Richard A. Knaak - Warcraft 02 - Dusza demona PDF

CZYTAJ ONLINE
Ebook download
Richard A. Knaak - Warcraft 02 - Dusza demona

Richard A. Knaak - Warcraft 02 - Dusza demona pdf czytaj online lub pobierz na swoje urządzenie. Dokument został dodany przez użytkownika.
Richard A. Knaak - Warcraft 02 - Dusza demona



Jeśli jesteś autorem/wydawcą i uważasz, że ktoś wgrał ten dokument bez pozwolenia oraz łamie on prawa autorskie, napisz na adres [email protected] i powiadom nas o tym, a my usuniemy zakazany plik w 24h.

 

Richard A. Knaak - Warcraft 02 - Dusza demona

 

Pobierz PDF


 

Richard A. Knaak - Warcraft 02 - Dusza demona Ebook transkrypt - 20 pierwszych stron materiału:

 

Strona 1 RICHARD A. KNAAK WARCRAFT WOJNA STAROŻYTNYCH DUSZA DEMONA TŁUMACZENIE: KAROLINA POST-PAŚKO 2007 INNE KSIĄŻKI: Strona 2 SPIS TREŚCI SPIS TREŚCI DUSZA DEMONA JEDEN DWA TRZY CZTERY PIĘĆ SZEŚĆ SIEDEM OSIEM DZIEWIĘĆ DZIESIĘĆ JEDENAŚCIE DWANAŚCIE TRZYNAŚCIE CZTERNAŚCIE PIĘTNAŚCIE SZESNAŚCIE SIEDEMNAŚCIE OSIEMNAŚCIE DZIEWIĘTNAŚCIE DWADZIEŚCIA DWADZIEŚCIA JEDEN DWADZIEŚCIA DWA DWADZIEŚCIA TRZY DWADZIEŚCIA CZTERY Strona 3 W samym środku płomiennej kuli pojawił się punkcik nieprzeniknionej czerni. Z jego wnętrza dotarł do umysłu Mannorotha głos znany mu równie dobrze jak jego własny. Mannorothu... to ty... Ale nie był to głos Sargerasa. Czekaliśmy zbyt długo... powiedział głos chłodnym, analitycznym tonem, który sprawił, że wielki demon skurczył się w sobie. Droga musi zostać otwarta. Dopilnuję, aby tak się stało. Bądź gotów na moje przybycie, Mannorothu... Przybywam. Gdy padły te słowa, czarny punkt rozszerzył się, stając się pustą wyrwą nad wzorem. Portal różnił się nieco od tego, który nocne elfy stworzyły za pierwszym razem, gdyż teraz wzmacniał go również ten, który przemawiał z innego świata. Tym razem brama nie miała prawa się zawalić. - Na kolana! - ryknął Mannoroth. Pozostający pod jego wpływem magowie nie mieli wyboru, jak tylko natychmiast wypełnić rozkaz. Piekielni gwardziści i elfi żołnierze poszli zaraz w ich ślady. Nawet kapitan Varo’then padł na kolana. Demon ukląkł jako ostatni, ale zrobił to z najgłębszym szacunkiem. Bał się tego, który miał przybyć, prawie tak jak Sargerasa. Jesteśmy gotowi, oznajmił. Mannoroth wbił wzrok w posadzkę. Każdy najdrobniejszy przejaw nieposłuszeństwa mógł oznaczać bolesny koniec. My, niegodni, czekamy na twoje przybycie... Archimondzie... Strona 4 Dla Thomasa „ Sonny’ego” Garetta, znakomitego pisarza i przyjaciela. Strona 5 DUSZA DEMONA Strona 6 JEDEN Chodząc po ogromnej pieczarze, słyszał w głowie szepty. Kiedyś pojawiały się tylko od czasu do czasu, ale teraz nie cichły nawet na chwilę. Także we śnie nie był w stanie przed nimi uciec... chociaż teraz wcale tego nie chciał. Wielki czarny smok słuchał ich już od tak dawna, że stały się jego częścią, nieodróżnialną od jego własnych pokrętnych myśli. Nocne elfy unicestwią świat... Studnia wymknęła się spod kontroli... Nie możesz nikomu ufać... chcą twoich tajemnic, twojej władzy... Malygos odbierze ci to, co do ciebie należy... Alexstrasza chce cię sobie podporządkować... Są nie lepsze od demonów... Musisz je traktować jak demony... Głosy bezustannie powtarzały podobne oskarżenia, ostrzegając go przed dwulicowością i zdradą. Nie mógł ufać nikomu prócz siebie. Inni zostali skażeni przez pomniejsze rasy. Uznają jego decyzję za niebezpieczną, zamiast widzieć w niej jedyną nadzieję dla świata. Smok wypuścił z nozdrzy kłąb trującego dymu, oburzony zdradą dawnych towarzyszy. Choć miał dość mocy, by uratować świat, musiał zachować ostrożność; gdyby odkryli prawdę zbyt wcześnie, mogłoby dojść do katastrofy. Nie mogą poznać mojego sekretu, dopóki nie będzie za późno na zmiany, zadecydował. Nie mogę go im pokazać aż do chwili rzucenia zaklęcia. Nie pozwolę im zniszczyć mojego dzieła! Drapiąc wielkimi szponami skalną posadzkę, pokryty łuskami behemot wkroczył do swojej kryjówki. Pomimo swych rozmiarów w ogromnej pieczarze wydawał się maleńki. Strona 7 Przez środek jaskini przepływała rzeka lawy. Na ścianach migotały wielkie kryształy. Ze sklepienia, niczym miecze zagłady, zwisały ogromne stalaktyty, zaś z ziemi wyrastały stalagmity tak ostre, jak gdyby tylko czekały, aż ktoś się na nie nadzieje. I rzeczywiście, na jednym z nich ktoś tkwił. Szczerząc zębiska, wielki czarny smok spojrzał w dół na szamoczącą się postać. Z jej wątłej, falującej piersi sterczał kamienny kolec. Z tułowia o dziwnym kształcie zwisały strzępy czarno-szkarłatnej szaty i fragmenty misternie zdobionego złotego pancerza. Z czaszki nieszczęśnika wyrastały długie rogi podobne do kozich, a szkarłatna twarz najbardziej przypominała smokowi podłużną czaszkę o szerokiej, najeżonej kłami paszczy. Oczy ziały mroczną pustką, która natychmiast spróbowała wciągnąć smoka w głąb, ale okazała się bezsilna wobec woli behemota. Rogata postać, nie dość, że nadziana na stalagmit, była jeszcze przykuta do podłoża jaskini grubymi, żelaznymi łańcuchami. Naprężone pęta przygważdżały demona do stalagmitu i przyciągały mu ręce i nogi do ziemi. Usta jeńca poruszały się bez przerwy, jak gdyby wykrzykiwał coś z wściekłością, ale nie wydobywał się z nich żaden dźwięk. Mimo to nie ustawał w wysiłkach, zwłaszcza kiedy zobaczył zbliżającego się lewiatana. Smok przyglądał się przez chwilę swojemu więźniowi, a potem mrugnął. Komnatę natychmiast wypełnił jadowity, chrapliwy głos stwora: - Jest Sargeras! Upuści ci krwi! Zrobi sobie płaszcz z twojej skóry! Nakarmi twoim mięsem swoje psy! Umieści twoją duszę we fiolce, aby móc ją torturować, gdy tylko zechce! Sargeras... Smok mrugnął ponownie, próbując uciszyć jeńca. Mimo to demon wciąż wywrzaskiwał nieme groźby i obelgi, aż w końcu czarny behemot rozwarł wielkie szczęki i odetchnął, otaczając więźnia pióropuszem gorącego dymu i wprawiając go znów w bolesny dygot. - Znajdujesz się w towarzystwie mojej wspaniałej osoby - zagrzmiał smok. - Jestem Strażnikiem Ziemi. Będziesz traktował mnie z szacunkiem, na jaki zasługuję. Długi, gadzi ogon demona smagnął skalne podłoże. Usta otworzyły się, zapewne do kolejnych niemych bluźnierstw. Neltharion potrząsnął grzebieniastym łbem. Spodziewał się więcej po Eredarczyku. Warlockowie byli dowódcami Płonącego Legionu, demonami biegłymi nie tylko w sztuce magicznej, ale i obeznanymi z taktyką wojenną. Smok spodziewał się po takiej istocie inteligentniejszych wypowiedzi, ale więzień mógłby równie dobrze być jednym z bestialskich Strona 8 infernalni - płonących, czaszkogłowych behemotów, które zachowywały się jak tarany albo pociski powietrzne. Ten, którego badał przed pojmaniem Eredarczyka, był tępy jak głaz, jeśli nie bardziej. Ale z drugiej strony Neltharion nie wysyłał smoków ze swojego stada po demony, żeby móc z nimi konwersować. Nie, jeńcy mieli posłużyć innemu celowi, wielkiemu celowi, którego niestety nigdy nie będą w stanie docenić. A Eredarczyk był ostatnim i najważniejszym jeńcem. Wrodzone zdolności magiczne czyniły go kluczem do realizacji pierwszego etapu misji Strażnika Ziemi. Już czas... szeptały głosy. Już czas... Smok uniósł wielką łapę wnętrzem do góry i skoncentrował się. Jej wnętrze natychmiast zapłonęło złotym blaskiem, który stał się tak olśniewający, że nawet pojmany demon przerwał swoją tyradę i wbił wzrok w przedmiot przywołany przez Nelthariona. Maleńki dysk był równie złoty jak zwiastujący jego pojawienie się blask, ale poza tym nie było w nim nic niezwykłego. Nie wypełniłby dłoni nawet o wiele mniejszej istoty - na przykład nocnego elfa. Przypominał dużą złotą monetę o zaokrąglonych krawędziach i lśniącej, nieskazitelnej powierzchni. Jego niepozorny wygląd był zasługą Nelthariona. Jeśli talizman miał spełnić swoje zadanie, musiał wyglądać zupełnie niewinnie i niegroźnie. Strażnik Ziemi wyciągnął go w stronę warlocka, pozwalając Eredarczykowi zobaczyć, co go czeka. Ale na demonie nie zrobiło to chyba większego wrażenia. Wodził tylko szyderczym wzrokiem od dysku do smoka. Neltharion zauważył to. Cieszyło go, że Eredarczyk nie rozpoznał potęgi dysku. To oznaczało, że pozostali też nie odgadną prawdy... dopóki nie będzie już za późno. Na niemy rozkaz Strażnika Ziemi przedmiot uniósł się łagodnie w powietrze. Zawisł na chwilę nad jego łapą, po czym podpłynął do jeńca. Na potwornej twarzy warlocka po raz pierwszy pojawił się cień niepewności. Kiedy dysk zaczął opadać, jeniec wznowił daremną szarpaninę. Złoty talizman spoczął na czole demona. Krótki rozbłysk szkarłatnego światła oświetlił twarz Eredarczyka... i dysk wpił mu się w ciało. Wymów je... nalegał chór głosów. Wymów słowa... przypieczętuj akt... Z dzikiego, pozbawionego warg smoczego pyska popłynęły słowa w języku, który nie pochodził ze śmiertelnego świata. Każde z nich było przesycone złem, od którego drżał nawet demon. Ale Strażnikowi Ziemi wydawały się najcudowniejszymi dźwiękami, jakie kiedykolwiek słyszał, idealnie melodyjnymi nutami... językiem bogów. Dysk znów się rozjarzył. Jego blask wypełnił przepastną komnatę, stając się bardziej Strona 9 intensywny z każdą sylabą. Nagle zapłonął jasno. Eredarski warlock rozdziawił usta najszerzej jak potrafił w bezgłośnym krzyku. Z jego przerażających ślepiów pociekły krwiste łzy, ogonem bił szaleńczo o skałę. Szarpał więzy z takim zapałem, że starł sobie skórę kostek i nadgarstków. Ale mimo to nie był w stanie się uwolnić. Potem zaczęła mu gnić skóra, odchodząc od wijącego się szkieletu i wykrzywionej we wrzasku twarzy. Mięso demona, łuszczące się suchymi, szarymi płatami, wyglądało, jak gdyby było martwe od tysiąca lat. Oczy zapadły się. Ogon pomarszczył i skurczył. Z warlocka został tylko szkielet otaczający rozkładające się błyskawicznie wnętrzności. Przez całą tę makabryczną próbę nie przestawał wrzeszczeć, gdyż Neltharion i dysk nie pozwalali mu zaznać ukojenia śmierci. Ale w końcu nawet kości nie wytrzymały i załamały się. Szczęka odpadła, a żebra runęły z grzechotem na ziemię. Moc uwolniona przez dysk ze straszliwą skutecznością pochłonęła szczątki demona. Smuga prochu zajęła miejsce stóp, nóg, tułowia, aż w końcu została tylko czaszka. I dopiero wtedy Eredarczyk znieruchomiał. Złowieszcze światło przygasło. Łańcuchy pętające wcześniej demona obwisły. Niczym troskliwy ojciec sięgający ku ukochanemu dziecku, czarny smok za pomocą dwóch szponów delikatnie uniósł talizman z czaszki. Kiedy to zrobił, czaszka też obróciła się w proch. Szary pył rozsypał się po ziemi. Neltharion wpatrywał się z podziwem w swoje dzieło. Nie był nawet w stanie wyczuć nadzwyczajnych mocy ukrytych teraz w dysku, ale wiedział, że tam są - i że kiedy nadejdzie czas, będzie mógł nimi rozporządzać. W chwili, w której o tym pomyślał, czyjaś obecność musnęła jego umysł. Głosy ucichły, jak gdyby obawiały się, że zostaną wykryte przez intruza. Strażnik Ziemi natychmiast stłumił swoje pragnienia. Neltharion świetnie znał ten dotyk. Kiedyś wierzył, że należy do przyjaciółki. Teraz mroczny lewiatan rozumiał, że nie może ufać ani jej, ani reszcie. Neltharionie... Muszę z tobą porozmawiać... Czego sobie życzysz, droga Alexstraszo? Strażnik Ziemi miał ją przed oczyma: lśniącą smoczycę barwy płomienia nieco większą od niego. Tak jak on był fizycznym Aspektem wewnętrznej siły świata, tak ona była Aspektem Życia rozwijającego się na ziemi, nad nią i wewnątrz niej. Strona 10 Niebezpieczne siły otaczają pałac królowej nocnych elfów... musimy podjąć jakąś decyzję i to szybko... Nie obawiaj się, odparł kojąco Neltharion. Zrobimy to, co konieczne... Modlę się o to... jak szybko możesz zjawić się w Komnacie? Strażnik Ziemi wyobraził sobie tamto miejsce, gigantyczną pieczarę, przy której jego własna wydawała się norką robaka. Komnata Aspektów, jak nazywały ją z szacunkiem zwykłe smoki, była również idealnie okrągła, jak gdyby w przeszłości - jeszcze przed pojawieniem się smoków - ktoś wprawił w ruch wielką kulę, wygładzając wszelkie nierówności i formacje skalne spotykane w jaskiniach. Nozdormu, którego fascynowało wszystko, co miało związek z historią, wierzył, że jest ona dziełem stworzycieli świata, ale nawet on nie potrafił tego dowieść. Ukryta w polu magicznym, które oddzielało ją od reszty śmiertelnego świata, Komnata była najbezpiecznieszym miejscem znanym smokom. Czarny smok zasyczał niecierpliwie. Jego czerwone oczy spojrzały na dysk. Może powinien się tam teraz udać. Będą tam wszyscy pozostali. Powinno mu się udać... Nie... jeszcze nie, odezwały się głosy w zakamarkach jego podświadomości, tak cicho, że ledwie je usłyszał. Musisz wybrać odpowiedni moment, inaczej ukradną ci to, co do ciebie należy... Neltharion nie mógł na to pozwolić, nie gdy był już tak bliski triumfu. Nie teraz, odpowiedział w końcu czerwonej smoczycy, ale wkrótce... Obiecuję, że już niedługo... Nie masz wyboru, odparła Alexstrasza. Zostało nam niewiele czasu... Opuściła jego myśli równie szybko, jak się w nich pojawiła. Neltharion zawahał się, próbując ustalić, czy zdradził się przed nią w jakikolwiek sposób. Jednak głosy zapewniły go, że nie, że spisał się bardzo, bardzo dobrze. Czarny smok uniósł wysoko dysk, a potem, z zadowolonym błyskiem w płonących oczach, umieścił go za pomocą magii tam, gdzie trzymał go ukrytego przed wszystkimi, nawet własnymi pobratymcami. - Niedługo... - wyszeptał, gdy dysk znikał, a jego potworny pysk rozciągnął się w szerokim uśmiechu, ukazując kły. - Bardzo niedługo, w końcu obiecałem... *** Wspaniały pałac wznosił się na skraju górskiego urwiska nad ogromnym, wzburzonym jeziorem o wodach tak ciemnych, że aż czarnych. Drzewa wzmocnione magicznie litą skałą tworzyły wysokie, spiralne wieże przypominające budzących grozę Strona 11 wojowników. Ogromną budowlę otaczały mury z wulkanicznej skały związane monstrualnymi pnączami i korzeniami drzew. Szkielet głównej budowli tworzyło sto gigantycznych pni przygiętych do siebie mocą budowniczych, a później pokrytych kamieniem i pnączami. Kiedyś pałac wraz z otoczeniem jawił się każdemu, kto nań spojrzał, jednym z cudów świata... ale to uległo zmianie, zwłaszcza ostatnio. Teraz główna wieża nie miała górnej części. Poczerniałe kamienie i zwisające pnącza świadczyły o sile eksplozji, która zniszczyła basztę. Ale pałac przypominał senny koszmar także z innego powodu - z powodu ruin otaczających z trzech stron dumny niegdyś przybytek. Kiedyś było to wspaniałe miasto, ukoronowanie rządów nocnych elfów. Rozsiane wśród krajobrazu i wrośnięte weń wysokie nadrzewne domy i rozległe naziemne siedziby tworzyły cudowne tło dla pałacu. To tutaj zbudowano Zin-Azshari - Chwałę Azshary w starym języku - stolicę królestwa nocnych elfów. Tutaj tętniła życiem metropolia, której mieszkańcy każdego dnia o zmierzchu oddawali cześć swojej ukochanej królowej. I właśnie tutaj, nie licząc kilku otoczonych murami rezydencji przylegających do pałacu, miała miejsce rzeź niewinnych istot, jakiej świat jeszcze nie widział. Zin-Azshari legło w ruinach, krew ofiar wciąż plamiła osmalone ruiny ich domostw. Wysokie nadrzewne domy zostały obalone, a te wzniesione na ziemi obrócone w gruzy. Nad koszmarnym krajobrazem unosiła się gęsta, zielona mgła. Wszystkie inne zapachy zagłuszał odór śmierci - trupy setek ofiar rozkładały się powoli na ulicach, tym wolniej i bardziej groteskowo, że w pobliżu nie było absolutnie żadnych padlinożerców. Żadne kruki, szczury ani owady nie oskubywały porąbanych i porozrywanych ciał, bo one także albo uciekły z garstką ocalałych, albo padły ofiarą nawały, która zdobyła miasto. Lecz choć wokół nich miała miejsce tak straszliwa rzeź, pozostali mieszkańcy Zin- Azshari wydawali się nie zwracać na to uwagi. Wysokie, smukłe nocne elfy, które pozostały w mieście, zajmowały się swoimi sprawami jak gdyby nigdy nic. W strojnych, wielobarwnych szatach postacie o ciemnofioletowej skórze wyglądały, jak gdyby brały udział w jakiejś ważnej uroczystości. Nawet ponurzy strażnicy w ciemnozielonych pancerzach pełniący wartę na parapetach i murach patrzyli na sceny mordu bez mrugnięcia okiem. Na ani jednej pociągłej twarzy o ostrych rysach nie malowała się zgroza. Ani jedna nie reagowała przerażeniem czy trwogą na widok groteskowych olbrzymów przetrząsających ruiny w poszukiwaniu ocalałych lub szpiegów. Setki opancerzonych wojowników Płonącego Legionu przeczesywało Zin-Azshari, a kolejne setki demonów opuszczały pałac przez główną bramę, aby zasilić szeregi armii Strona 12 walczącej za murami stolicy. To z ich ręki padło to piękne królestwo i jeśli nie zostaną powstrzymane, spustoszą resztę świata, zabijając wszystkich, którzy staną im na drodze. Większość demonów miała ponad dziewięć stóp wysokości, górowały więc wzrostem nawet nad mierzącymi siedem stóp elfami. Każdego z nich otaczał nieustannie wściekle zielony płomień, nie czyniąc im jednak krzywdy. Dolną połowę ciała miały dziwnie wąską, a pierś wyjątkowo szeroką. Ich potworne oblicza przypominały zębate i rogate czaszki o krwistoczerwonych ślepiach, które omiatały krajobraz wygłodniałym wzrokiem. Większość dzierżyła wielkie kanciaste tarcze i żarzące się buzdygany oraz miecze. Byli to piekielni gwardziści stanowiący główną część sił Legionu. Nad nimi, unosząc się na płomiennych skrzydłach, obserwowali horyzont strażnicy zagłady. Od swoich braci w dole różnili się nieznacznie wzrostem i bardziej inteligentnym spojrzeniem. Śmigali tam i z powrotem nad Zin-Azshari niczym sępy. Od czasu do czasu któryś z nich kierował jednego z piekielnych strażników w miejsce, gdzie mógł się ukrywać jakiś zbieg. Obok piekielnej straży także inne diabelskie stwory tropiły uciekinierów, przede wszystkim wielkie, straszliwe, czworonożne monstra podobne trochę do psów albo wilków. Te pokryte łuską poczwary z grzebieniem szorstkiej szczeciny na grzbiecie węszyły pośród ruin nie tylko wielkimi nosami, ale i dwoma żylastymi mackami z przyssawkami na końcach. Piekielne bestie biegały ochoczo pomiędzy trupami, od czasu do czasu przystając, aby obwąchać któreś ze zmasakrowanych ciał. Ale podczas gdy to wszystko miało miejsce poza terenem pałacu, nie mniej straszliwe sceny rozgrywały się w jego południowej wieży. W jej wnętrzu stojący w kręgu Szlachetnie Urodzeni - tak nazywano magów służących królowej wszystkich nocnych elfów - nachylali się nad heksagonalnym wzorem wyrytym w posadzce. Kaptury misternie wyszywanych turkusowych szat mieli naciągnięte głęboko na czoło, tak że prawie zasłaniały srebrne, pozbawione źrenic oczy... oczy lśniące teraz niepokojącym czerwonym blaskiem. Nocne elfy nachylały się nad wzorem, mamrocząc słowa potężnego zaklęcia. Otaczała ich plugawa zielona poświata, przenikająca nawet ich dusze. Ich ciała były stale napięte z wysiłku, ale nie poddawali się. Ci, którzy w przeszłości okazali podobną słabość, zostali wyeliminowani. Teraz tylko ci najbardziej wytrzymali tkali czarną magię czerpiąc moc z jeziora w dole. - Szybciej - wychrypiała koszmarna postać stojąca obok żarzącego się kręgu. - Tym razem musi się udać. Gigantyczny demon poruszał się na czterech olbrzymich nogach, miał kły, szerokie, Strona 13 szponiaste łapy i wielkie, błoniaste skrzydła, które teraz były złożone. Gadzi ogon grubości pnia drzewa uderzał niecierpliwie o podłogę, zostawiając w twardym kamieniu potężne pęknięcia. Ropuszy łeb prawie drapał sufit, gdy przechadzał się między znacznie mniejszymi, schodzącymi mu przezornie z drogi piekielnymi gwardzistami. Zielona, płomienna grzywa biegnąca od czubka głowy do koniuszka każdego grubego kopyta, migotała dziko przy każdym kroku, od którego trzęsła się ziemia. Spod posępnego, łysego czoła złowrogie ślepia o barwie równie złowieszczej zieleni wpatrywały się w mroczną scenę. Ten, który kierował wysiłkami nocnych elfów, był przyzwyczajony do wzbudzania strachu, a nie odczuwania go. Ale tej burzliwej nocy demona zwanego Mannorothem nękał niepokój. Jego pan powierzył mu przywództwo, a on zawiódł. Nie zdarzyło się to nigdy wcześniej. Był Mannorothem, jednym z dowódców Prześwietnego... - I jak? - warknął skrzydlaty demon do nocnych elfów. - Czy mam urwać łeb kolejnemu z was, wy żałosne robaki? Oszpecony blizną nocny elf w ciemnozielonym pancerzu gwardii pałacowej odważył się przemówić: - Ona nie będzie tym zachwycona, panie. Mannoroth odwrócił się do śmiałka. Cuchnący oddech owiał napiętą twarz żołnierza w hełmie. - Czy będzie bardzo niepocieszona, jeśli postanowię ofiarować jej twoją głowę, kapitanie Varo’thenie? - To bardzo prawdopodobne - odparł nocny elf z kamiennym wyrazem twarzy. Demon wyciągnął ku niemu łapę tak wielką, że zmieściłyby się w niej jego hełm i czaszka. Szponiaste palce otoczyły głowę elfa... i cofnęły się. Pan Mannorotha zarządził na samym wstępie, że królowa nocnych elfów i ważne dla niej osoby mają pozostać nietknięte. Byli cenni dla pana Płonącego Legionu. Przynajmniej na razie. Nakaz nietykalności dotyczył zwłaszcza Varo’thena. Po śmierci doradcy królowej, lorda Xaviusa, kapitan został najbliższym współpracownikiem królowej. Za każdym razem, gdy wspaniała Azshara nie uznała za stosowne zaszczycić elfów pracujących w komnacie swoją obecnością, kapitan gwardii zajmował jej miejsce. Ze wszystkiego, co usłyszał i zobaczył, zdawał raport swojej pani... i przez ten krótki czas, przez jaki Mannoroth obserwował królową, przekonał się, że nie jest wcale taką pustą lalką, jak można się było spodziewać. Miała w sobie spryt, który jej ospałe ruchy skrywały dobrze, ale nie dość dobrze. Demon był ciekaw, jakie zamiary miała wobec jego pana, gdy ten wkroczy wreszcie do tego Strona 14 świata. Jeśli wreszcie wkroczy do tego świata. Portal prowadzący do jego królestwa pomiędzy światami i wymiarami, gdzie Płonący Legion tkwił pomiędzy jedną łupieżczą wyprawą a drugą, zawalił się wskutek magicznego ataku. Ta sama siła rozerwała też na dwie części pierwszą wieżę, w której pracowali Szlachetnie Urodzeni i demony. Mannoroth nadal nie wiedział, co się właściwie stało, ale kilka elfów, które przeżyły katastrofę, wspominało o niewidzialnym wrogu, który zabił doradcę. Mannoroth domyślał się, kim jest niewidzialny intruz, i wysłał już myśliwych, aby go odszukali. Teraz skupiał się wyłącznie na odbudowaniu cennego portalu - o ile było to w ogóle możliwe. Nie, pomyślał. To jest możliwe. Ale na razie ognista kula energii unosząca się tuż nad wzorem tylko płonęła. Kiedy behemot patrzył na nią, nie czuł dotknięcia wieczności, ani przytłaczającej obecności swojego pana. Mannoroth nic nie czuł. Nic oznaczało porażkę, a w Płonącym Legionie porażka oznaczała śmierć. - Słabną - zauważył beznamiętnie kapitan Varo’then. - Znów stracą nad nim kontrolę. Mannoroth przyznał żołnierzowi rację. Warcząc, potworny demon sięgnął umysłem i włączył się do czarów. Jego wtargnięcie wstrząsnęło Szlachetnie Urodzonymi czarodziejami, prawie niwecząc całą ich pracę, ale Mannoroth przejął kontrolę nad grupą i zogniskował ich wysiłki. Tym razem się uda. Tym razem... Pod jego kierunkiem magowie dali z siebie więcej niż kiedykolwiek wcześniej. Determinacja Mannorotha wprawiła ich w niemal maniakalny stan. Ich obramowane szkarłatem oczy rozszerzyły się do granic możliwości, a ciała drżały z fizycznego i magicznego napięcia. Mannoroth wpatrywał się ponuro w oporną kulę energii. Nie chciała ulec przemianie, nie chciała dać mu dostępu do jego pana. Po czole demona spływały żółte kropelki potu. Na szerokie, żabie wargi wystąpiła piana. Choć porażka oznaczała odcięcie od Prześwietnego, Mannoroth miał pewność, że i tak poniesie karę. Nikt nie mógł ujść przed gniewem Sargerasa. Pamiętając o tym, naparł jeszcze wścieklej, wyrywając z nocnych elfów tyle mocy, ile tylko zdołał. W kręgu rozległy się jęki... Nagle w samym środku płomiennej kuli pojawił się punkcik nieprzeniknionej czerni. Z jego wnętrza dotarł do umysłu Mannorotha głos znany mu równie dobrze jak jego własny. Strona 15 Mannorothu... to ty... Ale nie był to głos Sargerasa. Tak, odpowiedział niechętnie. Droga jest znów otwarta. Czekaliśmy zbyt długo... powiedział głos chłodnym, analitycznym tonem, który sprawił, że wielki demon skurczył się w sobie. Rozczarowałeś go... Zrobiłem wszystko, co w mojej mocy!, zaprotestował Mannoroth, zanim rozsądek ostrzegł go przed podobną nierozwagą. Droga musi zostać w pełni otwarta. Dopilnuję, aby tak się stało. Bądź gotów na moje przybycie, Mannorothu... Przybywam. Gdy to powiedział, czarny punkt rozszerzył się, stając się pustą wyrwą nad wzorem. Portal różnił się nieco od tego, który nocne elfy stworzyły za pierwszym razem, ale to dlatego, że teraz wzmacniał go również ten, który przemawiał z innego świata. Tym razem brama nie miała prawa się zawalić. - Na kolana! - ryknął Mannoroth. Pozostający pod jego wpływem magowie nie mieli wyboru, jak tylko natychmiast wypełnić rozkaz. Piekielna gwardia i elfi żołnierze poszli zaraz w ich ślady. Nawet kapitan Varo’then padł na kolana. Demon ukląkł jako ostatni, ale zrobił to z najgłębszym szacunkiem. Bał się tego, który miał przybyć, prawie tak jak Sargerasa. Jesteśmy gotowi, oznajmił. Mannoroth wbił wzrok w posadzkę. Każdy najdrobniejszy przejaw nieposłuszeństwa mógł oznaczać bolesny koniec. My, niegodni, czekamy na twoje przybycie... Archimondzie... Strona 16 DWA Świat, który znał, świat, który wszyscy znali, przestał istnieć. Środkowa część Kalimdoru zmieniła się w spustoszoną równinę. Ciągnące w różnych kierunkach demony dokonały rzezi na pysznej, zmanierowanej cywilizacji nocnych elfów. Poległy ich setki, może nawet tysiące, a Płonący Legion parł niezmordowanie naprzód. Ale nie wszędzie, musiał sobie przypomnieć Malfurion Stormrage. Zatrzymaliśmy ich w tym miejscu, a nawet zepchnęliśmy ze zdobytych pozycji. Potworni najeźdźcy spotkali się z najsilniejszym oporem właśnie na zachodzie. Była to w ogromnej mierze zasługa samego Malfuriona, który odegrał kluczową rolę w rozproszeniu zaklęcia Szlachetnie Urodzonych, które odcięło wszystkich prócz mieszkańców pałacu Azshary od mocy Studni Wieczności. Malfurion stawił czoła lordowi Xaviusowi, doradcy królowej, i unicestwił go w bohaterskim pojedynku. Ale choć lord Kur’talos Ravencrest, pan Gawroniej Twierdzy i dowódca sił nocnych elfów udzielił mu pochwały przed swoimi oficerami, Malfurion nie czuł się wcale jak bohater. Podczas starcia Xavius wywiódł go kilkakrotnie w pole i tylko dzięki pomocy towarzyszy udało mu się pokonać złowrogiego doradcę oraz demony, którym służył. Rozpuszczone, długie do ramion włosy Malfuriona miały zaskakujący ciemnozielony odcień, wyróżniający go spośród nocnych elfów. Tylko jego brat bliźniak Illidan, który też miał ostre, niemal wilcze rysy twarzy, budził większe zainteresowanie. Malfurion miał oczy srebrne, najczęściej spotykane u jego ludu, a oczy Illidana były lśniąco bursztynowe, co miało mu zwiastować wielką przyszłość. Illidan ubierał się z ekstrawagancją charakterystyczną dla swej rasy, podczas gdy Malfurion wolał skromniejsze stroje - płócienną tunikę, prosty skórzany kaftan i spodnie oraz buty do kolan. Ponieważ wybrał drogę druidyzmu, czułby się jak błazen, gdyby próbował rozmawiać z drzewami, zwierzętami i ziemią odziany jak Strona 17 pretensjonalny dworak spieszący na wielki bal. Marszcząc brwi, po raz tysięczny spróbował się skoncentrować. Młody nocny elf przybył w to odludne miejsce w dziewiczej puszczy Ga’han, aby się wyciszyć i skupić na nadchodzących dniach. Wielkie siły zebrane pod wodzą lorda Ravencresta miały wkrótce wymaszerować - dokąd, nikt jeszcze nie wiedział. Płonący Legion atakował z tylu stron, że armia szlachcica mogła podróżować tam i z powrotem przez wiele lat, staczając bitwę za bitwą bez żadnych wymiernych rezultatów. Ravencrest wezwał najlepszych strategów, aby ustalić, jak odnieść decydujące zwycięstwo, i to szybko. Każdy dzień zwłoki oznaczał śmierć kolejnych niewinnych istot. Czoło Malfuriona pokryły jeszcze głębsze bruzdy, gdy spróbował odnaleźć wewnętrzny spokój. Powoli jego umysł wyciszył się na tyle, by elf usłyszał szelest liści. To była mowa drzew. Przy pewnym wysiłku potrafił z nimi rozmawiać, ale na razie wystarczyło mu przysłuchiwanie się ich melodyjnym głosom. Puszcza miała inne poczucie czasu niż elfy, co przejawiało się wyjątkowo wyraźnie w słowach drzew. Wiedziały o wojnie, ale rozmawiały o niej w abstrakcyjny sposób. Choć były zaniepokojone losem innych lasów pustoszonych przez demony, leśne bóstwa czuwające nad nimi nie dały im jak na razie powodów do prawdziwego niepokoju. Jeśli zagrożenie się zbliży, z pewnością dowiedzą się o tym wkrótce. Ich samozadowolenie irytowało Malfuriona. Zagrożenie, jakim był Płonący Legion dla wszystkich żywych istot, nie tylko nocnych elfów, było oczywiste. Rozumiał, dlaczego las może tego jeszcze w pełni nie pojmować, ale powinni to rozumieć jego opiekunowie. Ale gdzie się podziali Cenarius i reszta? Kiedy postanowił podążyć drogą druidyzmu, wybierając życie, na jakie przed nim nie zdecydował się jeszcze żaden nocny elf, wyruszył w głąb puszczy rosnącej za granicami Suramaru w poszukiwaniu mitycznego półboga. Skąd przyszło mu do głowy, że uda mu się znaleźć istotę, której nie znalazł nikt przed nim, nie potrafił powiedzieć, ale jemu się to udało. Już to było zdumiewające, ale kiedy władca lasu zaofiarował się go uczyć, Malfurion nie mógł uwierzyć we własne szczęście. Przez wiele miesięcy Cenarius był jego shan’do, czcigodnym nauczycielem. To on nauczył Malfuriona wchodzić w Szmaragdowy Sen, miejsce pomiędzy śmiertelnym planem a śnieniem, i tworzyć zaklęcia za pośrednictwem sił natury. Naukom półboga Malfurion zawdzięczał nie tylko własne życie, ale i ocalenie pozostałych obrońców. Więc dlaczego Cenarius i pozostałe leśne bóstwa nie wspomogły swoimi cudownymi siłami zrozpaczonych obrońców? Strona 18 - Ha! Domyśliłem się, że tu będziesz. Po głosie tak podobnym do własnego Malfurion błyskawicznie rozpoznał przybysza. Porzucając próby odzyskania równowagi wewnętrznej, wstał i z powagą przywitał gościa. - Illidanie? Dlaczego mnie szukasz? - Jak to? - Jego brat bliźniak jak zawsze nosił granatowe włosy związane w koński ogon. Ale ubrany był inaczej niż zwykle: w spodnie i kaftan z takiej samej czarnej skóry jak wysokie buty z rozszerzającymi się u góry cholewami. Do kaftana, dokładnie na sercu, miał przyczepioną niewielką odznakę, na której została wyryta czarna ptasia głowa otoczona szkarłatnym pierścieniem. Ubiór był nowy, przypominał trochę mundur. Znak na odznace był emblematem domu Kur’talosa Ravencresta... nowego patrona Illidana. - O zmierzchu lord Ravencrest ma coś ogłosić, bracie. Musiałem wcześniej wstać, żeby cię odszukać i sprowadzić z powrotem na czas. Tak jak większość nocnych elfów Illidan był wciąż przyzwyczajony do przesypiania prawie całego dnia. Za to Malfurion nauczył się spać w nocy, a czuwać w dzień, aby lepiej wykorzystywać uśpione siły natury. To prawda, mógłby się uczyć druidyzmu także w nocy, ale w ciągu dnia więź jego ludu ze Studnią Wieczności była najsłabsza. To oznaczało niemożność uciekania się do magii przy rzucaniu nowego zaklęcia po raz pierwszy, co na początku nauki było konieczne. Teraz Malfurion czuł się pewniej za dnia niż w nocy. - Sam miałem właśnie wracać - powiedział, idąc w kierunku brata. - Źle by to wyglądało, gdybyś się nie pojawił. Lord Ravencrest nie lubi bałaganu ani opóźnień, zwłaszcza ze strony tych, od których uzależnia swoje plany. Sam dobrze to wiesz, Malfurionie. Choć ich ścieżki rozeszły się w różnych kierunkach, obaj bracia byli biegli w praktykowanym przez siebie rodzaju magii. Po tym, jak Illidan uratował pana na Gawroniej Twierdzy przed demonem, szlachcic mianował go swoim osobistym czarodziejem, którą to pozycję zwykle powierzano starszym członkom Księżycowej Gwardii, mistrzom magii nocnych elfów. Illidan odegrał również kluczową rolę w odparciu ataków demonów na zachodzie. Przejął dowodzenie nad Księżycową Gwardią po śmierci ich dowódcy i skutecznie pokierował mocą grupy w starciu z najeźdźcą. - Musiałem opuścić Suramar - wyjaśnił Malfurion. - Czułem się osaczony. Nie słyszałem lasu. - Połowa budowli w Suramarze powstała na żywych drzewach. Co to za różnica? Jak miał wytłumaczyć Illidanowi wrażenia atakujące każdego dnia jego umysł? Im Strona 19 bardziej Malfurion zagłębiał się w swoją sztukę, tym bardziej wyczulony robił się na każdy element świata. W lesie czuł wszechogarniający spokój drzew, skał, ptaków... wszystkiego. W mieście odbierał tylko skarlałe, niemal obłąkane emanacje wytworów swojego ludu. Drzewa, które teraz służyły za domy, ziemia i kamienie, które przeniesiono i ukształtowano tak, aby teren mogły zasiedlić nocne elfy, nie były już takie, jak w stanie naturalnym. Ich myśli były pomieszane, skierowane do wewnątrz. Nie rozumiały nawet samych siebie, tak wielkim przeobrażeniom poddali je budowniczy. Za każdym razem, gdy Malfurion szedł przez miasto, wyczuwał jakąś fałszywą nutę, wiedział jednak, że jego lud, a także krasnoludy i inne rasy, mają prawo tworzyć własne cywilizacje. Nie popełniali przestępstwa, budując domy i dostosowując krajobraz do swoich potrzeb. W końcu zwierzęta robiły to samo. A jednak dyskomfort, jaki odczuwał, pogłębiał się za każdym razem, gdy przebywał w mieście. - Wrócimy do naszych wierzchowców? - zapytał, demonstracyjnie nie odpowiadając na pytanie zadane przez brata. Illidan uśmiechnął się krzywo i kiwnął głową. Bliźniacy ruszyli w milczeniu w górę zalesionego wzniesienia. Ostatnio coraz częściej nie mieli sobie nic do powiedzenia, jeśli nie licząc spraw związanych z wojną. Dwaj bracia, którzy wcześniej byli nierozłączni, teraz mieli ze sobą mniej wspólnego niż czasem z zupełnie obcymi osobami. - Smok zamierza nas opuścić, prawdopodobnie przed zachodem słońca - oznajmił ni z tego, ni z owego Illidan. Malfurion nie słyszał o tym wcześniej. Stanął, wpatrując się wielkimi oczyma w brata. - Kiedy to powiedział? Czerwony smok Korialstrasz był jednym z nielicznych sprzymierzeńców nocnych elfów. Młody, ale potężny lewiatan, który był ponoć oblubieńcem smoczej królowej, Alexstraszy, dołączył do nich wraz z jednym z dwóch tajemniczych podróżników, siwowłosym magiem Krasusem. Między Korialstraszem a Krasusem istniała bardzo silna więź, ale Malfurion nie odkrył jeszcze, na czym polegała. Wiedział tylko, że gdziekolwiek szła wychudzona, blada postać w szarej szacie, zawsze towarzyszył jej skrzydlaty behemot. Razem okazali się niepowstrzymaną siłą, przed którą demony pierzchały w popłochu, i która utorowała drogę zwycięstwu obrońców. Ale kiedy zostawali rozdzieleni, obaj wydawali się bliscy śmierci... Malfurion postanowił nie wtykać nosa w ich sprawy, po części dlatego, że chcieli pomóc nocnym elfom, ale i dlatego, że szanował i lubił ich obu. Ale teraz Korialstrasz Strona 20 postanowił ich opuścić, co oznaczało dla nocnych elfów katastrofę. - Czy mistrz Krasus leci razem z nim? - Nie, zostaje z mistrzem Rhoninem. - Illidan wymówił to ostatnie imię z takim samym szacunkiem, z jakim jego brat wymawiał imię Krasusa. Rudowłosy Rhonin przybył wraz ze starszym magiem z jakiejś nieznanej krainy, miejsca, o którym wspominali czasem, gdy opowiadali o swoich wcześniejszych doświadczeniach z Płonącym Legionem. Tak jak Krasus był biegłym w sztuce czarodziejem, choć wyglądał na znacznie młodszego. Brodaty mag nosił brudnoniebieskie szaty podróżne prawie tak proste jak strój Malfuriona, ale nie tylko to odróżniało go od nocnych elfów. Krasus mógłby od biedy ujść za nocnego elfa - choć bardzo chorowitego i bladego - ale Rhonin, równie blady jak jego przyjaciel, należał do rasy, której nikt nie rozpoznawał. Sam nazywał się człowiekiem, ale niektórzy członkowie Księżycowej Gwardii twierdzili, że według ich badań jest jakimś rodzajem krasnoluda, który po prostu znacznie przerósł swoich pobratymców. Kimkolwiek był, Rhonin okazał się równie nieocenionym sojusznikiem jak Krasus i smok. Nawet umiejętności Księżycowych Gwardzistów nie dorównywały wprawie, z jaką czerpał moc ze Studni. A co ważniejsze, Rhonin wziął pod swoje skrzydła Illidana, wiele go ucząc. Illidan wierzył, że stało się tak, ponieważ dostrzegł jego potencjał, ale Malfurion zdawał sobie sprawę, że przybysz zrobił to także po to, aby okiełznać porywczość młokosa. Pozostawiony sam sobie, Illidan miał skłonności do ryzykowania nie tylko własnym życiem, ale i życiem swoich towarzyszy. - To niedobrze, Illidanie. - To jasne - odparł jego bursztynowooki brat - ale damy sobie radę. - Uniósł rękę, aby Malfurion mógł się jej przyjrzeć; otaczała ją czerwona aura. - Nie jesteśmy bezsilni. - Nocny elf sprawił, że aura znikła. - Nawet jeśli obawiasz się wykorzystać w pełni to, czego nauczył cię Cenarius. Mówiąc „wykorzystać w pełni”, brat Malfuriona miał na myśli zaklęcia, które czyniły spustoszenie nie tylko w szeregach wroga, ale także wśród przyrody i wszystkiego, co znalazło się na ich drodze. Illidan wciąż nie rozumiał, że druidyzm wymaga działania zgodnie z delikatną równowagą natury, a nie przeciwko niej. - Robię to, co mogę, gdy jest to konieczne. Jeśli... Malfurion nie zdążył dokończyć, bo w tej samej chwili opadła na ziemię postać jak z sennego koszmaru. Piekielny gwardzista otworzył makabryczny pysk i zaryczał. Choć miał na sobie płonącą zbroję, Malfurionowi wcale nie zrobiło się gorąco - wręcz przeciwnie, pojawienie się

 

To tylko tagi:
pdf online
free download
pdf do pobrania
ebook za darmo
pobierz za darmo

 

DOSTĘP 24/H

POBIERAJ EBOOKI O DOWOLNEJ PORZE
 

ZA DARMO

BEZ PŁATNOŚCI/ANKIET
 

UPLOAD

Dodaj własny dokument i pozwól pobierać go innym