szlachcicowi zaledwie do pasa, niektórzy mogliby uznać drobną postać o szmaragdowej skórze za prostą i słabą. Usta rozszerzone w szaleńczym grymasie uśmiechu ukazywały jednak bardzo ostre, długie zęby i krwistoczerwony, prawie rozdwojony język. W wąskich, żółtych oczach bez widocznych źrenic pojawiły się iskry rozbawienia. Był to jednak ten rodzaj wesołości, której źródłem jest wyrywanie skrzydełek muchom albo raje obiektom eksperymentów. Pasmo matowego, brązowego futra zaczynało się na karku stworzenia, porastało jego głowę i kończyło swego rodzaju grzebieniem tuż nad Strona 18 jego niskim czołem. - Mimo to mam powód do świętowania. Dolna komnata służyła dawnej do składowania zapasów. W tamtych czasach chłód ziemi utrzymywał rzędy stojaków z winem w idealnej temperaturze. Teraz jednak, dzięki dokonanej przez Krylla przebudowie, w dużym pomieszczeniu było gorąco jak we wnętrzu wulkanu. Lord Prestor czuł się tu jak w domu. - Świętowania, o mistrzu oszustwa? - Kryli zachichotał. Kryli chichotał bardzo często, zwłaszcza jeśli działo się coś złego. Dwoma największymi namiętnościami szmaragdowej istoty były eksperymenty i sianie chaosu. Kiedy tylko było to możliwe, starał sieje łączyć. Tylną część pomieszczenia wypełniały ławy, butle, proszki, dziwne mechanizmy i cała kolekcja makabry, wszystko zebrane przez goblina. - Tak, śśświętowania, Kryli. - Przeszywające spojrzenie Prestora skoncentrowało się na goblinie, który nagle przestał się uśmiechać. - Chciałbyś brać udział w świętowaniu, prawda? - Tak... panie. Odziany w mundur szlachcic przez chwilę wdychał duszące powietrze. Na jego twarzy o ostrych rysach pojawił się wyraz ulgi. - Ach, jak mi tego brak... - Jego rysy stwardniały. - Muszę jednak poczekać. Wyruszę, kiedy będzie to konieczne, co, Kryli? - Jak mówisz, panie. Uśmiech, teraz bardzo złowrogi, powrócił na twarz Prestora. - Najprawdopodobniej patrzysz teraz na kolejnego króla Alterac, wiesz? Goblin skłonił swoje szczupłe, ale umięśnione ciało prawie do ziemi. - Chwała jego królewskiej mości, S... Nagły klekot sprawił, że obaj spojrzeli w prawo. Zza metalowej kraty zamykającej stary przewód wentylacyjny wyłonił się mniejszy goblin. Nieduża istota zgrabnie wysunęła się z otworu i podbiegła do Krylla. Nowo przybyły miał na twarzy wyraz złośliwego rozbawienia, który szybko zniknął pod spojrzeniem Prestora. Drugi goblin wyszeptał coś Kryllowi do dużego, spiczastego ucha. Kryli syknął i odesłał swojego towarzysza niedbałym machnięciem ręki. Przybysz zniknął za kratą. - O co chodzi? - Choć arystokrata mówił spokojnie i gładko, to jednak jasno dawał do zrozumienia, że domaga się natychmiastowej odpowiedzi. - Och, łaskawy - zaczął mówić Kryli, na jego twarzy ponownie pojawił się szalony uśmiech - masz dzisiaj szczęście, na to wygląda! Może powinieneś zastanowić się nad Strona 19 postawieniem na coś pieniędzy. Gwiazdy muszą sprzyjać... - O co chodzi?! - Ktoś... ktoś próbuje uwolnić Alexstraszę... Prestor wpatrywał się w niego. Robił to tak długo i intensywnie, że Kryli skurczył się w sobie. Goblin wyobrażał sobie, że czeka go pewna śmierć. A tyle chciał wykonać eksperymentów, wypróbować tyle nowych środków wybuchowych... W tej chwili stojąca przed nim wysoka, czarna postać zaczęła się śmiać, śmiechem głębokim, mrocznym i nie do końca naturalnym. - Doskonale... - udało się powiedzieć Prestorowi między atakami śmiechu. Wyciągnął ręce, jakby chciał schwytać samo powietrze. Jego palce wydawały się niemożliwie długie i niemal zakończone szponami. - Tak, doskonale! Śmiał się nadał, a kiedy to robił, goblin Kryli usiadł, dziwiąc się niezwykłemu widokowi. Leciutko potrząsał głową. - A to mnie nazywają wariatem - mruknął pod nosem. Strona 20 TRZY Świat wypełnił ogień. Vereesa zaklęła, gdy płomienie niespodziewanie wypuszczone przez opadającego behemota sprawiły, że ona i czarodziej rozdzielili się. Gdyby Rhonin nie opóźnił rozpoczęcia podróży, to by się wcale nie wydarzyło. Już dotarliby do Hasic, a ona rozstałaby się z nim. Teraz jednak wyglądało na to, że oboje wkrótce rozstaną się z życiem... Wiedziała, że orki z Khaz Modan od czasu do czasu wypuszczają smoki, żeby wywoływać chaos w zwykle spokojnych krainach swoich wrogów, ale dlaczego ona i jej towarzysz mieli pecha stać się ofiarami jednego z nich? Liczba smoków zmniejszała się, a Lordaeron było ogromne. Spojrzała w stronę Rhonina, który zaczął uciekać w głąb lasu. Oczywiście. Musiało to mieć coś wspólnego z faktem, że jej towarzysz był czarodziejem. Smoki miały zmysły wyczulone bardziej nawet niż elfy; niektórzy mówili, że mogły w pewnym zakresie wyczuwać magię. W jakiś sposób za tak tragiczny rozwój wypadków musiał odpowiadać czarodziej. Ork i jego smok musieli przybyć po niego. Rhonin najwyraźniej myślał podobnie, gdyż szybciutko zniknął jej z pola widzenia. Pobiegł w las w stronę przeciwną do niej. Łowczyni prychnęła. Czarodzieje nigdy nie stawali na linii ognia. Mogli zaatakować przeciwnika z dużej odległości albo ciosem w plecy, ale gdy trzeba było stanąć z wrogiem twarzą w twarz... Oczywiście, to był smok. Smok podążył za uciekającym człowiekiem. Vereesa nie chciała śmierci czarodzieja, niezależnie od tego, co o nim myślała. Rozglądając się dookoła, nie wiedziała jednak, w jaki sposób mogłaby mu pomóc. Jej wierzchowiec został połknięty razem z koniem maga, a wraz z nim straciła swój ulubiony łuk. Pozostał tylko miecz, a nie była to broń, którą mogła zaatakować szalejącego potwora. Vereesa rozejrzała się, szukając czegoś innego, ale nic nie znalazła. Nie miała wyboru. Była łowczynią i nie mogła pozwolić, żeby czarodziejowi stała się jakaś krzywda, jeśli tylko mogła coś na to poradzić. Vereesa musiała zrobić jedyną rzecz, która przyszła jej na myśl, żeby uratować mu życie. Elfka wyskoczyła z ukrycia, zamachała rękami w powietrzu i wrzasnęła - Tutaj! Tutaj, pomiocie jaszczurki! Tutaj! Smok jednak nie usłyszał jej, gdyż jego (Vereesie w końcu udało się zidentyfikować płeć bestii) uwagę pochłaniał płonący las. Gdzieś w tym piekle Rhonin walczył o życie. Smok

 

To tylko tagi:
pdf online
free download
pdf do pobrania
ebook za darmo
pobierz za darmo

 

DOSTĘP 24/H

POBIERAJ EBOOKI O DOWOLNEJ PORZE
 

ZA DARMO

BEZ PŁATNOŚCI/ANKIET
 

UPLOAD

Dodaj własny dokument i pozwól pobierać go innym